บทที่ 3

“เสี่ยวอิน ฉันขอพูดจากใจจริงเลยนะ ฉันเห็นหลิ่วเชี่ยนมาตั้งแต่เด็ก หลิ่วเชี่ยนรู้ใจเจียงเหยี่ยนทุกเรื่อง แต่เธอก็ดีมากเหมือนกัน แค่ไม่ค่อยเอาใจใส่คนอื่น เธอเรียนรู้เรื่องนี้จากหลิ่วเชี่ยนได้นะ”

ฉันคว่ำมือถือลงบนโต๊ะ

เจียงเหยี่ยนเปิดประตูเข้ามา

“ไม่กินข้าวแล้วเหรอ?”

“ไม่หิว”

เขาเดินมาหยิบชุดนอนที่ตู้เสื้อผ้า ฉันเห็นกล่องกำมะหยี่สีแดงโผล่ออกมาจากกระเป๋าด้านในเสื้อสูทของเขา

“นั่นอะไร?”

“อ๋อ อันนี้คือของขวัญวันเกิดที่จะให้หลิ่วเชี่ยน สร้อยคอน่ะ”

เขาเปิดให้ฉันดู

สร้อยคอเส้นเล็กสีเงิน จี้เป็นรูปดอกซากุระ ตรงกลางมีตัวอักษรภาษาอังกฤษสลักไว้หนึ่งตัว

J

J (Jiang) อักษรภาษาอังกฤษตัวแรกของคำว่าเจียง ซึ่งเป็นแซ่ของเขา

“สั่งทำน่ะ รอมาสองเดือน”

แต่เขาซื้อแหวนหมั้นของเราจากแอปซื้อของออนไลน์ พอของมาถึงเขาก็แกะแล้วใส่ให้ฉันเลย

ฉันบอกว่าอยากไปเลือกที่ร้าน

เขาพูดว่า “แหวนก็เหมือนกันหมดนั่นแหละ ไม่จำเป็นต้องไปซื้อเองหรอก”

“นายสั่งทำสร้อยให้เธอเหรอ?”

“ก็วันเกิดเธอไง ถือเป็นน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ”

“แล้ววันเกิดฉันนายให้อะไร?”

เขาครุ่นคิด

“ปีที่แล้ว......เหมือนฉันจะให้อั่งเปาเธอหรือเปล่า?”

“นายไม่ได้ให้”

“ฉันน่าจะลืม ค่อยชดให้คราวหน้านะ”

คราวหน้า

คราวหน้าตลอด

“เจียงเหยี่ยน นายสั่งทำสร้อยให้หลิ่วเชี่ยน แต่ซื้อแม่เหล็กติดตู้เย็นให้ฉัน นายฉลองวันเกิดให้เธอ แต่ลืมวันเกิดฉัน นายให้เธอไปช่วยแม่นายที่บ้าน แต่ฉันไม่มีโอกาสไปด้วยซ้ำ นายคิดว่าแบบนี้เป็นเรื่องปกติไหม?”

เขาวางกล่องสร้อยแล้วถอนหายใจ

“เธอเป็นแบบนี้อีกแล้ว หลิ่วเชี่ยนเป็นเพื่อนที่ฉันรู้จักตั้งแต่เด็ก ฉันทำดีกับเธอ มันผิดตรงไหนเหรอ?”

“แล้วกับฉันล่ะ?”

“ฉันไม่ดีกับเธอตรงไหน? คบกับเธอห้าปี ซื้อเรือนหอ เตรียมตัวแต่งงาน แค่นี้ยังไม่พอหรือไง?”

เสียงเขาดังขึ้นเล็กน้อย

“สวี่อิน เราอย่าสนใจเรื่องไร้สาระพวกนั้นเลย ใช้ชีวิตแบบเรียบง่ายดีที่สุดแล้ว”

อย่าสนใจเรื่องไร้สาระพวกนั้นเหรอ

ออนเซ็นที่โรงแรม สั่งทำสร้อยคอ เซอร์ไพรส์วันเกิด มีแต่อะไรไร้สาระทั้งนั้น

เขาทำเรื่องไร้สาระให้หลิ่วเชี่ยน

แต่บอกให้ฉัน “ใช้ชีวิตแบบเรียบง่าย”

“นายพูดถูก”

ฉันปิดไฟแล้วนอนหันหลังให้เขา

“เราใช้ชีวิตแบบเรียบง่าย”

วันต่อมา จ้าวหมิงเพื่อนสมัยมหาวิทยาลัยของเจียงเหยี่ยนส่งข้อความหาฉัน

“สวี่อิน วันเสาร์มีปาร์ตี้ เธอมาไหม?”

