Masuk02 ผู้ต้องสงสัย
“แย่แล้วครับนาย เจ้าสัวเอกชัยโทรมาบอกว่าคุณนิต้าเกิดอุบัติเหตุครับ!” พรึ้บ! มือถือที่ยังคาหูหล่นลงบนพื้นพรมลายโบฮีเมียน เจ้าของใบหน้าเหลาเข่าทรุดลงบนพื้นทันที เพราะเสียงสุดท้ายที่ได้ยินจากปลายสายก็คือเสียงของรถยนต์ปะทะกัน “จะ...จริงหรอ” “ครับ คุณนิต้าเกิดอุบัติเหตุขับรถตกทะเลครับ” “ไม่นิต้า!! ไม่!!!” ชายหนุ่มตะเบงเสียงออกมาจากลำคอตีบตัน หน้าอกข้างซ้ายบีบรัดตัวอย่างรุนแรงราวกับจะขาดใจลงตรงนั้น สิ่งที่ได้ยินทำให้โลกทั้งใบของเขาพังทลายลงในพริบตา “ได้โปรด ขอให้มันไม่ใช่เรื่องจริง” “ผมว่าเรารีบไปดูกันเถอะครับ ป่านนี้เจ้าสัวน่าจะกำลังไปที่เกิดเหตุ” “นิต้า....อย่าทิ้งผมไปนะ อย่าทิ้งผมไปเด็ดขาด ฮึก! ผมอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีคุณ....” น้ำตาลูกผู้ชายไหลอาบใบหน้า อ้อนวอนต่อพระเจ้าว่าอย่าพรากเธอไปจากเขาเลย ต่อให้แลกด้วยอะไรก็ยอม ขอให้เรื่องทั้งหมดเป็นเพียงแค่ความฝัน เพราะเขากับเวนิตากำลังจะสร้างครอบครัวที่แสนอุบอุ่นด้วยกัน ได้โปรดอย่าพรากเธอไปเลย... ...สามสิบนาทีต่อมา ในที่สุดชายหนุ่มก็เดินทางมาถึงที่เกิดเหตุ แต่พอเห็นสภาพรถที่นักกู้ภัยและนักประดาน้ำกำลังลากจะขึ้นมาจากน้ำทำให้เขาก้าวขาแทบไม่ออก ความกลัววิ่งเข้ามาเกาะกินหัวใจ หากเป็นแบบนั้นจริงๆเขาคงทำใจยอมรับความจริงไม่ได้ เพราะวันนี้คือวันที่เวนิตากำลังจะได้ขึ้นเป็นผู้บริหารแทนบิดา “ราฟาเอล” เสียงของเจ้าสัวเอกชัยเรียก ทำให้ราฟาเอลได้สติ ดวงตาแดงก่ำเค้าคลอหยาดน้ำตาเหลือบมองว่าที่พ่อตา “นิต้า ฮึก! นิต้าเขา....” เจ้าสัวเอกชัยพูดไม่ออกเพราะยังช็อกกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น “บอกผมทีว่านิต้ายังมีชีวิตอยู่ แฟนของผมยังมีชีวิตอยู่ใช่ไหมครับ” เขาเอ่ยถามเสียงสั่นเครือ พยายามกลืนก้อนสะอึกเอาไว้ “…” เจ้าสัวเอกชัยเม้มริมฝีปากเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า ทันใดนั้นน้ำตาก็ไหลทะลักออกมา “พ่อคิดว่าไม่” “ไม่จริงครับ! นิต้ายังมีชีวิตอยู่ นิต้ายังไม่ตาย!!” ชายหนุ่มที่ยังรับความจริงไม่ได้พุ่งตัวเข้าไปหาหน่วยกู้ภัยที่กู้ซากรถขึ้นมาได้สำเร็จ “นิต้า! นิต้า! คุณอยู่ที่ไหน!” “เอ่อ...ใช่คุณราฟาเอลแฟนคุณเวนิตาไหมครับ” “ใช่ครับ แฟนของผมอยู่ที่ไหน เธอปลอดภัยดีใช่ไหม” “คือว่า....