บทที่ 5

"มาแล้วก็เข้าไปแต่งเนื้อแต่งตัว"

"ผมไม่มีชุดใส่"

"แกคิดว่าพ่อจะไม่เตรียมไว้เหรอ"

"คิดครับพ่อผมเก่งอยู่แล้ว"

"ไม่ต้องมาพูดประชดประชัน ช่างรออยู่ในห้อง รีบแต่งจะได้รีบไปถ่ายรูป"

สิบทิศจำเป็นต้องได้ทำตามคำสั่งของผู้เป็นพ่อ เพราะรู้ดีว่าพ่อเป็นคนที่เอาแต่อารมณ์ตัวเองเป็นใหญ่

พอเดินขึ้นไปด้านบน ชายหนุ่มสังเกตว่าไม่เห็นแม่อยู่ในงาน เขาก็เลยเข้าไปดูในห้องนอนของท่าน

"แม่ทำไมยังอยู่ในนี้ล่ะครับ"

"สิบทิศ" ที่รักรีบเดินเข้ามาโอบกอดลูกชายไว้ "แม่ขอโทษที่ห้ามพ่อไม่ได้"

"แม่ไม่ต้องคิดมากกับเรื่องของผมหรอกครับ" ชายหนุ่มรู้ดีว่าแม่ ไม่เห็นดีเห็นงามกับสิ่งที่พ่อทำอยู่แล้ว และเขาก็ไม่อยากให้แม่คิดมากกับเรื่องนี้

"แต่แม่รู้ว่าลูกมีคนรักอยู่แล้ว"

"คนรัก?" สิบทิศมองต่ำลงไปดูผู้เป็นแม่ที่อยู่ในอ้อมกอด "เรื่องของผมผมจัดการเองได้ครับ..แม่แต่งตัวให้สวยแล้วลงไปร่วมงานแต่งลูกชายคนโตของแม่ดีกว่าครับ" 

"แม่ดีใจนะที่ลูกไม่คิดมากกับเรื่องนี้"

"ถึงผมคิดมาก..ก็ห้ามพ่อไม่ได้หรอกครับ" ใครจะไม่คิดมากล่ะผู้หญิงคนนั้นเป็นใครยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำ

พอชายหนุ่มปลอบใจผู้เป็นแม่เสร็จ เขาก็เข้าไปในห้องของตัวเอง ตอนนี้ช่างเตรียมพร้อมรออยู่แล้ว

สิบทิศใช้เวลาแต่งตัวอยู่เพียงไม่นาน ต้องได้รีบออกมาถ่ายรูป เพราะตอนนี้รูปติดหน้างานคู่บ่าวสาวยังไม่มี

"เชิญทางนี้เลยค่ะคุณสิบทิศ" คนที่มาตามเดินนำหน้าไปในห้องที่จัดเตรียมไว้เพื่อถ่ายรูปคู่โดยเฉพาะ

พอประตูห้องบานนั้นเปิดออกเขาก็เห็น..

"..??.." มุมปากชายหนุ่มยกขึ้นด้วยท่าทางที่เย้ยหยัน เขาจำผู้หญิงคนนี้ได้ดีว่าเธอเป็นใคร ..นี่พ่อกำลังเล่นอะไรอยู่

ไม่ต่างจากฝ่ายหญิง..เธอถึงกับหน้าเปลี่ยนสีเมื่อรู้ว่าเจ้าบ่าวคือผู้ชายที่แอบขโมยจูบแรกของเธอในคืนนั้น "..??!!??.."

ชายหนุ่มร่างสูงหน้าตาหล่อเหลา ได้เดินไปนั่งลงที่โซฟาตัวยาว ซึ่งเป็นตัวเดียวกับที่เธอนั่งอยู่ก่อนหน้านั้น ขาของเขาได้ยกขึ้นไขว่ห้างในท่าที่สบาย

แชะ มันเป็นเสียงที่ช่างลองกล้อง เพื่อที่จะปรับกล้องก่อนเอาจริง

"ขยับเข้ามาใกล้กันนิดหนึ่งครับ" ช่างพูดพร้อมกับเช็คเลนส์กล้องไปด้วย



"ได้รูปแล้วใช่ไหม" ร่างหนายันตัวลุกขึ้น

"ดะ.. เดี๋ยวก่อนครับ" ช่างถ่ายภาพเพิ่งจะทดลองกล้องไปภาพเดียว และภาพนั้นก็เป็นภาพที่นั่งห่างกันมาก โดยมีสายตาของผู้หญิงมองดูผู้ชายอยู่ฝ่ายเดียว

"ผมให้คุณได้แค่นี้" ว่าแล้วชายหนุ่มก็เดินออกจากห้องไป

"อะไรวะ"