บทที่ 9 หนาวเนื้อห่มเนื้อ

เช้าวันต่อมา ทับทิมตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกเหมือนร่างกายจะแตกเป็นเสี่ยงๆ บทลงโทษเมื่อคืนนั้นหนักหน่วงและยาวนานสมราคาคุย เขาไม่ได้แค่ขู่ว่าจะตบแต่เขากระหน่ำยิงจนเธอแทบจะคลานลงจากเตียงไม่ได้

“ไอ้คนบ้าพลัง ไปตายอดตายอยากมาจากไหน”

เธอบ่นอุบอิบขณะพยุงร่างระบมลุกขึ้นอาบน้ำแต่งตัว วันนี้เธอมีนัดสำคัญที่ต้องไปเคลียร์ข้าวของที่คอนโดเก่า และต้องแวะไปเอารถรถยนต์คันเล็กของเธอที่จอดทิ้งไว้ที่อู่ซ่อมรถเพราะน้องชายตัวดีเอาไปเฉี่ยวชนมา

แม้คิงจะสั่งห้ามไม่ให้ออกไปไหน แต่ทับทิมก็คือทับทิม เธออาศัยจังหวะที่คิงกำลังวุ่นวายกับการประชุมเครียดกับพวกแจ็คและเอซเรื่องคู่อริ เธอก็แอบย่องหนีออกมาจากพาเลซได้สำเร็จ

.

.

.

เวลา 18.00 น.

ท้องฟ้ามืดครึ้มที่ตั้งเค้ามาตั้งแต่บ่าย ในที่สุดก็เทกระหน่ำลงมาราวกับฟ้ารั่ว พายุฝนฤดูร้อนซัดสาดจนมองไม่เห็นทาง ทับทิมยืนกอดอกตัวสั่นงันงกอยู่ที่ป้ายรถเมล์เก่าๆ หน้าอู่ซ่อมรถ แสงไฟสลัวจากหลอดนีออนกะพริบถี่ๆ เหมือนในหนังผี

“ซวยซ้ำ ซวยซ้อน” เธอบ่นพึมพำ ฟันกระทบกันกึกๆ

รถของเธอยังซ่อมไม่เสร็จ แถมแบตเตอรี่มือถือเจ้ากรรมก็ดันหมดเกลี้ยงเพราะลืมชาร์จเมื่อคืน แอปเรียกรถก็ใช้ไม่ได้ แท็กซี่ก็ไม่มีผ่านมาสักคัน ชุดที่ใส่ออกมาก็เป็นเพียงเสื้อยืดสีขาวบางๆ กับกางเกงยีนส์ขาสั้น ซึ่งตอนนี้มันเปียกชุ่มจนแนบไปกับเนื้อตัว อวดสัดส่วนโค้งเว้าและบราลูกไม้สีดำข้างในอย่างชัดเจน

เอี้ยดดดดดดด!

รถสปอร์ตคันหรูสีดำสนิทที่ขับฝ่าสายฝนมาด้วยความเร็วสูง เบรกเอี๊ยดจนน้ำกระเซ็นใส่ป้ายรถเมล์ ทับทิมกระโดดหลบแทบไม่ทัน เตรียมจะอ้าปากด่าคนขับไร้มารยาท

แต่กระจกฝั่งคนขับกลับเลื่อนลงช้าๆ เผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาที่คุ้นเคย ใบหน้าที่ตอนนี้บึ้งตึงและดำทะมึนยิ่งกว่าเมฆฝนบนฟ้า

คิง

“ขึ้นรถ!” เขาตะคอกแข่งกับเสียงฝน

ทับทิมอ้าปากค้าง

“เฮียคิง เฮียมาได้ไง?”

“บอกให้ขึ้นรถ! หรือจะรอให้ฟ้าผ่าตายตรงนั้น!”

ทับทิมไม่รอให้เขาเชิญรอบสอง เธอรีบเปิดประตูแล้วแทรกตัวเข้าไปนั่งในรถราคาแพงระยับของเขาทันที ความเย็นฉ่ำจากแอร์คอนดิชั่นปะทะกับผิวกายที่เปียกปอนทำให้เธอสะท้านเฮือก

“หนาว” เธอครางเบาๆ พลางกอดอกแน่น

คิงออกรถกระชากตัวออกไปทันทีด้วยความหงุดหงิด เขาเหลือบตามองสภาพลูกหนี้ตัวแสบที่หนีออกมาเที่ยวเล่นจนเปียกเป็นลูกหมาตกน้ำ เสื้อยืดสีขาวเปียกแนบเนื้อจนเห็นไปถึงไหนต่อไหน หยดน้ำเกาะพราวตามลำคอระหงและเรียวขาขาวเนียน

