分享

สิ้นสุดรักห้าปี
สิ้นสุดรักห้าปี
作者: มู่หือ

บทที่ 1

作者: มู่หือ
“สวี่อิน เธอคืนเรือนหอจริงเหรอ?”

เมื่อฉันเดินออกจากบริษัทนายหน้าซื้อขายบ้าน ถังอิ๋งก็โทรหาฉันทันที

“คืนแล้ว”

“เงินดาวน์ตั้งหนึ่งล้านห้าแสนบาทเลยนะ เธอคิดจะคืนเรือนหอก็คืนง่ายๆ แบบนี้เลยเหรอ? เจียงเหยี่ยนรู้เรื่องนี้หรือเปล่า?”

“เขาอยู่ญี่ปุ่น”

“ไปทำงานเหรอ?”

ฉันไม่ได้ตอบ

ถังอิ๋งเงียบไปแป๊บหนึ่ง

“สวี่อิน ถึงจะทะเลาะกัน แต่ก็ไม่ควรคืน......”

“ฉันเจอรูปถ่ายหลายร้อยรูปในกล่องถ่ายรูปเก่าของเขา ผู้หญิงคนเดิม ภูเขาที่เดิม ถ่ายด้วยกันมาห้าปีแล้ว”

ปลายสายเงียบกริบ

“เขาถ่ายกับหลิ่วเชี่ยน”

ถังอิ๋งไม่พูดอะไรอีก

ระหว่างทางกลับบ้าน เจียงเหยี่ยนส่งรูปมาให้ฉัน

โกโก้ร้อนอยู่ในแก้วเซรามิกสีขาว มีรูปกวางตัวเล็กๆ อยู่ข้างแก้ว

พร้อมกับข้อความว่า “โตเกียวหิมะตก หนาวจะตายแล้ว”

ฉันจำแก้วใบนี้ได้

ฤดูหนาวปีที่แล้วเขาก็ส่งรูปแก้วใบนี้มาให้ฉัน มุมและองค์ประกอบรอบๆ เหมือนเดิมเป๊ะ

ตอนนั้นฉันถามเขาว่าร้านไหน เขาบอกว่าเดินสุ่มๆ เข้าไป จำไม่ได้แล้ว

แต่ในกล้องถ่ายรูปเก่ามีรูปถ่ายอยู่รูปหนึ่ง

หลิ่วเชี่ยนนั่งอยู่ในร้านเดียวกัน มีแก้วโกโก้ร้อนแบบเดียวกันวางอยู่ข้างๆ เธอมองกล้องแล้วยิ้มหวาน

ผ้าพันคอสีแดงไวน์ ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน

ห้าปีแล้วสินะ ฤดูหนาวทุกปี เขาไปร้านเดิม ดื่มโกโก้ร้อนแบบเดียวกัน และอยู่กับคนเดิม

แต่สิ่งที่ส่งให้ฉันมีแค่รูปอาหารกับวิวเท่านั้น

ไม่เคยมีรูปคนเลย

เมื่อมาถึงคอนโด ฉันเปลี่ยนรองเท้าแล้วก้มมองตู้เก็บรองเท้า

มีรองเท้าผ้าใบสีขาววางอยู่ข้างรองเท้ากีฬาของเจียงเหยี่ยน

ไซซ์ 35

ฉันใส่ไซซ์ 37

ฉันก้มลงไปเปิดแผ่นรองเท้าดู มีโน้ตซ่อนอยู่ด้านล่าง

“เหยี่ยนเหยี่ยน รองเท้าคู่ที่กัดเท้าครั้งก่อน”

เหยี่ยนเหยี่ยน

คบกันมาห้าปี ฉันไม่เคยรู้เลยว่าเจียงเหยี่ยนมีชื่อเล่นชื่อนี้ด้วย

เขาไม่เคยให้ฉันเรียกชื่อเล่นเลย

ฉันเอารองเท้าวางไว้ที่เดิมแล้วเดินเข้าไปในห้องนอน

โน้ตบุ๊กของเขาเปิดอยู่ หน้าจอเป็นหน้าเว็บจองแพ็กเกจเที่ยว ฮอกไกโด เดินทางวันที่ 14 กุมภาพันธ์ ออนเซ็นส่วนตัวแบบแพ็กคู่ พร้อมชุดอาหารญี่ปุ่นแบบดั้งเดิม

