مشاركة

Chapter 5 : อย่า NC20+

last update تاريخ النشر: 2025-08-09 07:58:20

Chapter 5 : อย่า NC20+

"อยู่นิ่ง ๆ อื้มมม"

เสียงครางทุ้มต่ำอย่างพึงพอใจในขณะที่ใบหน้าหล่อเหลากำลังซุกไซ้ลงไปที่ซอกคอของคนตัวเล็กบนเตียงพร้อมกับเริ่มขยับนิ้วเข้าออกเนิบนาบ

"อ่า คะ คุณ!"

ความรู้สึกยามที่อีกคนสอดนิ้วเข้ามาทำเอาแพรชมพูเม้มปากร้องซีดออกมา มือบางขยำผ้าปูที่นอนระบายความทรมานที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน ตอนนี้เธอรู้สึกงงและสับสนไปหมดว่ามันเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นได้ยังไงกัน แต่คิดยังไงภาพทุกอย่างก็ตัดไปหยุดอยู่ตอนที่เธอนอนแช่น้ำในอ่าง

"ยะ อย่าค่ะ" สองมือเล็กพยายามปัดป่ายหาทางปกป้องร่างกายตนเองในขณะที่ดวงตาทั้งสองข้างพร่าเบลอจนไม่สมารถโฟกัสภาพตรงหน้าได้ เธอไม่สามารถควบคุมตัวเองได้แม้กระทั่งเรี่ยวแรงที่จะเอ่ยยังแทบจะไม่มี

แพรชมพูไม่ใช่คนที่อ่อนต่อโลกขนาดที่ว่าจะเดาไม่ออกว่ากำลังจะเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง เธออยากจะร้องขอความช่วยเหลือ หรือแม้แต่ผลักชายแปลกหน้าออกไปแต่กลับทำอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง สมองไม่สามารถสั่งการอะไรได้เลย หนำซ้ำสัมผัสที่เขามอบให้กลับสร้างความร้อนรุ่มในกายของเธอให้ลุกโชนขึ้นมาอย่างน่าแปลกใจ

ความคิดในหัวตีกันไปหมด ไม่รู้ว่าควรรู้สึกอะไรกับสิ่งที่เกิดขึ้นดี มันรู้สึกดีและวูบวาบไปหมด แต่กับใครนี่สิคือปัญหาใหญ่...

"ปะ ปล่อย" แพรชมพูพยายามเปร่งเสียงที่เหลืออยู่ห้ามคนที่ยังคร่อมตัวเองเอาไว้ ถึงแม้ร่างกายของเธอจะกำลังต้องการบางสิ่งบางอย่างจากเขา แต่สติอันน้อยนิดที่มีนั้นกลับทักท้วงว่าเธอต้องหยุดและเอาตัวรอดจากเหตุการณ์นี้โดยเร็ว

"ชอบเล่นบทถูกขืนใจ? ได้สิครับ" พูดจบใบหน้าหล่อก็แสยะยิ้มออกมาก่อนจะเคลื่อนริมฝีปากผ่านพวกแก้มแดงก่ำเข้ามาคลอเคลียอยู่ที่บริเวณริมฝีปากอวบอิ่ม ชั่งใจอยู่เพียงครู่ก่อนจะตัดสินใจประกบจูบลงไป มันช่างยั่วยวนชวนขย้ำจนเขาห้ามใจไว้ไม่อยู่

ลิ้นร้อนแทรกเข้าไปในโพรงปากเล็กที่ชุ่มไปด้วยไวน์รสเริศอย่างหิวกระหาย นอกจากความหวานของแอลกอฮอล์แล้วริมฝีปากอวบอิ่มของเธอก็หวานไม่แพ้กัน

คาเดลจงใจบดขยี่เรียวปากเล็กลงไปอย่างบ้าคลั่งให้สาสมกับบทบาทที่เธอร้องขอโดยไม่คิดจะทะนุทะนอมแม้แต่น้อย ถึงแม้หญิงสาวจะมีอาการต่อต้านในช่วงแรก หากแต่ตอนนี้กลับมีอารมณ์ร่วมจนทำให้เขานึกได้ใจขึ้นมา เพิ่มแรงดูดดึงจนหนำใจ

