Masuk02 ผู้ต้องสงสัย
“แย่แล้วครับนาย เจ้าสัวเอกชัยโทรมาบอกว่าคุณนิต้าเกิดอุบัติเหตุครับ!” พรึ้บ! มือถือที่ยังคาหูหล่นลงบนพื้นพรมลายโบฮีเมียน เจ้าของใบหน้าเหลาเข่าทรุดลงบนพื้นทันที เพราะเสียงสุดท้ายที่ได้ยินจากปลายสายก็คือเสียงของรถยนต์ปะทะกัน “จะ...จริงหรอ” “ครับ คุณนิต้าเกิดอุบัติเหตุขับรถตกทะเลครับ” “ไม่นิต้า!! ไม่!!!” ชายหนุ่มตะเบงเสียงออกมาจากลำคอตีบตัน หน้าอกข้างซ้ายบีบรัดตัวอย่างรุนแรงราวกับจะขาดใจลงตรงนั้น สิ่งที่ได้ยินทำให้โลกทั้งใบของเขาพังทลายลงในพริบตา “ได้โปรด ขอให้มันไม่ใช่เรื่องจริง” “ผมว่าเรารีบไปดูกันเถอะครับ ป่านนี้เจ้าสัวน่าจะกำลังไปที่เกิดเหตุ” “นิต้า....อย่าทิ้งผมไปนะ อย่าทิ้งผมไปเด็ดขาด ฮึก! ผมอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีคุณ....” น้ำตาลูกผู้ชายไหลอาบใบหน้า อ้อนวอนต่อพระเจ้าว่าอย่าพรากเธอไปจากเขาเลย ต่อให้แลกด้วยอะไรก็ยอม ขอให้เรื่องทั้งหมดเป็นเพียงแค่ความฝัน เพราะเขากับเวนิตากำลังจะสร้างครอบครัวที่แสนอุบอุ่นด้วยกัน ได้โปรดอย่าพรากเธอไปเลย... ...สามสิบนาทีต่อมา ในที่สุดชายหนุ่มก็เดินทางมาถึงที่เกิดเหตุ แต่พอเห็นสภาพรถที่นักกู้ภัยและนักประดาน้ำกำลังลากจะขึ้นมาจากน้ำทำให้เขาก้าวขาแทบไม่ออก ความกลัววิ่งเข้ามาเกาะกินหัวใจ หากเป็นแบบนั้นจริงๆเขาคงทำใจยอมรับความจริงไม่ได้ เพราะวันนี้คือวันที่เวนิตากำลังจะได้ขึ้นเป็นผู้บริหารแทนบิดา “ราฟาเอล” เสียงของเจ้าสัวเอกชัยเรียก ทำให้ราฟาเอลได้สติ ดวงตาแดงก่ำเค้าคลอหยาดน้ำตาเหลือบมองว่าที่พ่อตา “นิต้า ฮึก! นิต้าเขา....” เจ้าสัวเอกชัยพูดไม่ออกเพราะยังช็อกกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น “บอกผมทีว่านิต้ายังมีชีวิตอยู่ แฟนของผมยังมีชีวิตอยู่ใช่ไหมครับ” เขาเอ่ยถามเสียงสั่นเครือ พยายามกลืนก้อนสะอึกเอาไว้ “…” เจ้าสัวเอกชัยเม้มริมฝีปากเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า ทันใดนั้นน้ำตาก็ไหลทะลักออกมา “พ่อคิดว่าไม่” “ไม่จริงครับ! นิต้ายังมีชีวิตอยู่ นิต้ายังไม่ตาย!!” ชายหนุ่มที่ยังรับความจริงไม่ได้พุ่งตัวเข้าไปหาหน่วยกู้ภัยที่กู้ซากรถขึ้นมาได้สำเร็จ “นิต้า! นิต้า! คุณอยู่ที่ไหน!” “เอ่อ...ใช่คุณราฟาเอลแฟนคุณเวนิตาไหมครับ” “ใช่ครับ แฟนของผมอยู่ที่ไหน เธอปลอดภัยดีใช่ไหม” “คือว่า....