ตอนที่11 ไม่เหมือนเดิม

 ตอนที่11 ไม่เหมือนเดิม

 “โครตคิดถึงเธอเลย!”

 “ฉันก็ด้วย!”

 “โลกกลมจังเลยนะ แต่ก็ดีแล้วที่เราได้เจอกัน เด็กคนนั้นใช่ลูกของเธอหรือเปล่าโบตั๋น!”

 เมื่อเป็นความบังเอิญที่ลงตัว โบตั๋นก็ดีใจเช่นกันที่ได้พบกับเพื่อนรัก เราคุยกันผ่านโทรศัพท์นั้นเรานัดหมายที่จะไปเจอกันในวันพรุ่งนี้ด้วยซ้ำ และหลังจากโผลกอดกันก็จับมือกันไม่ปล่อย ร่วมสี่ปีที่ไม่ได้พบกัน มันนานมากจริงๆ

 อะตอมหันไปพบเข้ากับเด็กน้อยตัวอ้วนที่อยู่ในอ้อมกอดของหญิงวัยกลางคน 

 “ใช่แล้วอะตอม นี่หนูใบหม่อนลูกสาวของฉันเอง นี่แม่ของฉันจ่ะ!”

 “สวัสดีค่ะคุณน้า!” อะตอมส่งยิ้มให้อย่างเป็นกันเองและเป็นมิตรสุดๆ พร้อมกับพนมมือไหว้

 “ไหว้พระเธอจ่ะหนู” 

 ดวงใจยิ้มอย่างรู้สึกดีที่มีคนไฮโซคนหนึ่งมาเป็นเพื่อนของโบตั๋นและเป็นเพื่อนกันมานาน จำได้จากที่โบตั๋นเคยเล่าให้ฟังตอนเรียนมัธยมปลาย 

 และแบบนี้แล้วนายหญิงคนใหม่คงเข้าถึงตัวได้ง่ายไม่แพ้ผู้เป็นน้อง ดวงใจคิดแบบนั้น...

 “น่ารักจังเลย ขออุ้มหน่อยได้ไหม?”

 “อะตอม เธอต้องไปล้างมือก่อนนะจะไปจับเด็กตอนนี้ได้ยังไงกัน!!!”

 น้ำหวานท้วงขึ้นอย่างเป็นห่วงเป็นใยเด็กน้อยที่กำลังจะได้รับเชื้อโรคจากอะตอม เราบินข้ามฟากมา พบเจอคนมามากมายขนาดนั้น ถึงแม้จะบินชั้นธุรกิจก็ตามแต่เถอะ

 “ฉันรู้หรอกหน่า!”

 สร้างความงุนงงให้กับทุกคนกับถ้อยคำฟึดฟัดฮึดฮัดของสองพี่น้อง แต่กับเขมราชคนคลั่งรักนั้นยิ้มหน้าบานอย่างไม่มีหุบ เพราะชอบใจที่แฟนสาวออกจะเอ็นดูเด็กเล็ก เผื่อว่าเธอมีความคิดที่ตรงกัน มีลูกสร้างครอบครัวด้วยกัน

 “เข้าไปข้างในกันเถอะนะ!”

 มือหนายอมปล่อยออกจากเอวบางของแฟนสาว เขาหวงแหนสุดรักเธอมากจริงๆแทบไม่อยากปล่อยมือ คิดถึงสัมผัสและลีลาทุกท่วงท่าของกิจกรรมบนเตียง พอนึกขึ้นได้แบบนั้นเขมราชก็แทบอดใจไม่ไหว อยากจะจับเธอกินสะตั้งแต่ตอนนี้ แต่ติดตรงที่ต้องพาแฟนสาวไปพบกับมารดาก่อน

 และถ้าหากอยู่ที่เพนส์เฮ้าท์และเธอไม่มีน้องสาวตามมาด้วยนั้นจะเป็นเรื่องที่ดีเลยจริงๆ

 แต่ยังไงสะ...คืนนี้น้ำหวานก็ไม่รอดหรอกจริงๆ

 และตั้งแต่เขามีเธอเข้ามาในชีวิต เขมราชไม่เคยนอกใจเธอเลยแม้แต่จะคิด แต่นอกกายนั้นเขาให้ผู้หญิงออรัลเซ็กซ์ให้เพียงครั้งเดียวเท่านั้น

 ที่เหลือก็คงต้องใช้การปลาฉลามร้องว้าวนะสิ....(ชาร์คว้าว)

 ……………….

 บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะสร้างความอบอุ่นหัวใจให้กับเขมราชเป็นอย่างมาก 

 หลังจากที่คุณหญิงขจีได้โผลเข้าไปกอดว่าที่ลูกสะใภ้และน้องสาวของน้ำหวานนั้น ก็รู้สึกได้ว่าทั้งคู่มีสัมพันธไมตรีที่ดีและเข้าถึงได้ง่าย

 นับว่าเขมราชลูกชายของเธอตาถึง น้ำหวานพูดคุยอย่างเป็นธรรมชาติและชั่งพูด วางตัวดี แถมหน้าตาสะสวย ดูฉลาดเอามากๆ แบบนี้สิที่เหมาะมาเป็นลูกสะใภ้ของบ้านอนันต์ธการณ์

 เมื่อรับประทานอาหารจนอิ่ม ทุกคนก็ทานของหวานกันมีผลไม้นานาชนิดรวมทั้งขนมไทย โดยเวลานี้คุณหญิงก็อยากจะพูดคุยกับว่าที่ลูกสะใภ้อย่างเกริ่นๆ

 ใบหน้ายังสวยจึงหันไปให้ความสนใจที่น้ำหวาน

 “ธุรกิจของหนูมีช่วงที่อยู่ตัวบ้างแล้วหรือยังหล่ะจ๊ะหนูน้ำหวาน สามารถมีผู้ช่วยให้คนคอยดูแลให้ได้หรือยังจ๊ะ?”

 เขมราชเองก็รอฟังคำตอบจากแฟนสาวอย่างใจจดใจจ่ออยู่เงียบๆ

 “ยังเลยค่ะคุณแม่ และที่มาวันนี้หนูก็มีเรื่องสำคัญมากๆที่ต้องบอกกับพี่เขม ให้ผู้ช่วยดูแลให้ได้แค่ชั่วครั้งชั่วคราวจริงๆค่ะ เพราะหนูต้องคอยไปพบกับราชวงศ์หรือพวกแหม่มที่นั่นด้วยตนเองทุกงานเลยจริงๆค่ะ!”

 ดีไซเนอร์สาวอธิบายอย่างตรงจุด เเละเธอก็เอ่ยถึงงานของเธอที่ไม่ได้ขายเพียงเนื้อผ้า ความสวยเก๋ที่แปลกใหม่ กลับกันผู้นำแฟชั่นอย่างน้ำหวานก็ขายความเป็นกันเอง ถึงเนื้อถึงตัว 

 บริการทุกระดับประทับใจ ออกแบบเสื้อผ้าไปตามความต้องการของคนรวยที่ต้องการตัดชุดใหม่ๆแบบไม่ต้องการซ้ำกับใคร ยิ่งspecialมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งทำให้เป็น

 rare itemsที่ยิ่งต้องมีและตามหาแฟชั่นจากร้านของเธอกันระนาว

 และอันที่จริงมันมีจุดพีคที่ทำให้แบรนด์เสื้อผ้าของน้ำหวานดังขึ้นมานั่นก็เพราะเเม็กเวลล์เลยจริงๆ

 เขาสวมใส่เสื้อผ้าของเธอไปชุดหนึ่ง ซึ่งพอชุดเท่ๆแบบนั้นไปอยู่บนตัวของเขาก็เป็นอันดังระเบิด กระแสโลกก็ต้องทันสำหรับนักช้อปตัวยงและแฟนคลับของแม็กเวลล์

 น้ำหวานรู้สึกอยากจะขอบคุณเขามากจริงๆ ที่เธอไม่ต้องเสียเงินจ้างดาราดังอย่างเขาเลยสักบาท แถมเงินก็ทะลักทะลวงเข้ามาในกระเป๋าอย่างลาบลอยมาอีกด้วย

 “งั้นแม่ไม่ยุ่งแล้วหล่ะ ต้องไปคุยกันเอง ตามสบายนะจ๊ะหนูน้ำหวาน!” คุณหญิงมองว่าที่ลูกสะใภ้กับลูกชายสลับกันอย่างยิ้มๆ ภาวนาให้เรื่องที่น้ำหวานจะพูดกับลูกชายหัวแก้วหัวแหวนเป็นเรื่องดี

 “ค่ะคุณแม่!”

 …………

 ร่างหนาสาวเท้าขึ้นบันไดคฤหาสน์เดินนำร่างสวยของสองพี่น้อง กำลังจะแนะนำห้องพักของอะตอมและหวานใจของเขาอย่างสุภาพและพยายามจะเป็นพี่เขยที่ดีสุดๆ เขาคิดแบบนั้นอยู่ภายในใจ

 ใบหน้าหล่อยิ้มกริ่มอย่างหลงใหลในตัวแฟนสาวเป็นอย่างมาก เขาชอบฟังเสียงของเธอเวลาพูด ชอบที่จะมองรอยยิ้มหวานแบบนั้นเหลือเกินในขณะที่ปากเล็กของเธอนั้นบ่นน้องสาวอุบก็ตามแต่

 แล้วน้ำหวานก็ชะโงกใบหน้าสวยๆเข้าไปกระซิบกระซาบกับน้องสาวของเธออีกด้วยในขณะที่สองสาวก็ก้าวขาขึ้นบันไดมา

 “เอาเป็นว่าตกลงนะอะตอม!”

 “นี่เธอจะไม่ช่วยฉันเหรอหะ!!!?”

 “ฉันก็อยากจะเห็นคนบาปอย่างเธอพยายามด้วยตัวเองบ้างนะสิ!”

 “ชิ!” น้ำหวานสบถขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ บทสนทนาของเธอกับน้องสาวก็ได้แล่นไปเข้าหูของเขาบางส่วนเท่านั้น

 “เมื่อไหร่จะเลิกว่าฉันสักทีหะยัยน้องบ้า!”

 “เธอก็.....!!!!” อะตอมรีบป้องมือปิดปากของตนเองอย่างอัตโนมัติและลืมตัวไปจริงๆ ที่เมื่อครู่อยากจะพูดเกี่ยวกับเรื่องแม็กเวลล์

 เขมราชรู้สึกดีและมีความสุขกับน้ำหวานไปด้วยในเรื่องของครอบครัว เธอเคยเล่าให้ฟังว่าไม่ค่อยลงรอยกันกับน้องสาวต่างมารดา แต่เวลานี้คงจะไม่ใช่แล้ว...

 “เอาหล่ะสาวๆ ห้องนี้ห้องน้ำหวานนะครับ อยู่ข้างกันกับห้องนอนของพี่ ส่วนห้องของน้องอะตอมอยู่ถัดไปเลยครับ!” นิ้วแกร่งชี้ไปตามที่บอกแล้วยิ้มให้กับแฟนสาวไปทีหนึ่งอย่างมีเล่ห์นัย

 “คือพอดีว่าอะตอมตาขาว นอนคนเดียวไม่ค่อยจะได้นะคะพี่เขม หวานขอนอนกับน้องนะคะ อีกอย่างจะได้ไม่ต้องเปลืองห้องทำความสะอาดให้ยุ่ง!”

 “ฉันบอก.....อุ้บบบ!!”

 มือเรียวสวยของน้ำหวานเข้าไปปิดปากเล็กของยัยน้องตัวแสบของเธอทันที อย่างมองตาชายหนุ่มเชิงอ้อนวอน

 เอาไว้พรุ่งนี้เช้าที่เราจะคุยเรื่องสำคัญกัน แต่ตอนดึกๆน้ำหวานก็กลัวว่าจะไม่รอดจากเงื้อมมือของเขมราชนะสิ

 “ได้ครับ ได้สิ!”

 เขมราชเดินคอตกเข้าห้องนอนของตัวเองอย่างจำยอมและนอยด์ๆ ทั้งที่ไม่ค่อยได้อยู่ด้วยกันแทนที่จะมีโอกาสได้นอนด้วยกัน

 เเต่เอาเถอะ....คงแค่คืนนี้คืนเดียวเท่านั้นแหล่ะ