2. เคราะห์ซ้ำกรรมซัด

หลังวิ่งหนีสงครามขนาดย่อมจากเด็กเสิร์ฟรุ่นพี่มาแล้วเด็กสาวก็ตรงเข้าไปในออฟฟิศเพื่อรับเงินค่าแรงทันที งานของเธอเป็นงานแบบจ่ายรายวันเพราะอย่างนั้นจึงต้องมารับค่าจ้างเป็นเงินสดจากมือ เฮียขวด เจ้าของร้านทุกครั้งหลังเลิกงาน

วันนี้เองก็เช่นกัน

“อ้าวน้องรัก จะไปแล้วเหรอจ๊ะ” ทันทีที่เข้ามาในห้องก็พลันได้ยินเสียงทักทายจากคนที่นั่งอยู่ด้านหลังโต๊ะทำงาน หนุ่มใหญ่วัยสี่สิบกว่าปีลุกขึ้นก่อนจะเดินตรงเข้ามาหาเด็กสาวรุ่นลูก

“จ้ะเฮีย หนูมีเรียนบ่ายสองจ้ะ” และเพราะเหตุการณ์นี้มันเกิดขึ้นหลายครั้งแล้ว สุดที่รักจึงรู้ทันมากพอที่จะเดินออกไปอีกทางยามที่แขนของเฮียขวดกำลังจะวาดมาโอบไหล่

แต่สี่ตีนยังรู้พลาดนักปราญช์ยังรู้พลั้ง เพราะมัวแต่จะหลีกหนีไม่ให้เจ้าของร้านผัวเจ๊เขียวมาถูกเนื้อต้องตัว จึงลืมคิดไปว่าเธอเดินหลบมาข้างในแล้วมันทำให้เขาเดินไปล็อกประตูได้ง่ายๆ

“เฮีย ล็อกประตูทำไม” เธอเข้ามาได้ไม่ถึงสองนาทีด้วยซ้ำ กลางวันแสกๆ ลูกค้าเต็มร้านมันจะกล้าทำเหรอ นี่คือสิ่งที่เด็กสาวคิดในใจ แต่ก็ตอบคำถามของตัวเองได้ทันทีเลยเช่นกันว่าคนอย่างไอ้เฮียขวดกล้าทำแน่นอน

เพราะอะไรน่ะเหรอ

“อ๊า อ๊ะ อ๊า” เพราะก่อนเธอเข้ามามันเปิดหนังโป๊ดูอยู่ แถมตอนนี้ก็ยังเดินไอ้นั่นโด่ชี้หน้าเข้ามาอย่างไรล่ะ ฉิบหายแล้วอีรัก ค่าแรงวันนี้สองร้อยห้าสิบก็ยังไม่ได้นี่ยังต้องมาเจอเรื่องบ้าอะไรอีก

“อยู่คุยกับเฮียก่อนซี่ เฮียล่ะคิดถึ๊งคิดถึงน้องรักใจจะขาด กว่าจะเข้ามาหาเฮียได้ ลูกค้าเยอะมากเลยใช่ไหมวันนี้” ไอ้เฮียขวดเดินถูมือลงกับเป้ากางเกงของตัวเอง ใบหน้ามีแววโรคจิตฉาบทับอย่างเต็มเปี่ยมเล่นเอาเด็กสาวใจหล่นวูบ

สายตาพยายามมองหาอะไรที่จะเอามาป้องกันตัวเองได้ แต่ในห้องนี้นอกจากโต๊ะของเฮียขวดและโซฟาแล้วก็ไม่มีอะไรเลย แจกันที่วางอยู่บนโต๊ะเป็นแจกันพลาสติกใส่ดอกไม้ปลอม

จะมีใหญ่เหมาะมือหน่อยก็เครื่องคิดเลข แต่นั่นอยู่ไกลมืออีกจะวิ่งไปเอาก็ต้องผ่านไอ้เฮียนี่ไปเสียก่อน มีหวังโดนมันคว้าตัวได้ก่อนถึงแน่