นักประดาน้ำของเราแจ้งมาว่าคุณเวนิตา น่าจะถูกกระแสนน้ำพัดไปไกล...เอ่อ....จนหาร่างไม่เจอ” “ว่าไงนะ!! ผมไม่เชื่อ นิต้ายังอยู่ นิต้ายังไม่ตาย!” ราฟาเอลพยายามกวาดตามองหาร่างของแฟนสาวแต่ก็ไม่พบ กระทั่งเห็นนักประดาน้ำชุดสุดท้ายขึ้นมาเพราะตอนนี้กระแสน้ำค่อนข้างแรงเนื่องจากฝนกำลังตกหนัก จึงยุติการค้นหาร่างของเวนิตาชั่วคราว “แฟนผมล่ะครับ แฟนผมอยู่ไหน!” ราฟาเอลวิ่งเข้าไปถามนักประดาน้ำท่านหนึ่งราวกับคนเสียสติ “ตอนนี้ทางเราต้องยุติการค้นหาร่างของคุณเวนิตาก่อนชั่วคราว เพราะกระแสน้ำค่อนข้างแรง กลัวจะเป็นอันตรายต่อเจ้าหน้าที่ครับ” “ผมให้พวกคุณคนละสิบล้าน หาแฟนสาวของผมให้เจอ หรืออยากได้เท่าไหร่ผมให้ไม่อั้น” “ต้องขอโทษด้วยนะครับ พวกผมไม่สามารถลงไปในน้ำได้จริงๆ ตอนนี้กระแสน้ำแรงมากจนน้ำขุ่น คงยากต่อการหาร่างของคุณเวนิตาครับ” “ละ...แล้วผมต้องทำยังไง ฮึก! ผมต้องทำยังไงถึงจะเจอนิต้า” ราฟาเอลร่ำไห้ออกมาอย่างไม่อายใคร เขาไม่เชื่อเด็ดขาดว่าเวนิตาตาย เธอยังมีชีวิตอยู่ ยังรอการช่วยเหลือจากเขาอยู่ จะแลกด้วยอะไรก็ยอม ขอแค่เวนิตากลับคืนมา “พรุ่งนี้เช้าทางเราจะเริ่มทำการค้นหาร่างของคุณเวนิตาอีกครั้ง แต่กระแสน้ำแรงขนาดนี้ เกรงว่าน่าจะถูกพัดไปไกลจนยากต่อการค้นหา....” “ไม่จริง! นิต้ารอผมอยู่ เธอรอความช่วยเหลือจากผมอยู่ ถ้าพวกคุณไม่ไปหาร่างของแฟนผม....งั้นผมจะเป็นคนลงไปเอง!!” “ไม่ได้นะคุณ ลงไปตอนนี้ไม่ได้ มันอันตราย!” เจ้าหน้าที่รีบวิ่งมาขวางก่อนที่หน่วยกู้ภัยร่างยักษ์สามคนจะเข้ามาล็อคร่างของราฟาเอลไว้ แล้วพาเขาไปสงบสติอารมณ์ “นิต้า ฮื้ออ!! อย่าทิ้งผมไป....” “ทำใจดีๆนะครับนาย” ลูกน้องคนสนิทปลอบด้วยความเป็นห่วง ตอนนี้ราฟาเอลนั่งร้องไห้อยู่ข้างถนนโดยมีเจ้าหน้าที่คอยดูแลเพราะกลัวว่าชายหนุ่มจะคุ้มคลั่งแล้ววิ่งลงทะเล “ไม่จริงใช่ไหม นิต้ายังอยู่ ฮึก! นิต้ายังไม่ตาย” “เอ่อ....” ลูกน้องคนสนิทถึงกับพูดไม่ออก แต่ไม่กล้าพูดความจริงเพราะนักประดาน้ำประเมินว่าตอนนี้เวนิตาน่าจะเสียชีวิตแล้ว “ผมว่าคุณเวนิตาคงรออยู่ที่ไหนสักแห่ง ไม่แน่พรุ่งนี้อาจจะพบเธอ” “จะพบเมื่อไหร่ ตอนไหนก็ได้ ขอแค่นิต้ายังมีชีวิตอยู่ กูไม่อยากเจอนิต้าในสภาพไม่มีลมหายใจ” “อะไรจะเกิดก็ต้องเกิดครับนาย ผมเชื่อว่าสักวัน....