บทที่ 6 ลูกหนี้ของเฮียคิง

ทับทิมยืนกอดอกมองเศษซากชุดเดรสราคาแพงระยับของตัวเองที่นอนกองอยู่บนพื้นในสภาพยับเยิน ซิปแตก ตะขอหลุด และรอยฉีกขาดที่ชายกระโปรงซึ่งเกิดจากน้ำมือของสัตว์ป่าบ้ากามเมื่อคืน

“ไอ้เฮียคิงบ้า ฉีกซะไม่เกรงใจป้ายราคาเลยนะ” เธอบ่นอุบอิบ พลางใช้ปลายเท้าเขี่ยซากอารยธรรมนั้นอย่างไว้อาลัย

ในเมื่อชุดเก่าใส่ไม่ได้ และเธอก็ไม่ได้พกเสื้อผ้าสำรองมา ทางเลือกของทับทิมจึงมีอยู่ทางเดียวคือตู้เสื้อผ้าของเจ้าของห้อง

เธอเดินถือวิสาสะเปิดตู้เสื้อผ้าแบบ Walk-in Closet ขนาดใหญ่ ภายในเต็มไปด้วยเสื้อเชิ้ตสีดำ สีขาว และสีน้ำเงินเข้มที่ถูกรีดเรียบกริบแขวนเรียงรายเป็นระเบียบ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นบุหรี่อ่อนๆ ลอยออกมาแตะจมูก

“มีแต่สีทึมๆ ชีวิตเฮียแกไม่มีสีสันเลยหรือไง”

ปากบ่นแต่มือก็หยิบเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวโคร่งออกมาตัวหนึ่ง เธอสวมมันทับเรือนร่างเปลือยเปล่า ติดกระดุมแบบลวกๆ โดยจงใจเว้นกระดุมสามเม็ดบนให้คอเสื้อแหวกกว้างเผยให้เห็นเนินอกที่มีรอยแดงจางๆ เป็นจ้ำๆ จากศึกรักเมื่อคืน ชายเสื้อเชิ้ตยาวคลุมลงมาถึงหน้าขาพอดิบพอดี ดูเหมือนชุดเดรสสั้นกุดที่ทั้งเซ็กซี่และยั่วยวนในเวลาเดียวกัน

ทับทิมเดินฮัมเพลงออกมาจากห้องนอน ตรงไปยังโซนครัวฝรั่งที่เปิดโล่งเชื่อมกับห้องนั่งเล่น เธอเปิดตู้เย็นกวาดตามองหาวัตถุดิบ เจอไข่ไก่ นม และเบคอน

แกรก ฟู่

เสียงทอดเบคอนและกลิ่นหอมกรุ่นลอยฟุ้งไปทั่วห้อง ไม่นานนัก ร่างสูงใหญ่ของคิงก็เดินออกมาจากห้องน้ำ เขาอยู่ในสภาพนุ่งผ้าเช็ดตัวผืนเดียวพันรอบเอวสอบ หยดน้ำเกาะพราวตามมัดกล้ามหน้าท้องที่เรียงตัวสวย ผมเปียกชื้นลู่ลงมาปรกใบหน้าคมคายที่ดูหงุดหงิดตลอดเวลา

“ใครสั่งให้รื้อตู้เย็น” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยทักทายอย่างไม่เป็นมิตร

ทับทิมหันกลับมาพร้อมตะหลิวในมือ ส่งยิ้มหวานหยดย้อยให้เขา

“ก็เฮียบอกเองว่าหิวข้าว หนูเลยทำ ‘อเมริกันเบรกฟาสต์’ ให้กิน บริการเสริมจากลูกหนี้ดีเด่นค่ะ”

คิงกวาดสายตามองสภาพของเธอ แล้วคิ้วเข้มก็กระตุกยิกๆ

“แล้วนั่น เสื้อฉัน”

“ก็เฮียฉีกชุดหนูขาดวิ่นขนาดนั้น จะให้หนูแก้ผ้าเดินโทงๆ หรือไงคะ” ทับทิมย้อนถามพลางขยับตัวตักไข่ดาวใส่จาน จังหวะที่เธอเอี้ยวตัว ชายเสื้อเชิ้ตก็เลิกขึ้นจนเห็นแก้มก้นขาวเนียนวับๆ แวมๆ