 "อื้อ~" แพรชมพูครางกระเส่าออกมาโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกยับยั้งช่างใจไม่สามารถต้านแรงอารมณ์ที่ถูกปลุกปั่นด้วยฤทธิ์ของยาปลุกเซ็กส์จากไวน์ขวดนั้นได้ 

ตอนนี้สมองของเธอขาวโพลนไปหมดจนไม่สามารถประมวลผลทางความคิดอะไรได้อีกต่อไปแล้วเว้นจากรับรู้เพียงว่าร่างกายต้องการสัมผัสอันเร้าร้อนจากอีกคนเหลือเกิน

ไม่รีรออีกต่อไปเพราะสำหรับผู้หญิงคนนี้เขาเสียเวลาไปมากพอแล้ว คาเดลจัดการกระตุกปมผ้าเช็ดตัวออกพร้อมกับบางอย่างที่ดีดตัวออกมา ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบถุงยางอนามัยบนหัวเตียงมาสวมใส่อย่างเร่งรีบ

สองขาเรียวเล็กถูกจับแยกออกจากกันพร้อมกับท่อนเอ็นขนาดเกินมาตรฐานชายไทยค่อย ๆ แทรกกายเข้าไปในช่องทางสีหวานทันที

"อ๊า จะ เจ็บ!"

เสียงร้องอย่างเจ็บปวดดังขึ้นพร้อมกับเจ้าของเรือนร่างบางส่ายหน้าเป็นพัลวัล มือเล็กคลายออกจากผ้าปูที่นอนมากำท่อนแขนแกร่งเอาไว้แน่น น้ำตาเอ่อคลอไหลรินออกมาจากหางตาด้วยความทรมานราวกับร่างกายฉีกขาดเป็นชิ้น ๆ ในขณะที่อีกคนพยายามดันตัวตนของเขาเข้ามาอย่างไม่ลดละ

"แน่นมาก อ่า~" คาเดลกัดฟันดันท่อนเอ็นเข้าไปจนสุดความยาว ตัวเขาเองก็รู้สึกอึดอัดและทรมานไม่แพ้กัน ยิ่งเวลาที่ภายในโพลงเนื้อนุ่มบีบรัดนั้นแทบทำให้เขาใกล้จะเสร็จอยู่รอมล่อทั้งที่ยังไม่ได้ทำอะไรด้วยซ้ำ

ยอมรับว่าผู้หญิงคนนี้ต่างจากเด็กสาวคนอื่น ๆ ที่ฟลินซ์หามาให้ เธอสวยและละมุนมาก โดยเฉพาะกลีบกุหลาบสีสดนั้นราวกับสาวบริสุทธิ์ยังไงอย่างนั้น

คาเดลเริ่มขยับสะโพกเข้าออก เพิ่มจังหวะแรงขึ้นเรื่อย ๆ ตามแรงอารมณ์ ยิ่งร่างบางบิดเร้าส่งเสียงครางเขาก็ยิ่งกระแทกเข้าออกอย่างไม่ออมแรง

"อ๊ะ อ๊า คุณ!" เสียงกระเส่าครวนครางออกมา สองเต้าอวบอิ่มกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะที่ถูกกระแทกกระทั้นอย่างหนักหน่วง เอวหนาโหมเข้าใส่ไม่กี่นาทีก็ปลดปล่อยทุกหยาดหยดออกมาเต็มเครื่องป้องกัน

ไม่รีรอให้เสียเวลา คาเดลดึงถุงยางอนามัยที่มีเลือดสีสดเปรอะเปื้อนอยู่ด้วยออกจากท่อนเอ็นร้อน ดวงตาคมกริบวูบไหวเพียงครู่ก่อนจะโยนมันทิ้งไป และหยิบชิ้นใหม่ขึ้นมาสวมใส่แทน พลิกร่างเล็กให้อยู่ในท่านอนคว่ำและแทรกความใหญ่โตที่ยังคงแข็งชันแม้จะเพิ่งสุขสมเข้าไปอีกรอบทันที

"อ๊า พะ พอแล้ว"

