บทที่ 8 ที่ยึดเหนี่ยว

เสียงกรีดร้องหวานใสของทับทิมเรียกความสนใจจากทุกคนให้เงยหน้าขึ้นมอง เธอวิ่งลงมาจากบันไดวนด้วยท่าทางตื่นตระหนก ผมเผ้ายุ่งเหยิงเล็กน้อยพองาม ใบหน้าตื่นกลัวเหมือนลูกกวางน้อยหลงฝูง

“ทับทิม!” คิงตวาดลั่นเมื่อเห็นเธอวิ่งลงมากลางดงปืน

“ฉันบอกให้อยู่ในห้อง!”

“เฮียคะ... ฮือ... หนู...”

ทับทิมวิ่งฝ่าวงล้อมเข้าไปหาคิงทันที เธอไม่สนใจมังกรที่มองเธอตาค้างด้วยความตะลึงในความสวย เธอพุ่งเข้าไปหลบที่ด้านหลังของคิง ใช้แผ่นหลังกว้างของเขาเป็นเกราะกำบัง

“โอ้โห ตัวจริงเด็ดกว่าในรูปอีกว่ะ” มังกรผิวปากแซว สายตาโลมเลียทับทิมอย่างจาบจ้วง

“น้องทับทิมครับ สนใจเปลี่ยนเจ้าหนี้ไหม พี่ใจดีกว่าไอ้คิงเยอะนะ”

“อย่ามองนะ! ไอ้คนน่ากลัว!” ทับทิมโผล่หน้าออกมาแว้ดใส่ แล้วรีบซุกหน้าลงกับแผ่นหลังของคิง สวมกอดเอวสอบของเขาไว้แน่น

“เฮียคะ หนูไม่อยากไปกับมัน เฮียช่วยหนูด้วยนะ”

น้ำเสียงของเธอสั่นเครือและออดอ้อนจนน่าสงสาร คิงที่กำลังโมโหเลือดขึ้นหน้า พอโดนกอดและอ้อนเข้าแบบนี้ กล้ามเนื้อที่เกร็งเครียดก็กระตุกวูบ

“ฉันยืนหัวโด่อยู่นี่ ใครกล้า” คิงบอกเสียงเข้ม โดยที่ตายังจ้องมังกรเขม็ง ปืนในมือยังคงเล็งเป้าหมายนิ่งสนิท

แต่แล้ว ความรู้สึกแปลกประหลาดก็เกิดขึ้น

มือซุกซนของทับทิมที่กอดเอวเขาอยู่เริ่มไม่อยู่นิ่ง

ภายใต้เสื้อสูทตัวนอก มือเรียวเล็กของเธอค่อยๆ สอดเข้าไปสัมผัสกับหน้าท้องแกร่งผ่านเสื้อเชิ้ต ปลายนิ้วของเธอลากไล้เบาๆ วนเวียนอยู่แถวๆ ลอนกล้ามเนื้อหน้าท้อง ก่อนจะค่อยๆ เลื้อยสูงขึ้น สูงขึ้น

คิงตัวแข็งทื่อ ลมหายใจสะดุดกึก

ยัยบ้านี่... กำลังทำบ้าอะไร!

ทับทิมแสร้งทำเป็นตัวสั่นด้วยความกลัว ซุกหน้าแนบชิดกับแผ่นหลังเขามากขึ้น แต่ในเงามืดด้านหลังนั้น มือของเธอกำลังปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตเม็ดล่างของเขาออกอย่างเงียบเชียบ แล้วสอดมือสัมผัสผิวเนื้อร้อนผ่าวโดยตรง!

“เฮีย... หัวใจเฮียเต้นแรงจัง...” เธอกระซิบเสียงแผ่วให้ได้ยินกันแค่สองคน นิ้วร้ายกาจสะกิดเขี่ยยอดอกของเขาผ่านเนื้อผ้าเบาๆ

“อึก...” คิงกัดกรามแน่นจนเป็นสันนูน เหงื่อเม็ดโป้งเริ่มซึมตามไรผม ไม่ใช่เพราะกลัวศัตรูตรงหน้า แต่เพราะยัยตัวแสบข้างหลังกำลังปั่นป่วนสมาธิเขาอย่างร้ายกาจ

เขาขยับตัวไม่ได้ จะหันไปด่าก็ไม่ได้ เพราะปืนจ่อหัวศัตรูอยู่ จะปัดมือเธอก็เสียฟอร์ม ได้แต่ยืนเกร็งรับสัมผัสวาบหวามที่เธอมอบให้ในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวาน

“ไอ้คิง มึงเป็นอะไรวะ หน้าแดงๆ” มังกรทักขึ้นอย่างสงสัย เมื่อเห็นคิงยืนนิ่งผิดปกติ

“เสือก!” คิงตะคอกกลบเกลื่อน

“มึงไสหัวไปได้แล้วไอ้มังกร! ก่อนที่กูจะเปลี่ยนใจเป่าสมองมึงตรงนี้!”

