Chapter 2 - ห้ามให้ใครรู้เด็ดขาด 1/2

เวลาประชุมงวดเข้ามาทุกที ซัมเมอร์ยืนอยู่หน้ากระจกในห้องน้ำของออฟฟิศ แต่งแต้มใบหน้าให้ดูสดใสขึ้นเพื่อต้อนรับการมาเยือนขององศากับพาที

มือทั้งสองข้างกำแน่นจนเหงื่อซึม เธอสูดหายใจเข้าลึก แล้วพ่นลมหายใจออกยาวๆ พยายามขจัดความฟุ้งซ่านที่พัดโหมเข้ามาในหัว

“เรื่องนี้...ห้ามให้ใครรู้เด็ดขาด!” เธอยังคงท่องกับตัวเองซ้ำๆ แม้เรื่องที่เธอจะได้ใกล้ชิดองศากับพาทีควรจะเป็นข่าวดีที่เธอสามารถกรีดร้องดังๆ ในกลุ่มแฟนด้อมได้ แต่กลับกลายเป็นเรื่องที่เธอต้องเก็บไว้คนเดียว ไม่เพียงต้องปิดบังเพื่อนในด้อมที่มักจะคุยกันทุกเรื่อง แต่ยังต้องปิดบังเพื่อนร่วมงานและศิลปินทั้งสองคนด้วย

ถ้าพี่องศากับพี่พาทีรู้ว่าเราคือแฟนคลับตัวยง งานนี้คงจบไม่สวยแน่! เธอคิดพลางจินตนาการถึงผลเสียที่จะตามมาหากความจริงเปิดเผย

เมื่อถึงเวลาเข้าห้องประชุม ซัมเมอร์กดความคิดฟุ้งซ่านทั้งหมดลงลึกสุดหัวใจ หยิบสมุดโน้ตกับปากกาเข้าไปนั่งประจำที่ของตัวเอง การประชุมเริ่มต้นด้วยการนำเสนอแผนงานใหญ่จากพี่นัทและทีมอาวุโส ทุกคนตั้งใจฟังอย่างจริงจัง รวมทั้งซัมเมอร์ที่พยายามโฟกัสกับสิ่งที่ต้องทำ แต่แล้วประตูห้องประชุมกลับเปิดออก พร้อมกับเสียงทักทายเป็นกันเองที่ทำให้หัวใจของเธอหล่นไปอยู่ที่ปลายเท้า

“สวัสดีครับทุกคน ขอโทษที่มาขัดจังหวะนะครับ” เสียงขององศาดังขึ้น เขากับพาทีเดินเข้ามาในห้องประชุม ทั้งคู่ในลุคสบายๆ แต่ดูดีเกินต้าน องศากับพาทีถือถุงขนมที่ดูเหมือนจะเพิ่งซื้อมาจากร้านหรู

“พวกเราแวะไปซื้อขนมมาฝากพี่ๆ ก็เลยมาช้าน่ะครับ ยังไงเราสองคนฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ” พาทีพูดด้วยรอยยิ้มกว้าง

เสียงหัวเราะและคำขอบคุณดังขึ้นทั่วห้อง ซัมเมอร์พยายามหลบสายตา แต่หัวใจเธอกลับเต้นแรงจนแทบระเบิด

‘ทำตัวปกติ...ทำตัวปกติสิยัยซัมเมอร์!’ เธอพยายามเตือนตัวเองในใจ แต่สายตาก็อดไม่ได้ที่จะมองพวกเขาทั้งสองคนอยู่ดี

องศากับพาทีเคมีดีเข้ากัน ทั้งสองดูสนิทสนมกันอย่างเป็นธรรมชาติ แค่พวกเขาเดินเคียงข้างกัน ก็เหมือนมีประกายไฟฟ้าวิ่งผ่านห้องประชุม ซัมเมอร์พยายามเก็บอาการสุดชีวิต ขณะมองทั้งคู่พูดคุยกับทีมงานด้วยน้ำเสียงเป็นกันเอง แต่แล้วภาพที่ทำให้เธอต้องแอบกรี๊ดในใจก็เกิดขึ้น เมื่อองศาเอื้อมมือไปแตะหลังพาทีเบาๆ พลางหัวเราะอะไรบางอย่าง

