บทที่ 10 ใครได้เป็นผัวคงเหนื่อยหน่อย 555

บทที่ 10 ใครได้เป็นผัวคงเหนื่อยหน่อย 555

แววตากรุ้มกริ่มซ้ำร้ายยังมองเธอไปทั่วร่างราวกับต้องการสำรวจทุกตารางนิ้วจนเธอหน้าแดงซ่าน ทั้งหงุดหงิด ทั้งใจระทึก

“นายเจอดีแน่ ฉันยูโดสายดำแล้วชนะแชมป์แม่นปืนระดับประเทศ”

“อ่า ยูโดสายดำ ฮูว์ ผมอยากลองจังเลยว่าโซอี้จะทุ่มผมด้วยท่าไหน”

“งั้นนัดมาเลย ฉันพร้อมรับคำท้า”

รอยยิ้มกว้างชอบใจของโจวเว่ยทำให้ขนด้านหลังภคินีลุกเกรียว

“ดี ผมจะให้เด็กไปบอกที่ร้านว่านัดวันไหน”

ภคินีสะบัดหน้ารีบเดินหนีหนุ่มหน้าตี๋ที่เอาแต่ยิ้มไม่หุบ แล้วพลันนึกขึ้นได้ว่านี่เธอกำลังเสียท่าให้เจ้านั่นแล้วใช่ไหม

ก่อนแปดนาฬิกาลลิตมาถึงห้องนอนและยืนรอตามคำสั่งของโจวเว่ย รอจนกว่าข้างในจะตะโกนเรียก ได้ยินเสียงก๊อกแก๊กดังขึ้นข้างในจึงรู้ว่าห่าวอี้ตื่นนอนแล้ว

“เข้ามา”

คิ้วเรียวตัดแต่งมาอย่างดีขมวดเล็กน้อย ยังคิดว่าบอสใหญ่ให้เธอเข้าไปทำไมแต่เช้า ภายในห้องยังมืดสนิทเมื่อลลิตเดินเข้าไป เช้านี้กลิ่นในห้องค่อยดีขึ้นจากเมื่อคืน ปลอดโปร่งและหอมกรุ่นด้วยกลิ่นของน้ำหอมปรับอากาศ

“เปิดม่านก่อนสิ”

ร่างบางทำตามคำสั่งเดินไปยังข้างเตียงเพื่อเปิดม่านรูดทีเดียวจนกว้างเพราะใจต้องการแกล้งคนร่างสูงที่นอนอยู่ แต่เหมือนห่าวอี้จะรู้ทันเพราะเขานอนคว่ำหลับตา

“ต่อไปไม่ต้องรอให้เรียก เข้ามาได้เลย”

“ค่ะ”

“หยิบเสื้อคลุมให้หน่อย”

เธอมองปลายเตียงเสื้อคลุมสีขาวตัวเมื่อคืนวางพาดอยู่จึงเดินไปหยิบขึ้นมาส่งให้

“กางไว้สิ”

มือเล็กชะงักไป

“แต่ว่า..”

“อย่าเถียง!!”

เสียงเข้มดุแต่ไม่ได้ทำให้ลลิตกลัวแม้แต่น้อย พยายามสะกดกลั้นอารมณ์ฉุนเฉียว มือกำเสื้อคลุมแน่น ระบายออกด้วยการสบถในใจ แล้วกางเสื้อคลุมออก

คนร่างโตลุกขึ้นนั่งจึงได้เห็นว่าเขาเปลือยทั้งตัว แม่บ้านสาวรีบเบือนหน้าหนีจากร่างแกร่งหนั่นแน่นด้วยมัดกล้ามแต่ยังไม่ทันอยู่ดี เพราะเธอเห็นเจ้าโลกแท่งนั้นเข้าเต็มสองตา และดูเหมือนว่ามันจะพร้อมรบแต่เช้า! ผงกหัวหงึกหงักสู้ตาเธอ!

