บทที่ 7 ทวงหนี้

 

ช่วงหัวค่ำของวันเดียวกัน

เสียงอึกทึกครึกโครมจากด้านบนสนามเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเหล่าขาซิ่งและนักพนันเริ่มทยอยเข้ามาในสนามแข่ง ทับทิมที่ถูกขังลืมอยู่ในห้องนอนกว้างขวางของคิงเริ่มเดินวนไปวนมาอย่างหงุดหงิด เธอพยายามหมุนลูกบิดประตูเป็นรอบที่ร้อย แต่ก็พบว่ามันยังคงล็อกสนิท

“ไอ้คนเผด็จการ! ขังกันจริงๆ ด้วยเหรอเนี่ย!” เธอเตะประตูไปทีหนึ่งเพื่อระบายอารมณ์

“คิดว่าประตูแค่นี้จะขังทับทิมได้เหรอ ฝันไปเถอะ!”

เธอเดินกลับไปที่โต๊ะหัวเตียง คว้ากิ๊บติดผมสีดำตัวเล็กออกมาดัดให้ตรง สมัยเรียนมหาลัยเธอเคยรับจ็อบพิเศษสารพัดอย่าง หนึ่งในนั้นคือการช่วยเพื่อนที่เป็นช่างกุญแจเปิดห้องเวลาลูกค้าลืมกุญแจ ทักษะเล็กๆ น้อยๆ พวกนี้เธอไม่เคยลืม

กริ๊ก... แกรก...

ใช้เวลาไม่ถึงห้านาที เสียงกลไกภายในลูกบิดก็ดัง คลิก เบาๆ ทับทิมยิ้มกว้างอย่างผู้ชนะ เธอค่อยๆ แง้มประตูออกดูลาดเลา

ทางเดินหน้าห้องเงียบกริบ การ์ดที่เคยเฝ้าหายไปไหนกันหมด

ทับทิมขมวดคิ้ว ปกติคิงต้องวางคนเฝ้าไข่ในหินอย่างเธอไม่ให้คลาดสายตาสิ หรือว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น

เธอตัดสินใจย่องออกมาจากห้อง กดลิฟต์ออกมาจากเพ้นเฮ้าส์ที่อยู่ใต้ดิน เดินลัดเลาะไปตามระเบียงทางเดินชั้นสองที่มองเห็นโถงกลางด้านล่าง และภาพที่เห็นก็ทำให้เธอเข้าใจสถานการณ์ทันที

ที่โถงกลางโซนวีไอพี ซึ่งปกติสงวนไว้ให้เฉพาะแขกกระเป๋าหนัก มีกลุ่มชายฉกรรจ์ชุดดำนับสิบคนยืนประจันหน้ากับกลุ่มการ์ดของคิง บรรยากาศตึงเครียดจนแทบจะจุดไฟติด

ตรงกลางวงล้อมนั้น คิง ยืนเด่นเป็นสง่า มือล้วงกระเป๋ากางเกง ใบหน้าเรียบเฉยแต่แววตาอำมหิต ข้างกายเขามี แจ็ค ยืนกอดอกหน้านิ่ง และ เอซ ที่กำลังควงมีดพับเล่มเล็กเล่นในมือด้วยรอยยิ้ม

ส่วนฝั่งตรงข้าม คือชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีขาวสะอาดตา ตัดกับสถานที่อโคจรอย่างสิ้นเชิง ใบหน้าของเขาหล่อเหลาแบบตี๋อินเตอร์ แต่ดวงตาเรียวรีกลับฉายแววเจ้าเล่ห์และไม่น่าไว้วางใจ

“มังกร” ทับทิมจำหน้าเขาได้แม่นจากแฟ้มข้อมูลที่เธอเคยแอบสืบมา คู่แข่งทางธุรกิจตัวฉกาจของคิง เจ้าของบ่อนคาสิโนฝั่งธนฯ ที่จ้องจะเลื่อยขาเก้าอี้คิงมาตลอด

