มนต์อาคม หมอผีข้ามภพ

                                                                        บทนำ 

ยามหนึ่งค่ำ.............................สายลมกรรโชกแรงพัดพาฝุ่นควันตลบไปทั่วบริเวณลานกว้างหน้าวัดร้าง เสียงโหยหวนของวิญญาณเร่ร่อนดังก้องสะท้อนรอบพงไพร มวลพลังมืดเข้มข้นแผ่ปกคลุมฟ้าดิน กลบแสงจันทร์จนมืดมิด

กลางลานมีกองไฟสีเขียวอมดำลุกโชติช่วง ล้อมรอบร่างของชายในผ้าขาวม้าแดง ผมยาวพันศีรษะนามว่า

                                   “เถรดำ”

เขากำลังทำพิธีกรรมบูชาภูตผี นรกภูมิ แลกพลัง อายุขัยของคนที่มีความโลภ ใบหน้าชุ่มเหงื่อของหญิงชายหลายสิบชีวิตที่ได้หลงติดกับดัก ปรากฏอยู่ข้างพิธี

“ความปรารถนา...หน้าตา...อำนาจ...เจ้าทั้งหลายต้องการ ข้าย่อมให้! แต่ต้องมีข้อแลกเปลี่ยนเช่นกัน”

เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจของเถรดำดังขึ้นพร้อมเปลวไฟที่พวยพุ่งสูงลิบแต่ก่อนที่เขาจะลงยันต์สุดท้ายสำเร็จเสียงสวดคาถาขานแว่วแทรกเข้ามา ถ้อยคำชัดเจน หนักแน่น และสะท้อนก้องในอากาศ

“โอม นะโม พุทธายะ

อิติ สุคโต มหาเตชะวันโต

สัพพะสิทธิภะวันตุเม...!”

หญิงสาวในชุดสีขาวบริสุทธิ์ก้าวออกมาจากเงามืด รอบกายเรืองแสงสว่างนวลตา ผมยาวถักเปียประดับด้ายแดง เครื่องรางพรายสายรุ้งคล้องอยู่รอบข้อมือ

“ภัทรมนตรา” หรือ “นะมล” หมอผีสาวไสยเวทขาวศิษย์ผู้สำเร็จเวทย์โบราณจากทั้งอาจารย์สายยักษ์ สายพญาครุฑ สายพญานาค และมีผีพรายผู้ภักดี

“เจ้า...เด็กนั่นอีกแล้ว” เถรดำคำรามเสียงต่ำ “คิดว่าพลังศรัทธาจะชนะความปรารถนาของมนุษย์หรือไง!”

“ความปรารถนาที่ต้องแลกด้วยวิญญาณและอายุขัยของคนอื่น...นั่นไม่ใช่พลัง แต่คือคำสาป เป็นกรรมหนักหนานัก!”

ว่าเเล้วเธอก็ชูมือขึ้น วาดวงยันต์บนพื้นด้วยผงว่านเจ็ดราตรีและดินเจ็ดป่าช้า

ตึงงงง!

เสียงพสุธาสะเทือนเลือนลั่น ขณะเปลวอาคมของทั้งสองปะทะกันกลางฟากฟ้า พลังแห่งศรัทธา ปะทะ ไสยดำอันเจ้าเล่ห์ เถรดำ เขวี้ยงวัตถุผงสีดำ โถมใส่นะมล แต่หญิงสาวตั้งมั่น สวดคาถา “มนต์ถอนใจ” พลางเรียกพรายผ่อง พรายแก้ว พรายทอง ออกมาช่วยสะท้อนพลังคืนกลับ

“ยะมะ ยะมะ พรหมาเทวา!

โอม ระงับเงา เงากลืนใจจงเสื่อมสูญ!”

การต่อสู้ดำเนินไปท่ามกลางพายุเเห่งมนต์อาคม เสียงโหยหวนของวิญญาณดังระงมแข่งกับสายลมที่รุนแรงขึ้นทุกขณะ...

จนเมื่อเถรดำถูกตีกลับด้วยมนต์สะท้อนขั้นสูงเสียงหัวเราะต่ำสะท้อนก้องกลางลานพิธี เขาทรุดกายลงชั่วครู่ มือข้างหนึ่งแตะพื้นดินแน่นจนเล็บจิกลงในดินแฉะ อีกข้างกำยันต์ดำที่แปดเปื้อนเลือดตนเอง

“หึ...เจ้าคิดว่าชนะแล้วหรือ ภัทรมนตรา”

พรึ่บ!

ทันใดนั้น ดินรอบลานก็สั่นสะเทือน แผ่นยันต์นับสิบปลิวว่อนขึ้นฟ้า ก่อนฝังลงกับพื้น เปิดผนึก “ผีหมื่นคำกาลี” ทั้งเก่าทั้งใหม่กว่าร้อยตนที่ร่างกายเน่าเฟะ ผิวหนังฉีกขาด เส้นผมยุ่งเหยิงและตาแดงฉาน ปรากฏล้อมรอบหญิงสาว เสียงกรีดร้องของพวกมันแหลมสูงราวใบมีดบาดฟาดกับอากาศ

“วิญญาณสังเวยทั้งหลาย...

