Short
แฟนหนุ่มที่เป็นทนายหนีงานแต่ง 52 ครั้ง ฉันก็หมดรักในที่สุด

แฟนหนุ่มที่เป็นทนายหนีงานแต่ง 52 ครั้ง ฉันก็หมดรักในที่สุด

作家:  ไม่ประสงค์จะออกนาม完了
言語: Thai
goodnovel4goodnovel
9チャプター
6.3Kビュー
読む
本棚に追加

共有:  

報告
あらすじ
カタログ
コードをスキャンしてアプリで読む

概要

ไล่ล่าภรรยา

ความรักทรมาน

การเสียใจภายหลัง

น้ำเน่า

ย้อนกลับ

เคาท์ดาวน์

เสแสร้ง

คบกันมาห้าปี แต่แฟนหนุ่มที่เป็นทนายกลับยกเลิกงานแต่งกับฉันไปห้าสิบสองครั้ง ครั้งแรก เด็กฝึกงานสาวที่เขาดูแลกรอกแบบฟอร์มที่สำนักงานกฎหมายผิดพลาด เขารีบกลับไป ปล่อยให้ฉันตากแดดอยู่ริมทะเลทั้งวัน ครั้งที่สอง ระหว่างทำพิธีพอเขารู้ว่าเด็กฝึกงานสาวถูกทนายคนอื่นรังแกก็กลับไปช่วย ทิ้งให้ฉันถูกแขกเหรื่อหัวเราะเยาะ ต่อมาไม่ว่าฉันจัดงานเมื่อไหร่ เด็กฝึกงานสาวมักจะมีปัญหาต่าง ๆ นานาที่ต้องพึ่งพาเขา ในที่สุด ฉันก็หมดหวัง ตัดสินใจแยกทางกัน วันที่ฉันย้ายออกจากเมือง A เขากลับตามหาฉันไปทั่วราวกับคนบ้า

もっと見る

第1話

บทที่ 1

“Miss Mia Bowen, are you sure you want to divorce Mr. Timothy Barrett?”

It was the third time Mia had sat before the clerk at the courthouse, facing their questioning.

“Yes, I'm sure.” Mia took a deep breath. Her sun-kissed face held a composed expression, her bright blue eyes free of pain. “I know what you're going to say—that my husband is wealthy, young, and handsome, and that I should cherish this marriage.”

“But he doesn't love me—and that's exactly why I need the divorce.” Mia’s voice cracked, her pain finally breaking through. “Please approve my request.”

For three months now, ever since Maya Lane had returned to the country, Mia had endured an agonizing, burning pain in her heart. She couldn't take it any longer.

Timothy was the youngest and most handsome of all the billionaires in Bern City. His cold, emerald eyes had captivated countless young women. Tall, well-built and poised like a supermodel, he wore perfectly tailored suits that lent him an air of effortless grace and gentlemanly charm.

He was not a heartless man.

If he had not missed their wedding anniversary the night before, Mia would never have returned to this office for a third time to ask for a divorce.

But the humiliation of last night had been too much. It had destroyed every last bit of her affection and hesitation.

On that special day, their third anniversary, Mia had prepared a candlelit dinner and a sexy catwoman lingerie set.

Once, on a drunken night when he had passionately made love to her, he'd said she was like a cute kitten. It was the first time he had ever whispered something so intimate to her, and the memory was etched deeply in her mind.

They’d had a few drinks, and he remained quiet as ever—yet he replied to every word she spoke.

Mia was utterly captivated by his handsome features, drawn in by his low, magnetic voice. Under the influence of the wine, she leaned in and kissed him

Then she went upstairs, put on the lingerie, and invited him to her bedroom.

When he caught sight of her sexy figure and adorable cat ears, his eyes lit up. His kiss deepened as his hands wandered over her soft curves, his fingers tracing her most intimate place.

A wave of relief washed over Mia. She moaned softly, thinking that maybe she was wrong. Maybe he and Maya were just friends now. Maybe he didn't love her anymore.

She desperately hoped her passion would make Timothy feel her love and mend the cracks in their marriage.

But just as she was slick with desire, desperate for Timothy to bury himself inside her, a phone call shattered everything.