เขาควรจะสมน้ำหน้าแต่ทำไมไอ้ภาพตรงหน้ามันถึงทำให้เขาคอแห้งผากขึ้นมาได้วะ

“ใครใช้ให้หนีออกมา” เขาถามเสียงเข้ม พยายามไม่มองหน้าอกที่กระเพื่อมไหวจากการหายใจแรงๆ ของเธอ

“สั่งแล้วใช่ไหมว่าให้อยู่แต่ในห้อง”

“ก็หนูต้องมาเอารถนี่คะ” ทับทิมตอบเสียงสั่น ปากซีดเผือด

“ใครจะไปรู้ว่าฝนมันจะตกหนักขนาดนี้ เฮีย ลดแอร์หน่อยได้ไหม หนูหนาวจะตายอยู่แล้ว”

“รถระบบแอร์ออโต้ ปรับไม่ได้” คิงโกหกหน้าตาย

“ทนเอา อยากดื้อเอง”

“ใจร้าย” ทับทิมมองเขาตาขวาง

“คนใจดำ ผัวภาษาอะไร ปล่อยให้เมียหนาวสั่นขนาดนี้”

“ฉันไม่ใช่ผัวเธอ!”

“เมื่อคืนยังครางชื่อหนูอยู่เลย”

คิงกัดฟันกรอด อยากจะจับแม่ตัวดีโยนลงจากรถ แต่พอมองไปที่ริมฝีปากซีดๆ ที่เริ่มสั่นระริกของเธอ เขาก็ถอนหายใจออกมาแรงๆ เอื้อมมือไปหยิบสูทสีดำที่พาดอยู่เบาะหลังโยนใส่ตักเธอ

“เอาไปคลุม”

ทับทิมรับเสื้อสูทมา แต่มันไม่ได้ช่วยให้หายหนาวได้มากนักเพราะเสื้อผ้าเธอมันเปียกไปหมดแล้ว เธอเหลือบมองคิงที่สวมเสื้อเชิ้ตสีดำแห้งสนิท ร่างกายแผ่ไออุ่นออกมาจนน่าอิจฉา

ความคิดเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นมาในหัว

ในเมื่อแอร์มันปรับไม่ได้ งั้นก็ต้องหาฮีตเตอร์ส่วนตัว

ทับทิมปลดเข็มขัดนิรภัยออก

“เฮ้ย ทำอะไร นั่งดีๆ!” คิงร้องห้ามเมื่อเห็นเธอขยับตัวยุกยิก

“มันหนาวนี่คะ”

ทับทิมไม่ฟังคำสั่ง เธอปีนข้ามคอนโซลเกียร์กลางรถหรูอย่างทุลักทุเล เบียดตัวแทรกเข้าไปหาฝั่งคนขับ

“ทับทิม! เธอบ้าเหรอ! ฉันขับรถอยู่!” คิงเบิกตากว้าง พยายามบังคับพวงมาลัยมือเดียว อีกมือพยายามดันสะโพกเธอออก

“ก็หนูหนาว” เธอไม่สน ทิ้งตัวลงนั่งคร่อมบนตักของเขาหน้าตาเฉย หันหน้าเข้าหาเขา แขนเรียวโอบรอบคอแกร่งไว้แน่น ซุกใบหน้าเย็นชื้นลงกับซอกคออุ่นๆ ของเขา

“อุ่นจัง” เธอครางฮือในลำคออย่างพอใจ

“ลงไปเดี๋ยวนี้!” คิงคำราม แต่ขาก็ต้องเหยียบเบรกชะลอรถเพราะกลัวเกิดอุบัติเหตุ ตอนนี้รถติดไฟแดงพอดี เขาจึงมีเวลาจัดการกับสิ่งมีชีวิตที่เกาะหนึบอยู่บนตัว

“ไม่ลง” ทับทิมส่ายหน้า ถูไถแก้มเปียกๆ กับแก้มสากของเขา

“ตัวเฮียอุ่น ขออยู่ตรงนี้แป๊บนึงนะ”

สภาพของทับทิมตอนนี้อันตรายต่อหัวใจและเป้ากางเกงของคิงอย่างรุนแรง เสื้อยืดเปียกน้ำแนบชิดกับอกเขา ความนุ่มหยุ่นบดเบียดอยู่กับแผงอกแข็งแกร่ง กลิ่นสบู่จางๆ ผสมกับกลิ่นฝนจากตัวเธอมันหอมจนน่าโมโห