“ลมอะไรหอบมึงมาถึงถิ่นกูวะไอ้มังกร” คิงเอ่ยถามเสียงเรียบ แต่ลูกน้องรอบข้างกระชับปืนเตรียมพร้อม

“ก็แค่แวะมาทักทายเพื่อนบ้าน” มังกรยิ้มกว้างจนตาหยี

“ได้ข่าวว่าช่วงนี้พาเลซคึกคัก มีของดีเข้ามาใหม่ กูเลยอยากมาดูเป็นบุญตา”

“ที่นี่ไม่มีของที่มึงอยากดู” คิงตัดบทเสียงแข็ง

“ไสหัวกลับไปหลุมของมึงซะ ก่อนที่กูจะสั่งลูกน้องลากศพมึงออกไป”

“ใจเย็นสิครับคุณคิง” มังกรหัวเราะร่า เดินอาดๆ เข้าไปใกล้คิงอย่างไม่เกรงกลัว

“กูไม่ได้มาหาเรื่อง กูแค่มาทวงหนี้ น้องชายของเด็กใหม่มึง ติดเงินบ่อนกูอยู่สองล้าน มึงคงรู้นะว่ากูหมายถึงใคร” ข่าวเรื่องผู้หญิงที่ได้เข้าห้องคิงแพร่สะพัดยิ่งกว่าไฟลามทุ่ง เพราะที่ผ่านมาแทบไม่มีสักรายที่จะได้พ้นประตูเข้าไป

ทับทิมที่แอบฟังอยู่บนชั้นลอยสะดุ้งเฮือก 

ไอ้ต้นอีกแล้วเหรอ! มันไปติดหนี้ทั่วราชอาณาจักรเลยหรือไง!

“หนี้ของมัน ไม่เกี่ยวกับกู” คิงตอบเสียงเย็น

“ถ้ามึงไม่อยากจ่าย ก็ส่งพี่สาวมันมา กูจะเอาไปขัดดอกแทน ได้ข่าวว่าใจเด็ด ชื่อทับทิมใช่ไหม”

สิ้นคำนั้น บรรยากาศรอบตัวคิงก็เปลี่ยนไปทันที จากที่ยืนนิ่งๆ รังสีฆ่าฟันรุนแรงก็ระเบิดออกมา เขาชักปืนพกสีดำขลับออกจากเอวอย่างรวดเร็ว เล็งไปที่กลางแสกหน้าของมังกรโดยไม่ลังเล

พรึ่บ!

ลูกน้องของมังกรยกปืนขึ้นเล็งตอบโต้ทันที เช่นเดียวกับแจ็คและเอซที่ชักอาวุธออกมาพร้อมกัน สถานการณ์ตอนนี้เปราะบางยิ่งกว่าเส้นด้าย

“มึงลองเรียกชื่อเด็กกูอีกคำเดียว” คิงกดเสียงต่ำลอดไรฟัน นิ้วชี้เกี่ยวไกปืนเตรียมลั่น

“กูจะยิงปากมึงให้กระจุย”

“ว้าว หวงจริงด้วยว่ะ” มังกรยกมือสองข้างขึ้นทำท่ายอมแพ้ แต่แววตายังท้าทาย

“แต่ถ้ายิงกู มึงคิดว่ามึงจะจบสวยเหรอคิง ศึกรอบด้านขนาดนี้ เก็บกระสุนไว้ดีกว่ามั้ง”

ทับทิมที่แอบดูอยู่ ตัดสินใจในวินาทีนั้น เธอรู้ว่าถ้าปล่อยให้ยิงกันจริงๆ เรื่องใหญ่แน่ และน้องชายเธอก็อาจจะซวยไปด้วย

เธอต้องลงไป และต้องเล่นบทบาทที่ถนัดที่สุด

บทนางเอกผู้อ่อนแอจอมปลอม

“กรี๊ดดด! อย่าค่ะ! อย่าฆ่ากันนะ!”