Todos los capítulos de สิบสามเข็มตัดรัก ท่านโหวอย่าหวังได้ใจคืน: Capítulo 1 - Capítulo 10

จนกระทั่งครึ่งเดือนต่อมา รถม้าจึงมาหยุดอยู่หน้าจวนอู่อันโหวอันโอ่อ่า ข้าสวมชุดเสื้อกระโปรงผ้าหยาบที่ดูมอซออยู่บ้าง ยืนอย่างประหม่าอยู่หน้าประตูใหญ่ทาสีแดงชาดสตรีสูงศักดิ์ผู้หนึ่งประดับศีรษะด้วยไข่มุกและหยก บอบบางดุจสายน้ำในฤดูใบไม้ผลิ เดินออกมาต้อนรับจากด้านในประตู โดยมีเหล่าสาวใช้ห้อมล้อม“พี่เหยี่ยน…” ขอบตาของนางแดงเรื่อ ก่อนจะโผเข้าสู่อ้อมอกเผยเหยี่ยนราวกับนกนางแอ่นที่บินหวนกลับมาเผยเหยี่ยนรับนางไว้ได้อย่างมั่นคง เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย น้ำเสียงแฝงความกังวลและความเอ็นดูห่วงใยอย่างที่ข้าไม่เคยได้ยินมาก่อน “หว่านหว่าน เจ้าร่างกายอ่อนแอ ข้างนอกลมแรง เหตุใดจึงออกมาเล่า?”สตรีสูงศักดิ์เงยหน้าขึ้นจากอ้อมอกเขา ใช้ผ้าเช็ดหน้าปักลายบังมุมปาก พลางมองมายังข้าที่ดูไม่เข้าพวกอยู่ข้างๆ ด้วยความใคร่รู้ “ญาติผู้พี่ แม่นางท่านนี้คือ?”เผยเหยี่ยนมองข้าแวบหนึ่ง“นางเป็นหมอหญิงที่เคยช่วยชีวิตข้าไว้ ตอนที่ข้าประสบภัยในชนบท”เขานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนหันไปกำชับพ่อบ้านที่อยู่ด้านข้างว่า “ไปจัดเตรียมเรือนข้างที่เงียบสงบสักหลัง แล้วให้แม่นางเสิ่นมีฐานะเป็นอนุชั้นสูงเถิด”อนุชั้นสูง ผู้มีพระคุณช่วยชีวิต

เผยเหยี่ยนก้าวเข้ามาในเรือนข้างในยามพลบค่ำยามนั้น ข้ากำลังใช้มือซ้ายพลิกอ่านตำราแพทย์เล่มหนึ่งอยู่เขาถอดชุดขุนนางที่มีกลิ่นสุราติดอยู่ เปลี่ยนมาสวมชุดลำลอง ในมือถือขี้ผึ้งบำรุงผิวตลับเล็กที่แคว้นต่างแดนส่งมาถวายเป็นเครื่องบรรณาการนี่คือยาวิเศษรักษาบาดแผลจากในวัง ต่อให้มีเงินทองมากมายก็ยากจะหามาได้“อาฉือ” เขานั่งลงข้างกายข้า สายตาหยุดอยู่ที่มือขวาของข้าซึ่งพันด้วยผ้าพันแผลสีขาว“เมื่อกลางวันข้ารีบร้อนเกินไป หว่านหว่านเป็นโรคหัวใจ ตกใจมิได้ ข้าหาได้จงใจเมินเฉยต่อเจ้า”เขาเปิดตลับขี้ผึ้งบำรุงผิว หมายจะใส่ยาให้ข้าใหม่อีกครั้งน้ำเสียงของเขาเจือความรู้สึกผิดและการปลอบประโลมอย่างที่ไม่ค่อยได้ยินจากเขานัก “ยานี้ช่วยสมานเนื้อเยื่อและลบรอยแผลเป็นได้ผลดียิ่ง ข้าจะทาให้เจ้า รับรองว่าจะไม่เหลือร่องรอยแม้แต่น้อย”หากเป็นเมื่อก่อน เมื่อได้ยินเขาพูดจาอ่อนโยนเช่นนี้ ข้าคงใจอ่อนอย่างสิ้นเชิง กระทั่งหลั่งน้ำตาเพราะความน้อยใจเพียงเล็กน้อยนั้นด้วยซ้ำทว่าบัดนี้ ข้าปักเข็มเล่มที่สองแล้วข้าไม่เห็นว่าการที่เมื่อกลางวันเขาทำให้ข้าบาดเจ็บเพื่อผู้อื่น จะเป็นเรื่องที่ควรเสียใจหรือน้อยใจตรงไหนข้า