ตรงช่องหมายเหตุเขียนว่า: วันเกิดเชี่ยนเชี่ยน

วันเกิดฉันคือวันที่ 9 มีนาคม

วันเกิดหลิ่วเชี่ยนคือวันที่ 15 กุมภาพันธ์

วันเกิดฉันปีที่แล้ว ฉันถามเขาว่าตอนเย็นกินข้าวด้วยกันได้ไหม

เขาบอกว่ามีงานเลี้ยงที่บริษัท

ฉันรอถึงห้าทุ่ม มีข้อความส่งมาหนึ่งข้อความ “เพิ่งถึงบ้าน นอนหรือยัง? สุขสันต์วันเกิด ค่อยชดให้วันหลังนะ”

วันหลัง

กับ “คราวหน้า” ไม่ต่างอะไรกับสัญญาลมปาก

ฉันเปิดไดร์ฟเก็บรูปภาพของเขา

รูปถ่ายสามพันกว่ารูป

มีรูปของฉันสิบเอ็ดรูป

เป็นรูปที่ถ่ายตอนคบกันปีแรกเจ็ดรูป

อีกสี่ปีต่อมามีแค่ปีละรูป

มีโฟลเดอร์ที่ตั้งชื่อว่า “หิมะที่โตเกียว” พอกดเข้าไปดู มีแต่รูปของหลิ่วเชี่ยน

มีทั้งรูปใส่ชุดกิโมโน รูปเล่นหิมะ รูปยืนพนมมืออยู่หน้าศาลเจ้า

องค์ประกอบภาพดีมาก แสงก็ละมุน เหมือนรูปในนิตยสารเลย

แต่เวลาที่เขาถ่ายรูปให้ฉัน เขาก็แค่กดถ่ายไปงั้นๆ ไม่ดูมุมดูแสงด้วยซ้ำ

ฉันเคยพูดว่า “นายช่วยถ่ายให้สวยๆ หน่อยได้ไหม?”

เขาบอกว่า “ไม่ได้ถ่ายแบบสักหน่อย แค่นี้ก็พอแล้ว”

แค่นี้ก็พอแล้ว

เขาพูดประโยคนี้กับฉันบ่อยที่สุด

เสียงมือถือดังขึ้นมา เจียงเหยี่ยนวิดีโอคอลมาหาฉัน

ฉันกดรับสาย

ในหน้าจอเขาใส่เสื้อโค้ทสีเทา ด้านหลังคือทางเดินในโรงแรม

“กินข้าวหรือยัง?”

“กินแล้ว”

“ฉันกลับวันมะรืน ไฟลต์บ่ายสาม”

“โอเค”

“เสียงเธอแปลกๆ”

“เหนื่อยนิดหน่อยน่ะ”

“งั้นรีบพักผ่อนเถอะ”

เขากำลังจะวางสาย แต่มีเสียงดังมาจากด้านหลัง

“เหยี่ยนเหยี่ยน รถมาแล้ว”

เขาหันไปขานรับ แล้วก็หันหน้ากลับมามองฉัน

“หลิ่วเชี่ยนเรียกฉันแล้ว แค่นี้นะ”

“ทำไมเธออยู่โรงแรมเดียวกับนาย?”

“เธอพักอยู่ห้องข้างๆ ก็เลยจะออกไปกินข้าวด้วยกันน่ะ”

“อยู่ด้วยกันทุกปีเลยเหรอ?”

“แค่จังหวะบังเอิญพอดี อย่าคิดมาก”

เขาหัวเราะ ดูเป็นธรรมชาติมาก เหมือนกำลังอธิบายเรื่องที่ไม่จำเป็นต้องอธิบาย

“อ้อ ฉันซื้อแม่เหล็กติดตู้เย็นให้เธอด้วย ครั้งนี้ฉันเลือกตั้งนาน”

เขาวางสายไปแล้ว

ฉันเดินมาเปิดตู้เย็นที่ห้องครัว

มีแม่เหล็กติดอยู่ที่ประตูตู้เย็นห้าอัน เป็นรูปภูเขาไฟฟูจิทั้งห้าอัน แต่ขนาดไม่เหมือนกัน ปีก็ต่างกัน