“ก็เยอะค่ะ หนูมาเอาค่าแรง เฮียเอาให้หนูก่อนได้ไหม” สุดที่รักพยายามใจเย็นเอ่ยต่อรอง แม้จะอยากวิ่งหนีออกไปเต็มแก่ วันนี้เงินที่เก็บออมเอาไว้ก็เอาไปจ่ายค่าหอหมดแล้ว เงินติดกระเป๋าก็มีไม่ถึงร้อยขืนไม่ได้ค่าแรงกลับไปวันนี้ได้อดข้าวแน่

“เงินสองร้อยห้าสิบสำคัญขนาดนั้นเลยเหรอจ๊ะ เห็นว่าหาค่าเทอมอยู่นี่ เฮียจ่ายให้ได้นะเงินก้อนนั้นน่ะ” เฮียขวดยังคงมียิ้มร้ายประดับอยู่บนใบหน้าขณะที่เดินย่างสามขุมเข้ามาหาเด็กสาว

“แต่มันก็ต้องมีข้อแลกเปลี่ยนนะ”

ปากเอ่ยเสนอเงินค่าเทอมพลางมองเธอตาวาววับ เล่นเอาสุดที่รักถึงกับหายใจไม่ทั่วท้องด้วยความกลัว ถึงจะโดนลวนลามมาเยอะแต่ก็ไม่เคยตกอยู่ในสถานการณ์เสี่ยงโดนข่มขืนแบบนี้

“ละ แลกเปลี่ยนอะไรเฮีย ไม่แลก เอาเงินค่าแรงให้หนูก็พอ” ทว่าแม้จะกลัวแต่เธอก็ยังพยายามที่จะไม่แสดงออกมามากนัก ด้วยกลัวว่าจะยิ่งโดนคุกคามหนักกว่าเดิม ทว่าดูเหมือนจะไม่ทันเสียแล้ว

“นี่ จะลำบากอยู่ทำไมเล่าอิหนู เฮียรวยนะ สวยๆ แบบนี้ถ้ายอมมาเป็นเมียเฮียค่าทงค่าเทอม ค่ากินค่าใช้เฮียจะออกให้ จะได้ไม่ต้องลำบากเดินเสิร์ฟให้มันเหนื่อย” เพราะยิ่งเห็นร่องรอยความกลัวในแววตาของเด็กสาวเฮียขวดก็ยิ่งกระเหี้ยนกระหือรือ

“หนูหาเงินจ่ายเองได้ค่ะ ไม่ลำบากเฮียหรอก” สุดที่รักว่าเสียงสั่น สายตาระวังระไวไปทั่วกะว่าถ้ามันพุ่งเข้ามาเธอจะหลบไปอีกทางแล้ววิ่งหนีออกนอกประตูไป แต่ก็ไม่รู้จะเป็นไปได้ไหมในเมื่อแรงผู้หญิงกับผู้ชายมันต่างกันนัก

“ทำไมไม่มีเยื่อใยกันเลยเล่า หนูก็รู้นี่ว่าเฮียชอบหนูมาตั้งนานแล้ว”

“หนูไม่ได้ชอบเฮีย ไม่ได้อยากเป็นเมียน้อยใครด้วย”

“เมียเฮียมันไม่รู้หรอกน่าหนูไม่ต้องกลัว เห็นพวกคนครัวมันพูดกันว่าหนูไม่เคยมีผัว ยังซิงอยู่หรือเปล่าจ๊ะ” แต่ละคำถามบวกกับระยะห่างที่ค่อยๆ ลดลง พาให้เด็กสาวรู้สึกคลื่นเหียน

อยากอาเจียนให้ความเป็นไอ้แก่ตัณหากลับ อายุอย่างเธอน่ะเป็นเด็กรุ่นลูกของไอ้เฮียนี่ด้วยซ้ำ แล้วถ้าจีบกันดีๆ ก็จะไม่ว่าเลยสักคำแต่นี่…

สวะ

“เฮีย เอาค่าแรงให้หนูเถอะนะ หนูต้องรีบไปเรียน” แต่เมื่อโลกมันโหดร้ายขนาดนี้เธอก็จำต้องเก็บกลืนความคับแค้นไปด้านใน เพื่อให้ได้เงินเพียงสองร้อยห้าสิบบาทมาต่อชีวิต หลุดออกไปได้เมื่อไหร่เธอจะไม่กลับมาเหยียบที่นี่อีกเลย

“ขาดเรียนสักวันจะเป็นอะไรเล่าหนูรัก มามะ มาให้เฮียหอมสักทีมา”

“กรี้ด!! ปล่อยนะ!!”