เขาไม่สนใจฟังเสียงร้องขอให้รำคาญหู คาเดลยังคงโถมกายใส่เธอไม่หยุด สอดมือสอดเข้าไปบีบขย้ำเต้าเนื้อแน่นเพื่อระบายอารมณ์ที่ไม่มีทีท่าว่าจะสงบลงง่าย ๆ ในคืนนี้

"อ๊า อ๊า" เสียงครางหวาน ๆ ของเด็กสาวยิ่งทำให้ความหื่นกระหายในตัวของคาเดลทวีสูงขึ้น สองมือจับสะโพกกลมยกขึ้นมาเล็กน้อยให้รับกับจังหวะกระแทก 

เสียงครางของทั้งคู่สลับดังกับเสียงเนื้อกระทบกันก้องไปทั่วห้อง ก่อนที่ชายหนุ่มจะรู้สึกรัดแน่นที่แก่นกายอีกครั้ง ผู้หญิงคนนี้กำลังจะทำให้คนอึดและถึกทนในเรื่องบนเตียงอย่าง นิค คาเดล เสร็จสองรอบในเวลาแค่ไม่กี่นาที บ้าจริง!

" ซีด อ่า~"

"อ๊า~ สะ เสียวมาก"

เสียงครางของทั้งคู่ดังขึ้นพร้อมกัน และแล้วเขาและเธอก็ทนต่อแรงอารมณ์ไว้ไม่ไหว กระตุกเกร็งไปพร้อม ๆ กันอย่างสุขสม ของเหลวไหลออกมาจนเต็มเครื่องป้องกันชิ้นที่สอง ก่อนที่เจ้าของร่างจะถอดมันโยนทิ้งไปอีกครั้ง และคว้าชิ้นใหม่มาสวมใส่อีกครั้ง

มือเรียวใหญ่จับร่างเล็กให้พลิกตัวขึ้นมา ในขณะที่แพรชมพูกำลังเริ่มปรับโฟกัสสายตาเพื่อที่จะมองหน้าอีกคน แต่ทันใดนั้นเองแก่นกายแข็งดังหินก็แทรกเข้ามายังกลางใจสาวอีกครั้งทำเอาเธอสะดุ้งเฮือกขึ้นมาอีกรอบ หลับตาลงกลั้นความเจ็บปวดเอาไว้อีกครั้ง

"ไม่เอา พอแล้ว" น้ำเสียงเหนื่อยหอบเอ่ยขึ้น แต่ดูเหมือนอีกคนจะไม่ได้สนใจฟังเสียงร้องขอจากเธออีกตามเคย

"ถุงยางหมดเมื่อไหร่แล้วผมจะให้คุณนอนพักนะ" คาเดลพูดทั้งโถมแรงเข้าใส่ร่องสีช้ำอย่างบ้าคลั่งอีกครั้ง ก่อนจะกระตุกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเลห์

"แต่คาดว่าน่าจะถึงเช้า เพราะถุงยางผมมีอยู่ห้ากล่อง"