นักประดาน้ำของเราแจ้งมาว่าคุณเวนิตา น่าจะถูกกระแสนน้ำพัดไปไกล...เอ่อ....จนหาร่างไม่เจอ” “ว่าไงนะ!! ผมไม่เชื่อ นิต้ายังอยู่ นิต้ายังไม่ตาย!” ราฟาเอลพยายามกวาดตามองหาร่างของแฟนสาวแต่ก็ไม่พบ กระทั่งเห็นนักประดาน้ำชุดสุดท้ายขึ้นมาเพราะตอนนี้กระแสน้ำค่อนข้างแรงเนื่องจากฝนกำลังตกหนัก จึงยุติการค้นหาร่างของเวนิตาชั่วคราว “แฟนผมล่ะครับ แฟนผมอยู่ไหน!” ราฟาเอลวิ่งเข้าไปถามนักประดาน้ำท่านหนึ่งราวกับคนเสียสติ “ตอนนี้ทางเราต้องยุติการค้นหาร่างของคุณเวนิตาก่อนชั่วคราว เพราะกระแสน้ำค่อนข้างแรง กลัวจะเป็นอันตรายต่อเจ้าหน้าที่ครับ” “ผมให้พวกคุณคนละสิบล้าน หาแฟนสาวของผมให้เจอ หรืออยากได้เท่าไหร่ผมให้ไม่อั้น” “ต้องขอโทษด้วยนะครับ พวกผมไม่สามารถลงไปในน้ำได้จริงๆ ตอนนี้กระแสน้ำแรงมากจนน้ำขุ่น คงยากต่อการหาร่างของคุณเวนิตาครับ” “ละ...แล้วผมต้องทำยังไง ฮึก! ผมต้องทำยังไงถึงจะเจอนิต้า” ราฟาเอลร่ำไห้ออกมาอย่างไม่อายใคร เขาไม่เชื่อเด็ดขาดว่าเวนิตาตาย เธอยังมีชีวิตอยู่ ยังรอการช่วยเหลือจากเขาอยู่ จะแลกด้วยอะไรก็ยอม ขอแค่เวนิตากลับคืนมา “พรุ่งนี้เช้าทางเราจะเริ่มทำการค้นหาร่างของคุณเวนิตาอีกครั้ง แต่กระแสน้ำแรงขนาดนี้ เกรงว่าน่าจะถูกพัดไปไกลจนยากต่อการค้นหา....” “ไม่จริง! นิต้ารอผมอยู่ เธอรอความช่วยเหลือจากผมอยู่ ถ้าพวกคุณไม่ไปหาร่างของแฟนผม....งั้นผมจะเป็นคนลงไปเอง!!” “ไม่ได้นะคุณ ลงไปตอนนี้ไม่ได้ มันอันตราย!” เจ้าหน้าที่รีบวิ่งมาขวางก่อนที่หน่วยกู้ภัยร่างยักษ์สามคนจะเข้ามาล็อคร่างของราฟาเอลไว้ แล้วพาเขาไปสงบสติอารมณ์ “นิต้า ฮื้ออ!! อย่าทิ้งผมไป....” “ทำใจดีๆนะครับนาย” ลูกน้องคนสนิทปลอบด้วยความเป็นห่วง ตอนนี้ราฟาเอลนั่งร้องไห้อยู่ข้างถนนโดยมีเจ้าหน้าที่คอยดูแลเพราะกลัวว่าชายหนุ่มจะคุ้มคลั่งแล้ววิ่งลงทะเล “ไม่จริงใช่ไหม นิต้ายังอยู่ ฮึก! นิต้ายังไม่ตาย” “เอ่อ....” ลูกน้องคนสนิทถึงกับพูดไม่ออก แต่ไม่กล้าพูดความจริงเพราะนักประดาน้ำประเมินว่าตอนนี้เวนิตาน่าจะเสียชีวิตแล้ว “ผมว่าคุณเวนิตาคงรออยู่ที่ไหนสักแห่ง ไม่แน่พรุ่งนี้อาจจะพบเธอ” “จะพบเมื่อไหร่ ตอนไหนก็ได้ ขอแค่นิต้ายังมีชีวิตอยู่ กูไม่อยากเจอนิต้าในสภาพไม่มีลมหายใจ” “อะไรจะเกิดก็ต้องเกิดครับนาย ผมเชื่อว่าสักวัน....