นางเอกซูเปอร์สตาร์ไลฟ์สดขอคืนดี แต่ผมจากโลกนี้ไปแล้ว

ฟู่ซีโหรวมองจดหมายรักที่กำลังค่อย ๆ ไหม้จนหมด

นึกไม่ถึงว่าเธอจะไม่กลัวอันตราย รีบคว้าเสื้อคลุมสุภาพสตรีมาฟาดดับเปลวไฟอย่างบ้าคลั่ง

เธอตาแดงขณะผลักผมลงบนโซฟาที่เต็มไปด้วยกลีบกุหลาบสีขาว ต่อหน้าผู้ชมในไลฟ์นับหมื่นนับแสนคน

"อวี๋เฉิงเฝ่ย คุณหมายความว่ายังไงกันแน่ คุณปั่นหัวฉันเล่นเหรอ"

ผู้จัดการส่วนตัวรีบกดปิดไลฟ์ทันที

ส่วนผมก็เอาแต่เงียบ

ฟู่ซีโหรวขยับเข้ามาอยู่ใกล้ผมขนาดนี้

ใกล้จนผมได้กลิ่นโคโลญจน์แบบเดียวกับไป๋ซืออู๋ที่ยังคงติดอยู่บนตัวเธอ

มันทำให้ผมคิดถึงตอนที่เพิ่งเรียนจบมหาวิทยาลัยใหม่ ๆ ตอนที่เธอยังเป็นแค่ตัวประกอบในโรงถ่ายเหิงเตี้ยน เธอกุมมือผมแล้วพูดอย่างจริงจังว่า

"เฉิงเฝ่ย รอให้ฉันได้เป็นนางเอกซูเปอร์สตาร์เมื่อไร ฉันจะแต่งงานกับนายอย่างสมเกียรติที่สุด"

แต่พอเธอได้เป็นนางเอกซูเปอร์สตาร์ขึ้นมาจริง ๆ เธอกลับตั้งเงื่อนไขใหม่กับผมอีก

เธอให้ผมไลฟ์สดขอแต่งงานอย่างเปิดเผยให้ครบ 100 ครั้ง เธอถึงจะยอมลดตัวจากสถานะนางเอกซูเปอร์สตาร์มาประกาศสถานะความสัมพันธ์ของเรา

ทุกครั้งที่ผมยอมกระโดดโลดเต้นอยู่ในไลฟ์สดเหมือนตัวตลก

เธอกลับควงหนุ่มหล่อไม่ซ้ำหน้าไปโผล่ตามโรงแรมหรูทั่วทุกมุมโลก หรือไม่ก็ไปมีค่ำคืนแสนหวานอยู่บนเรือยอชต์ส่วนตัว

ถึงขั้นเคยจดทะเบียนสมรสฟ้าแลบแล้วก็หย่าฟ้าแลบที่สาธารณรัฐกานา เหตุผลก็แค่เพราะอยากลองสัมผัสวัฒนธรรมการแต่งงานของที่นั่น

สิ่งที่ผมเฝ้าใฝ่ฝัน ดูเหมือนคนอื่นจะได้รับมันอย่างง่ายดายเสมอ

พอคิดถึงตรงนี้ ผมก็ยกมุมปากยิ้มเย้ยตัวเอง

"ฟู่ซีโหรว ระหว่างเราไม่มีการขอแต่งงานครั้งที่ 101 อีกแล้ว ฉันเหนื่อยแล้ว เราจบกันแค่นี้เถอะ"

ฟู่ซีโหรวยืนเหม่อมองผมอยู่สองวินาที ท่าทางเหมือนรู้สึกเหลือเชื่อ

จากนั้นก็เหมือนจะคิดอะไรได้ เธอจึงหลุดหัวเราะออกมา

"แค่เพราะการขอแต่งงานครั้งที่ 100 ฉันไม่ได้มา นายก็เลยเผาจดหมายรักทั้งหมดเพื่อแก้แค้นฉันงั้นเหรอ

นายหักหน้าฉันต่อหน้าคนตั้งเยอะขนาดนี้ ในฐานะคู่หมั้น ตกลงว่านายเคยแคร์ความรู้สึกของฉันบ้างไหม"

ผมไม่เข้าใจเลยจริง ๆ นี่คืออิสระที่เธออยากได้มาตลอดไม่ใช่เหรอ

แล้วทำไม ผมถึงไม่รู้สึกถึงความโล่งใจของเธอเลยสักนิด

เมื่อก่อนถ้าเธอพูดแบบนี้ ผมคงยอมลดตัวไปอ้อนวอนขอให้เธอยกโทษให้

แต่ในตอนนี้ หัวใจที่แหลกสลายดวงนี้ มันชินชาจนไม่อยากพูดอะไรอีกแล้ว

อีกอย่าง ผมไม่อยากเอาเวลาชีวิตที่เหลืออยู่ไม่มากไปสิ้นเปลืองกับเธออีกแล้ว

"การขอแต่งงานครั้งที่ 100 มันจบแล้ว เธอกับฉัน ก็จบด้วยเหมือนกัน"

พอได้ยินแบบนั้น สีหน้าของฟู่ซีโหรวก็ผ่อนคลายทันที เธอดูเหมือนมั่นใจมากว่าผมไม่มีวันไปจากเธอได้

"เลิกงอนได้แล้วเฉิงเฝ่ย คบกันมาตั้งเจ็ดปี นายจะปล่อยฉันไปได้เหรอ

นายไม่ต้องห่วง รอนายขอฉันแต่งงานครั้งที่ 101 ครั้งนี้ฉันจะตอบตกลงจริง ๆ ทำให้นายมีหน้ามีตาแน่นอน"

ผมไม่ตอบอะไร ถอดแหวนที่เธอเคยทำให้ผมด้วยมือตัวเอง แล้วโยนมันทิ้งถังขยะไปต่อหน้าเธอ

จากนั้นก็หันหลังเดินจากมา

จางคุน ผู้จัดการส่วนตัวของเธอถามอย่างกังวล "ซีโหรว ครั้งนี้เขาไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหม"

ฟู่ซีโหรวมองแผ่นหลังผมที่กำลังเดินห่างออกไปแวบหนึ่ง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงมั่นใจเต็มเปี่ยม

"ไม่เกินสามวัน เดี๋ยวเขาก็ต้องร้องไห้กลับมาอ้อนวอนขอฉันแต่งงานเหมือนเดิมนั่นแหละ"