EP.03 นางร้ายในสายตาทุกคน (1)

03

นางร้ายในสายตาทุกคน

หลายวันต่อมา

@มหาวิทยาลัย Nevil

ท่ามกลางนักศึกษาหลายร้อยคนที่เดินผ่านไปมาต่างก็พากันหันหน้ามองเชอรีลลูกคุณหนูตระกูลดังที่ถูกจัดอยู่ในกลุ่มเซเลบสาวอายุน้อยที่สุดของวงการไฮโซ แต่อีกฉายาหนึ่งที่ผู้คนมักจะตั้งให้เธอคือ…นางร้าย ที่เป็นนางร้ายในสายตาทุกคน

ทว่าบัดนี้ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งกลับเศร้าหมอง นัยน์ตาเต็มไปด้วยความโศกเศร้าจ้องมองหน้าจอโทรศัพท์ที่เต็มไปด้วยข้อความหนักขวา เพราะตั้งแต่วันนั้นเธอกับเหนือเกล้าก็ขาดการติดต่อกันไปจนกระทั่งวันนี้ที่เธอเป็นฝ่ายทั้งส่งข้อความทั้งโทรไปหาแต่ทว่าเขากลับไม่ตอบรับเลยสักอย่าง

ตึก! ตึก!

“โซทางนี้!” เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าคล้ายคนกำลังวิ่งเข้ามาก็ละสายตาจากหน้าจอโทรศัพท์เงยหน้าขึ้นมองก่อนจะโบกมือให้ร่างเล็กในชุดนักศึกษาพอดีตัวกับกระโปรงพลีทยาวเหนือเข่าขึ้นมาเล็กน้อยแมทช์กับรองเท้าผ้าใบสีขาวที่กำลังวิ่งมุ่งตรงเข้ามาด้วยความเร่งรีบ

“แฮก~ นะ…เหนื่อยมากเลย” ใบหน้าเรียวที่สวมใส่กรอบแว่นตาของ โซลิน หอบหายใจด้วยความเหนื่อยเพราะวันนี้เธอตื่นสายซ้ำยังรถติดกว่าจะมาถึงมหาวิทยาลัยก็เกือบจะถึงเวลานัดเข้าร่วมกิจกรรม

“ทำไมวันนี้มาสายได้ล่ะเนี่ย” เชอรีลเอ่ยถามพลางมองเพื่อนสาวรุ่นราวคราวเดียวกันที่รู้จักตั้งแต่วันปฐมนิเทศด้วยรอยยิ้มขำ ๆ ภายนอกอาจจะดูเหมือนเธอกับโซลินแตกต่างกันมากแต่พอรู้จักจริง ๆ เธอกับโซลินมีนิสัยที่คล้ายคลึงกันหลายอย่างโดยเฉพาะการไม่ยอมคน

“พอดีฉันตื่นสายน่ะแถมยังรถติดอีก”

ปี๊ดดดด!!

“ปี 1 รีบเข้ามาที่ลานกิจกรรมภายใน 5 นาทีครับ” เสียงนกหวีดดังขึ้นพร้อมกับเสียงของรุ่นพี่ที่ประกาศผ่านโทรโข่งทำให้เหล่าเฟรชชีปีหนึ่งพากันสาวเท้าวิ่งตรงไปยังลานกิจกรรม

“ไปเถอะฉันไม่อยากโดนทำโทษ” สองเพื่อนสาวพากันวิ่งตรงไปด้วยความรีบเร่งในขณะที่นักศึกษาคนอื่น ๆ ก็ไม่ต่างกัน

“เอาล่ะครับ วันนี้น้อง ๆ ก็คงจะรู้กันแล้วใช่ไหมว่ากิจกรรมของเราคืออะไร”

“ครับ!/ค่ะ!”

