บทที่ 7

ข้าไม่อาจก้าวพ้นประตูใหญ่ของจวนอู่อันโหวไปได้

ทหารเฝ้าประตูจวนยกง้าวด้ามยาวขึ้นไขว้กัน ขวางทางข้าไว้อย่างไม่ปรานี “อนุเสิ่น หากไม่มีหนังสืออนุญาตจากท่านโหว ห้ามอนุออกจากจวนโดยพลการ”

ที่แท้การเป็นอนุ ก็ไม่ต่างจากการเป็นบ่าวที่ลงนามในสัญญาขายตัว

ข้าหันกลับ ลากขาขวาที่บาดเจ็บเดินกะเผลกเล็กน้อย ย่ำผ่านหิมะที่ทับถมมุ่งตรงไปยังห้องหนังสือส่วนหน้าของเผยเหยี่ยน

กระทั่งเกือบฟ้าสาง เผยเหยี่ยนจึงผลักประตูห้องหนังสือเข้ามา พร้อมไอหนาวที่ติดกายมาทั่วร่าง

ดวงตาเขามีเส้นเลือดแดงขึ้นเต็ม สีหน้าฉายแววเหนื่อยล้าอย่างยิ่ง เมื่อเห็นข้านั่งตัวตรงอยู่หน้าโต๊ะหนังสือ เขาก็ชะงักไปชั่วขณะอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะขมวดคิ้วทันที

“เหตุใดจึงไม่พักผ่อนอยู่ที่เรือนข้าง?” เขาเดินเข้ามา บีบหว่างคิ้วเล็กน้อย แล้วเอ่ยปลอบด้วยน้ำเสียงเหนื่อยล้า “เมื่อคืนเกิดเหตุม้าแตกตื่นบนถนน เจ้าตกใจเสียขวัญแล้ว หว่านหว่านมีอาการโรคหัวใจกำเริบ ข้าปลีกตัวมาไม่ได้จริงๆ...ขาของเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?”

ในที่สุดเขาก็สังเกตเห็นคราบเลือดที่ซึมออกมาจากใต้ชายกระโปรงของข้า

“ท่านโหว ข้าน้อยใคร่ขอหนังสือหย่าสักฉบับ หรือไม่ก็หนังสือปลดข้าน้อยจากฐานะอนุให้เป็นอิสระเจ้าค่ะ” ข้ามองเขา พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงนอบน้อมจนหาข้อตำหนิไม่ได้แม้แต่น้อย “ขอท่านโหวโปรดประทานหนังสือผ่านทางให้ข้าน้อย และอนุญาตให้ออกจากจวนด้วยเจ้าค่ะ”

มือที่เผยเหยี่ยนยื่นมาทางข้าพลันชะงักค้างอยู่กลางอากาศ

“เจ้าจะไปหรือ?” น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำลง ราวกับความสงบก่อนพายุโหมกระหน่ำ “เพราะข้าช่วยหว่านหว่านก่อนอย่างนั้นหรือ? เสิ่นฉือ เจ้าจะรู้ความสักหน่อยไม่ได้หรือ! เจ้าจะหยุดก่อเรื่องเสียทีไม่ได้หรือ! ในสถานการณ์เช่นนั้น หากหว่านหว่านพลัดตกลงไป นางต้องตายอย่างแน่นอน!”

“ท่านโหวเข้าใจผิดแล้วเจ้าค่ะ ข้าน้อยมิได้ก่อเรื่อง” ข้ามองเขา กล่าวถึงสิ่งที่ตนไตร่ตรองไว้ตามตรง “ข้าน้อยมีพื้นเพจากชนบท หากอยู่ที่นี่ต่อไป ไม่เพียงต้องถูกผู้คนนินทาครหา ยามประสบอันตรายก็ยังเสี่ยงที่จะเสียชีวิตได้ง่ายอีกด้วย การแลกเปลี่ยนเช่นนี้ ข้าน้อยทำต่อไปไม่ไหวแล้วจริงๆ เจ้าค่ะ”

“การแลกเปลี่ยนอย่างนั้นหรือ?” เผยเหยี่ยนทำราวกับได้ยินเรื่องตลกเหลือเชื่อ พลันตบโต๊ะหนังสืออย่างแรงจนแท่นฝนหมึกพลิกคว่ำ

“เสิ่นฉือ ฝันไปเถอะ!” เขาบีบไหล่ข้าไว้แน่น แรงบีบรุนแรงจนแทบจะบดกระดูกข้าให้แหลก “เจ้าเป็นคนของข้า ชาตินี้เจ้าต้องอยู่ในจวนอู่อันโหวเท่านั้น! หากข้าไม่อนุญาต ต่อให้ตาย เจ้าก็ต้องตายอยู่ที่นี่!”