Timothy grabbed his suit, fastened his Hermès belt, and spoke with a cold, distant look. “Something's come up. I need to go. Just keep going without me.”

With those words, he picked up his phone and left, not even glancing back as he closed the door.

Sadness weighing heavily on her, Mia lay motionless on the bed, her eyes fixed silently on the ceiling. After what felt like an eternity, she received a photo from Maya.

In it, Maya wore a sexy red nightgown, its strap slipped down to her elbow, revealing most of her chest. And a man lay draped over her other shoulder. Only half his face was visible, as he rested peacefully on her shoulder, yet Mia recognized him instantly—it was her husband, Timothy.

A small mole sat beneath his left eye, a spot she had secretly kissed countless times while he slept.

Mia's heart shattered into pieces. In that moment, she knew it was all over.

Then came Maya's provocative text. “You need to return what you stole from me. You know what I mean, don't you, you lowly caregiver?”

Mia didn't reply. Instead, she scheduled today's divorce application. This marriage wasn't something she had stolen; it was arranged by Timothy's grandmother, Laura Graham. But now, she no longer wanted it.

The clerk's voice interrupted Mia's thoughts. “I can see you've made up your mind. In that case, I'll prepare the divorce agreement for you.”

Mia thanked her. After a ten-minute wait, she finally received the document.

The agreement was short, drafted exactly as Mia had requested, with two key terms: first, Mia would leave with nothing; second, once Timothy signed, they would never see each other again.

Mia tucked the divorce agreement into her canvas bag and called an Uber to take her home.

The moment she stepped into the villa, she saw red-haired Maya sitting weakly on the living room sofa, with her husband Timothy beside her, peeling an apple.

Maya leaned against Timothy, her voice coquettish. “I don't want it. Chewing is such an effort...”

A rare look of worry and concern softened Timothy's usually calm, handsome features. “You're so weak right now—you have to eat something.”

With that, he brought a slice of apple to Maya's lips, his movements gentle.

Mia stood at the doorway, a cold chill sweeping over her from head to toe.

In three years of marriage, he had never peeled an apple for her. He had never even poured her a glass of water.

She never knew he could be so attentive.

Maya's voice took on a seductive lilt as she draped herself over Timothy's lap. “No, it’s too hard—it'll make my teeth ache... Can you mash it into smaller bits for me instead?”

Timothy frowned, as if genuinely considering whether to chew the apple into a pulp and feed it to her.

Mia wasn’t sure. All she saw was Timothy stand up—and then he spotted her.

For a split second, panic flashed across his face, but he quickly regained his usual composure. “Maya has depression—you know that. She’s in really bad shape, physically and emotionally. She needs someone to take care of her.”

Mia nodded, acknowledging his words. Without another glance at them, she clutched her canvas bag and headed upstairs.

Timothy's brow furrowed slightly, a flicker of unease crossing his eyes.

He reached out and stopped her. His lips parted, but no words came out.

“Oh, right,” Mia said, suddenly remembering something. She pulled the divorce agreement from her canvas bag—she’d already turned to the signature page before entering—and handed it directly to Timothy. “Here's this month's household bill. Please sign it.”

Timothy felt distracted, unable to understand why he felt such an urge to explain himself when he saw the hurt in Mia’s eyes. He took the pen she offered and signed quickly. “Last night... I shouldn’t have left you alone,” he murmured, frowning. “I know I missed our anniversary, but I’ll find a way to make it right.”

He’d always known how much she valued rituals—and it was that very thing that had made their three years of marriage so wonderful. Mia was his wife, and he would fulfill his duties as her husband—he meant what he said.

Mia quietly tucked the signed divorce agreement back into her canvas bag, nodded, and walked upstairs.

“It doesn’t matter anymore. I don’t even want you anymore—what’s an anniversary compared to that?” she thought bitterly.

She had once treasured rituals so much because she'd been an orphan since childhood. Her foster parents had taken her in, only to cast her out after having their own son.

Fortunately, her kind aunt and uncle had taken her in and cared for her. She loved them deeply, yet she'd always longed for a family of her own. That was why, after marrying Timothy, she had poured her heart into building their life together, hoping to share happiness with him on every special occasion.

