MasukShare
บทที่ 3
Bab terbaru
หกปีไร้ใจ สามีเลวเพิ่งรู้ว่ารักหลังหย่า บทที่ 989
รูม่านตาของเสิ่นชูหดวูบ ในตอนนั้นเธอกับหลี่ลี่แทบจะไม่ทันได้ตั้งตัวหรือตอบสนองใด ๆ วินาทีต่อมาก็ถูกฝูงชนที่กำลังแตกตื่นชุลมุนชนจนล้มลงไปกองกับพื้นในเสี้ยววินั้น เธอยังไม่ทันได้ตั้งสติด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้นกระทั่งเสียงของฮั่วจินเฉินดังขึ้นเหนือศีรษะของเธอ ในวินาทีถัดมา เธอก็ถูกอุ้ม “เสิ่นชู! เป็นอะไรไหม?”เสิ่นชูได้สติกลับคืนมาอย่างงุนงง เธอคว้าแขนของฮั่วจินเฉินไว้ทันที “ฉันไม่เป็นไร ว่าแต่ กู้โหยวโยวล่ะ...”ทว่ายังไม่ทันพูดจบ ก็ได้ยินเสียงสะอึกสะอื้นของกู้โหยวโยวแว่วมา “เจี้ยนชวน อย่าทำให้ฉันตกใจสิ นายเลือดออกเยอะมากเลย!”กู้โหยวโยวไม่ได้รับบาดเจ็บ คนที่ปกป้องเธอไว้คือหมิงเจี้ยนชวน หลังมือของเขาถูกเศษกระจกบาดจนฉีกขาด เลือดสีแดงฉานไหลทะลักออกมาจากเนื้อหนังที่ปริแยกเฟิงสวิ้นปลอบโยนเธอ “ฉันไม่เป็นไร แค่แผลถลอกนิดหน่อย”คนตระกูลกู้เมื่อยืนยันได้ว่าลูกสาวปลอดภัยดีแล้ว ก็ยิ่งมองหมิงเจี้ยนชวนที่ปกป้องเธอด้วยความชื่นชม ในเวลานี้พวกเขากำลังไล่บี้บรรดาผู้จัดการและผู้รับผิดชอบงานเลี้ยงทั้งหมดด้วยความโกรธกริ้ว แขกคนอื่น ๆ ในงานต่างก็ขวัญหนีดีฝ่อกันไปตาม ๆ กัน มีแขกอีกสองสามคนที่ถูกเศษโคม
หกปีไร้ใจ สามีเลวเพิ่งรู้ว่ารักหลังหย่า บทที่ 988
หลังจากรับประทานมื้อค่ำเสร็จ เฟิงสวิ้นก็ขังตัวอยู่ในห้องทำงานมาโดยตลอด จนกระทั่งแม่บ้านพาชายหนุ่มคนหนึ่งมาพบเขา“เรื่องของคุณชายรองตระกูลฮั่ว ไม่ได้ทิ้งร่องรอยอะไรไว้ใช่ไหม?”ชายหนุ่มถอดหมวกออกแล้วนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามโต๊ะทำงาน “แพทย์ชันสูตรศพเป็นคนของผมเอง เขาบอกว่าศพนั้นคือฮั่วเฉิงหยุน มันก็คือฮั่วเฉิงหยุน ข้าราชการคนหนึ่งตายไป เบื้องบนย่อมพุ่งเป้าไปที่สาเหตุของอุบัติเหตุเท่านั้น ใครจะไปคาดคิดว่าจะมีคนกล้าตอดเล็กตอดน้อยกับศพกันล่ะ? ว่าแต่ ทำไมถึงใส่ใจความเป็นความตายของตาแก่นั่นด้วย? คนที่แม้กระทั่งแม่บังเกิดเกล้าของตัวเองยังกล้าฆ่าได้ลงคออย่างมันจะมีประโยชน์อะไรกัน?”เฟิงสวิ้นยกถ้วยกาแฟขึ้นจิบช้า ๆ “ขอแค่เขาใช้นามสกุลฮั่ว และในตัวยังไหลเวียนไปด้วยเลือดของตระกูลฮั่ว แค่นั้นก็มีประโยชน์แล้ว”“บนตัวของคุณหนูฮั่วก็ไหลเวียนด้วยเลือดของตระกูลฮั่วไม่ใช่หรือไง? รอให้เธอคลอดลูกในคุก แล้วพอพ้นโทษก็อุ้มลูกกลับเข้าตระกูลฮั่วในฐานะแม่แท้ ๆ ของคุณหนูน้อย ตระกูลฮั่วจะใจร้ายไม่ยอมรับอีกเหรอ?”“คุณหนูฮั่วคนนั้นไม่มีทางพลิกสถานการณ์ขึ้นมาได้หรอก” น้ำเสียงของเฟิงสวิ้นราบเรียบทว่าเฉียบขาด “ถ้า
หกปีไร้ใจ สามีเลวเพิ่งรู้ว่ารักหลังหย่า บทที่ 987