“ก็ได้ๆ เห็นแก่หน้าน้องสาวคนสวย” มังกรยักไหล่ ยอมลดปืนลง

“ฝากไว้ก่อนนะน้องทับทิม หนี้สองล้านของน้องชาย พี่รอเคลียร์อยู่นะครับ”

มังกรส่งจูบให้ทับทิมหนึ่งที ก่อนจะพยักหน้าเรียกพวกพ้องให้ถอยกลับไป ทิ้งไว้เพียงเสียงหัวเราะกวนประสาทที่ดังก้องโถงทางเดิน

เมื่อศัตรูคล้อยหลังไปจนลับตา

คิงลดปืนลง แล้วหันขวับมาหาตัวต้นเหตุทันที

มือหนาคว้าข้อมือเล็กที่ยังซุกซนอยู่ในเสื้อของเขา กระชากออกมาอย่างแรง

“ทับทิม!”

เขาคำรามชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่ผสมปนเปกันระหว่างความโกรธและความต้องการที่ถูกปลุกปั่น

ทับทิมเงยหน้ามองเขา ตาใสแจ๋วแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่องรู้ราว

“คะเฮีย มันไปแล้วเหรอคะ น่ากลัวจังเลย”

“เลิกตอแหล!” คิงดันร่างเธอไปชนกับเสาต้นใหญ่ใกล้ๆ กักขังเธอไว้ด้วยท่อนแขนแกร่งทั้งสองข้าง

“เมื่อกี้เธอทำบ้าอะไร!”

“ทำอะไรคะ”

“มาจับมาลูบ ตอนที่ฉันกำลังถือปืนจะฆ่าคนเนี่ยนะ!” คิงถามอย่างไม่อยากจะเชื่อ

“เธอประสาทรึเปล่าทับทิม! ถ้าฉันสมาธิหลุดแล้วปืนลั่นใส่ตีนตัวเองขึ้นมาจะทำยังไง!”

“ก็แหม” ทับทิมยิ้มมุมปาก นิ้วเรียวไต่ขึ้นไปตามแผงอกเขาอีกครั้ง

“หนูกลัวนี่นา เวลาคนเรากลัว ก็ต้องหาที่ยึดเหนี่ยวจิตใจสิคะ”

“ที่ยึดเหนี่ยวเธอคืออกฉันหรือไง!” คิงหน้าแดงก่ำ หูแดงลามไปถึงคอ

“ก็นมเฮียแน่น น่าจับ” เธอเขย่งเท้าขึ้นกระซิบข้างหูเขา

“แล้วตอนที่เฮียถือปืนทำหน้าดุๆ มันเซ็กซี่จนหนูอดใจไม่ไหวจริงๆ นี่คะ”

คิงมองผู้หญิงตรงหน้าด้วยสายตาที่บอกไม่ถูก อยากจะบีบคอให้ตายคามือ แต่ร่างกายท่อนล่างที่ตื่นตัวขึ้นมาเพราะสัมผัสของเธอมันกลับประท้วงอยากทำอย่างอื่นมากกว่า

“เธอนี่มัน” เขากัดฟัน

“ร้ายกาจนักนะ ได้... ในเมื่อชอบเล่นกับปืนนัก...”

เขาก้มลงช้อนตัวเธอขึ้นพาดบ่าอีกครั้ง ท่ามกลางเสียงหวีดร้องตกใจของทับทิม

“เฮีย! จะพาไปไหนอีก!”

“พาไปดูปืนกระบอกใหญ่ในห้องไง!! น่าจับมาตบปากสักที”

“กรี้ดดด ถ้าเฮียตบหนูต้องจูบหนูด้วยนะ! เหมือนในละครอ้ะ!!” ทับทิมส่งเสียงวี้ดวายที่ไปโทนดีใจมากกว่าความกลัว

“เธอมันบ้า!”

คิงแบกเธอเดินหายไปทางลิฟต์ ทิ้งให้แจ็คและเอซยืนมองหน้ากันอยู่ด้านล่าง

“กูว่า เพื่อนเราคงไม่ได้ตายเพราะกระสุนปืนไอ้มังกรหรอก” เอซส่ายหน้ายิ้มๆ

แจ็คมองตามหลังคิงไปแล้วถอนหายใจ

“เออ... คงตายคาอกยัยเด็กแสบนั่นแหละ”