But now, none of that mattered anymore.

Not long ago, her aunt had told her that her birth family had found her.

Back in her bedroom, Mia locked the door. She took out the divorce agreement and looked at the effective date written on it.

Once the divorce was finalized, she would leave this home she had shared with Timothy—a place she had never truly been part of—and return to her own family.

In seven days, she would be gone for good.
もっと見る
次へ
ダウンロード

最新チャプター

続きを読む
コメントはありません
9 チャプター
บทที่ 1
วันนี้เป็นครั้งที่ห้าสิบสองแล้วที่ฉันจัดพิธีแต่งงานกับซ่งเหยียนเฉิน ครั้งนี้ฉันไม่ได้เชิญคนอื่นมาเลย แขกที่มาร่วมงานมีเพียงญาติของทั้งสองฝ่ายเท่านั้นฉันยืนยันรายละเอียดกับหัวหน้าออแกไนเซอร์ที่จัดเตรียมพิธีแต่งงานในหน้างาน ระหว่างที่ไข้ขึ้นสูง ส่วนเขาเองก็ไม่คิดจะถามไถ่อะไรแต่ภายในห้องแต่งตัวของเจ้าบ่าว เขากลับง่วนอยู่กับการนวดขาให้กู้อินอิน เด็กฝึกงานสาวที่รีบร้อนมาจนข้อเท้าพลิกพ่อแม่เห็นแล้วก็ส่ายหน้าติดต่อกัน รู้สึกแทนฉันว่าไม่คุ้มค่าเลย“ลูกดูสิ ลูกลำบากมาหลายครั้ง เขาเคยเห็นใจลูกที่ไหน!”ทุกคนต่างรู้ดีว่าฉันใส่ใจพิธีแต่งงานนี้มากแค่ไหน หวังว่าจะจบลงอย่างสมบูรณ์แบบได้จริง ๆแต่หลังจากที่ใกล้ถึงเวลาทำพิธี ซ่งเหยียนเฉินที่ควรปรากฏตัวบนเวทีกลับยกเลิกงานแต่งงานของเราอย่างกะทันหันอีกครั้งฉันรีบไล่ตามออกไป แต่เขากลับห้ามฉันไว้“ขาอินอินยังไม่ดีขึ้นเลย ฉันต้องพาเธอไปโรงพยาบาล”“งานแต่งงานครั้งนี้ก็ยกเลิกไปเถอะ ครั้งหน้า ครั้งหน้าฉันจะไม่ไปไหนอย่างกะทันหันแน่” เขาพูดจบก็ฝืนสะบัดมือฉันออก แล้วประคองกู้อินอินขึ้นไปบนที่นั่งข้างคนขับคบกันห้าปี นี่เป็นครั้งที่ห้าสิบสองที่เขายกเ
続きを読む
บทที่ 2
จนกระทั่งสุดท้าย มีเพียงพ่อแม่ที่ยังคอยอยู่เตือนสติฉัน“กลับเมืองหลวงกับพวกเราดีไหม”นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่พวกเขาเกลี้ยกล่อมให้ฉันกลับไปฉันนั่งซึมอยู่ทางด้านข้าง เงยหน้าสบสายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังของพ่อแม่พวกเขาเป็นผู้ก่อตั้งสำนักงานกฎหมายที่ใหญ่ที่สุดในเมืองหลวง ฉันก็ได้รับอิทธิพลจากพวกเขาถึงได้เลือกเดินบนเส้นทางของทนายความเดิมทีพวกเขาวางแผนว่าจะรอให้ฉันเติบโตแล้วค่อยให้ฉันไปฝึกงานในสำนักงานกฎหมายที่บ้าน