บอสหนุ่มห่าวอี้อมยิ้มพรายเมื่อเห็นหน้าแม่บ้านสาวแดงก่ำ เขาลุกขึ้นช้า ๆ ถ่วงเวลาให้แม่บ้านยืนถือเสื้อนานสักหน่อย

“ยกขึ้นสูง ๆ”

ลลิตยกขึ้นจนสุดแขนจึงรู้สึกว่าคนตัวใหญ่เริ่มสอดแขนแล้วจึงได้หันหน้ากลับมาอีกครั้ง

“ผูกเชือกคาดเอวให้ด้วย”

เสียงเข้มยังสั่งต่อ ทำเป็นไม่สนใจว่าคนร่างเล็กสะดุ้งตัวตกใจ  ห่าวอี้ก้มมองตรงช่วงเอวเห็นมือเรียวสั่นเล็กน้อยขณะยื่นโอบแขนมาจากทางด้านหลังเพื่อผูกปมสายรัดเสื้อคลุม

“ไม่! มาด้านหน้า”

เอื้อก!!

ห่าวอี้ลอบยิ้ม เขาได้ยินเสียงกลืนน้ำลายของคนเตี้ยกว่าชัดเจน แต่แสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ กลับหลังหันไปหาจนคนร่างเล็กต้องผงะถอยหลังออกไปสองก้าว เขาก้มลงมองมือเล็กสั่นเทาขณะดึงสาบเสื้อทั้งสองข้างเข้าหากัน มังกรใหญ่ยังชี้ตรงพุ่งออกนอกเสื้อคลุม รอจนกระทั่งเธอผูกเสร็จจึงเดินไปเข้าห้องน้ำ

“รีบทำความสะอาดห้องสะ เปลี่ยนผ้าปูใหม่ด้วย”

“แต่ว่าเพิ่งเปลี่ยนไปเมื่อคืน”

เท้าใหญ่หยุดชะงักเอี้ยวหน้ากลับไปมองแม่บ้านสาวไฝใหญ่ ยิ้มกว้างออกมา

“ฉันเป็นคนรักสะอาด เปลี่ยนทุกเช้าและหลังจากเสร็จกิจ อ้อ อย่าเพิ่งออกไปไหน เสร็จแล้วเข้ามาล้างห้องน้ำเช็ดด้วยผ้าให้แห้ง หลังจากนั้นยกกาแฟไปห้องทำงาน ให้เวลาแค่สิบห้านาทีกาแฟต้องไปถึงโต๊ะทำงาน”

ลลิตพยักหน้าหงึก ๆ รีบหันกลับไปดึงผ้าปูที่นอนทันทีเพื่อหลบหนีสายตาคมกริบที่กวาดตาสำรวจร่างเธอ

ตาบ้านี่! เป็นโรคกามวิตถาร ติดเซ็กซ์ไม่พอ ยังเป็นโรครักสะอาดอีก เจ้ากี้เจ้าการ จักรวาลหมุนรอบตัว ใครได้เป็นผัวคงเหนื่อยหน่อย

ส่วนคนที่โดนด่าในใจยังยืนยิ้มใต้ฝักบัว คิดแต่ว่าจะแกล้งอะไรต่อดีในเมื่ออยู่ดีไม่ว่าดี เข้ามาในรังของเขาเอง แบบนี้ต้องจัดหนัก!