 ___________________

1 คอมเมนท์ = 1 กำลังใจ♥️

Thanks for following me🙏

استمر في قراءة هذا الكتاب مجانا
امسح الكود لتنزيل التطبيق

أحدث فصل

  • สุดที่ร้าย    80. Special 2

    80. Special 2"อย่าครับแพร""อื้ม~ ทำไมล่ะคะ ก็พี่นิคบอกเองว่าพ้นขีดอันตรายแล้วอ่ะ""ถึงจะพ้นแล้วก็ยังทำแบบนี้ไม่ได้" นิคพยายามผลักภรรยาสาวออกจากตัว ตั้งแต่ออกจากโรงพยาบาลมาเธอก็เอาแต่นัวเนียเขาไม่ยอมหยุด ไม่รู้ว่าฮอร์โมนอะไรทำให้ว่าที่คุณแม่พลุ่งพล่านได้ขนาดนี้"ทำเบา ๆ ก็ได้ นะนะ" สองแขนเล็กยกขึ้นมาคล้องคอสามีหลวม ๆ ซุกใบหน้าเข้าสูดดมความหอมที่ซอกคอลากไล้ไปทั่งทุกจุดอ่อนไหวจนนิคแทบจะอดทนต่อความปรารถนาในกายไม่ไหว"ไม่เอาน่าแพร เดี๋ยวกระทบลูกนะครับ" เขารีบรวบสองแขนเล็กของภรรยาเอาไว้ก่อนที่อะไรจะเลยเถิดไปมากกว่านี้ ถึงจะสามารถมีเซ็กส์ได้แต่เขาก็ไม่อยากให้เธอและลูกมีความเสี่ยงอะไรอีกต่อไปแล้ว"พี่นิคอ่ะ เฮ้อ~" และก็เป็นแบบนี้ในทุกคืนก่อนจะหลับ แพรชมพูจะต้องได้งอนก่อนนอนจนกลายเป็นเรื่องปกติไปแล้วสำหรับคู่เรา แต่พอตื่นเช้าเธอก็กลับมาเป็นคนปกติไม่ได้หมกมุ่นอยู่แต่กับเรื่องบนเตียงเหมือนช่วงก่อนเข้านอนแต่อย่างใดนิคยังต้องเดินทางไปกลับระหว่างลอนดอนและนิวยอร์กอยู่บ่อยครั้งเพราะถึงจะมีนาวินเข้ามาคอยช่วยงานแต่บางเรื่องต้องเป็นเขาเท่านั้นที่จะต้องตัดสินใจด้วยตนเอง รอแค่ผ่านช่วงหกเดือนแรกไปก่อนให

  • สุดที่ร้าย    79. Special 1

    79 : Special 1"ว้าย !" เสียงแหลมอุทานตกใจ ตั้งใจจะเข้ามาเยี่ยมลูกสาวแต่กลับเจอฉากรักโรแมนติดบนเตียงผู้ป่วยจนไพลินต้องยกมือขึ้นมาปิดตา แต่สุดท้ายก็กางนิ้วออกห่างกันเพื่อแอบมองอยู่ดีแพรชมพูรีบดันตัวหมอนิคออกทันที ใบหน้าเล็กจิ้มลิ้มเห่อแดงด้วยความเขินอาย ส่วนคนที่เพิ่มจะจูบลูกสาวเขาไปหมาด ๆ ได้แต่อมยิ้มโดยไม่พูดอะไร"มันไม่ใช่แบบนั้นนะคะคุณแม่" เห็นว่าอีกคนไม่ยอมอธิบายอะไรเลยแพรชมพูจึงต้องรีบปฏิเสธ ทั้งอายและทั้งกังวลว่ามารดาจะรับภาพเหตุการณ์เมื่อครู่ไม่ได้"มันเป็นแบบที่เห็นนั่นแหละครับ" นิคเสริมขึ้น"พี่นิค! พูดจาอะไรของพี่""หยุดทั้งคู่นั้นแหละ สรุปว่าเข้าใจกันดีแล้วใช่ไหม หื้ม?" ไพลินรีบห้ามก่อนสองคนจะทะเลาะกันจนเสียฤกเสียยาม"ยัยแพรว่าไง ตกลงคนนี้พ่อของลูกแกใช่ไหม?""ค่ะแม่" ตอบเสียงเบา"ให้อภัยหมอนิคสำหรับเรื่องที่ผ่านมาได้แล้วเหรอ? ตัดสินใจดีแล้วใช่ไหมที่จะใช้ชีวิตร่วมกัน""ค่ะแม่ แพรรักพี่นิคค่ะ" พอแพรชมพูตอบคำถามของมารดาออกไป นิคจึงจับมือของเธอมากุมไว้และมองเข้ามาในด้วยตาคู่ใสด้วยความจริงใจ"ผมก็รักแพรชมพูครับ ถึงระหว่างทางที่ผ่านมาจะขรุขระไปบ้าง แต่จากนี้ไปผมจะตั้งใจทำทุกอย่า