在 APP 繼續免費閱讀本書
掃碼下載 APP

最新章節

  • สิ้นสุดรักห้าปี   บทที่ 11

    ฉันยืนอยู่หน้าประตู ไม่ได้หันกลับไปมองลมพัดเข้ามา ขอบตาร้อนผ่าว แต่ฉันกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมา“เจียงเหยี่ยน นายพูดถูก ฉันสมควรถูกรัก”“ฉันก็เลยออกมาจากชีวิตนาย”“พาตัวเองมาอยู่ในที่ที่มีความรักให้ฉัน”“คุณสวี่ มีพัสดุของคุณ”พนักงานต้อนรับที่บริษัทใหม่ถือกล่องกระดาษเดินมาหาฉันที่อยู่ของผู้ส่งคือเมืองที่ฉันเคยอยู่ผู้ส่งคือเจียงเหยี่ยนฉันลังเลเล็กน้อย สุดท้ายก็เปิดดูด้านบนสุดคือซองใส่เอกสาร มีเอกสารถอนหมั้นอยู่ด้านในตรงหน้าสุดท้ายมีลายเซ็นของเขาอยู่ทางขวามือรอยหมึกปากกาเข้มมาก เหมือนใช้แรงกดเยอะมากวันที่คือเมื่อสามวันก่อนใต้แฟ้มมีของอยู่สองสามชิ้นเขาใช้บับเบิ้ลกันกระแทกห่อไดอารี่การตกแต่งบ้านเล่มนั้น แล้วก็มีการ์ดสอดไว้หนึ่งใบ“ฉันคืนมันให้เธอ ด้านในบันทึกความตั้งใจของเธอตลอดสี่เดือน ฉันไม่มีสิทธิ์เก็บมันไว้”ใต้สมุดคือแม่เหล็กติดตู้เย็นห้าอันนั้นเขาไม่ได้ทิ้ง แต่ส่งมันกลับมาให้ฉันข้างๆ มีโน้ตอยู่หนึ่งแผ่น“ห้าปีที่ผ่านมา เธอได้แค่แม่เหล็กติดตู้เย็นห้าอันนี้ ฉันไม่มีสิทธิ์ทิ้งมัน ฉันคืนมันให้เธอนะ”ด้านล่างสุดมีของอยู่หนึ่งชิ้นมันคือแม่เหล็กติดตู้เย็นอ

  • สิ้นสุดรักห้าปี   บทที่ 10

    แขนเขาลู่ลงข้างลำตัวอย่างไร้เรี่ยวแรง สร้อยคอลอดผ่านร่องนิ้วร่วงลงมาบนพื้นฉันไม่ได้หันกลับไป“เอาสร้อยคอกลับไปเถอะ มันไม่ใช่ของฉัน”“เขายืนอยู่ใต้ตึกทั้งคืนเลย”เช้าวันต่อมา เพื่อนร่วมงานมาบอกฉัน“ยามบอกว่าเขานั่งอยู่ที่ล็อบบี้ทั้งคืน เพิ่งกลับไปตอนเช้า”ฉันเดินมาที่หน้าต่างแล้วมองลงไปด้านล่าง ไม่มีใครอยู่หน้าประตูล็อบบี้แล้วเจียงเหยี่ยนส่งข้อความมาตอนสิบโมง“ฉันไม่ยอมแพ้หรอก ฉันจะรอจนถึงวันที่เธอยอมคุยกับฉัน”ถังอิ๋งโทรหาฉันตอนเที่ยง“เจียงเหยี่ยนมีเรื่องฝากฉันมาบอกเธอ”“เรื่องอะไร?”“เขาบอกว่าลบช่องทางติดต่อของหลิ่วเชี่ยนหมดทุกช่องทางแล้ว ยกเลิกแชร์โลเคชั่น ลบประวัติแชตหมดแล้วด้วย”“แล้วยังไงต่อ?”“เขาบอกว่าไปร้านก๋วยเตี๋ยวเนื้อที่พวกเธอสองคนเคยไปกินบ่อยๆ”มือฉันชะงักเล็กน้อยร้านก๋วยเตี๋ยวเนื้อร้านนั้นเป็นสถานที่ที่เขาบอกความในใจกับฉันหลังจากคบกันได้หนึ่งปีเขาบอกว่าต่อไปจะมาร้านนี้ในวันครบรอบทุกปี แต่เขาก็ไม่เคยมาอีกเลย“เขานั่งกินก๋วยเตี๋ยวที่ร้าน แล้วก็คุยกับเจ้าของร้าน”“คุยอะไร?”“เขาบอกเจ้าของร้านให้เก็บที่นั่งไว้ให้เขาหนึ่งที่ เพราะเขาจะไปที่นั่นทุกปี”