นายจะพบเธอ” ในวินาทีนี้ไม่ใครกล้าพูดอะไรกระทบกระเทือนจิตใจอีกฝ่ายเพราะรู้ดีว่าราฟาเอลยังรับความจริงไม่ได้ หากเวนิตาไม่มีชีวิตอยู่แล้วจริงๆนั่นก็เท่ากับว่าเขาต้องเสียว่าที่ภรรยาและลูกในท้องไปพร้อมกัน คงไม่มีใครทำใจรับไหว ขณะที่ราฟาเอลกำลังนั่งร่ำไห้ท่ามกลางสายฝนรอหน่วยกู้ภัยและตำรวจตรวจสอบซากรถที่พังยับทั้งคัน เขาไม่สามารถมองภาพนั้นต่อได้เลย เพราะสมองจินตนาการไปต่างๆนาๆว่าเวนิตาต้องทรมานแค่ไหนตอนที่เธออยู่ในน้ำ และในตอนนั้นเองก็มีรถหรูคันหนึ่งที่มีรอยบุบตรงหน้ารถขับผ่านมาพอดี เหมือนกับว่ารถคันนี้เพิ่งเกิดอุบัติเหตุมา คนขับค่อยๆลดกระจกลงทำให้ราฟาเอลเห็นใบหน้าของเธอได้อย่างชัดเจนจนทั้งสองเผลอสบตากันอย่างไม่ได้ตั้งใจ และเขาก็สังเกตเห็นถึงความตกใจ ความกระวนกระวายใจในดวงตาเบิกกว้างคู่นั้น พอเห็นว่าเขามอง เธอก็รีบปิดกระจกแล้วขับรถออกไปอย่างรวดเร็ว ทำให้เขานึกย้อนกลับไปตอนที่คุยโทรศัพท์กับเวนิตา ตอนนั้นจำได้ดีว่าได้ยินเสียงแตรรถของคู่กรณี แต่ไม่รู้ว่าเป็นรถใครเพราะตำรวจกำลังแกะรอยตามสืบ ไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่ๆที่รถคันนั้นจะมีร่องรอยเหมือนถูกกระแทกจนยุบ แถมยังอยู่ในละแวกเดียวกัน เวลาไล่เลี่ยกันกับที่เกิดเหตุ “ตามสืบทะเบียนรถคันนั้นให้กูทีว่ามันเป็นรถใคร!” แต่เรื่องราวเลวร้ายยังไม่จบเพียงแค่เท่านั้น เพราะหลังจากนั้นไม่นานราฟาเอลก็ได้รับโทรศัพท์จากโรงพยาบาลว่าเคท หรือ แคทเทอรีน เพื่อนสนิทของเขาเกิดอุบัติเหตุพลักตกจากตึกสามชั้นจนอาการโค่มา รักษาตัวอยู่ในห้องไอซียู ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับชีวิต ทำไมผู้หญิงที่เขารักทั้งสองคนต้องเกิดอุบัติเหตุในวันเดียวกัน หากเวนิตาเกิดอุบัติเหตุเพราะความประมาทของคู่กรณี รับรองว่ามันได้ลงนรกแน่นอน เพราะเขาจะตามล่าหาตัวมันจนเจอ และส่งมันกลับบ้านเกิดด้วยน้ำมือของเขาเอง! -------------65 เพราะฉันไม่ได้รักคุณ!!@สามวันถัดมาราฟาเอลยังคนเดินหน้าง้ออิณราต่ออย่างมีความหวัง แต่จนแล้วจนเล่าก็ไม่มีทีท่าว่าหญิงสาวจะใจอ่อนสักที แม้เธอจะไล่เหมือนหมูเหมือนหมา แต่เขายังดันทุลังอยู่ต่อเพราะเป็นห่วงความปลอดภัยของเมียกับลูกและดูเหมือนว่าคนตัวเล็กจะเอาแต่หลบหน้า จนบางครั้งเขาเองก็รู้สึกแย่เหมือนกันที่กลับมาทำลายความสุขของเธอ“ตอนนี้ตำรวจได้เบาะแสแล้วครับ ว่าไอ้อิทธิกรกับอารียาอยู่เมืองไทยครับ” เสียงภาคินรายงานความคืบหน้าของทั้งสองคนให้เจ้านายฟังตอนนีอิทธิกรกับอารียาหลบหนีคดีอยู่ ซึ่งอิทธิกรต้องโทษอย่างหนักหลายคดี ส่วนอารียาก็พลอยมีส่วนเกี่ยวข้องไปด้วยเพราะเป็นคนช่วยให้อิทธิกรหลบหนีตอนนี้คิดว่าพวกมันน่จะใช้เงินสองร้อยล้านจนเกือบหมดแล้ว ถึงได้กลับมาเมืองไทย“รีบตามหาพวกมันให้เจอ แล้วลากตัวไอ้อิทธิกรมาดำเนินคดีซะ กูเป็นห่วงความปลอดภัยของอิณรา”“ตอนนี้ตำรวจกำลังตามล่าตัวอยู่ครับ แต่พวกมันก็ไหวตัวทันทุกที แต่ผมคิดว่าอีกไม่นานน่าจะตามตัวเจอ”“แต่กูเป็นห่วงอิณรา” คิ้วคมของราฟาเอลขมวดยุ่ง มองขึ้นไปบนบ้าน อย่างวันนี้อิณราก็ยังไม่ก้าวเท้าออกจากบ้าน สงสัยไม่อยากเจอหน้าเขาเมียก
64 ไม่ได้ด้วยเล่ห์ก็ต้องได้ด้วยกลราฟาเอลออกมานั่งอยู่ข้างนอกคนเดียวเงียบๆ ปล่อยให้ความคิดต่างๆนาๆไหลเวียนอยูในหัว หรือจริงๆแล้วอิณราไม่ได้รู้สึกอะไรกับเขา?ความอึดอัด ความอัดอั้นตันใจอัดแน่นอยู่ในอก ต่อให้วันนี้อิณราไล่เขากลับบ้าน ยังไงก็ไม่มีทางกลับเพราะกว่าเขาจะตามหาเธอจนเจอ ต่อให้แลกด้วยอะไรก็ยอม…ขอแค่ได้หัวใจของอิณรา“พี่ไม่มีวันยอมแพ้หรอก…สักวันอินจะรักพี่” เขาพูดเสียงเบาหวิวคล้ายสายลมพัดผ่านปล่อยให้ตัวเองได้นั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อยกับเรื่องที่ผ่านมา หรือนี่คือสิ่งที่ฟ้ากำหนดให้เขากับอิณรามาเจอกัน เพราะถ้าไม่เกิดเรื่องขึ้นในวันนั้น…วันนี้เขาก็คงแต่งงานกับเวนิตาไปแล้วเขาเคยรักเวนิตา…ซึ่งตอนนั้นเป็นรักอันแสนเรียบง่าย เขาสบายใจที่มีเวนิตาอยู่ข้างๆ แม้กระทั่งเธอหายไปกับเจสสิก้าเป็นเดือนๆก็ยังไม่รู้สึกห่วง ต่างจากอิณราที่พอห่างกันแค่วันเดียวก็รู้สึกกระวนกระวายใจ อยากเจอหน้า อยากกอด อยากสัมผัส เขาถึงต้องทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้เข้าใกล้เธอ ต่อให้แลกมาด้วยความเกลียดชังก็ยอมบางครั้งความรู้สึกที่เกิดขึ้นกับเวนิตาอาจเป็นเพียงความแค่สบายใจ ไม่ใช่ความรัก แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกับอิณร
63 ผมจะทำให้คุณรักผมให้ได้อิณราที่แอบยืนฟังอยู่หลังผ้าม่านอย่างเงียบๆ นิ่งงัน สีหน้าราบเรียบไร้ความรู้สึกใดๆ แววตาเย็นเยือกเกินกว่าจะมีใครรู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ แล้วเขาจะกลับมาอีกทำไม กลับมาทำให้เธอสับสนกับความรู้สึกของตัวเองแม้อิณราจะไม่เห็นด้วยกับการมาของราฟาเอล แต่ด้านอรวีณาที่อยากให้ลูกสาวเป็นฝั่งเป็นฝา อยากให้หลานมีพ่อ ดูแลประคบประหงมราฟาเอลยิ่งกว่าลูกสาวเสียอีก แถมยังจัดแจงที่นอนให้เขานอนประหนึ่งว่าเป็นสมาชิกในบ้าน แต่อิณราก็ไม่กล้าแย้งอะไรหากทั้งหมดเป็นความประสงค์ของผู้เป็นมารดา ตกดึกคืนนั้นจู่ๆอิณราก็เกิดเป็นตะคริวที่ขาด้านขวา หญิงสาวผุดลุกขึ้นนั่ง ใบหน้าเห่ยเกเปียกชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อ แต่จนแล้วจนเล่าอาการก็ยังไม่หายสักที“ชะ…ช่วยด้วย แม่ช่วยอินด้วย..."“อิน!!” เสียงอรวีณาวิ่งออกจากห้องเพื่อมาดูลูกสาว แต่อิณราที่ตอนนี้แทบขยับร่างไม่ได้จนไม่สามารถลุกขึ้นไปเปิดประตู และความเจ็บปวดก็ยิ่งทวีคูณขึ้นเรื่อยๆ“แม่จ๋า ช่วยอินด้วย!”“อินลุกมาเปิดประตูให้แม่สิลูก” เสียงของคนที่ยืนอยู่หน้าประตูห้องร้องตะโกนด้วยความตกใจ“อินลุกไม่ได้ค่ะ อินปวด…โอ้ย!!”เมื่อเห็นท่าไม่ดี อร
62 ผมรักลูกสาวของแม่“แม่!!”“ผู้ชายคนนี้เป็นใคร ไปกอดกับเขาทำไม!” อรวีณาเดินเข้ามาดึงร่างของลูกสาวออกจากชายแปลกหน้าซึ่งมีหน้าตาหล่อเหลาราวกับดารา ก่อนจะให้ลูกสาวมายืนหลบอยู่ข้างหลัง“สวัสดีครับคุณแม่” ราฟาเอลยกมือไหว้อย่างนอบน้อมถ่อมตน ตอนนี้รู้แล้วว่าอิณราสวยได้ใคร ได้แม่มาเต็มๆนี่เองไม่แปลกใจเลยว่าทำไมปทีปถึงเกลียดชังลูกสาวคนเล็กขนาดนี้ ก็หน้าเหมือนแม่อย่างกะโคลนนิ่งออกมา“คุณเป็นใคร เข้ามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง แล้วทำไมถึงมากอดลูกสาวของฉัน!”“ผมชื่อราฟาเอลเป็น…เอ่อ…พ่อของลูกในท้องอิณราครับ”“ว่าไงนะ! ราฟาเอล!!”“คะ…คุณแม่รู้จักผมด้วยหรอครับ” ราฟาเอลหน้าซีด เหงื่อตกหากอิณราเล่าความชั่วของเขาให้มารดาฟัง ท่านคงไม่ยอมยกลูกสาวให้แน่ๆ ด่านลูกก็ยังผ่านไม่ได้ ยังต้องมาเจอด่านแม่อีกอรวีณาหรี่ตามองราฟาเอลตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสีหน้านิ่งๆ ทำเอาชายหนุ่มร่างสูงขนลุกซู่ไปทั้งร่าง กลัวถูกไล่ตะเพิดออกจากบ้าน แต่ทันใดนั้น…“ไปหาผ้ามาให้แขกเช็ดตัวสิลูก”“คะ?” “นี่คือคุณราฟเอลสามีของลูกไม่ใช่หรอ รีบไปหาชุดมาให้เขาเปลี่ยนสิ เดี๋ยวก็ไม่สบายเอาหรอก” นางหันไปสั่งลูกสาวก่อนจะหันหน้ามาคุยกั