  • สุดที่ร้าย    Chapter 78 : จบด้วยรัก END

    Chapter 78 : จบด้วยรัก ENDเช้าของวันใหม่ทันทีที่แพรชมพูลืมตาตื่นขึ้นมาสิ่งแรกที่เห็นก็คือใบหน้าหล่อเหลาที่กำลังหลับใหลเหมือนเด็กน้อยที่ดูไร้เดียงสาดูไม่ร้ายกาจเหมือนตอนตื่น เธอจ้องมองเขาอยู่เนิ่นนาน รู้ตัวอีกทีก็เผลอยิ้มหน้าบานเป็นจานดาวเทียมแล้วเมื่อคืนกว่าจะหลับได้ก็เผลอครุ่นคิดกับสิ่งที่ได้ฟังก่อนนอนจนกระทั่งหาทางออกให้กับเรื่องนี้ได้จิตใจถึงได้สงบลงเธอตัดสินใจแล้วว่าจะลองให้โอกาสหมอนิคอีกครั้ง อาจจะดูง่ายไปแต่ทำไมจะต้องทำอะไรให้ชีวิตยุ่งยากมากไปกว่านี้ ในเมื่อเรื่องระหว่างเรามันเลยเถิดมาถึงขั้นมีอีกหนึ่งชีวิตที่จะเข้ามาเติมเต็ม หากจะลองเสี่ยงดูอีกสักครั้งจะเป็นอะไรไปแต่ก่อนจะพูดคำนั้น ขอลองใจเขาเพื่อความแน่ใจอีกสักครั้งก็แล้วกัน..."กรี๊ด!! นี่คุณมาทำไมอีก ออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะ" แพรชมพูตั้งหลักได้ก็ส่งเสียงกรีดร้องตื่นตกใจ ดึงหมอนที่หนุนอยู่ปาใส่คนที่ฟุบหน้าหลับจนสะดุ้งตื่นและต้องรีบถอยออกให้ห่างเธอที่สุด"ใจเย็น ๆ เดี๋ยวจะสะเทือนไปถึงลูกนะแพร""ลูกของฉันกับนาวิน คุณไม่มีสิทธิมายุ่ง" แกล้งย้ำออกไปอีกครั้ง แต่เขากลับไม่มีสีหน้าไม่พอใจแต่อย่างใด สองเท้าของหมอนิคกำลังเดินตรงเข้ามาห

  • สุดที่ร้าย    Chapter 77 : หัวใจที่เริ่มอ่อนไหว

    Chapter 77 : หัวใจที่เริ่มอ่อนไหวคนป่วยยังคงนอนพลิกซ้ายพลิกขวาอยู่บนเตียงด้วยเบื่อหน่ายมาสามวันแล้ว อาการจุกหน่วงที่ท้องน้อยรวมถึงอาการแพ้ของเธอเริ่มลดน้อยลงจนคุณหมอแจ้งว่าหากไม่มีอะไรแทรกซ้อนอีกไม่กี่วันก็จะกลับบ้านได้ตอนนี้เธอไม่หิวโหยเท่ากับอาทิตย์ที่แล้ว อาการเหม็นและความหงุดหงิดกับเรื่องเล็กน้อยก็ลดลงแต่กลับมีความรู้สึกบางอย่างเข้ามาแทนที่ อารณ์คล้ายกับคิดถึงใครบางคนจนกระวนกระวายในขึ้นมา โหยหาการรับกลิ่นนั้น ต้องการสัมผัสอะไรบางอย่างซึ่งตัวเธอเองก็ไม่แน่ใจว่ามันคืออะไร ครั้นถามแพทย์ก็ได้คำตอบเดิมนั่นก็คือเกี่ยวกับฮอร์โมนช่วงตั้งครรภ์ครืด~ ครืด~ เสียงมือถือดังขึ้นเจ้าของเครื่องจึงรีบคว้ามันเข้ามาดู แต่พอเบอร์ที่โชว์อยู่บนหน้าจอไม่ใช่คนที่คิดเอาไว้แพรชมพูก็เป็นอันถอนหายใจเหนื่อยหน่ายออกมาและเลือกที่จะไม่กดรับสายได้แต่เฝ้าถามคำถามนี้กับตัวเองว่าทำไมถึงไม่ใช่เขา ทำไมตั้งแต่วันนั้นเขาถึงได้หายไปและไร้การติดต่อมาอีก หรืออาจเป็นเพราะว่าวันนั้นเธอบอกว่าเขาไม่ใช่พ่อของเด็ก อีกคนเลยตัดขาดเธอกับลูกออกไปจากชีวิตแต่เมื่อคิดไปคิดมาราวกับความรู้สึกมันตีกันในหัวจนสับสนไปหมด ไม่รู้ว่าตัวเองต