นายจะพบเธอ” ในวินาทีนี้ไม่ใครกล้าพูดอะไรกระทบกระเทือนจิตใจอีกฝ่ายเพราะรู้ดีว่าราฟาเอลยังรับความจริงไม่ได้ หากเวนิตาไม่มีชีวิตอยู่แล้วจริงๆนั่นก็เท่ากับว่าเขาต้องเสียว่าที่ภรรยาและลูกในท้องไปพร้อมกัน คงไม่มีใครทำใจรับไหว ขณะที่ราฟาเอลกำลังนั่งร่ำไห้ท่ามกลางสายฝนรอหน่วยกู้ภัยและตำรวจตรวจสอบซากรถที่พังยับทั้งคัน เขาไม่สามารถมองภาพนั้นต่อได้เลย เพราะสมองจินตนาการไปต่างๆนาๆว่าเวนิตาต้องทรมานแค่ไหนตอนที่เธออยู่ในน้ำ และในตอนนั้นเองก็มีรถหรูคันหนึ่งที่มีรอยบุบตรงหน้ารถขับผ่านมาพอดี เหมือนกับว่ารถคันนี้เพิ่งเกิดอุบัติเหตุมา คนขับค่อยๆลดกระจกลงทำให้ราฟาเอลเห็นใบหน้าของเธอได้อย่างชัดเจนจนทั้งสองเผลอสบตากันอย่างไม่ได้ตั้งใจ และเขาก็สังเกตเห็นถึงความตกใจ ความกระวนกระวายใจในดวงตาเบิกกว้างคู่นั้น พอเห็นว่าเขามอง เธอก็รีบปิดกระจกแล้วขับรถออกไปอย่างรวดเร็ว ทำให้เขานึกย้อนกลับไปตอนที่คุยโทรศัพท์กับเวนิตา ตอนนั้นจำได้ดีว่าได้ยินเสียงแตรรถของคู่กรณี แต่ไม่รู้ว่าเป็นรถใครเพราะตำรวจกำลังแกะรอยตามสืบ ไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่ๆที่รถคันนั้นจะมีร่องรอยเหมือนถูกกระแทกจนยุบ แถมยังอยู่ในละแวกเดียวกัน เวลาไล่เลี่ยกันกับที่เกิดเหตุ “ตามสืบทะเบียนรถคันนั้นให้กูทีว่ามันเป็นรถใคร!” แต่เรื่องราวเลวร้ายยังไม่จบเพียงแค่เท่านั้น เพราะหลังจากนั้นไม่นานราฟาเอลก็ได้รับโทรศัพท์จากโรงพยาบาลว่าเคท หรือ แคทเทอรีน เพื่อนสนิทของเขาเกิดอุบัติเหตุพลักตกจากตึกสามชั้นจนอาการโค่มา รักษาตัวอยู่ในห้องไอซียู ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับชีวิต ทำไมผู้หญิงที่เขารักทั้งสองคนต้องเกิดอุบัติเหตุในวันเดียวกัน หากเวนิตาเกิดอุบัติเหตุเพราะความประมาทของคู่กรณี รับรองว่ามันได้ลงนรกแน่นอน เพราะเขาจะตามล่าหาตัวมันจนเจอ และส่งมันกลับบ้านเกิดด้วยน้ำมือของเขาเอง! -------------10 ฉันเกลียดเธอราฟาเอลออกจากห้องก่อนฟ้าสว่างขึ้นเช่นเคยเพราะไม่ต้องการให้อิณรารู้ว่าเป็นใคร เขาตรงไปยังชั้นบนสุดของบ้าน ซึ่งบ้านหลังนี้เป็นบ้านพักตากอากาศติดริมทะเลมีทั้งหมด 3 ชั้น เขาซื้อที่นี่ไว้กะจะให้เป็นของขวัญเวนิตาในวันแต่งงาน แต่ทุกอย่างก็พังทลายลงเพราะฝีมือของผู้หญิงคนนั้น!