ที่สำคัญก้นนุ่มๆ ของเธอกำลังบดทับอยู่บนความเป็นชายของเขาที่เริ่มจะตื่นตัวขึ้นมาเพราะแรงเสียดสี

“กล้ากำลังเล่นกับไฟนะทับทิม” คิงขบกรามแน่น พยายามข่มอารมณ์

“ลงไปนั่งดีๆ ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทน”

“ทนทำไมคะ” ทับทิมเงยหน้าขึ้นมองเขา แววตายั่วยวน

“หนาวเนื้อก็ต้องห่มเนื้อสิคะ โบราณเขาว่าไว้”

มือซุกซนของเธอเริ่มไม่อยู่นิ่ง ปลายนิ้วเย็นเฉียบสอดเข้าไปในสาบเสื้อเชิ้ตของเขา ลูบไล้หน้าท้องที่เป็นลอนสวย

“อึก...” คิงสะดุ้งเฮือกเมื่อเจอมือเย็นๆ สัมผัสผิวร้อน

“มือเย็นเจี๊ยบเลยนะยัยตัวแสบ”

“ก็ทำให้หนูร้อนสิคะ”

ทับทิมยืดตัวขึ้นเล็กน้อย แล้วค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของเขาออกทีละเม็ด... ทีละเม็ด... เผยให้เห็นแผงอกกว้างที่มีรอยสักรูปกราฟิกพาดผ่าน เธอก้มลงประทับจูบเบาๆ ที่รอยสักนั้น ลิ้นเล็กๆ ตวัดเลียหยดน้ำที่หยดลงมาจากผมของเธอเอง

คิงกำพวงมาลัยแน่นจนข้อนิ้วขึ้นข้อขาว ลมหายใจเริ่มติดขัด

ไฟเขียวสว่างขึ้น เสียงบีบแตรไล่หลังทำให้คิงต้องจำใจออกรถ แต่ทับทิมยังไม่ยอมลงจากตัก เธอยังคงนั่งคร่อมเขาอยู่อย่างนั้น ซบหน้าลงกับอกเปลือยเปล่าของเขา ฟังเสียงหัวใจที่เต้นแรงราวกับกลองรัว

“เธอนี่มัน ภาระชัดๆ” คิงบ่นเสียงพร่า แต่แขนข้างหนึ่งกลับโอบเอวเธอไว้แน่นกันเธอตก

“ภาระที่เฮียรักใช่ไหมล่ะ” เธอยิ้มกว้าง ทั้งที่ปากยังสั่น

คิงเหลือบมองกระจกหลัง เห็นถนนโล่งในช่วงฝนตกหนัก เขาตัดสินใจหักพวงมาลัยเลี้ยวรถเข้าจอดข้างทางในซอยเปลี่ยวที่มืดสนิท

เอี๊ยด!

รถจอดสนิท เครื่องยนต์ยังติดอยู่ แต่คิงปลดเข็มขัดนิรภัยออก แล้วกระชากร่างบางให้แนบชิดยิ่งกว่าเดิม

“รักเหรอ” เขาแค่นหัวเราะ นัยน์ตาวาวโรจน์ท่ามกลางความมืด

“ฉันจะทำให้เธอรู้ว่า การยั่วคิงตอนฝนตก มันต้องเจอโทษทัณฑ์ยังไง”

เขาเชยคางเธอขึ้น บดขยี้ริมฝีปากลงไปอย่างหนักหน่วงและหิวกระหาย ลิ้นร้อนตวัดเกี่ยวลิ้นเย็นชื้นของเธอ มอบความอบอุ่นที่ร้อนแรงจนแทบหลอมละลาย

มือหนาเลื่อนลงไปที่บั้นท้ายกลมกลึง บีบขย้ำกางเกงยีนส์ขาสั้นที่เปียกชุ่มจนน้ำหยด

“หนาวมากใช่ไหม” เขากระซิบชิดริมฝีปาก

“เดี๋ยวจะทำให้ร้อนจนร้องขอชีวิตเลย”

ทับทิมยิ้มรับจูบนั้นอย่างเต็มใจ แขนโอบรอบคอเขาแน่นขึ้น

“จัดมาเลยค่ะแด๊ดดี้ หนูพร้อมนานแล้ว”

และท่ามกลางพายุฝนที่โหมกระหน่ำ รถสปอร์ตคันหรูก็เริ่มโคลงเคลงไปตามจังหวะรักที่ร้อนแรงแข่งกับเสียงฟ้าผ่าด้านนอก บทลงโทษของราชาเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง และครั้งนี้มันร้อนแรงจนกระจกขึ้นฝ้าไปทั้งคัน