  • สุดที่ร้าย    Chapter 76 : หลอกล่อ

    Chapter 76 : หลอกล่อหลังจากที่ใช้เรี่ยวแรงในการตะเบ็งเสียงต่อปากต่อคำกับหมอนิคไปพักใหญ่จนแทบหมดแรง ทำให้แพรชมพูรู้สึกเจ็บท้องน้อยจนเกือบล้มฟุบลงกับพื้น ดีที่คนอยู่ด้วยพยุงเธอเอาไว้ได้ทัน ก่อนจะต้องเรียกแพทย์เข้ามาดูอาการโดยด่วนแพรชมพูตื่นลืมตาขึ้นมาในเช้าของอีกวันก็เห็นร่างสูงโปร่งของใครคนหนึ่งกำลังยืนหันหน้ามองออกไปริมหน้าต่าง เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นพยางค์สุดท้ายถึงชื่อของบอดี้การ์ดประจำตัวของเธอก่อนที่เขาจะเก็บมือถือลงในกระเป๋ากางเกง"พี่คะ มาได้ยังไง?" ฟลินซ์หันมาเห็นว่าน้องสาวตื่นแล้วจึงรีบเข้ามาหาเธอ ปรับหัวเตียงขึ้นเพื่อให้แพรชมพูได้เอนหลังได้สบายขึ้น"เป็นไงบ้างตัวแสบ ยังเจ็บตรงไหนอยู่ไหม?" เขายื่นมามาเกลี่ยปอยผมยาวสลวยทัดเอาไว้ข้างหู มองหน้าซีดเผือกไร้การแต่งเติมแต่ก็ยังสวยที่สุดในสายตาพี่ชายอย่างเขา"ไม่เจ็บแล้วค่ะ คุณหมอบอกว่าแพรเครียดเกินไปเลยส่งผลต่อ....พี่ฟลินซ์รู้รึยังคะว่ากำลังจะได้เป็นคุณลุงแล้ว?" ถามด้วยน้ำเสียงดีใจ ยิ่งเห็นว่ามือเรียวใหญ่กำลังยื่นมาลูบเบา ๆ ที่ท้องแบบราบของตนเองแพรชมพูยิ่งรู้สึกตื้นตันแทบน้ำตาไหล"หลานลุงคนนี้ต้องสวยเหมือนแม่แน่นอน""แล้วถ้าเกิดเป็นผู้ชา

  • สุดที่ร้าย    Chaptet 75 : ฉันไม่ต้องการคุณ

    Chaptet 75 : ฉันไม่ต้องการคุณหลังจากที่หมอนิคต้องกลับออกไปเปลี่ยนชุดเพราะมันคลุกเคล้าไปด้วยพิซซ่าที่ขย้อนออกมาจากปากของเธอ แพรชมพูจึงได้มีเวลาคิดทบทวนเรื่องราวที่ผ่านมาเพียงลำพังกว่าจะกลับมาใช้ชีวิตปกติได้มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย แต่พอเริ่มยืนด้วยขาของตัวเองได้อย่างมั่นคงเขาคนนั้นก็กลับเข้ามาในชีวิต พร้อมกับสิ่งที่มีค่าที่สุดที่กำลังจะลืมตาดูโลกที่งดงามในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้าน้ำอุ่นใสหยดลงมากระทบกับมือที่กำลังลูบวนอยู่ที่หน้าท้องของตัวเอง ถึงจะมีเขาเพิ่มเข้ามาอีกหนึ่งชีวิตแต่แพรชมพูก็ไม่คิดจะดึงใครให้ต้องมารับผิดชอบ เธอตั้งใจจะเลี้ยงดูเด็กคนนี้ให้เติบโตด้วยตนเองตั้งแต่แรก โดยไม่จำเป็นต้องมีพ่อที่ไร้ซึ่งความรักเข้ามาพัวพันธ์ก็อก ๆ ๆแพรชมพูรีบปาดน้ำตาออกจากใบหน้าทันทีที่เห็นนาวินเปิดประตูเข้ามา ผู้ชายหน้าตาดีแต่ยิ้มยากคนนี้ส่งยิ้มมาให้เธอ ก่อนจะเดินเข้ามานั่งลงที่เก้าอี้ข้างเตียง ยื่นมือมากุมมือของเธอเอาไว้"ยูเป็นอะไรนาวิน?" เห็นแววตาของบอดี้การด์หนุ่มแปลกไปก็อดคิดไม่ได้ว่าอีกคนกำลังมีเรื่องไม่สบายใจ"ดีใจด้วยนะว่าที่คุณแม่""อื้ม~" แพรชมพูยิ้มตอบ แต่ดูเหมือนว่าอีกคนจะไม่ได้แค่เข้า

  • สุดที่ร้าย    Chapter 66 : ยิ่งหนี ยิ่งเจอ

    Chapter 66 : ยิ่งหนี ยิ่งเจอประตูลิฟต์เปิดออกพร้อมกับคนที่กำลังจะกลับออกไปจากที่นี่ แต่ความบังเอิญดันทำให้ดึงดูดสิ่งที่ไม่อยากเจอมาอยู่ตรงหน้า นิคยังคงยืนล้วงกระเป๋ากางเกงนิ่ง ๆ เพราะควบคุมอาการตกใจเอาไว้ได้ทัน ถึงจะไม่คาดคิดว่าจะได้พบเธอที่นี่เวลานี้แต่เมื่อมีโอกาสได้พบกันแล้วมันจะต้องไม่เสียเปล่

  • สุดที่ร้าย    Chapter 65 : ไม่รู้ตัวมาก่อน

    Chapter 65 : ไม่รู้ตัวมาก่อนคนถูกจับได้ชะงักนิ่งไป แต่ก็ไม่ละความพยายามที่จะอยากล่วงรู้ความรู้สึกของอีกฝ่าย พลอยชมพูปั้นหน้าให้เป็นปกติ มือที่เผลอปล่อยออกในตอนตกใจก็ยื่นไปจับแขนเขาอีกครั้ง"พลอยชมพูอะไรกันคะ พี่พูดถึงใครกัน?""หึ~ คุณสองคนเป็นฝาแฝดที่เหมือนกันมากก็จริงนะครับ เว้นแต่แววตา ความนุ่มส

  • สุดที่ร้าย    Chapter 63 : คิดไม่ตก

    Chapter 63 : คิดไม่ตกในค่ำคืนที่เหงาและเดียวดาย ยิ่งเหม่อมองออกไปภายนอกกระจกใสยามหยาดน้ำฝนกระเซ็นเข้ามากระทบกลับชวนรู้สึกเปลี่ยวใจอย่างบอกไม่ถูก ดวงตากลมโตแหงนหน้าขึ้นมองแสงสีส้มแสดสะท้อนลงบนเพดารห้องพร้อมกับเสียงคำรามทั่วท้องฟ้า เพื่อไม่ให้น้ำใส ๆ ที่กลิ้งกลอกคลอเบ้ามาสักพักนั้นไหลออกมานอกดวงตาต

  • สุดที่ร้าย    Chapter 62 : พี่จัดการเอง

    Chapter 62 : พี่จัดการเองภายใต้ความมืดมิดในยามค่ำคืนที่ฝนกระหน่ำเทลงมาตั้งแต่ช่วงหัวค่ำตราบจนผ่านไปแล้วครึ่งคืนก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุด เสียงฟ้าร้องดังเปรี๊ยงแข่งกับเสียงลมกระโชกแรงพัดกิ่งไม้ปะทะกับหลังคาบ้านส่งเสียงดังจนพลานทำให้นอนไม่หลับแขนเล็กยกขึ้นก่ายหน้าผาก นอกจากเสียงรอบข้างจะกวนใจมากแล้ว

فصول أخرى
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status