คิงกลืนน้ำลายลงคอ พยายามละสายตาจากขาอ่อนของเธออย่างยากลำบาก เขาเดินไปกระชากเก้าอี้ที่โต๊ะทานข้าวแล้วนั่งลงเสียงดังตึง

“รีบๆ เอามาเสิร์ฟ แล้วไปเปลี่ยนชุดซะ เดี๋ยวจะให้ลูกน้องเอาชุดใหม่มาให้”

“รับทราบเจ้าค่ะท่านคิง”

ทับทิมวางจานอาหารตรงหน้าเขา ก่อนจะเดินอ้อมไปยืนด้านหลัง ยกแขนขึ้นโอบรอบคอเขาหลวมๆ แล้วก้มลงกระซิบ

“อร่อยไม่อร่อยก็ต้องกินนะเฮีย เพราะหนูใส่ ‘ความรัก’ ลงไปเยอะเลย”

“ถอยไป รำคาญ” คิงปัดมือเธอออกเหมือนปัดแมลงวัน แต่หูแดงระเรื่อ

“แล้วก็เลิกอ่อยได้แล้ว เมื่อคืนยังโดนไม่พอรึไง”

“ก็เฮีย”

ติ๊ง!

เสียงสัญญาณลิฟต์ส่วนตัวที่หน้าประตูห้องดังขึ้น ขัดจังหวะการปะทะคารมของทั้งคู่

คิงขมวดคิ้ว ใครมันกล้าขึ้นมาบนนี้เวลานี้โดยไม่ได้รับอนุญาต

ประตูลิฟต์เปิดออก พร้อมกับการปรากฏตัวของชายหนุ่มสองคนที่มีบุคลิกแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

คนแรก รูปร่างสูงโปร่ง ใบหน้าหล่อเหลาติดจะเจ้าเล่ห์ รอยยิ้มพราวระยับประดับอยู่บนริมฝีปากตลอดเวลา เขาแต่งตัวจัดจ้านด้วยเสื้อเชิ้ตลายกราฟิกปลดกระดุมลึก

เอซ (Ace) เจ้าของผับหรูเครือข่ายเดียวกับคิง

ส่วนอีกคน รูปร่างหนาบึกบึนไม่แพ้คิง ใบหน้าคมเข้มสวมแว่นเรียบนิ่งไร้อารมณ์ สวมแจ็คเก็ตหนังสีดำทับเสื้อยืดสีขาว

แจ็ค (Jack) หมอเถื่อนของวงการใต้ดิน

“โอ้โห กูนึกว่ามึงตายคาอกสาวไปแล้วซะอีก โทรไปก็ไม่รับ” เอซส่งเสียงทักทายมาก่อนตัว

“ไอ้เราก็นึกเป็นห่วง ที่แท้ก็ อุ๊ย”

สายตาของเอซปะทะเข้ากับทับทิมที่ยืนอยู่ข้างหลังคิงในสภาพสวมเสื้อเชิ้ตตัวโคร่งทันที ดวงตาเจ้าเล่ห์เบิกกว้างขึ้น ก่อนจะผิวปากหวืออย่างถูกใจ

“เชี่ยคิง มึงซ่อนของดีไว้ในห้องเหรอวะเนี่ย”

เคร้ง! คิงวางช้อนส้อมลงเสียงดัง ใบหน้าทะมึนตึงขึ้นมาทันตาเห็น

“พวกมึงมาทำไม” เขาถามเสียงต่ำ

“ก็มึงไม่เข้าประชุม” แจ็คตอบสั้นๆ สายตาเหลือบมองทับทิมแวบหนึ่งแล้วเมินหนีอย่างไม่ใส่ใจ ต่างจากเอซที่เดินรี่เข้ามาหาทับทิมด้วยแววตาแพรวพราว

“สวัสดีครับคนสวย” เอซยื่นหน้าเข้ามาใกล้ ส่งสายตาหวานเชื่อม

“ผมชื่อเอซ เป็นเพื่อนไอ้ยักษ์หน้าบึ้งนี่ ไม่ทราบว่าน้องสาวชื่ออะไรครับ ทำไมถึงมาอยู่ในสภาพ เอิ่ม น่าขย้ำแบบนี้ได้”