มือหนาเปิดประตูเข้าไปภายในห้องที่ถูกตกแต่งไว้เป็นอย่างดี มีทั้งของเล่นเด็ก เสื้อผ้าเด็กอ่อน หนังสือนิทานสำหรับเด็ก หรือแม้กระทั่งอุปกรณ์สำหรับเลี้ยงเด็กอ่อน ถูกเก็บไว้ในห้องนี้หมด ดวงตาคมเศร้าสลดทุกครั้งที่ก้าวเท้าเข้ามาในห้องนี้ มือสั่นค่อยๆเคลื่อนไปสัมผัสเตียงนอนเด็กอย่างแผ่วเบาครั้งแรกที่รู้ว่าเวนิตาท้อง เขาดีใจจนเก็บอาการไม่อยู่ ด้วยความที่เป็นคนเห่อลูกเลยแอบไปซื้อของพวกนี้มาเก็บไว้โดยที่เวนิตายังไม่รู้ ราฟาเอลต้องกลั้นน้ำตาเอาไว้เมื่อมองไปยังภาพคนรักที่ถูกตั้งอยู่บนโต๊ะ เขาหยิบรูปของเธอขึ้นมาสวมกอดราวกับว่าเวนิตายังอยู่ตรงนี้ หนึ่งอาทิตย์ที่เธอหายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอย นักประดาน้ำบอกว่าร่างของเธออาจจะลอยไปไกลจนหาไม่เจอแล้ว เขาขับเรือตามหาร่างของเธอทุกวันเผื่อว่าศพของเธอจะลอยขึ้น ...แต่ก็ไร
09 สลบคาอกอิณรานั่งตัวเกร็ง กำสาบเสื้อไว้แน่นเพราะข้างในไม่ได้ใส่อะไร พอเห็นดังนั้นราฟาเอลก็กระแทกลมหายใจด้วยความหงุดหงิดกับความเหนียมอายของเธอทั้งๆที่เขาเองก็สัมผัสมาทุกซอกทุกมุมแล้วมือแข็งดั่งคีมเหล็กกระชากร่างของเธอเข้ามาใกล้ ไม่สนใจอาการป่วยของเธอเลยด้วยซ้ำ จากนั้นเขาก็บังคับให้เธอถอดเสื้อผ้าออก แม้หญิงสาวจะออกแรงขัดขืนแต่สุดท้ายเสื้อผ้าก็หลุดออกจากร่างอยู่ดี“ยะ…อย่า”“จะอายทำไม มากกว่านี้ฉันก็ทำมาแล้ว” แม้ผิวกายของเธอจะร้อนรุ่มแค่ไหนแต่เขาก็ไม่ได้มองว่ามันเป็นอุปสรรคเลย อิณรากัดริมฝีปากสั่นระริกเมื่อเขาซุกใบหน้าเข้าที่ซอกคอแล้วขบเม้มอย่างหื่นกระหาย ทั้งอับอาย และโกรธตัวเองที่ไม่สามารถต้านทานแรงมหาศาลของซาตานร้ายได้ไม่รู้ด้วยซ้ำเขาเป็นใคร หน้าตาเป็นยังไง คงโหดร้ายไม่ต่างจากนิสัย“ฮึก….” อิณราทำอะไรไม่ได้นอกจากนอนร้องไห้น้ำตาไหลริน ปล่อยให้ชายหนุ่มบันเทิงกับเรือนร่างอย่างเอาแต่ใจ ความร้อนจากแก้มแดงแผ่มาถึงร่างสูงใหญ่ แต่เขาก็ไม่ได้สนใจ ประกบริมฝีปากลงไปที่ปากร้อนแสนอวบอิ่ม มอบจุมพิตแสนป่าเถื่อนจนหญิงทนมองภาพนั้นไม่ไหว หลับตาแน่น ปล่อยให้น้ำตาไหลรินลงมาไม่ขาดสายราฟาเ