สิ้นคำพูดนั้นเฮียขวดก็ย่างสามขุมเข้ามาอย่างรวดเร็ว สุดที่รักพยายามวิ่งหลบแล้วแต่แรงหงี่ของผู้ชายกลัดมันในวัยเท่านี้มันเก่งกล้ายิ่งกว่า เธอถูกมันคว้าตัวเอาไว้จากด้านหลังก่อนจะลากเข้าไปกอดรัดแนบแน่น

มือข้างหนึ่งรวบเอวคอดกิ่วของเด็กสาวทว่าอีกมือนั้นคว้าจับเต้านมอวบภายใต้เสื้อยืดสกรีนชื่อร้าน เล่นเอาเด็กสาวตกใจกลัสุดขีด สารพัดสิงสาราสัตว์และคำหยาบหลุดออกมาจากปากจิ้มลิ้มอย่างไม่อาจห้าม

“อูยย ว่าแล้วว่าต้องเต็มไม้เต็มมือ” ยิ่งได้ยินน้ำเสียงหื่นกามที่ข้างหูและรู้สึกได้ถึงส่วนแข็งขืนบางอย่างถูอยู่ที่หลัง สุดที่รักก็ยิ่งสติแตกยากที่จะกู่กลับ

“ปล่อยกูไอ้แก่!!” สองมือทั้งจิกทั้งตีใบหน้าของไอ้ชั่วเบื้องหลังสุดชีวิต ด้วยหวังว่าตัวเองจะรอดไปจากสถานการณ์บัดซบนี้ แต่ออฟฟิศก็อยู่ห่างจากครัวตั้งมาก ไม่มีใครได้ยินเสียงของเธอแน่

“โอ๊ย!!”

เพราะอย่างนั้นจึงทั้งถีบทั้งถองทั้งกระทืบทั้งกัดมั่วไปหมด จนในที่สุดก็สะบัดมันออกไปได้ แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่อาจหนีได้พ้นเนื่องจากวิ่งได้ไม่กี่ก้าวก็โดนมันคว้าตัวได้อีก

“ปล่อย!!”

“จะไปไหน เล่นตัวนักนะมึง”

แกร็ก!

“มีเรื่องอะไรกันเฮีย!!”

ทว่าในยามที่คิดว่ากำลังจะเพลี่ยงพล้ำจู่ๆ ประตูก็ถูกไขจากด้านนอกก่อนที่บานประตูจะเด้งผึงเปิดออกโดยฝีมือของเจ้เขียวผู้เป็นเจ้าของร้าน

สุดที่รักรีบสะบัดตัวออกจากการเกาะกุมก่อนจะวิ่งหนีมาหลบที่ด้านหลังคนมาใหม่ ด้านเฮียขวดนั้นพอเห็นว่าเมียของตัวเองมาก็พลันลุกขึ้นปัดเนื้อปัดตัวเหมือนไม่มีอะไรทั้งที่เพิ่งทำเรื่องอุกอาจมา

“เจ้ช่วยหนูด้วย” และแม้ว่าจะไม่ได้ชอบขี้หน้ากันทั้งฝั่งเธอและเจ้เขียว แต่สุดที่รักก็ยังคิดว่ามาเห็นคาตาขนาดนี้อีกฝ่ายจะยังมีเมตตากันบ้าง ต่อให้เธอจะไม่ได้อยู่ที่นี่ต่อแต่ได้ค่าแรงในวันนี้ไม่ต้องทำงานฟรีๆ ก็พอ

เพี๊ยะ!!

“มึงชอบมันมากนักใช่ไหมเฮีย!” แต่ดูเหมือนว่าเธอจะคิดผิดไป เพราะแทนที่จะเอาเรื่องกับผัวของตัวเองที่เพิ่งจับได้คาหนังคาเขา เจ๊เขียวกลับหันมาฟาดมือตบเด็กสาวที่ยืนอยู่ข้างตัวเองจนหน้าหันก่อนจะหันไปด่าเฮียขวดเสียงดังลั่น

มือเล็กของคนที่กำลังช็อกยกขึ้นกุมแก้มของตัวเองที่เพิ่งโดนตบ ก่อนจะมองเมียเจ้าของร้านอย่างอึ้งๆ ครู่หนึ่งอีกฝ่ายก็หันกลับมาอีกรอบ มือข้างเดิมที่เพิ่งฟาดหน้าเธอไปยกข้างง้างอีกครั้ง

“มึงก็เหมือนกันอีเด็กร่าน มึงอ่อยผัวกู!”