“หวังว่าทุกคนจะหาพี่รหัสของตัวเจอกันหมดแล้ว เพื่อเป็นการพิสูจน์พี่จะสุ่มเรียกขึ้นมาพร้อมกับพี่รหัสของตัวเองก็แล้วกัน”

“โซเธอหาพี่รหัสเจอรึยังน่ะ?” หลังจากได้ยินเสียงประกาศของรุ่นพี่ที่ยืนอยู่ด้านหน้าก็ไม่รอช้าที่จะเอนหลังกระซิบถามเพื่อนเพราะก่อนหน้านี้โซลินบ่น ๆ ว่ายังหาพี่รหัสไม่เจอ

“ยังเลย ฉันไม่รู้ว่าความหมายของวงกลมกับเลขสามอันนี้คืออะไรอีกอย่างพี่รหัสของฉันก็ไม่แสดงตัวอะไรเลยสักอย่าง” โซลินบ่นออกมาเบา ๆ ด้วยความหน่ายใจ คำใบ้ที่ได้มาไม่ได้บอกใบ้อะไรเธอเลยสักนิด

“เขาคงไม่อยากมีน้องรหัสไม่สวยแบบฉันล่ะมั้ง” ร่างเล็กเอ่ยออกมาอย่างขบขัน ให้คำใบ้มาแค่นี้จะเป็นอะไรได้นอกจากไม่อยากให้เธอหาตัวเจอ

“พูดอะไรแบบนั้นล่ะ เธอสวยแต่เธอแค่ไม่แต่งหน้าแต่งตัวแค่นั้นเอง” เชอรีลกระซิบบอก แม้ดูเพียงผิวเผินเธอกับโซลินจะต่างกันมากเพราะอีกฝ่ายเป็นคนที่แทบจะไม่แต่งตัวอะไรมากมายแต่ทว่ารูปร่างสัดส่วนและหน้าตานั้นถือว่าเป็นพิมพ์นิยม

“น้องคนนั้นน่ะ! คนที่ใส่แว่นตามัดผมหางม้าลุกขึ้นหน่อยครับ” โซลินชะงักในขณะที่ทุกสายตาพากันมองมาที่เธอรวมทั้งสายตาของรุ่นพี่ที่ยืนอยู่ด้านหน้าทำให้เธอค่อย ๆ ลุกยืนขึ้น ในขณะที่เชอรีลรีบทำตัวให้เป็นปกติ

“พี่รหัสอยู่ไหนครับ?”

“ไม่มีค่ะ!”

“ช่วยขยายความทีครับที่ว่าไม่มีนี่หมายถึงไม่ได้รับคำใบ้หรือยังหาไม่เจอ”

“หาไม่เจอค่ะ!”

“ทำไมถึงหาไม่เจอครับ ถ้าแค่การหาพี่รหัสยังทำไม่ได้แล้วต่อไปจะทำอะไรได้” หลังจากนั้นก็เป็นการทำโทษนักศึกษาที่หาพี่รหัสไม่เจอเช่นเดียวกับโซลินที่โดนทำโทษให้ออกไปวิ่งในขณะที่เธอและคนอื่น ๆ ก็พากันเดินไปจับคู่กับพี่รหัสของตัวเองเพื่อนทำกิจกรรมสานสัมพันธ์พี่น้อง

“นึกว่าพี่จะปล่อยให้น้องรหัสโดนทำโทษซะแล้ว” เชอรีลเอ่ยขึ้นเมื่อร่างสูงของรุ่นพี่ซึ่งเป็นพี่รหัสของเธอเดินเข้ามา

“ใครจะปล่อยให้น้องรหัสคนสวยโดนทำโทษได้ลงคอล่ะครับ” สายลม เอ่ยออกมาพร้อมรอยยิ้ม

“ก็เกือบแล้วล่ะค่ะ เพียงแค่เสี้ยววิเองมั้ง” เชอรีลหน้าบึ้งในขณะที่อีกฝ่ายหัวเราะน้อย ๆ โชคดีที่คำใบ้ที่สายลมให้เธอมามันง่ายทำให้เธอเดาออกไม่ฉะนั้นมีหวังโดนทำโทษเหมือนโซลินเป็นแน่