2.2 ไวดี

ก๊อก ๆ

ยังไม่ทันที่หญิงสาวจะได้หลับนานอย่างที่คาดไว้ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นปลุกเธอตื่นจากภวังค์ หัวคิ้วสวยขมวดเข้าหากันแต่วริษาก็ไม่คิดจะขานรับ เธอลุกขึ้นจากอ่างไปอาบน้ำอย่างปกติ

คงจะเป็นแม่บ้านสักคนที่มาตามเธอไปหาคนบ้านใหญ่ตามคำสั่ง ฉะนั้นก็รอไปก่อนแล้วกัน วันนี้เธอไม่พร้อมจะทำอะไรตามใจใครอีกแล้วทั้งนั้น

กว่าหญิงสาวจะอาบน้ำและแต่งตัวเสร็จก็ใช้เวลากว่าสิบห้านาที ทำเอาคนที่รออยู่หน้าห้องถึงกับต้องยกมือขึ้นเท้าสะเอวแล้วกระแทกลมหายใจหลายครั้ง จากนั้นจึงตัดสินใจไม่คิดจะรอต่อไปแล้ว

วริษาออกจากห้องแต่งตัวมาด้วยชุดเสื้อยืดคอวีสีขาวตัวบางแบบโอเวอร์ไซซ์ กับกางเกงขาสั้นสีขาว

ฉับพลันดวงตาคู่สวยก็เบิกกว้าง เมื่อพบว่าบนเตียงของเธอมีชายหนุ่มร่างสูงกำลังกึ่งนั่งกึ่งนอนพิงหัวเตียงอย่างถือวิสาสะ

 ขายาวไขว่ห้าง ความสูงของเขาเมื่อมาอยู่บนเตียงเล็ก ๆ ของเธอ ขนาดเขานั่งขายังยาวเกือบจะถึงปลายเตียงอยู่แล้ว

“คุณศิ” เธอไม่ได้ตกใจถึงขั้นกรีดร้องโวยวาย หากหญิงสาวทำเพียงขมวดคิ้วแล้วถามเสียงขุ่นว่า...

“คุณเข้ามาได้ยังไง” เธอจำได้ว่าเธอล็อกประตูทุกครั้ง ที่นี่เป็นเซฟโซนเดียวเท่านั้น เธอไม่เคยเปิดมันมั่วซั่วตั้งแต่จำความได้

“ฉันเคาะแล้ว” แต่เธอไม่เปิดเอง ศิระพูดต่อในใจ ดวงตาคู่คมสบมองตาคู่สวยนิ่งนานก่อนจะไล่สำรวจเรือนร่างเพรียวสวย สูงยาวเข่าดี หุ่นราวกับซูเปอร์โมเดลแต่สะโพกเธออวบอัด

“เคาะ แต่ฉันยังไม่เปิดไง คุณเข้ามาได้ไงกัน อย่าบอกนะ ว่า...” วริษาหันไปมองทางหน้าต่างห้องที่เปิดอ้ากว้าง

แต่นี่มันชั้นสองของบ้าน !

“ฉันไม่พยายามขนาดนั้น” เขาไม่ปีนขึ้นบ้านใครให้เหนื่อยหรอก แค่มีดพกเล่มเดียวก็เปิดได้แล้ว ห้องนี้ระดับรักษาความปลอดภัยโคตรจะหละหลวม หลวมจนแปลกใจว่าคนอย่างท่านณรงค์ยอมให้ลูกสาวตัวเองมาอยู่ในที่แบบนี้ได้อย่างไร

“ทำไมเธอถึงไม่อยู่บ้านใหญ่” ศิระถามคู่หมั้นหมาด ๆ อย่างที่สงสัย

“นี่บ้านคุณย่า” วริษาตอบเพียงเท่านั้นศิระก็พยักหน้าอย่างเหมือนจะเข้าใจ

คงติดย่าสินะ เรือนหลังนี้คุณหญิงนวลปรางท่านอาศัยมานานจนวันสุดท้ายของชีวิตเลยด้วยซ้ำ สมัยยังเด็กเขาเองก็เคยมากราบท่านตามประสาคนรู้จักกัน และเมื่อสิบกว่าปีก่อนเขาก็เคยมาที่นี่อีกสองสามครั้ง และทุกครั้งก็มักจะเจอเด็กผู้หญิงผิวคล้ำผอมกะหร่องผมหยิกหัวฟูที่ได้ชื่อว่าเป็นหลานคนเล็กป้วนเปี้ยนพะเน้าพะนออยู่ใกล้กับคุณหญิงนวลปรางราวกับหมากฝรั่ง

ก็ไม่คิดเหมือนกันว่าเด็กมอมแมมคนนั้นจะโตมาเป็นคู่หมั้นจำเป็นของเขาในวันนี้

“สรุปคุณศิมาที่นี่มีธุระอะไรเหรอคะ” วริษาเลิกเซ้าซี้ถามว่าเขาเข้ามาได้อย่างไรเพราะเธอเหลือบไปเห็นประตูมีรอยงัดแงะจนลูกบิดหลุด

อยากจะกราดด่าแล้วแจ้งความเอาผิดเสียให้เข็ดแต่เธอไม่มีทางทำอะไรเขาได้ หญิงสาวสงบอารมณ์เดือดพล่านในใจแล้ว

 “พี่สาวเธอหายหัวไปไหน” เสียงทุ้มราบเรียบเอ่ยถามราวกับไม่ได้ยี่หระ

“ฉันไม่รู้”

“โกหก!” ชายหนุ่มเสียงดังขึ้นอีกหนึ่งระดับ ก่อนจะลุกยืนเต็มความสูงแล้วก้าวเข้ามาประชิดตัวหญิงสาวแล้วคว้าแขนเรียวเสลาเอาไว้ข้างหนึ่ง

ดวงตาคู่สวยเบิกกว้าง เมื่อเห็นเขาเข้ามายืนประจันหน้าอย่างไม่ทันได้ตั้งรับ เธอไม่สามารถพอที่จะสลัดมือแข็งแรงราวกับคีมเหล็กของเขาออกไปได้

“หนีออกมาไวดีนี่” เขามองเหยียดเธอด้วยหางตาแล้วมุมปากก็หยักลึกเป็นรอยยิ้ม หากทว่ารอยยิ้มนั้นกลับให้ความรู้สึกเย็นยะเยือกมากกว่าชวนหวั่นไหว แม้เขาจะดู... หล่อ สูง ล่ำ ลุคแบดบอยนิด ๆ มีอายุหน่อย ๆ เรียบนิ่ง กร้าวใจ แต่ก็ถือดีจนเธอนึกหมั่นไส้

“เป็นเธอก็ดีนะ ลอยตัวอยู่เหนือปัญหา แต่สุดท้ายก็ได้ทุกอย่างไป”

“พูดอะไรของคุณ” วริษาชักไม่พอใจ ถือวิสาสะบุกรุกเข้ามาห้องเธอก็ทีหนึ่งแล้ว ยังมีหน้ามาต่อว่ากันอีก

ลอยตัวเหนือปัญหาห่าอะไรล่ะ พูดออกมาได้!

งานนี้เธอนี่แหละที่อยู่ต่ำสุดในห่วงโซ่อาหารเลยรู้ไว้! ส่วนคนที่ลอยตัวเหนือทุกอย่างจริง ๆ คือพี่สาวของเธอโน้น! คนรักของเขานั่นแหละ