หมับ!

ทว่ามันกลับถูกจับเอาไว้ด้วยมือของเด็กสาวอายุยี่สิบเอ็ด ก่อนที่จะปะทะกับใบหน้า คำพูดเมื่อครู่ทำให้สุดที่รักเหมือนจะได้ยินเสียงขาดผึงในหัว มือที่จับข้อมือของเจ๊เขียวเอาไว้สะบัดจนหญิงวัยเกือบสี่สิบเสียหลังล้มลงไปกองกับพื้น

“โอ๊ย!! อีเด็กเหี้X”

“อ่อยบ้าอะไรเจ๊ ไม่มีตามองหรือไงว่าผัวมึงจะข่มขืนกูอยู่แล้วยังจะกล้ามาด่ากูอีก มึงเป็นบ้าเหรอ!” เด็กสาวแผดเสียงด่าอย่างสุดกลั้นที่คำพูดทุเรศแบบนั้นออกมาจากปากผู้หญิงด้วยกัน

เดิมเธอรู้อยู่ว่าเจ๊เขียวไม่ชอบและหึงผัวมากๆ เพราะเฮียขวดนั้นแสดงความชอบเธอออกมาแบบไม่เก็บอาการ เรื่องนั้นมันก็เข้าใจได้เพราะสุดที่รักถือว่าผัวใครใครก็หึง เป็นเรื่องปกติ

แต่ถ้าเห็นคาตาว่ามันชั่วขนาดนี้แล้วยังโทษเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ได้ก็ถือว่าศีลเสมอกันแล้ว

“ไอ้เฮีย” ความโมโหทำให้ความกลัวนั้นหายไปหมดสิ้น เด็กสาวเคว้าเอาเครื่องคิดเลขอันใหญ่ไว้ในมือก่อนจะเดินถลกแขนเสื้อเข้าไปหาเฮียขวด “เอาเงินค่าแรงหนูมา ไม่งั้นที่เมียเฮียตบหน้าหนูเมื่อกี้หนูไปแจ้งความแน่”

“เอ่อ…อ่ะ”

“อย่าให้มันนะเฮีย มันผลักกูมึงเห็นไหม มันไม่กล้าไปแจ้งความหรอก อูย”

“ถ้าไม่ให้อย่าหาว่าไม่เตือน และถ้าคิดว่าตัวเองมีเงินแล้วจะยัดเงินตำรวจก็เตรียมตัวเลยกูกัดไม่ปล่อยแน่” เสียงหวานพลันเปลี่ยนเป็นเสียงเหี้ยมยามที่ได้ยินเสียงของเจ้เขียวซึ่งยังลุกไม่ขึ้นตะโกนมาจากด้านหลัง

“มึงไม่รู้ซะแล้วอีเจ๊ว่ากูโตมาจากไหน สลัมบ้านกูมีขี้ยาเป็นร้อยคน กูให้พวกมันมาจัดการมึงแน่”

ดวงตากลมโตประดับไปด้วยแพขนตาที่เปียกชื้นจากน้ำตาแห่งความกลัวปนโมโห ความเดือดดาลในใจและความคิดที่ว่าเธอจะต้องเดินออกไปจากที่นี่มือเปล่า การไม่มีข้าวสารกรอกหม้อมันเลวร้ายกว่านี้มาก

“อีเด็กเลวมึงขู่กูเหรอ” ฝ่ายนั้นเมื่อเห็นสีหน้าน่ากลัวของเธอก็พลันถดกายถอยกรูดแต่ก็ยังด่าไม่หยุดปาก หันมาทางเฮียขวดเองก็ยืนหน้าซีดทั้งที่เมื่อครู่ยังคึกคักปานโคถึกหัวหงอก

“หนูพูดจริง เอาสิเฮีย เลือกเอาว่าจะจ่ายเงินแค่ไม่กี่ร้อยกับจะจ่ายค่าทำศพ จะเลือกอะไร”