ลลิตถือถ้วยกาแฟร้อนเอสเพรสโซ่ชงใหม่จากเครื่องชงกาแฟสดแบบแคปซูล วิ่งแกมเดินขาแทบขวิดเพื่อไปให้ทันเวลาสิบห้านาทีจนเหงื่อผุดรอบใบหน้า

ระหว่างทางมาห้องทำงานยังนึกแปลกใจสงสัยว่า เช้านี้เธอไม่เห็นบอดี้การ์ดสักคน ทั้งโจวเว่ยและคนชื่อแพะที่มีเคราแพะยาวร่างสูงเกร็ง

ลลิตยกมือเคาะประตูห้องทำงานแล้วเปิดเข้าไปทันทีไม่รอให้ห่าวอี้เอ่ยอนุญาต เธอไม่เคยเข้ามาในห้องทำงานห่าวอี้มาก่อน จึงยั้งใจไม่อยู่เมื่อเห็นโมเดลก่อสร้างขนาดใหญ่ตั้งอยู่กลางห้อง ดวงตาเบิกกว้างจ้องเขม็งขณะเดินผ่าน

“อยากรู้ไหมว่าที่ไหน”

ลลิตหันกลับไปทางบอสใหญ่ เขาลุกขึ้นยืนเดินตรงมาทางเธอแต่ยังไม่ยอมรับแก้วกาแฟไป

“มาดูใกล้ ๆ สิ”

ด้วยความอยากรู้ทำให้หน้าหวานหุบปากนิ่งเงียบเดินตามไปยืนด้านข้าง

“เห็นนี่ไหม นี่คือคลับโฮสเมจิกไนต์ที่เรายืนอยู่”

ดวงตากลมมองตามมือที่ชี้ไปยังจุดบนสุดของโมเดล แล้วนิ้วชี้ยาวเรียวลากไปฝั่งตรงข้าม คิ้วคันศรบนหน้าสวยขมวดหนักขึ้น

“แล้วนี่อาบอบนวดที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ”

“แต่ว่านั่นมันคลับซีเคร็ต”

เธอรู้สึกได้ว่าคนร่างสูงด้านข้างหัวเราะในลำคอ นิ้วที่ยังชี้อยู่สั่นไปมา เขาขยับตัวมาใกล้เธอใช้ลำแขนเท้าไปบนกระจกโมเดล

“อีกไม่นานก็ไม่มีแล้ว”

ลลิตชะงักงัน ใบหน้าหวานเปลี่ยนเป็นนิ่งเฉย สมองที่หมุนเป็นลูกข่างมาตลอดหลายเดือนตั้งแต่เขามาเปิดคลับตรงข้ามหยุดนิ่ง เข้าใจทุกอย่างแจ่มชัดได้ในทันที

นี่เขาต้องลงทุนมากมายมหาศาลถึงเพียงนี้เพื่อจะเอาที่ดินของคลับเธอไปเป็นของตน

สาวร่างเล็กปะทุอารมณ์โกรธขึ้งขึ้นมา เมื่อทุกอย่างกระจ่างแจ้ง  เขากำลังทำให้คลับของเธอขาดทุนและปิดตัวลง จากนั้นเขาจะเข้าไปฮุบเอาอาคารของเธอไปใช้ในกิจการอาบอบนวด ริมฝีปากเม้มนิ่งหน้าแดงด้วยความโกรธ ในมือเล็กคือกาแฟร้อน

ไอ้บ้าห่าวอี้!

“โอ้ย!!”

“อุ๊ย!! ขอโทษค่ะไม่ได้ตั้งใจ”

ลลิตทำเพียงแสร้งพลิกมือไปด้านข้างให้กาแฟร้อนจัดหกรดเสื้อเชิ้ตสีดำ ทำเป็นยกมือปิดปากหน้าเหรอหราวิ่งไปหยิบกระดาษทิชชูมาเช็ดน้ำกาแฟร้อนบนอก

“บ้าฉิบ! ออกไป กลับมาอีกทีหลังบ่าย”

เสียงเข้มดุตวาดขึ้นแต่เธอไม่กลัวเลยสักนิด แอบลอบยิ้มสะใจ แต่แสดงออกแสร้งแกล้งทำเป็นลนลานวิ่งออกจากห้องปล่อยให้บอสใหญ่แห่งคลับเมจิกไนต์สบถอารมณ์เสียออกมาอีกหลายคำ