61 คำตอบของหัวใจวันนี้อิณราอยู่บ้านคนเดียวเพราะแม่ของเธอออกไปส่งขนมที่ตลาด ฝนกระหนำตกลงมาอย่างหนักทำให้สาวท้องแก่ใกล้คลอดรีบเดินไปปิดประตู จากนั้นก็รีบวิ่งไปปิดหน้าต่างเพราะหยาดน้ำฝนสาดเข้ามาจนเปียกถึงพื้นบ้านและในจังหวะที่เธอกำลังจะเอื้อมมือไปปิดหน้าต่าง ก็มีมือเรียวยาวของใครบางคนดึงหน้าต่างเอาไว้ กึก!ดวงกลมโตสีน้ำตาลเบิกกว้างอย่างตกตะลึง เผลออ้าปากค้างอย่างลืมตัว กระพริบตาขึ้นลงหลายครั้งเพื่อมองให้ชัดว่าภาพข้างหน้าใช่เขาจริงๆหรือแค่ตาฝาดชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาชิดกรอบหน้าต่าง ความสูงของเขาพอดีกับหน้าต่างอย่างเหมาะเจาะ ใบหน้าหล่อสลักราวกับรูปปั้น ดวงตาคมกริบสีนิล จมูกโด่งเป็นสันรูปกับใบหน้าเรียวยาวได้รูป เส้นผมสีดำมีเม็ดฝนเกาะแพรวพราว เรือนร่างกำยำอันแสนคุ้นเคยที่ไม่ได้สัมผัสมานานถึงหกเดือนเต็มเขาคือผู้ชายที่สร้างตราบาปไว้ให้เธออย่างไม่น่าให้อภัย“คุณราฟาเอล!” พอได้สติ อิณราก็รีบดึงหน้าต่างเข้ามา แต่ก็ช้ากว่า เพราะราฟาเอลออกแรงกระชากแค่นิดเดียวก็หลุดจากมือของเธอ “มาทางไหนกลับไปทางนั้นเลย ฉันไม่อยากเจอหน้าคุณ!”“เดี๋ยวก่อนสิอิณรา ฉันมีเรื่องอยากจะคุยกับเธอ” ราฟาเ
60 เจ้าของหัวใจ“คะ…คุณราฟาเอลคะ คือว่าป้า” ริมฝีปากของนางสั่นระริก หัวใจหล่นไปอยู่ที่พื้นด้วยความหวาดกลัว เพราะความลับที่ปกปิดเอาไว้แตกกระเจิงโดยเพื่อนบ้าน“ป้าปิดบังผมทำไมครับ ป้ามีความสุขหรอที่เห็นผมเจ็บปวด กินไม่ได้นอนไม่หลับเพราะคิดถึงอิณรา” ราฟาเอลถามกลับด้วยน้ำเสียงสั่นเครือไม่คิดว่าป้าน้อยผู้ที่เขารักและไว้ใจจะทำกันได้ขนาดนี้ “ฟังป้าก่อนนะคะ ป้าไม่ได้ตั้งใจปิดบังคุณ แต่หนูอินขอร้องเอาไว้”“ว่าอะไรนะครับ”“หนูอินขอร้องเอาไว้ว่าห้ามบอกคุณ เธอคงเจ็บมาเยอะ จนไม่ไว้ใจคุณอีก” ป้าน้อยเม้มริมฝีปากสั่นระริกเข้าหากัน ใบหน้าซีดถอดสี ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมาสบตากับราฟาเอล“อะ…อิณราพูดแบบนั้นจริงๆหรอครับ”“ค่ะ ป้าก็ไม่รู้จะทำยังไง ป้าไม่อยากโกหกคุณ แต่ป้าก็ต้องทำเพราะหนูอินขอร้องเอาไว้”“อิณรา….เกลียดผมมากเลยใช่ไหมครับ” “…” ป้าน้อยไม่กล้าตอบ เพราะรู้ว่าคำตอบนั้นอาจจะไปกระทบถึงจิตใจของอีกฝ่ายราฟาเอลยกมือกุมขมับ เขาตามหาอิณราจนสุดล่าฟ้าเขียว สูญเงินไปหลายล้าน ไม่คิดว่าเธอจะอยู่ใกล้แค่ปลายจมูกนี้เอง ถ้าวันนั้นเขาเอะใจสักนิด คงเจออิณราไปนานแล้วเธอคงเกลียดเขามาก แม้กระทั่งหน้าก็ยัง