  • สิ้นสุดรักห้าปี   บทที่ 9

    ฉันนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน มองเขาผ่านประตูกระจกเขาผอมลง หนวดก็ไม่ได้โกน ใต้ตาหมองคล้ำมือหิ้วถุงกระดาษอยู่หนึ่งใบพนักงานที่แผนกต้อนรับมองฉัน ฉันส่ายหน้าให้เธอ“วันนี้คุณสวี่ไม่อยู่ที่บริษัทค่ะ”“ไม่อยู่เหรอ? แล้วเธอจะมาตอนไหน?”“ไม่แน่ใจเหมือนกันค่ะ คุณจะฝากอะไรไว้ไหมคะ?”เขายืนอยู่พักหนึ่ง แล้วก็เอาของจากถุงกระดาษวางไว้บนเคาน์เตอร์“ฝากให้เธอด้วย”เขากลับไปแล้วพนักงานที่แผนกต้อนรับเอาของมาให้ฉันผ้าพันคอแคชเมียร์สีน้ำเงินเข้ม ไม่ได้ปักตัวอักษรอะไรทั้งนั้นมีกระดาษโน้ตอยู่ในกล่องผ้าพันคอด้วย“ฤดูหนาวปีที่แล้วเธอบอกว่าอยากได้ผ้าพันคอแคชเมียร์ ฉันบอกว่าไม่จำเป็นต้องซื้อ ขอโทษที่ซื้อให้ช้าไปหนึ่งปีนะ”ช้าไปหนึ่งปีปีที่แล้วฉันบอกว่าอยากได้ เขาบอกว่าไม่จำเป็นปีนี้เขาอุตส่าห์เอาผ้าพันคอมาให้ถึงอีกเมืองแต่ปีนี้หลิ่วเชี่ยนได้ผ้าพันคอสีแดงเข้มผืนนั้นไปตั้งนานแล้วฉันเอาผ้าพันคอเก็บไว้ในลิ้นชักเวลาห้าโมงเย็น เพื่อนร่วมงานวิ่งมาหาฉัน“พี่สวี่ มีผู้ชายยืนอยู่ที่ล็อบบี้ด้านล่าง ยามถามเขาว่ามาหาใคร เขาบอกว่ากำลังรอคนอยู่”ฉันเดินมาที่หน้าต่างแล้วมองลงไปด้านล่างเจียงเหยี่ยน

  • สิ้นสุดรักห้าปี   บทที่ 8

    “เธอถามเขาสิ”“ฉันถามแล้ว เขาไม่ตอบ พี่สะใภ้ทะเลาะกับเขาเหรอ?”“ไม่ได้ทะเลาะ ฉันออกมาแล้ว”“ออกมาแล้ว? ออกไปไหน?”“ฉันออกมาจากชีวิตเขาแล้ว”ตรงช่องแชตขึ้นสถานะว่ากำลังพิมพ์ มันค้างอยู่นานมากจนในที่สุดก็มีข้อความส่งมา“พี่สะใภ้ ฉันขอพูดตรงๆ เลยนะ เหยี่ยนเหยี่ยนดีกับเธอมาก เขาเป็นคนใจอ่อน ขี้สงสาร เขาดีกับทุกคน เธออย่าหึงเรื่องที่เขาดีกับฉันเลย เราเป็นแค่เพื่อนกันจริงๆ ถ้าเรื่องนี้ทำให้เธอไปจากเขา มันไม่คุ้มค่าเลย”เธอคิดว่าฉันไปจากเขาเพราะหึงเธอคิดว่าฉันทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่“หลิ่วเชี่ยน ตรงไหนที่ทำให้เธอคิดว่าเขาดีกับฉัน?”ผ่านไปสามนาทีกว่าเธอจะตอบกลับ“เขาคบกับเธอห้าปี ซื้อเรือนหอให้เธอ เตรียมแต่งงานกับเธอ ทุกครั้งที่พูดถึงเธอ เขาบอกว่าเธอเป็นคนพึ่งพาตัวเองได้ ทำงานเก่ง เขาชื่นชมเธอมาก”ไม่มีความห่วงใย ไม่มีความคิดถึง ไม่มีความอาลัยอาวรณ์มีแต่ความรู้สึกชื่นชมอย่างนั้นเหรอเหมือนชื่นชมความอึดของต้นกระบองเพชร“หลิ่วเชี่ยน เธอรู้ไหมตอนที่เขาพาเธอไปญี่ปุ่นทุกปี ฉันรอเขาอยู่ที่บ้านคนเดียว?”“เราไปทำงาน......”“เธอรู้ไหมตอนที่เขาสั่งทำสร้อยคอจี้ดอกซากุระให้เธอ แ