ทับทิมมองผู้มาใหม่ด้วยความสนใจ ผู้ชายคนนี้ดูอันตรายคนละแบบกับคิง ถ้าคิงคือไฟที่พร้อมเผา เอซก็คงเป็นน้ำกรดที่กัดกร่อนด้วยรอยยิ้ม

“ชื่อทับทิมค่ะ” เธอตอบกลับด้วยรอยยิ้มที่มีจริตไม่แพ้กัน

“เป็นลูกหนี้ของเฮียคิง”

“ลูกหนี้” เอซเลิกคิ้วสูง ก่อนจะหัวเราะร่า

“ลูกหนี้แบบไหนกันครับเนี่ย ใส่เสื้อเจ้าหนี้ทำอาหารเช้าให้กิน สงสัยจะดอกเบี้ยแพงน่าดู”

เขาขยับเข้าไปใกล้ทับทิมอีกนิด จนคิงเริ่มนั่งไม่ติด

“ถ้าน้องทับทิมเบื่อเจ้าหนี้หน้าดุๆ แบบมัน มาอยู่กับพี่เอซไหมครับ ผับพี่ขาดคนสวยๆ แบบน้องไปนั่งเป็นควีนอยู่พอดี หนี้เท่าไหร่เดี๋ยวพี่เคลียร์ให้”

คำพูดหยอกเย้าทีเล่นทีจริงของเอซ ทำให้เส้นความอดทนของคิงขาดผึง

ปัง!

คิงตบโต๊ะกินข้าวเสียงดังสนั่นจนจานสะเทือน เขาถีบเก้าอี้ตัวเองถอยหลังแล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินอ้อมมาคว้าข้อมือทับทิมแล้วกระชากเธอเข้ามาแนบอกอย่างแรง

“โอ๊ย! เฮียเจ็บนะ!” ทับทิมร้องประท้วง

“ไอ้เอซ!” คิงคำราม เรียกชื่อเพื่อนเสียงเย็นยะเยือก แววตาวาวโรจน์ด้วยความหวงแหนที่ปิดไม่มิด

“มึงหุบปากเน่าๆ ของมึงไปซะ ถ้ายังอยากมีฟันไว้เคี้ยวข้าว”

“ว้าว” เอซยกมือขึ้นสองข้างทำท่ายอมแพ้ แต่รอยยิ้มกวนประสาทไม่จางหาย

“หวงว่ะ ไอ้แจ็ค มึงดูดิ เพื่อนเรารู้จักคำว่าหวงเป็นด้วยว่ะ”

“มึงก็เลิกแหย่มันได้แล้ว เดี๋ยวก็ได้แดกลูกปืนแทนข้าวเช้าหรอก”แจ็คยืนกอดอกพิงกำแพง ส่ายหน้าเบาๆ คิงไม่สนใจเสียงนกเสียงกา เขาหันมาจ้องหน้าทับทิมเขม็ง มือหนาบีบเอวเธอแน่นจนแทบจะจมเข้าไปในเนื้อ

“ส่วนเธอ” เขากัดฟันพูด

“ใครใช้ให้เธอมายืนเสนอหน้าคุยกับผู้ชายอื่นในสภาพนี้! อยากโชว์มากนักรึไง!”

“ก็เพื่อนเฮียเข้ามาทักหนูก่อน!” ทับทิมเถียงสู้

“แล้วหนูก็แต่งตัวมิดชิดแล้วนะ มีแต่เฮียนั่นแหละที่คิดลามก!”

“มิดชิดบ้านป้าสิ! ขาอ่อนโผล่มาครึ่งขา นมแทบจะหกใส่จานข้าว!”

คิงโมโหจนควันออกหู ยิ่งเห็นสายตาของเอซที่มองขาขาวๆ ของทับทิม เขายิ่งหงุดหงิดจนอยากจะควักลูกตาเพื่อนออกมาโยนเล่น

“กลับเข้าไปในห้อง!” คิงออกคำสั่งเสียงเด็ดขาด

“แล้วห้ามออกมาจนกว่าฉันจะอนุญาต!”

“ไม่!” ทับทิมดื้อตาใส

“หนูจะกินข้าว หนูหิว!”