08 จะเอาฉันหรือลูกน้องของฉันหลังจากทานข้าวทานยาเสร็จอิณราก็ผล่อยหลับไปด้วยฤทธิ์ของยา กระทั่งตื่นขึ้นมาอีกทีช่วงหัวค่ำ รู้สึกเหนียวเนื้อเหนียวตัวทำให้เธอกำลังจะลุกไปอาบน้ำ และเป็นจังหวะที่ป้าน้อยเอาอาหารเย็นมาให้พอดี“จะลุกไปอาบน้ำใช่ไหมคะ” นางเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงก่อนจะวางถาดอาหารลงบนพื้นแล้ววิ่งไปประคองร่างเล็ก “ตัวยังร้อนๆอยู่เลยนี่”ดูเหมือนว่าอาการของเธอยังไม่ดีขึ้นเพราะตัวยังรุมๆอยู่ หญิงสาวร่างเล็กขยับกายลุกอย่างยากลำบากเพราะตอนนี้ปวดเหมื่อยไปทั้งร่าง ไม่รู้เป็นเพราะพิษไข้หรือเป็นเพราะถูกกระทำอย่างป่าเถื่อน“ขอบคุณคุณป้ามากๆนะคะ”อิณราฝืนยิ้มบางๆแทนคำขอบคุณ กัดฟันพยุงร่างอ่อนเปลี้ยไร้เรี่ยวแรงของตัวเองเข้าห้องน้ำ ทันทีที่ก้าวขาก็เกิดความเจ็บแปล๊บทั่วร่างจนเข่าแทบทรุด แต่ก็ต้องอดทนเดินต่อเพราะตอนนี้ร่างกายสกปรกเหลือเกิน“ป้าจะส่งหนูไว้ตรงนี้ อาบเสร็จแล้วให้ร้องเรียกนะ เดี๋ยวป้ามาช่วยพยุง”“ค่ะ” หญิงสาวรับคำแล้วพยักหน้ารับ ทันทีที่ประตูห้องน้ำถูกปิดลง น้ำตาที่แห้งเหือดไปได้สักพักก็ไหลทะลักออกมาอีกรอบ โชคดีที่ห้องน้ำเป็นโถสุขภัณฑ์แบบชักโครกทำให้เธอสามารถนั่งอาบน้ำได้โด
07 ทรมานใจคนตัวสูงฝากฝังแก่นกายเข้าไปอย่างลำลึกก่อนจะปล่อยน้ำรักสีขาวขุ่นเข้าไปในกลีบกุหลาบบวมเป่งที่ถูกทารุณอย่างหนัก ความร้อนจัดในร่างกายระเบิดออกมาอย่างแรงพร้อมกับเสียงคำรามลั่นห้องเมื่อเขาได้พุ่งทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุดของอารมณ์อย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เขาดึงท่อนเอ็นออก แล้วพลิกร่างของคนที่สลบเหมือดไปแล้วให้นอนหงาย ใบหน้าหวานเต็มไปด้วยคราบน้ำตาแห้งเกรอะ ก่อนที่เขาจะเอื้อมมือไปปลดพันธาการ “มันยังไม่จบแค่นี้หรอกอิณรา ตราบใดที่ฉันยังหาตัวพี่ชายของเธอไม่เจอ อย่าหวังว่าชีวิตของเธอจะมีความสุข!!”กรามแกร่งขบเข้าหากันแน่น ดวงตาคมกริบฉายแววโหดเหี้ยมไร้ความปราณี ในเมื่อพวกมันทำลายความสุขของเขา…เขาก็จะทำให้พวกมันกระอักเลือดตายทีละคนจนกว่าลูกของมันจะได้รับโทษในคุก“กฎหมายทำอะไรพวกมึงไม่ได้ แต่กูนี่แหละจะเป็นคนตัดสินเอง!”ราฟาเอลออกจากห้องในช่วงเช้ามืดก่อนที่พระอาทิตย์จะขึ้น เพราะไม่ต้องการให้เธอรู้ว่าเขาเป็นใคร แต่ก็ไม่ลืมกำชับให้แม่บ้านคนสนิทเข้าดูแลเธอ“อย่าให้เธอรู้เด็ดขาดว่าผมเป็นใคร”“ป้าไม่บอกหรอกค่ะ ว่าแต่คุณราฟาเอลไปจับลูกเต้าเหล่าใครมาล่ะเนี่ย”“ทายาทคนเล็กตระกูลกฤติไกรสนครับ”