แต่เพราะว่าฉันได้รู้จักกับซ่งเหยียนเฉินตอนเรียนปริญญาโทถึงได้ตามเขามาที่เมือง A เขาเกิดในชนบท แต่มักรังเกียจเมื่อมีคนพูดถึงครอบครัวที่ยอดเยี่ยมของตนด้วยเหตุนี้ตลอดห้าปีที่ผ่านมา ฉันไม่เคยบอกเขาถึงภูมิหลังที่แท้จริงของฉันเลย ในสายตาของเขาฉันก็เป็นเด็กที่มาจากบ้านนอกเหมือนกันช่วงเวลาห้าปี ฉันเองก็เติบโตจากทนายความตัวเล็ก ๆ มาเป็นทนายความที่มีชื่อเสียงโด่งดังเล็กน้อย ฉันกับเขาได้รับรางวัลจากสำนักงานกฎหมายสามปีซ้อน ทุกคนแซวกันว่าพวกเราเป็นคู่สามีพภรรยาที่ยอดเยี่ยมที่สุด ชีวิตของพวกเราดีขึ้นเรื่อย ๆ จึงคิดว่าเขาไม่น่าจะถือสาอีก แต่ฉันก็ยังไม่มีโอกาสได้บอกเขาเสียทีคิดดูแ
続きを読む
บทที่ 3
หลังจากยืนกรานยื่นใบลาออกกับหัวหน้าเสร็จแล้ว ฉันก็กลับไปที่โต๊ะทำงานเพื่อส่งมอบงานที่เหลือของตัวเองกวนเหยาเพื่อนร่วมงานที่มารับช่วงต่อจากฉัน ปกติแล้วก็สนิทสนมกับฉันไม่เลว หลังจากที่ได้รู้ก็อาลัยอาวรณ์เล็กน้อย“พี่หลิน พี่จะไปจริง ๆ เหรอ?”“งั้นฉันก็ต้องดูหญิงร้ายชายเลวสองคนนั้นพลอดรักต่อหน้าฉันทุกวันแล้วสิ!” ฉันมองตามสายตาของเธอ ซ่งเหยียนเฉินกำลังอธิบายคดีให้กู้อินอินฟังกู้อินอินคล้ายกับไม่ค่อยพอใจนิดหน่อยที่โดนซ่งเหยียนเฉินตำหนิ ซ่งเหยียนเฉินไปเอากำไลข้อมือคาร์เทียร์มาจากไหนก็ไม่รู้เพื่อง้อเธอ จากนั้นเธอก็ใส่มันด้วยความดีใจทันทีหลังจากนั้นถึงค่อยสบตาฉัน ก่อนจะลุกขึ้นอย่างตกใจจนทำอะไรไม่ถูก“พี่หลิน ฉันไม่มีความสัมพันธ์อะไรกับอาจารย์นะ นี่ก็แค่กำไลธรรมดาเท่านั้น!”เมื่อคำพูดนี้ดังออกมา ก็ดึงดูดสายตาของทุกคนให้จับจ้องมาที่ตัวฉันกับเธอทันที คบกันมาห้าปี ซ่งเหยียนเฉินไม่เคยให้ของมีค่ากับฉันเลย นอกจากนี้พวกเขาก็คิดว่าฉันมาจากบ้านนอกเหมือนกับซ่งเหยียนเฉิน ไม่รู้จักของแบรนด์เนมทุกคนต่างก็รู้สึกว่าฉันน่าสงสาร แม้แต่กวนเหยาที่ยืนอยู่ข้างฉันก็ยังโมโหแทน“พวกพี่ยังเป็นแฟนกันอย
続きを読む
บทที่ 4
กู้อินอินสร่างเมาตั้งนานแล้ว ภายในห้องเปิดไฟเพียงดวงเดียวเธอใช้ประโยชน์จากแสงไฟสลัว สวมเดรสสั้นสายเดี่ยวเอื้อมมือไปลูบไล้ร่างกายของซ่งเหยียนเฉิน“อาจารย์คะ…”ซ่งเหยียนเฉินปัดมือของเธอไปอีกทางโดยไม่มีความเกรงใจสักนิดเดียว“อย่ามารบกวนฉัน”คำพูดเย็นชาประโยคเดียวทำให้กู้อินอินตกตะลึงอยู่กับที่ในโทรศัพท์ของซ่งเหยียนเฉินยังคงเล่นซ้ำแต่ประโยคเดิม“ขอโทษค่ะ หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้...” เขานับไม่ถูกว่าตัวเองโทรไปแล้วกี่รอบ แต่ก็ยังไม่มีคนรับสาย“เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้ โย่วหลินแค่กำลังพูดประชดแน่ ๆ” ซ่งเหยียนเฉินพึมพำพลางลุกพรวดขึ้นมา“ใช่แล้ว ขอแค่ฉันกลับบ้านก็พอแล้ว”เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาก็สวมรองเท้าแล้วรีบออกไปทันที เหมือนกับว่าไม่ได้ยินเสียงของกู้อินอินที่ดังอยู่ด้านหลังเขาขับรถฝ่าไฟแดงไปหลายแยกจนกลับมาถึงบ้านทันทีที่เปิดประตูก็เห็นเพียงความมืดมิดฉันกลัวความมืดมาตลอด ปกติแล้วไม่ว่าซ่งเหยียนเฉินจะอยู่บ้านหรือไม่ ฉันก็จะเปิดไฟทิ้งไว้หนึ่งดวงเสมอซ่งเหยียนเฉินกระวนกระวายขึ้นเรื่อย ๆ ตะโกนเรียกในห้องรับแขกอย่างระมัดระวัง “โย่วหลิน?”ไม่มีคนตอบรับแชะ!
続きを読む
บทที่ 5
หัวหน้ากำลังเตรียมตัวจะกลับบ้าน กลับถูกซ่งเหยียนเฉินขวางไว้ที่หน้าประตูออฟฟิศ เขาถามพลางหอบหายใจ“โย่วหลินลาออกจากงานหรือเปล่าครับ?”หัวหน้าแปลกใจเล็กน้อย“นายไม่รู้เลยเหรอ?”“วันนี้เธอยืนกรานว่าจะขอลาออกให้ได้ แล้วยังบอกอีกว่าไม่เกี่ยวกับนาย จะหาเวลาบอกนายทีหลังเอง”เมื่อคำพูดนี้ออกมา ซ่งเหยียนเฉินก็อึ้งอยู่กับที่ในสมองของเขา พลันผุดภาพที่ฉันพยายามจะพูดอะไรบางอย่างแล้วก็หยุดอยู่หลายครั้งแต่ทุกครั้ง เขาถูกกู้อินอินดึงความสนใจไปหมด ถึงขนาดที่ตอนกลางวันยังพูดเข้าข้างกู้อินอินด้วยตลอดทั้งวัน เขาไม่ให้โอกาสฉันพูดคุยกันตามลำพังเลย ในสายตาเขามีแค่กู้อินอินเท่านั้นจากนั้นเขาก็คว้าไหล่ของหัวหน้าไว้แน่น แล้วถามด้วยความคาดหวัง“งั้นคุณรู้ไหมว่าตอนนี้เธอไปไหนแล้ว?”หัวหน้าสะบัดมือของเขาออกอย่างไม่เกรงใจสักนิดเดียว“เธอไม่ใช่ลูกน้องฉันแล้ว ฉันจะไปรู้ได้ยังไงล่ะ นายโทรไปถามเองเถอะ”ซ่งเหยียนเฉินสูญเสียเบาะแสที่จะตามหาฉัน ก็นั่งเหม่อลอยอยู่ในออฟฟิศเนิ่นนานในช่วงเวลาที่นั่งเหม่อนี้ เขานึกถึงความทรงจำร่วมกับฉันมากมายเมื่อห้าปีก่อน พวกเราพบกันครั้งแรกที่หน้าประตูมหาวิทยาลัยรัฐศาส
続きを読む
บทที่ 6