‘สกินชิพ! พี่องศากับพาทีสกินชิพ! ฮือ...ฉันเห็นเองกับตา!’ หัวใจเธอเต้นแรงจนกลัวว่าคนอื่นจะได้ยิน

ไม่พอเท่านั้น ซัมเมอร์ที่พกมือถือไว้ก็แอบเปิดกล้องกดถ่ายรูปเอาไว้เงียบๆ ทำตัวเป็นซาแซง ^[1] นิสัยไม่ดีเสียเอง ถึงแม้เธอจะรู้ดีว่าการทำแบบนี้ไม่เหมาะสม แต่ก็อดไม่ได้

‘แค่เก็บไว้ฟินเอง ไม่เผยแพร่หรอก เดี๋ยวโดนไล่ออก!’ เธอคิดในใจพลางมองรูปที่ถ่ายมาได้อย่างพอดิบพอดี เป็นภาพที่องศาหัวเราะสดใส ขณะที่พาทีหันมามองเขาด้วยสายตาอ่อนโยน

การประชุมดำเนินไปอย่างราบรื่นหรืออย่างน้อยก็สำหรับคนอื่น แต่สำหรับซัมเมอร์ หัวใจเธอเต้นแรงจนเหมือนจะทะลุออกมา มือถือที่เธอถืออยู่ในมุมลับพยายามหาจังหวะแอบถ่ายรูปอีกครั้ง ทั้งองศาและพาทีนั่งฟังการประชุมอย่างตั้งใจ ดูเหมือนพวกเขาไม่ได้รู้เลยว่าเธอกำลังมองอยู่

“ซัมเมอร์!” ทันใดนั้นเสียงของนัท หัวหน้าทีมดังขึ้นอย่างกะทันหัน

ผู้ถูกเรียกสะดุ้งโหยงสุดตัว จนเกือบทำมือถือร่วง เงยหน้าขึ้นอย่างตกใจ แล้วพบว่าสายตาทั้งห้องประชุมกำลังจับจ้องมาที่เธอ รวมถึงองศาและพาทีด้วย

“คะ?” เธอขานรับด้วยน้ำเสียงที่พยายามให้ราบเรียบ แต่ใบหน้าที่ร้อนผ่าวทำให้เธอรู้สึกว่าความพยายามนั้นไม่ได้ผลนัก ก่อนนัทจะยิ้มให้แล้วพูดต่อ

“ขออนุญาตแนะนำให้ทุกคนรู้จักน้องซัมเมอร์ค่ะ น้องเป็นหนึ่งในทีมของเรา จะเป็นผู้ดูแลและประสานงานโดยตรงสำหรับส่วนที่เกี่ยวกับการดูแลศิลปินค่ะ”

ซัมเมอร์เบิกตากว้าง ทั้งอายและตกใจ มือที่ถือมือถือรีบพลิกหน้าจอลงแนบกับหน้าขาตัวเองอย่างไว หัวใจเต้นแรงจนแทบไม่เป็นจังหวะ

เชิงอรรถ

^{^}ซาแซง หรือ ซาแซงแฟน มาจากคำว่า ซาแซงฮวาล ที่มาจากภาษาเกาหลีใต้ หมายถึงชีวิตส่วนตัว+แฟน ที่แปลว่าแฟนคลับ จนมารวมกันเป็น ‘ซาแซงแฟน’ ซึ่งเป็นคำเรียกที่มาจากพฤติกรรมที่คอยตามติดศิลปินตลอด 24 ชั่วโมง ลุกล้ำและคุกคามความเป็นส่วนตัวของศิลปินและสร้างความรำคาญใจ ไม่ว่าศิลปินจะไปที่ไหนหรือทำอะไรก็จะติดตามไปในทุกที หรือบางทีอาจจะติดตามไปถึงบ้านพักส่วนตัวของศิลปิน