ในเทศกาลโคมไฟ เมืองหลวงยกเลิกข้อห้ามสัญจรยามวิกาลเป็นกรณีพิเศษ ถนนสายยาวสิบลี้สว่างไสวด้วยแสงโคมประดับราวกับกลางวันเผยเหยี่ยนกลับจากการเข้าเฝ้าแต่เนิ่นๆ อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขามิได้ไปเรือนของหว่านหว่าน แต่สั่งให้คนเตรียมรถม้าแล้วตรงมายังเรือนข้างของข้าเขาเอาเสื้อคลุมกันหนาวตัวหนึ่งมาคลุมไหล่ข้าโดยไม่เปิดโอกาสให้ทักท้วง น้ำเสียงแฝงความพยายามเอาใจ แต่ก็หนักแน่นจนไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ “วันนี้บนถนนคึกคักนัก ข้าจะพาเจ้าออกไปเดินเล่นสักหน่อย มีเพียงเจ้ากับข้า ไม่พาคนอื่นไปด้วย”ข้ารู้ดีว่า นับตั้งแต่วันที่ข้าคุกเข่ากราบขอบคุณเขา ก็มีหนามทิ่มคาอยู่ในใจเขามาโดยตลอดเขาร้อนรนอยากใช้ความโปรดปรานที่หยิบยื่นให้ข้าเพียงผู้เดียวราวกับเป็นทาน เพื่อพิสูจน์ว่าระหว่างเรายังคงมีความอบอุ่นอ่อนโยนเช่นวันวานหลงเหลืออยู่ และเพื่อบรรเทาความหวาดหวั่นลึกๆ ในใจที่แม้แต่เขาเองก็อธิบายไม่ได้รถม้าหยุดอยู่ตรงหัวสะพานบนถนนจูเชวี่ยอันคึกคักรุ่งเรืองที่สุดเผยเหยี่ยนลงจากรถม้าก่อน เขายืนอยู่ท่ามกลางผู้คนที่เดินขวักไขว่ แล้วยื่นมือมาทางข้าซึ่งยังอยู่ในห้องโดยสารของรถม้าข้ามองมือข้างนั้น ลังเลอยู่ครู่หนึ่

ข้าไม่อาจก้าวพ้นประตูใหญ่ของจวนอู่อันโหวไปได้ทหารเฝ้าประตูจวนยกง้าวด้ามยาวขึ้นไขว้กัน ขวางทางข้าไว้อย่างไม่ปรานี “อนุเสิ่น หากไม่มีหนังสืออนุญาตจากท่านโหว ห้ามอนุออกจากจวนโดยพลการ”ที่แท้การเป็นอนุ ก็ไม่ต่างจากการเป็นบ่าวที่ลงนามในสัญญาขายตัวข้าหันกลับ ลากขาขวาที่บาดเจ็บเดินกะเผลกเล็กน้อย ย่ำผ่านหิมะที่ทับถมมุ่งตรงไปยังห้องหนังสือส่วนหน้าของเผยเหยี่ยนกระทั่งเกือบฟ้าสาง เผยเหยี่ยนจึงผลักประตูห้องหนังสือเข้ามา พร้อมไอหนาวที่ติดกายมาทั่วร่างดวงตาเขามีเส้นเลือดแดงขึ้นเต็ม สีหน้าฉายแววเหนื่อยล้าอย่างยิ่ง เมื่อเห็นข้านั่งตัวตรงอยู่หน้าโต๊ะหนังสือ เขาก็ชะงักไปชั่วขณะอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะขมวดคิ้วทันที“เหตุใดจึงไม่พักผ่อนอยู่ที่เรือนข้าง?” เขาเดินเข้ามา บีบหว่างคิ้วเล็กน้อย แล้วเอ่ยปลอบด้วยน้ำเสียงเหนื่อยล้า “เมื่อคืนเกิดเหตุม้าแตกตื่นบนถนน เจ้าตกใจเสียขวัญแล้ว หว่านหว่านมีอาการโรคหัวใจกำเริบ ข้าปลีกตัวมาไม่ได้จริงๆ...ขาของเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?”ในที่สุดเขาก็สังเกตเห็นคราบเลือดที่ซึมออกมาจากใต้ชายกระโปรงของข้า“ท่านโหว ข้าน้อยใคร่ขอหนังสือหย่าสักฉบับ หรือไม่ก็หนังสือปลดข้าน้อยจากฐา

เมื่อข้าได้สติกลับคืนมา สิ่งแรกที่สัมผัสได้คือความหนาวเย็นเสียดแทงถึงกระดูกข้าค่อยๆ ลืมตาขึ้นรอบด้านมืดสนิทจนน่าอึดอัดแทบหายใจไม่ออกข้าพยายามยกมือขึ้นอย่างยากลำบาก แล้วผลักสิ่งหยาบกระด้างหนักอึ้งที่ทับอยู่บนร่างออกไปมันคือเสื่อฟางเก่าขาดบางเฉียบผืนหนึ่ง ขอบเสื่อไม่เพียงทิ่มตำมือ แต่ยังเปื้อนคราบโคลนส่งกลิ่นเหม็นคาวอีกด้วยดูท่าข้าจะคำนวณไว้ไม่ผิด สุดท้ายหว่านหว่านก็ยังกลัววัณโรคชนิดรุนแรงเฉียบพลันเป็นที่สุดอยู่ดีนางไม่เพียงไม่เชิญหมอหลวงมาตรวจสอบให้แน่ชัด แม้แต่โลงศพที่ทำจากไม้แผ่นบางราคาถูกที่สุดสักใบก็ยังไม่ยอมซื้อให้ข้า ข้าถูกห่อด้วยเสื่อฟางเก่าขาดเพียงผืนเดียวอย่างลวกๆ ก่อนถูกนำมาโยนทิ้งอย่างเร่งรีบราวกับไก่ตายด้วยโรคระบาด โดยอาศัยความมืดยามค่ำคืน ณ โรงพักศพทางตะวันตกของเมืองแห่งนี้ ซึ่งแม้แต่ขอทานก็ไม่อยากย่างกรายเข้ามาช่างเด็ดขาดเสียจริง“เอี๊ยด—”ใครบางคนผลักเปิดประตูไม้เก่าทรุดโทรมของโรงพักศพจากด้านนอก แสงเหลืองสลัวจากโคมไฟกันลมดวงหนึ่งส่องให้พื้นที่คับแคบสว่างขึ้นบุรุษผู้ถือโคมสวมชุดสีครามเรียบสะอาดตา ใบหน้าอันหล่อเหลาหมดจดของเขาดูเคร่งขรึมเล็กน้อยภายใต้แสงโคม