สิบสามเข็มตัดรัก ท่านโหวอย่าหวังได้ใจคืน

จนกระทั่งครึ่งเดือนต่อมา รถม้าจึงมาหยุดอยู่หน้าจวนอู่อันโหวอันโอ่อ่า

ข้าสวมชุดเสื้อกระโปรงผ้าหยาบที่ดูมอซออยู่บ้าง ยืนอย่างประหม่าอยู่หน้าประตูใหญ่ทาสีแดงชาด

สตรีสูงศักดิ์ผู้หนึ่งประดับศีรษะด้วยไข่มุกและหยก บอบบางดุจสายน้ำในฤดูใบไม้ผลิ เดินออกมาต้อนรับจากด้านในประตู โดยมีเหล่าสาวใช้ห้อมล้อม

“พี่เหยี่ยน…” ขอบตาของนางแดงเรื่อ ก่อนจะโผเข้าสู่อ้อมอกเผยเหยี่ยนราวกับนกนางแอ่นที่บินหวนกลับมา

เผยเหยี่ยนรับนางไว้ได้อย่างมั่นคง เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย น้ำเสียงแฝงความกังวลและความเอ็นดูห่วงใยอย่างที่ข้าไม่เคยได้ยินมาก่อน “หว่านหว่าน เจ้าร่างกายอ่อนแอ ข้างนอกลมแรง เหตุใดจึงออกมาเล่า?”

สตรีสูงศักดิ์เงยหน้าขึ้นจากอ้อมอกเขา ใช้ผ้าเช็ดหน้าปักลายบังมุมปาก พลางมองมายังข้าที่ดูไม่เข้าพวกอยู่ข้างๆ ด้วยความใคร่รู้ “ญาติผู้พี่ แม่นางท่านนี้คือ?”

เผยเหยี่ยนมองข้าแวบหนึ่ง

“นางเป็นหมอหญิงที่เคยช่วยชีวิตข้าไว้ ตอนที่ข้าประสบภัยในชนบท”

เขานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนหันไปกำชับพ่อบ้านที่อยู่ด้านข้างว่า “ไปจัดเตรียมเรือนข้างที่เงียบสงบสักหลัง แล้วให้แม่นางเสิ่นมีฐานะเป็นอนุชั้นสูงเถิด”

อนุชั้นสูง ผู้มีพระคุณช่วยชีวิต

ที่แท้ความผูกพันในฐานะสามีภรรยาที่ร่วมผูกผมกันมาตลอดสามปีของเรา เมื่อมาถึงเมืองหลวงที่มีกำแพงแดงและหลังคากระเบื้องเขียวแห่งนี้ กลับแลกมาได้เพียงคำว่า “ผู้มีพระคุณช่วยชีวิต”

ค่ำวันนั้น จวนอู่อันโหวจัดงานเลี้ยงต้อนรับท่านโหวที่เดินทางกลับมา เผยเหยี่ยนอยู่ในเรือนของญาติผู้น้องตลอด คอยพูดคุยเป็นเพื่อนนาง ไม่ย่างกรายเข้ามาในเรือนข้างของข้าแม้เพียงครึ่งก้าว

ข้าให้บ่าวไพร่ถอยออกไป ก่อนนั่งลงเพียงลำพังหน้าเทียนสีแดงที่เปลวไฟไหวระริก แล้วเปิดหีบยาซึ่งข้าไม่เคยยอมให้ห่างกาย

หุบเขาแพทย์มีวิชาต้องห้ามแขนงหนึ่ง นามว่า ‘วิชาฝังเข็มจู้โหยวสิบสามเข็ม’

ลงเข็มหนึ่งครั้ง ตัดความผูกพันหนึ่งสาย เมื่อครบสิบสามเข็ม ความหลังทั้งหมดก็แตกสลาย

ข้าดึงเข็มเงินออกมาเล่มหนึ่งแล้วหลับตาลง เสียงของเผยเหยี่ยนก็พลันพรั่งพรูขึ้นมาในห้วงความคิดอย่างไม่อาจควบคุมได้

วันนี้ที่หน้าจวนโหว เขากล่าวว่า “ยกขึ้นเป็นอนุชั้นสูง”

ทว่าเมื่อสามปีก่อน ในกระท่อมมุงฟางกลางชนบท เขาเปิดผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีแดงของข้าออก แนบหน้าผากกับหน้าผากของข้าแล้วกล่าวว่า “อาฉือ ชาตินี้ข้าจะไม่มีวันทำผิดต่อเจ้า เราจะครองคู่กันเพียงสองคนไปชั่วชีวิต”

เสียงทั้งสองสอดประสานปะปนกัน กลายเป็นคมมีดอาบยาพิษที่คว้านอยู่ในอกข้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ที่แท้คำสัตย์สาบานรักอันลึกซึ้งจริงใจในวันวาน เมื่อสิ่งต่าง ๆ ยังคงเดิมแต่ผู้คนเปลี่ยนไป ล้วนกลายเป็นคมมีดที่ย้อนมาทรมานตนเอง

เจ็บเหลือเกิน

ในเมื่อเขาไม่รักษาคำมั่นแล้ว ข้าเองก็ไม่อยากทนรับความทุกข์ทรมานราวกับถูกหมื่นศรแทงทะลุหัวใจอยู่ทุกคืนวันอีกต่อไปจริงๆ

ข้าลืมตาขึ้น ก่อนปักเข็มเงินลงที่จุดไป่ฮุ่ยบนกระหม่อมด้วยท่าทีสงบนิ่งผิดปกติ

หลังจากความเจ็บปวดรุนแรงราวกับถูกฉีกกระชากระลอกหนึ่งผ่านพ้นไป

ภาพเหตุการณ์ที่เกี่ยวกับคำมั่นสัญญาที่เขาเคยให้ไว้ในห้วงความคิดของข้า พลันแหลกละเอียดเป็นผุยผง ความขมขื่นปวดร้าวเจียนตายระลอกนั้นในอก ก็พลอยสลายหายไปจนหมดสิ้นเช่นกัน

เข็มแรก ลืมคำมั่นสาบานรัก