“ทับทิม!”

“น้องทับทิมมานั่งกินกับพี่ก็ได้นะ” เอซแทรกขึ้นมาอีกรอบอย่างไม่กลัวตาย

“ตักพี่ว่าง”

หมับ!

คิงไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาช้อนตัวทับทิมขึ้นพาดบ่าทันที ท่ามกลางเสียงกรีดร้องโวยวายของหญิงสาว

“ปล่อยนะ! ไอ้คนบ้าอำนาจ! ไอ้คิงคอง!”

ทับทิมทุบหลังเขาตุบตับ แต่คิงไม่สะเทือน เขาแบกเธอเดินดุ่มๆ กลับเข้าไปในห้องนอน แล้วเหวี่ยงเธอลงบนเตียง

“โอ๊ย! โยนอีกแล้วนะ!”

คิงชี้หน้าเธอ นิ้วสั่นระริกด้วยความโมโห

“จำใส่หัวไว้ เธอเป็นลูกหนี้ฉัน เป็นของฉัน! ห้ามยิ้มให้ใคร ห้ามคุยกับตัวผู้หน้าไหน โดยเฉพาะไอ้เหี้ยเอซ! ถ้าเห็นทำตาหวานใส่มันอีก ฉันจะขังเธอไว้ในห้องนี้สามวันสามคืนไม่ต้องเห็นเดือนเห็นตะวัน!”

“เฮียหวงเหรอ” ทับทิมยันตัวขึ้นนั่ง ยิ้มยั่วกวนประสาท

“ไม่ได้หวง!” คิงตะคอกหน้าดำหน้าแดง

“แค่รำคาญ! อย่าให้ต้องพูดซ้ำ!”

ปัง!

เขาเดินออกจากห้องแล้วกระแทกประตูปิดล็อกกุญแจจากด้านนอกทันที ทับทิมมองบานประตูที่ปิดสนิทแล้วหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ

“ปากแข็ง” เธอพึมพำกับตัวเอง พลางล้มตัวลงนอนกลิ้งบนเตียงที่มีกลิ่นของเขา

“อาการหนักขนาดนี้ แถวบ้านหนูเขาเรียกว่าหวงก้างชัดๆ”

ด้านนอกห้องนอน

เอซผิวปากหวือเมื่อเห็นเพื่อนเดินหน้าบึ้งกลับออกมา

“รุนแรงจังครับคุณคิง สงสารน้องเขาแย่”

“หุบปาก” คิงเดินไปนั่งที่โซฟา ยกมือนวดขมับ

“พวกมึงมีเรื่องด่วนอะไรถึงถ่อมาแต่เช้า”

แจ็คเดินเข้ามาวางเอกสารปึกหนึ่งลงบนโต๊ะ สีหน้าเคร่งเครียดขึ้นมาทันที

“เรื่องไอ้มังกร” แจ็คเอ่ยเสียงเรียบ

“สายกูรายงานมาว่า มันเริ่มเคลื่อนไหวแล้ว และเป้าหมายต่อไปของมัน น่าจะเป็นมึง หรือไม่ก็ จุดอ่อนใหม่ของมึง”

แจ็คพยักพายไปทางประตูห้องนอนที่เพิ่งปิดลง

คิงชะงัก แววตาที่เคยหงุดหงิดเปลี่ยนเป็นอันตราย

“จุดอ่อน” เขาแค่นหัวเราะ

“ผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่จุดอ่อนกู ก็แค่ของเล่นฆ่าเวลา”

“แน่ใจเหรอวะเพื่อน” เอซถามยิ้มๆ แต่แววตาจริงจัง

“กูเห็นมึงมองน้องเขาแทบจะกลืนกิน ถ้าไอ้มังกรมันรู้ว่ามึงซุกของสวยๆ ไว้ รับรองว่ามันไม่ปล่อยไว้แน่”

คิงเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบปืนที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาตรวจสอบแม็กกาซีน

“ถ้ามันกล้าแตะของของกู” เขาพูดเสียงต่ำ

กูจะเด็ดหัวมันมาเสียบประจานหน้าสนาม ไม่ว่าของชิ้นนั้นกูจะแค่เล่นๆ หรือจริงจังก็ตาม