อีกทางด้านหนึ่ง กว่าฉันจะกลับมาถึงเมืองหลวงก็ดึกแล้วพ่อแม่ที่ชินกับการนอนเร็วมาตั้งนานแล้ว คอยมองซ้ายมองขวารอการกลับบ้านของฉันอยู่ตรงหน้าทางออกของสถานีพอฉันเห็นพวกเขา ก็วิ่งพลางโผเข้าสู่อ้อมกอดของพวกเขา แล้วพูดด้วยน้ำเสียงสะอึกสะอื้น“พ่อคะ แม่คะ”พ่อลูบหัวฉัน ยิ้มอย่างดีใจ“กลับบ้านก็ดีแล้ว ๆ”ทุกอย่างในบ้านยังคงเหมือนกับตอนที่ฉันเพิ่งจากไป พักผ่อนได้แค่สองวัน ฉันก็เข้าไปทำงานในสำนักงานกฎหมายที่พ่อแม่ก่อตั้งขึ้นพ่อแม่ไม่ชอบทำตัวโดดเด่น จึงไม่ได้บอกทุกคนว่าฉันเป็นลูกสาวของพวกเขา ดังนั้นเมื่อฉันเข้าไปก็ต้องทำตามขั้นตอนปกติ ต้องผ่านช่วงทดลองงานก่อนถึงจะอยู่ทำงานที่นี่ได้แม้ว่าจะเป็นแบบนั้น แต่ฉันกลับรู้สึกผ่อนคลายและมีความสุขมากเพราะว่าตั้งแต่วันนี้ไป ฉันจะได้ใช้ชีวิตเพื่อตัวเองแล้วในเมื่อฉันสามารถทำผลงานยอดเยี่ยมที่สุดได้ในเมือง A ฉันก็ทำในเมืองหลวงได้เหมือนกันสามเดือนต่อมา ฉันผ่านช่วงทดลองงานแล้ว พ่อแม่รู้ข่าวก็ทำอาหารอร่อย ๆ โต๊ะใหญ่ให้ฉันที่บ้านทันที“เฮ้อ รู้อยู่แล้วว่าลูกสาวฉันทำได้!”ถึงอย่างไร การจะผ่านช่วงทดลองงานที่สำนักงานกฎหมายของพวกเขา ได้ก็ไม่ใช่เรื่อง
続きを読む
บทที่ 7
ซ่งเหยียนเฉินไม่พูดอะไร เพียงแต่ดึงดันยัดกำไลใส่มือของฉัน“งั้นเธอก็รับไว้เถอะ นี่เป็นกำไลที่เธอชอบที่สุดนี่นา”“ไม่ได้มีเจตนาอื่นเลยนะ ฉันแค่อยากให้เธอมีความสุขเท่านั้น”ฉันมองกำไลที่โดนฝืนยัดใส่มือแล้วหัวเราะหยัน“ตอนนี้ฉันไม่ให้ค่ากับกำไลวงนี้แล้ว”เมื่อพูดจบ วินาทีต่อมาฉันก็โยนกำไลลงถังขยะต่อหน้าซ่งเหยียนเฉินอีกครั้ง ได้ยินเสียงมันแตกเป็นเสี่ยง ๆ ด้านในอีกครั้งซ่งเหยียนเฉินเบิกตากว้าง อ้าปากเล็กน้อย พูดอะไรไม่ออกอยู่พักใหญ่“ตอนนั้นฉันหวงแหนมันขนาดนั้นก็เพราะฉันรักนาย ดังนั้นฉันถึงอยากรักษาของที่นายให้มาเป็นอย่างดี” “แต่ตอนนี้ฉันเกลียดนาย พอเห็นของทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับนาย ฉันก็รังเกียจไปหมด” ฉันพูดพลางเห็นขอบตาของซ่งเหยียนเฉินแดงระเรื่อ ก็อดไม่ไหวที่จะยกมือขึ้นมาขยี้ตาพูดตามตรง นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นเขาร้องไห้แต่เมื่อก่อนฉันก็เคยร้องไห้ให้เขามาหลายครั้งเหมือนกันตอนที่เขาถูกฝ่ายตรงข้ามตามทำร้ายจนบาดเจ็บในตรอกเล็ก ๆ ตอนว่าความครั้งแรกตอนที่ซื้อบ้านของตัวเองในเมือง A ได้ด้วยน้ำพักน้ำแรงของตัวเองครั้งแรกยังมีตอนที่จัดงานแต่งงานกันครั้งแรกตอนที่มองเขาทิ้งฉั
続きを読む
บทที่ 8