“ปาร์ตี้อะไร?”

“เพื่อนสมัยเรียนมาเจอกันเฉยๆ หลิ่วเชี่ยนก็มาด้วย”

หลิ่วเชี่ยนก็มาด้วย

เธอต้องมาอยู่แล้ว

เย็นวันเสาร์ ตอนเรามาถึง หลิ่วเชี่ยนนั่งอยู่ในห้องอาหารแล้ว

เธอใส่เดรสไหมพรมสีขาว ที่คอมีสร้อยดอกซากุระเส้นนั้น

จี้ดอกซากุระที่มีตัว J สลักไว้ตรงกลางเป็นประกายระยิบระยับภายใต้แสงไฟ

“เหยี่ยนเหยี่ยน!”

เธอกวักมือเรียกเจียงเหยี่ยน เสียงหวานจนรู้สึกเลี่ยน

เจียงเหยี่ยนเดินเข้าไปหาเธอ เขานั่งข้างเธอแบบไม่มีอาการเคอะเขินเลย

ฉันเดินตามหลังไป นั่งตรงที่ว่างข้างๆ เจียงเหยี่ยน

“พี่สะใภ้มาแล้ว!” จ้าวหมิงเอ่ยทักทาย

“อย่าเรียกพี่สะใภ้สิ” หลิ่วเชี่ยนยิ้มแล้วพูดแก้ให้ใหม่ “ยังไม่ได้แต่งงานเลย”

จ้าวหมิงถามเจียงเหยี่ยน “กำหนดวันแต่งหรือยัง?”

“กำลังดูวันอยู่”

“หลิ่วเชี่ยนช่วยเตรียมงานให้พวกนายเยอะเลยใช่ไหม? ครั้งก่อนแม่นายบอกว่าเธอไปที่บ้านบ่อยมาก”

หลิ่วเชี่ยนก้มหน้าคนเครื่องดื่มในแก้ว สีหน้าเธอดูเขินอาย

“ฉันแค่ช่วยเล็กน้อย ก็พี่สะใภ้งานยุ่งมากเลยนิ”

เธอเรียกฉันว่าพี่สะใภ้ เรียกได้สนิทสนมกว่าใครทั้งนั้น แต่เธอใส่สร้อยที่คู่หมั้นฉันสั่งทำให้

“หลิ่วเชี่ยน สร้อยเส้นนี้สวยมากเลย ใครให้เหรอ?”

เพื่อนผู้หญิงขยับเข้ามาดูใกล้ๆ

หลิ่วเชี่ยนจับจี้ที่สร้อยคอแล้วมองเจียงเหยี่ยนแวบหนึ่ง

“เพื่อนให้มาน่ะ”

“เพื่อนที่ไหนใจป้ำขนาดนี้? สั่งทำใช่ไหมเนี่ย?”

“ฉันให้เอง” เจียงเหยี่ยนพูดต่อจากเธอ “วันเกิดเธอไง ก็เลยซื้อให้เฉยๆ”

สั่งทำสร้อย รอตั้งสองเดือน แต่เขาบอกว่าซื้อให้เฉยๆ

เพื่อนผู้หญิงคนนั้นมองฉันสลับกับเจียงเหยี่ยน

“นายซื้อให้คู่หมั้นด้วยใช่ไหม?”

“สวี่อินไม่ชอบใส่อะไรแบบนี้”

ไม่ใช่ไม่ชอบ

แต่เขาไม่เคยซื้อให้ฉันต่างหาก เขาก็เลยนึกว่าฉันไม่ชอบ

“พี่สะใภ้ไม่ถือสาอะไรใช่ไหม?” หลิ่วเชี่ยนมองฉัน

“ไม่”

“พี่สะใภ้ใจกว้างจริงๆ”