เขาตวาดออกไปนอกประตูด้วยความเกรี้ยวกราด “ใครก็ได้! พาอนุเสิ่นกลับไปยังเรือนด้านข้าง แล้วลงกุญแจขังไว้! หากนางกล้าก้าวพ้นประตูเรือนแม้เพียงครึ่งก้าว ข้าจะหักขาพวกเจ้าเสีย!”

ข้าถูกบ่าวหญิงร่างกำยำสองคนใช้กำลังคุมตัวกลับไปยังเรือนข้าง

ประตูไม้บานหนักปิดลงตรงหน้าข้า ด้านนอกมีเสียงโซ่เหล็กคล้องรอบเสาดังกราว ตามด้วยเสียงกุญแจลั่นดังทึบ

อันที่จริง การถูกขังไม่ได้ทำให้ข้าหวาดกลัวมากนัก ข้าเพียงนึกถึงคราวที่เผยเหยี่ยนลงมือทำรั้วไม้ไผ่ล้อมหน้ากระท่อมมุงฟางในเจียงหนานด้วยตนเอง ครั้งนั้นเขาเคยโอบข้าจากด้านหลังไว้ในอ้อมแขน

วันนั้นเขาเกยคางไว้บนไหล่ข้า เอ่ยด้วยน้ำเสียงเปี่ยมความรักใคร่ผูกพันลึกซึ้ง “อาฉือ รั้วนี้ล้อมเจ้าไว้แล้ว ต่อไปเจ้าจะเป็นของข้าเพียงผู้เดียว เราจะครองคู่กันจนแก่เฒ่าในลานเรือนแห่งนี้ ข้าไม่ยอมให้เจ้าไปไหนทั้งนั้น”

คำว่า “ไม่ยอมให้เจ้าไปไหนทั้งนั้น” ในวันวาน เป็นดั่งด้ายแดงแห่งความรักใคร่ผูกพัน แต่บัดนี้คำว่า “ต่อให้ตายก็ต้องตายอยู่ที่นี่” กลับกลายเป็นโซ่เหล็กที่รัดบาดลึกเข้าไปในเนื้อหนัง

ที่แท้ความยึดติดแบบเดียวกันของคนคนเดิม เมื่อฐานะเปลี่ยนไป ก็สามารถแปรจากน้ำผึ้งเป็นสารหนูซึ่งมีพิษร้ายได้

ข้าเปิดหีบยา หยิบเข็มเงินเล่มที่ห้าออกมา

ข้าอาศัยแสงเย็นที่ลอดผ่านกรอบหน้าต่าง ปักเข็มเงินลงบนจุดหย่าเหมินบริเวณด้านหลังศีรษะอย่างมั่นคง

ความเจ็บปวดรุนแรงเสียดแทงราวกับทะลุถึงเนื้อสมองในชั่วพริบตา ภาพของบุรุษผู้เคยโอบกอดข้าไว้หน้ารั้วไม้ไผ่และให้คำมั่นว่าจะครองคู่กันจนแก่เฒ่า ค่อยๆ ถูกมีดแกะสลักขูดลบทีละน้อย จนไม่หลงเหลือร่องรอยแม้เพียงนิด

เข็มที่ห้า ลืมคำมั่นว่าจะครองคู่กันจนแก่เฒ่า

ข้าถอนเข็มเงินออก แล้วเช็ดเหงื่อเย็นที่ปลายนิ้วจนแห้งอย่างสงบนิ่ง

เมื่อข้ามองผ่านหน้าต่างไปยังประตูเรือนที่ถูกคล้องโซ่เหล็กปิดตายอีกครั้ง ความรู้สึกอัปยศอดสูและอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออกที่เกิดขึ้นในใจข้าเพราะ “ถูกผู้เป็นที่รักกักขัง” ก็หายไปจนหมดสิ้นแล้ว

หากฝืนบุกออกไป ก็ไม่มีทางหนีพ้น เพียงเพื่อสนองความปรารถนาจะควบคุมและรักษาหน้าตาอันน่าขันของเขา ต่อให้ต้องพลิกแผ่นดินหา เขาก็จะจับข้ากลับมาให้ได้

คนเป็นหนีออกไปมิได้

แต่คนตายกลับทำได้