Chapter 4 - แทบไม่เชื่อสายตา 2/2

“สรุปจ้อจี้สินะ พี่พาทีไม่ได้มีซัมติงกับพี่องศาเลย ที่จิ้นมาตลอด เรามโนไปเอง คิดไปเองทั้งนั้น”

เธอสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามสะกดกลั้นอารมณ์ที่ประดังเข้ามาในใจ ความจริงที่ปรากฏตรงหน้าคือพาทีไม่ได้แอบกิ๊กกับองศา แต่กลับมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับซินดี้ ผู้จัดการส่วนตัวของพวกเขาต่างหาก

ไม่ได้ เธอต้องไม่บอกเรื่องนี้กับใครเด็ดขาด เธอคิดในใจ น้ำเสียงของความกังวลก้องอยู่ในหัว

เธอรู้ดีว่าเรื่องนี้ถ้าหลุดออกไป อาจจะกลายเป็นระเบิดลูกใหญ่ เธอไม่รู้ว่ามันจะส่งผลกระทบต่อองศา พาที หรือแม้แต่ซินดี้มากแค่ไหน แต่สิ่งหนึ่งที่แน่ใจคือเธอไม่ควรเข้าไปยุ่งกับเรื่องนี้ แม้จะรู้สึกเหมือนโดนหักอกมาก็ตาม

“ตั้งสติหน่อยซัมเมอร์ นี่มันเรื่องส่วนตัวของพี่เขา เราไม่ควรจะรู้สึกอะไรทั้งนั้น” เธอพยายามดึงตัวเองกลับสู่โลกแห่งความเป็นจริง

หลังจากสงบจิตสงบใจ ทำธุระส่วนตัวเสร็จ เธอล้างหน้าล้างตาด้วยน้ำเย็น หวังว่าความชุ่มฉ่ำจะช่วยลดความว้าวุ่นลงบ้าง

เธอเดินกลับไปยังที่นั่งข้างองศาอย่างเงียบๆ ความเงียบรอบข้างช่วยให้เธอสงบลงเล็กน้อย แต่เมื่อเดินมาถึงที่นั่งของตัวเอง เธอกลับพบว่าองศาที่เมื่อครู่นอนหลับสนิทอยู่ข้างๆ ตอนนี้ตื่นขึ้นมาแล้ว

“ซัมเมอร์ ไปไหนมา หายไปนานเลยนะ” เสียงของเขาดังราวกับกระซิบ

ซัมเมอร์ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะปรับสีหน้าให้เป็นปกติที่สุด เธอนั่งลงข้างเขาและพยายามตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่มั่นคง

“หนูไปเข้าห้องน้ำค่ะ”

องศาพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะยิ้มบางๆ

“พี่ก็นึกว่าหนูหนีพี่ไปนั่งที่อื่นแล้ว” คำพูดติดตลกนั้น ทำให้ซัมเมอร์หัวเราะแห้งๆ

“ไม่ค่ะ หนีไม่ได้หรอกค่ะ”

เธอพยายามทำตัวให้ดูปกติที่สุด แต่ในใจยังคงเต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งความตกใจที่ยังหลงเหลือ ความผิดหวังที่ไม่อาจอธิบายได้ และความรู้สึกที่ไม่แน่ใจว่าองศารับรู้เรื่องความสัมพันธ์ของพาทีและซินดี้หรือไม่

ซัมเมอร์นั่งลงบนที่นั่งของตัวเอง พยายามทำใจให้สงบหลังจากความวุ่นวายในหัวที่เพิ่งเผชิญมา แต่เธอยังไม่ทันจะตั้งตัวได้ดี เสียงขององศาก็ดังขึ้นเบาๆ ข้างๆ เธอ

“เมื่อกี้ที่ไปเข้าห้องน้ำ พาทีกับซินดี้ยังนั่งอยู่ด้วยกันใช่ไหม”

“ค่ะ ยะ...ยังอยู่ด้วยกันค่ะ”

แต่คำตอบของเธอดูจะอึกอักเกินปกติ เหมือนกับมีบางอย่างติดอยู่ในลำคอ เธอพยายามหลบสายตาเขา มองไปทางหน้าต่างแทนเพื่อปิดบังความรู้สึกของตัวเอง

องศายังคงมองเธอ ใบหน้าของเขาแฝงความสงสัยปนกับความคาดเดา

“ซัมเมอร์…” เขาเอ่ยขึ้นอีกครั้ง ด้วยน้ำเสียงเบา จนแทบเหมือนกระซิบ “หนูเห็นอะไรใช่ไหม”

“เห็นอะไรเหรอคะ” ซัมเมอร์สะดุ้งเล็กน้อย รีบตอบกลับ พร้อมหันไปมองเขาด้วยสีหน้าที่พยายามทำให้ดูงงงวยที่สุด

แต่ดูเหมือนท่าทีที่เธอแสร้งทำ จะไม่ช่วยปิดบังอะไรได้เลย องศาถอนหายใจยาว หันกลับไปเอนพิงเบาะ มือข้างหนึ่งยกขึ้นมาลูบหน้าผากของตัวเองเบาๆ

“หนูเป็นคนฉลาด” เขาพูดขึ้น น้ำเสียงฟังดูอ่อนล้าแต่จริงจัง “ถ้าเห็นแล้ว หนูก็คงจะเข้าใจแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น”

“...”

ซัมเมอร์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอไม่ได้พูดอะไรออกมา รอให้องศาพูดต่อ เขาโน้มตัวมาข้างหน้าเล็กน้อย ลดเสียงลงให้เบาราวกับไม่ต้องการให้ใครได้ยิน

“เฮ้อ...จะบ้าตาย สองคนนั่นทำอะไรไม่ระวังเลย”

ซัมเมอร์เบิกตากว้าง หัวใจเต้นแรง เธอไม่รู้จะตอบกลับไปอย่างไรดี แต่คำพูดขององศาทำให้ทุกอย่างชัดเจนขึ้นกว่าเดิม

...เขารู้อย่างนั้นเหรอ?

แต่ก่อนที่เธอจะทันได้คิดอะไรต่อ เสียงประกาศบนเครื่องก็ดังขึ้นเตือนผู้โดยสารว่าเครื่องกำลังจะเข้าสู่ช่วงพักสงบสำหรับการเดินทางยามค่ำคืน

องศาพิงหลังกลับไปที่เบาะอีกครั้ง ไม่ได้พูดอะไรเพิ่มเติม แต่ใบหน้าของเขายังคงฉายแววครุ่นคิด ขณะที่ซัมเมอร์เองก็รู้สึกเหมือนถูกดึงเข้าสู่ความสับสนที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิม

บรรยากาศรอบตัวที่เงียบสงบยิ่งทำให้เธอรู้สึกเหมือนกำลังอยู่กลางความลับเล็กๆ ที่ยังรอการเปิดเผย...ซัมเมอร์เม้มปากแน่น ไม่กล้าถามต่อ แม้จะเต็มไปด้วยความสงสัย

คำถามมากมายวนเวียนอยู่ในหัว ขณะที่เครื่องบินลอยผ่านท้องฟ้าที่มืดสนิท บทสนทนาอันคลุมเครือนี้เหมือนเป็นการเปิดประตูสู่ความจริงบางอย่างที่เธอยังไม่เข้าใจ แต่ดูเหมือนความจริงนั้นอาจซับซ้อนกว่าที่เธอคาดไว้มากนัก