บทที่ 8

ข้าคีบโอสถกุยซีสีน้ำตาลเข้มไว้ระหว่างนิ้ว แต่ยังไม่กลืนลงไปทันที

ข้าเป็นหมอ ย่อมรู้กระบวนการของความตายดียิ่งกว่าผู้ใด

ฤทธิ์ของโอสถกุยซีคงอยู่ได้เพียงสิบสองชั่วยามเท่านั้น

หากดำเนินพิธีศพตามธรรมเนียมปกติ เมื่อพ้นสิบสองชั่วยาม ข้าก็จะขาดอากาศหายใจตายทั้งเป็นอยู่ในโลงศพที่ปิดผนึกแน่นสนิท

เพราะฉะนั้น ผู้ที่จะจัดการกับ “ศพ” ของข้า จะเป็นเผยเหยี่ยนไม่ได้เด็ดขาด

ข้าเงยหน้ามองท้องฟ้านอกหน้าต่าง

เหตุม้าแตกตื่นบนถนนจูเชวี่ยในเทศกาลโคมไฟทำให้ราษฎรบาดเจ็บไม่น้อย เรื่องใหญ่โตจนแม้แต่ขุนนางผู้ดูแลเมืองหลวงยังต้องรับรู้ เช้าตรู่วันนี้เผยเหยี่ยนถูกเรียกตัวเข้าวังอย่างเร่งด่วน ก่อนฟ้ามืดเขาไม่มีทางปลีกตัวออกมาได้เด็ดขาด

เมื่อเขาไม่อยู่ในจวน ผู้ที่มีอำนาจตัดสินใจในเรือนชั้นในของจวนอู่อันโหวยามนี้ จึงเหลือเพียงคุณหนูผู้เป็นญาติร่างบอบบางแห่งเรือนหลักเท่านั้น

และหากมองไปทั่วทั้งจวนโหว ก็มีเพียงนางเท่านั้นซึ่งแทบรอไม่ไหวที่จะโยนศพข้าทิ้งออกไปภายในสิบสองชั่วยาม

ข้าเดินไปริมหน้าต่าง แง้มออกเป็นช่องแคบๆ แล้วเป่านกหวีดไม้ไผ่ที่ซ่อนไว้ในแขนเสื้อ

เสียงนกหวีดแผ่วเบายิ่ง ผ่านไปไม่ถึงครึ่งก้านธูป นกพิราบสื่อสารตัวหนึ่งที่มีขนขาวดุจหิมะทั่วทั้งตัวก็บินฝ่าหิมะมาร่อนลงบนขอบหน้าต่าง นี่เป็นช่องทางติดต่อเครือข่ายลับของหุบเขาแพทย์ในเมืองหลวง มีเพียงของแทนตัวเจ้าหุบเขาเท่านั้นที่ใช้เรียกได้

ข้าหยิบพู่กันขึ้นมา เขียนข้อความหนึ่งบรรทัดลงบนผ้าแพรบางเฉียบว่า

“คืนนี้ยามจื่อ โรงพักศพทางตะวันตกของเมือง มารับสหายเก่า”

หลังปล่อยนกพิราบสื่อสารไป ข้าก็กลับมายังโต๊ะหนังสือ หยิบยาเม็ดสีแดงเม็ดหนึ่งออกจากซอกชั้นล่างสุดของหีบยา

ยานี้มีชื่อว่า “ฉื้อจั๋ว” เมื่อกินเข้าไป จะทำให้ชีพจรมีลักษณะคล้ายผู้ป่วยเป็น “วัณโรคชนิดรุนแรงเฉียบพลัน” พร้อมอาการไข้สูงและไอเป็นเลือด อีกทั้งหลังขาดใจโดยสิ้นเชิง ผิวหนังของศพจะปรากฏปื้นแดงน่าสะพรึงกลัวขึ้นเป็นบริเวณกว้างอย่างรวดเร็ว

ในหมู่ตระกูลใหญ่ผู้สูงศักดิ์แห่งเมืองหลวง “วัณโรคชนิดรุนแรงเฉียบพลัน” เป็นโรคร้ายที่ผู้คนหวาดกลัวจนต้องรีบหลีกหนียิ่งกว่าสารหนูเสียอีก แพร่ติดต่อจากคนสู่คนได้ง่ายยิ่ง เพียงสัมผัสก็ถึงตาย

เดิมทีหว่านหว่านก็ป่วยเป็นโรคหัวใจอยู่แล้ว อีกทั้งยังหวงแหนชีวิตเป็นที่สุด

ทันทีที่มีข่าวแพร่ออกจากเรือนข้างว่าข้าตายด้วยวัณโรคชนิดรุนแรงเฉียบพลันและมีปื้นแดงขึ้นทั่วร่าง นางไม่มีทางเชิญหมอหลวงมาตรวจสอบอย่างละเอียดเด็ดขาด ยิ่งไม่กล้าปล่อยให้ศพข้าอยู่ในจวนโหวต่อแม้เพียงครึ่งเค่อ

นี่แหละคือวิธีตายที่ข้าต้องการมากที่สุด

หลังกลืนโอสถฉื้อจั๋วลงไปได้ไม่ถึงชั่วดื่มชาครึ่งถ้วย กลิ่นคาวเลือดรุนแรงก็เอ่อขึ้นมาในลำคอ ข้าฟุบตัวอยู่ข้างเตียง ไอขึ้นมาอย่างรุนแรง เลือดสดพุ่งทะลักออกมา

ข้าจงใจโยนผ้าเช็ดหน้าที่เปื้อนเลือดไว้ข้างธรณีประตู เพื่อให้แน่ใจว่าสาวใช้ที่ทำงานเบ็ดเตล็ดซึ่งมาส่งอาหารจะมองเห็นทันทีที่ผลักประตูเข้ามา

เมื่อจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้น ข้าก็เปลี่ยนมาสวมเสื้อผ้าชั้นในตัวเก่าที่สะอาดชุดหนึ่ง

ข้าเย็บซ่อน “ชุดเข็มจู้โหยวสิบสามเข็ม” อันเป็นสมบัติล้ำค่าของสำนักอาจารย์ไว้ระหว่างชั้นผ้าของเสื้อชั้นกลางที่สวมแนบกาย

ข้าเดินไปที่เตียง เอนกายนอนราบ แล้ววางมือทั้งสองข้างซ้อนกันบนหน้าท้อง

สุดท้าย ข้าวางโอสถกุยซีลงในปาก แล้วหลับตาลง

ข้ารับรู้ได้อย่างชัดเจนว่า หัวใจของตนเริ่มเต้นช้าลง

หนึ่งจังหวะ...

สองจังหวะ...

ท้ายที่สุดก็หยุดเต้นไปโดยสิ้นเชิง

เพียงชั่วลมหายใจก่อนที่สติของข้าจะจมดิ่งสู่ความมืดมิดโดยสิ้นเชิง ข้าได้ยินเสียงกรีดร้องอย่างหวาดกลัวของสาวใช้ดังมาจากนอกประตูเรือนอย่างเลือนราง