  • สิ้นสุดรักห้าปี   บทที่ 7

    “มันสายไปแล้ว”“สวี่อิน ฉันขอเจอเธอได้ไหม”นี่คือข้อความที่ 51 ที่เขาส่งหาฉันวันที่สามของการมาอยู่ที่เมืองใหม่ ฉันเริ่มส่งเรซูเม่หางานนัดสัมภาษณ์สองงาน เริ่มปรับตัวกับสภาพแวดล้อมใหม่ได้แล้วตอนกินข้าวเที่ยง ถังอิ๋งส่งข้อความมาอีก“เมื่อวานเจียงเหยี่ยนไปที่เรือนหอของพวกเธออีกแล้ว”“เขาไปทำอะไร?”“เขาไปขอกุญแจจากนายหน้า บอกว่าอยากเข้าไปดู นายหน้าบอกว่ากำลังประกาศขายบ้านหลังนี้ เขาบอกว่าขอดูแค่แป๊บเดียว”“แล้วยังไงต่อ?”“หลังจากเข้าไปในบ้าน เขาอยู่ในนั้นตั้งสองชั่วโมง”ฉันวางตะเกียบลง“เขาบอกว่าเปิดประตูเข้าไปแล้วช็อกเลย”“ทำไม?”“เขาไม่รู้ว่าเธอตกแต่งบ้านแบบนั้น กำแพงห้องนั่งเล่นสีขาวนวล ม่านหน้าต่างห้องนอนสีฟ้าอมเทา เป็นสีที่เธอชอบที่สุด ห้องหนังสือมีชั้นหนังสือขนาดใหญ่เต็มผนัง เป็นแบบที่เธอวาดเองแล้วสั่งให้ช่างไม้ทำ”“กระเบื้องปูพื้นในห้องครัวเป็นกระเบื้องปูพื้นที่เธอเลือกมาอย่างดี ตรงระเบียงยังมีต้นมินต์ที่เธอปลูกไว้อยู่เลย”“เขาบอกว่าไม่เคยไปดูเลย เธอตกแต่งคนเดียวตั้งสี่เดือน เขาไม่เคยไปดูสักครั้ง”ฉันจำช่วงสี่เดือนนั้นได้ดีฉันไปดูความคืบหน้าที่เรือนหอทุกวันหยุด

  • สิ้นสุดรักห้าปี   บทที่ 6

    ที่เมืองใหม่ ไม่มีใครมารอฉันที่ทางออกสถานีรถไฟแต่ครั้งนี้ฉันไม่สนใจแล้วพอเปิดมือถือ มีข้อความเด้งมาไม่หยุดสองข้อความล่าสุดเป็นของเจียงเหยี่ยน“ฉันเห็นแม่เหล็กติดตู้เย็นห้าอันบนโต๊ะชาแล้ว”“สวี่อิน เธอโทรกลับหน่อย”นี่คือข้อความที่ 27 ที่เขาส่งหาฉันถังอิ๋งโทรเข้ามาก่อน“เธอไปแล้วจริงเหรอ? เจียงเหยี่ยนตามหาเธอเหมือนคนบ้า เขาไปที่บริษัทของเธอ หัวหน้าเธอบอกว่าเธอลาหยุดยาว”“ฉันลาออกแล้ว”“ลา......ลาออก นี่เธอลาออกจากงานเลยเหรอ?”“ฉันมาเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่เมืองใหม่”“เขาโทรหาฉันแปดสาย ถามฉันว่ารู้หรือเปล่าว่าเธอไปไหน”“แล้วเธอตอบว่ายังไง?”“ฉันตอบว่าไม่รู้”ถังอิ๋งเงียบแป๊บหนึ่ง“เสียงเขาเปลี่ยนเลยแหละ เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงไปกะทันหันแบบนี้ บอกว่าเธอกับเขายังรักกันดีแท้ๆ”รักกันดีงั้นเหรอเขาคิดว่าเรายังรักกันดีคู่หมั้นตกแต่งเรือนหอเอง คืนเรือนหอเอง เก็บข้าวของจากไปเอง......แบบนี้เรียกว่ายังรักกันดีเหรอ“ถังอิ๋ง ฉันฝากไปบอกเขาหน่อย”“บอกว่าอะไร”“บอกเขาว่าที่เขียนไว้ในโน้ตชัดเจนมากแล้ว”“แค่นี้เหรอ?”“แค่นี้แหละ”ฉันวางสายแล้วเริ่มจัดคอนโดที่เช่าไว้เป็นคอน

更多章節
探索並免費閱讀 優質小說
GoodNovel APP 免費暢讀海量優秀小說,下載喜歡的書籍,隨時隨地閱讀。
在 APP 免費閱讀書籍
掃碼在 APP 閱讀
DMCA.com Protection Status