อุทิศให้ข้า ข้าจะปลุกเจ้า!”

เถรดำขานคาถาอย่างคลุ้มคลั่ง เลือดไหลออกจากดวงตาทั้งสองข้าง แต่เขายังคงหัวเราะ

“โอม มะ อะ อุ อัปปะ กะสัง วิญญาโณ ลุก!”

ผีนับร้อยตนระเบิดพลังกลายเป็นกระแสหมอกดำไหลรวมเข้ากลางอักขระวงใหญ่แปรเปลี่ยนกายเป็นหมอกมนต์ กลายเป็นรูปวิญญาณขนาดใหญ่อันเกรี้ยวกราด สูงตระหง่านดั่งเสาหลักสิบศอกเศษ ดวงเนตรแดงฉานดังโลหิต ขู่คำรามต่ำราวธรณีสะท้าน สะเทือนพื้นดินทุกหลืบลึกให้สั่นไหววิญญาณผีหมื่นคำกาลีแผดเสียงคำรามก้อง ฝีเท้าหนักดั่งหินผา ฟาดลงพื้น เงาสูงเสียดฟ้าย่างเข้าหาหญิงสาว หมายทำลายให้สิ้นชีวิต

แต่ภัทรมนตราไม่ถอยเธอประสานมือขึ้นกลางอก หลับตาแน่น ริมฝีปากขยับช้า ๆ สวดเรียกเสียงจากห้วงลึก เสียงที่ไม่ได้ขานนามนั้นมานาน......

“โอมปู่เอ๋ย ปู่ทัตถะ ยักษ์เจ้าไตรภพ

ผู้เหยียบขุนเขา ผู้ขานพระเวทย์ ผู้ครองเสียงอสนี

ข้าศิษย์ภัทรมนตรา ขอบารมีท่าน...จงเสด็จมา ณ บัดนี้”

ตึงงงง!!!

แผ่นดินไหวสะเทือน พสุธาใต้เท้าของเธอแยกออกเป็นรอยร้าวก่อนจะมีแขนสีเขียวเข้มทะลุพื้นดินผุดขึ้นมาช้า ๆ

“โอหิ! โอหิ! ปู่ข้ามาแล้ว เด็กน้อยของข้า!”

เสียงกึกก้องกัมปนาท ดั่งฟ้าคำรามกลางท้องธาร ร่างใหญ่ยิ่งกว่าภูผาผุดขึ้นจากดิน มือหนึ่งถือกระบองยักษ์ อีกมือเหยียบอักขระผนึกเส้นผมถักเกล้า ตาแดงวาบ คิ้วขมวดแน่นด้วยแรงโทสะ

“ท่านปู่ยักษ์ทัตถะ ศิษย์ขอแจ้ง เถรดำใช้วิญญาณบริสุทธิ์ของมนุษย์สังเวยแก่ภูติผี เพื่อความปรารถนาตน บัดนี้ลูกอันเชิญท่านเพื่อกำราบสิ่งที่ทำลายชีวิตมวลมนุษย์ และให้ดวงวิญญานที่ถูกจองจำหลุดพ้น!”

เมื่อนะมลกล่าวจบ ยักษ์ทัตถะ ยักษ์แห่งไตรภพ จ้องดวงเนตรแดงฉานของตนไปยังร่างวิญญาณผีหมื่นกาลี ขนาดมหึมาทันที มันแผดคำราม ตวัดเงาเข้าใส่ แต่กระบองยักษ์ฟาดสวนด้วยแรงอสนีบาต เสียงกระแทกสนั่นจนกลุ่มวิญญาณผีหมื่นคำกาลีกระเจิง นะมลยืนนิ่งกลางวงยันต์มือทั้งสองประสาน เขียนอักขระกลางอากาศอีกครั้ง เธอสวดต่อด้วยเสียงเรียบเย็น

“โอม พุทธะสังมิ พุทธะขันธ์"

เถรดำเริ่มถอยหลัง วิญญาณหมื่นคำกาลีส่งเสียงสั่นไหวคล้ายจะขาดจากการควบคุมแต่ชายผู้นั้นหัวเราะ รวบพลังเฮือกสุดท้าย

“หากเจ้ายังรอด ข้าขอสาปให้เจ้าหลุดพ้นจากโลกนี้ ไปยังดินแดนที่ไสยเวทย์ของเจ้ามิอาจใช้การได้!”

ตูมมมม!!!

อักขระระเบิดกลางฟ้า พลังทั้งมืดและขาวสว่างปะทะกันกลางอากาศ

แรงระเบิดทำให้ร่างของภัทรมนตราถูกกระแทกเต็มแรง เธอกระอักโลหิตออกมาระลอกใหญ่ ลมหายใจเริ่มขาดห้วง ดวงตาค่อย ๆ ปิดลง

แต่ก่อนจะวูบไป เธอเห็น.....................นัยน์ตายักษ์ที่มองเธอด้วยแววห่วงใย และกล่าวประโยคสั้นๆ

“จงไป...และจงกลับมาเมื่อถึงเวลาแห่งการล้างคำสาป”

จากนั้น ทุกสิ่งทุกอย่างมืดสนิท เหลือเพียงกลิ่นธูปค้างอยู่ในสายลม..........................