เดิมทีฉันคิดว่าเขาคงจะไปจากเมืองหลวงแล้วคิดไม่ถึงว่าเขาใช้วิธีการอะไรก็ไม่รู้ หลอกเพื่อนร่วมงานที่ปกติพอจะสนิทสนมกับฉัน ให้มาหลอกฉันร่วมกับเขาเมื่อฉันเดินมาถึงสนามหญ้าก็ตกตะลึงจนตาค้าง วันนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ ในตอนที่เห็นซ่งเหยียนเฉิน อารมณ์ดี ๆ ก็หายไปจนหมด เขาเลียนแบบงานแต่งครั้งแรกของเรา ใส่ชุดแต่งงานที่ฉันสั่งตัดให้เขา ยืนยิ้มละไมอยู่ทางด้านข้างมองมาที่ฉัน“โย่วหลิน เธอยินดีจะแต่งงานกับฉันไหม?”เพื่อนร่วมงานที่อยู่รอบ ๆ ต่างก็โห่ร้องขึ้นมา“แต่งกับเขา แต่งกับเขาเลย!”โทสะพุ่งพล่านขึ้นมาจากหัวใจถูกตามรังควานมาหลายวัน ฉันไม่รู้เลยว่าเขาเอาความมั่นใจมาจากไหนกันแน่ ถึงได้แน่ใจว่าฉันจะแต่งงานกับเขาแน่นอนซ่งเหยียนเฉินตาเป็นประกาย มีความมั่นใจกว่าที่ผ่านมา“นายคงไม่คิดว่าจัดงานแต่งแล้ว ฉันจะยกโทษให้นายได้หรอกนะ!”ทนไม่ไหวแล้ว ฉันตบหน้าเขาต่อหน้าเพื่อนร่วมงานทั้งหมดชั่วพริบตาเดียวนั้น งานแต่งงานนี้เหลือเพียงดนตรีประกอบฉากเท่านั้นมีคนอดถามขึ้นมาไม่ได้“เขาบอกว่าเขาเป็นแฟนของเธอ พวกเธอแค่...” “เขาพูดอะไรพวกเธอก็เชื่อเหรอ พวกเธอเป็นทนายไม่ใช่หรือไง ไม่ใส่ใจหลักฐาน
続きを読む
บทที่ 9
เพราะเรื่องวุ่นวายนี้ ฉันเลยบอกกับทั้งสำนักงานกฎหมายว่า ตั้งแต่นี้ไปฉันจะไม่มีความรักอีกและจะไม่รับการเอาอกเอาใจ จากผู้ชายคนไหนอีกต่อไปด้วยในความคิดของฉันตอนนี้ ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าหน้าที่การงานแล้วซ่งเหยียนเฉินไม่โผล่มาอีกเลย คิดว่าคงกลับเมือง A ไปแล้วฉันค่อย ๆ ยืนหยัดอย่างมั่นคงในเมืองหลวงได้ ทำคดีใหญ่คดีแล้วคดีเล่า นับว่ามีชื่อเสียงอยู่บ้างในวงการกฎหมายเรื่องที่คาดไม่ถึงคือ ความสัมพันธ์ระหว่างฉันกับพ่อแม่ ถูกเพื่อนร่วมงานในสำนักงานกฎหมายจับได้แล้วฉันกังวลว่าพวกเขาจะคิดว่าฉันเป็นเด็กเส้น คิดไม่ถึงว่าพวกเขาจะหัวเราะพลางพูดว่า“มิน่าล่ะถึงได้เก่งขนาดนี้ ที่แท้ก็มีแววของเจ้านายนี่เอง!”“พ่อแม่เก่งถึงได้มีลูกเก่งขนาดนี้ไง!”พอฟังคำชมจากทุกคน ฉันก็เผลอถอนหายใจด้วยความโล่งอกที่แท้ฉันก็ทำได้ดีมากจริง ๆหลังจากนั้นฉันใช้วันลาพักร้อนไปเที่ยวหลายที่ตอนหน้าร้อนฉันไปอาบแดดที่ไห่หนานตอนฤดูใบไม้ร่วงไปชมทิวทัศน์ที่จิ่วจ้ายโกว ตอนหน้าหนาวก็ดูวิวหิมะเคียงข้างพ่อแม่ตอนที่ฤดูใบไม้ผลิมาถึง ฉันก็ปีนภูเขาสูงต้อนรับปีใหม่ไม่รู้ว่าผ่านไปกี่ปีแล้ว ในที่สุดฉันก็เป็นคนที่มีผลงานยอดเ
続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status