“อ่ะ เออ เฮียให้ๆ อะ…เอาไป” ธนบัตรสีเทาถูกควักออกมาจากกระเป๋ากางเกงที่มันสวมอยู่ ก่อนจะยื่นให้สุดที่รักซึ่งกำลังยืนหน้าถมึงทึงโดยไม่ได้ดูเลยด้วยซ้ำว่าเงินที่ยื่นให้มานั้นมีมูลค่าเท่าไหร่

“ไม่ทอนนะ ค่าที่เมียเฮียตบหนู กับค่าที่มึงลวนลามกูเมื่อกี้กูจะไม่แจ้งความ ถ้าไม่เลิกยุ่งกับกูมึงได้กินตีนขี้ยาแน่”

สิ้นประโยคสุดท้ายอันเหี้ยมโหดเด็กสาวก็ออกมาจากห้อง จังหวะที่เดินมาถึงประตูก็หันไปฟาดเครื่องคิดเลขในมือลงกับพื้นจนแตกกระจาย ก่อนจะเดินจ้ำอ้าวออกจากร้านโดยไม่ลืมหยิบกระเป๋าของตัวเองมาด้วย

เธอออกมาจากที่นั่นอย่างรวดเร็วด้วยความโมโหจนหูอื้อตาลายโดยไม่ได้ลาใครสักคน ไม่ว่าคนที่ดีกับเธอหรือคนที่ร้ายด้วยก็ไม่ได้บอกทั้งนั้นว่าพรุ่งนี้เธอคงไม่ได้มาทำงานแล้ว

เพราะอย่างนั้นจึงไม่มีใครได้รู้เลยว่าหลังจากที่เดินสับเท้าหน้าบึ้งออกมาแล้ว พอมั่นใจว่าออกมาไกลจากร้านนั้นพอสมควรร่างขาวก็เดินหลบเข้าไปที่ซอกหนึ่งของมุมถนน

หยาดน้ำตาที่ร่วงหล่นมาสักพักแล้วยิ่งร่วงหนักยามที่เด็กสาวทรุดตัวลงนั่งยองๆ แขนทั้งสองข้างโอบกอดตัวเองเอาไว้ขณะที่มือหนึ่งยกขึ้นปิดปากที่กำลังปล่อยโฮอย่างสุดกลั้น

“ฮึก ฮือออ”

มือเล็กกำธนบัตรใบละพันในมือจนยับยู่ยี่ ก้อนเนื้อในอกดีดกระทุ้งรุนแรงเสียจนเหมือนหัวใจจะหยุดเต้นเสียให้ได้ ความกลัวที่กดเอาไว้ตลอดระยะเวลาที่ยืนอยู่ในห้องนั้นถูกปลดปล่อยออกมาทั้งหมดในตอนที่ไม่มีใครเห็น

ที่พูดไปกับสองผัวเมียคู่นั้นเมื่อคู่ไม่มีความจริงเลยแม้แต่น้อย เธอโตมาจากชุมชนแออัดกับป้าที่อุ้มชูมาตั้งแต่แปดขวบก็จริง แต่ไม่ได้สนิทกับพวกขี้ยาถึงขั้นจะให้พวกมันมาทำอะไรได้หรอก

ยิ่งตอนนี้ที่ย้ายมาอยู่หอแล้วก็ยิ่งห่างไกลออกมา จะได้กลับไปก็เพียงแค่กลับไปหาป้าเป็นครั้งเป็นคราวเท่านั้น ไม่มีวันทำอะไรอย่างที่ขู่พวกมันไปได้ แถมถึงจะเป็นคนไม่ยอมคนแต่ก็ใช่ว่าเธอจะเก่งไปเสียหมดตลอดเวลา

แต่เพราะความจนไม่มีจะกินจึงต้องสวมบทโหดทั้งที่จริงกลัวจนแทบกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ไหว เธอก็แค่เด็กผู้หญิงตัวเล็กคนหนึ่งเท่านั้น ทำไมต้องมาเจอเรื่องบ้าบอทั้งหมดนี่ด้วย

“ฮือออ แม่ง ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วยวะ ฮึก!”

ชีวิตคนเรามันจะแย่ได้มากแค่ไหนกัน