06 พรหมจรรย์แลกกับความแค้น “ได้โปรด….อย่าทำฉัน ฮรื้ออ!!”อิณราดิ้นรนหนีสัมผัสรุกรานจากร่างสูง เขาใช้ร่างหนาตรึงร่างของเธอเอาไว้แล้วกรีดนิ้วไปตามรอยแยกของกลีบกุหลาบ สัมผัสได้ถึงความเนียนนุ่มราวกับผัวเด็ก“อย่า....อื้ออ!!”ราฟาเอลแสยะยิ้มด้วยความพึงพอใจ กลีบกุหลาบยังไร้ความชุ่มฉ่ำ นั่นก็เท่ากับว่าเธอต้องเจ็บปวดแน่ๆถ้าเขาสอดมังกรยักษ์เข้าไป และเขาต้องการให้เธอทรมานจนแทบขาดใจตายลงตรงหน้ามือหนาหยิบถุงยางอนามัยไซส์ใหญ่เกินมาตรฐานขึ้นมาสวมใส่เป็นเกาะป้องกันเพระกลัวจะติดโรค ส่วนเรื่องท้องค่อยปล่อยให้เป็นหน้าที่ของลูกน้องก็แล้วกันเพราะเขาเองก็ไม่ได้อยากเป็นพ่อของลูกใครยกเว้นเวนิตา“ถอยไปนะ! ถอยออกไป!!” เขาโยนเศษซองถุงยางอนามัยใส่หน้าเธอ แล้วหยิบมือถือขึ้นมากดโทรหาใครบางคน ซึ่งประโยคนั้นทำให้เธอแทบลืมหายใจ“เตรียมตัวให้พร้อม หลังจากที่กูจัดการนังนี่เสร็จ พวกมึงเตรียมรับช่วงต่อได้เลย”“คนเลว! ไอ้ชั่ว! ไอ้สารเลว ฮื้อๆๆ แกทำแบบนี้กับฉันได้ยังไง!!” น้ำตาไหลทะลักออกมาราวกับเขื่อนแตก พยายามกระตุกมือออกจากพันธนาการแต่ก็ได้มาซึ่งความเจ็บปวดราฟาเอลแสยะยิ้มมุมปากหลังจากสวมถุงยางอนามัยเสร็จ ก
05 ฉันปล่อยเธอแน่….หมายถึงปล่อยใน“ได้โปรดอย่าทำแบบนี้ ฉันไม่ได้ตั้งใจ มันเป็นอุบัติเหตุ ฮรื้อออ!!” อิณรากรีดร้องลั่นราวกับคนเสียขวัญเมื่อถูกร่างใหญ่กระชากขึ้นมาแล้วเหวี่ยงลงบนเตียง พร้อมกระโจนมาคร่อมทับตัวเธอเอาไว้ มือทั้งสองข้างถูกตรึงไว้เหนือหัว ร่างหนากดน้ำหนักลงมากักขังเธอไว้ภายใต้อาณัติคนตัวเล็กทั้งดิ้น ใช้เท้าถีบ แต่ก็ไร้ความหมายเพราะทำอะไรซาตานร้ายไม่ได้อยู่ดี“ยะ….อย่าทำอะไรฉันเลยนะ ฮื้อๆๆ ฉันยอมแล้ว ยอมแล้ว…”“งั้นก็บอกที่อยู่พี่ชายของเธอมา เพราะฉันจะฆ่ามันพร้อมกันกับเธอ” เขาตรึงแขนทั้งสองข้างไว้เหนือศีรษะด้วยมือเดียว ส่วนมืออีกข้างคว้าหมับเข้าที่ปลายคาง ออกแรงบีบจนคนใต้ร่างนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด น้ำตาไหลทะลักทันที “ฉันไม่รู้ ไม่รู้จริงๆว่าเขาไปไหน”“แต่เธอเป็นคนขับรถไปส่งมันไม่ใช่หรอ”“ฉันขับรถไปส่งเขาที่ท่าเรือ แล้วหลังจากนั้นก็ไม่รู้อีกเลยว่าเขาไปไหน”“รู้ทั้งว่าพี่ชายเธอไปทำอะไรมา แต่ก็ยังพามันหนี เลวทั้งพี่ทั้งน้อง!!”“ฉะ…ฉันไม่รู้ว่าพี่อิฐทำไปอะไรมา เขาแค่ทะเลาะกับแฟน”“โกหก! เธอรู้อะไรไหม...” ยิ่งพูดก็ยิ่งออกแรงบีบคางมนจนกระดูกแทบหัก “พี่ชายเธอหนีคดีข้อห