“วันนี้คุณมีเรื่องกลุ้มใจอะไรอยู่หรือเปล่า?” ฮั่วจินเฉินล้มตัวลงนอนเคียงข้างเธอ เอื้อมแขนโอบกอดรั้งเธอเข้าสู่อ้อมอก ลมหายใจอุ่นร้อนรดปะทะอยู่ข้างใบหู เจือกลิ่นอายความสดชื่นและความเกียจคร้านเล็กน้อยหลังอาบน้ำเสร็จใหม่ ๆ เสิ่นชูซุกตัวถูไถไปมาอยู่ในอ้อมกอดของเขา ราวกับลูกแมวตัวน้อยที่กำลังออดอ้อนหาที่พึ่งพิง น้ำเสียงอู้อี้เล็ดลอดออกมา “อืม... ฉันส่งข้อความหาซูซิ่นเฉิงแต่เธอไม่ยอมตอบ แถมวันนี้ตอนอยู่ห้างฉันดันบังเอิญเจอเธอเข้าอีก ฉันเลยอดคิดไม่ได้ว่าข้างกายเธอกำลังถูกใครบางคนคอยจับตาดูอยู่หรือเปล่า”ฮั่วจินเฉินไม่ได้เอ่ยปากตอบอะไร กระชับวงแขนให้แน่นขึ้นอีกนิด ปลายคางมนเกยอยู่บนเรือนผมของเธอ พร้อมกับตบแผ่นหลังลาดเบา ๆ เป็นจังหวะสม่ำเสมอภายในห้องพักเงียบสงบ มีเพียงเสียงลมหายใจประสานสอดรับกันของคนทั้งสอง ความเงียบสงบนี้ไม่ได้น่าอึดอัดเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม กลับก่อให้เกิดความรู้สึกอบอุ่นมั่นคงราวกับกาลเวลาหยุดนิ่งอยู่กับที่“คุณนอนพักผ่อนก่อนเถอะนะ” เขากล่าวเอ่ยปลอบโยนด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้ม ในลำคอยังเจือความแหบพร่าเล็กน้อยจากกิจกรรมก่อนหน้านี้ “เดี๋ยวผมช่วยสืบเรื่องนี้ให้เอง”ประสาทสัมผ
หกปีไร้ใจ สามีเลวเพิ่งรู้ว่ารักหลังหย่า บทที่ 986
เสิ่นชูไม่ได้สังเกตพบสิ่งผิดปกติใด ๆ จากตัวเขา ชายหนุ่มคนนี้คล้อยตามความต้องการของกู้โหยวโยวตลอดทั้งกระบวนการ เรียกได้ว่าทุกคำพูดและการกระทำไม่มีที่ติให้ตีกรอบจับผิดได้เลย ทว่าหากพิจารณาอย่างถี่ถ้วน กลับมีความแปลกประหลาดบางอย่างที่อธิบายไม่ถูกอยู่จริง ๆ ยามมองดูเขาคอยดูแลเอาใจใส่กู้โหยวโยวอย่างครอบคลุม ทุกสายตาและทุกครั้งที่ยื่นแก้วน้ำให้ล้วนพอเหมาะพอเจาะ ไร้ข้อผิดพลาดแม้เพียงครึ่งประการ ทว่าเสิ่นชูกลับจับสังเกตได้อย่างแหลมคมว่า แม้สายตาของหมิงเจี้ยนชวนจะตกกระทบลงบนร่างของกู้โหยวโยว แต่จุดโฟกัสของดวงตากลับไม่ได้จับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของเธอจริง ๆ ราวกับว่ากำลังมองผ่านร่างของเธอไปเพื่อเฝ้ามองและประเมินสิ่งอื่นที่ดูเป็นนามธรรมยิ่งกว่านั้นความรู้สึกนั้น คล้ายกับว่ามีใครคนหนึ่งกำลังจงใจปรับตัวเข้าหาความชอบของอีกฝ่ายอย่างตั้งอกตั้งใจ เพื่อรักษาความสัมพันธ์ที่สมบูรณ์แบบเอาไว้บนพื้นฐานผิวเผิน ทว่ากลับขาดความอบอุ่นและความหวานซึ้งที่คู่รักควรจะมีไปอย่างสิ้นเชิง“วงนี้เป็นยังไงบ้าง?” เฟิงสวิ้นหยิบแหวนเพชรวงหนึ่งขึ้นมา แล้วประคองไว้บนปลายนิ้วเรียวของกู้โหยวโยวเบา ๆ น้ำเสียงนุ่มนวลไร้ที่ติ “เข้า
หกปีไร้ใจ สามีเลวเพิ่งรู้ว่ารักหลังหย่า บทที่ 985
ซูซิ่นเฉิงสวมชุดเดรสยาวสีขาวเรียบง่าย ซึ่งขัดกับสไตล์ปกติของเธอโดยสิ้นเชิง เธอเดินก้มหน้าก้มตาผ่านไปอย่างรีบร้อน โดยไม่ได้สังเกตเห็นคนในลิฟต์เลยแม้แต่น้อยเสิ่นชูกดปุ่มเปิดค้างไว้ตามสัญชาตญาณ ประตูลิฟต์จึงค่อย ๆ เปิดออกอีกครั้งกู้โหยวโยวมองเธอด้วยความไม่เข้าใจ “มีอะไรเหรอคะ?”เมื่อจ้องมองตามแผ่นหลังของซูซิ่นเฉิงที่เลี้ยวหายไปตรงมุมทางเดิน เสิ่นชูก็ลดสายตาลง ขมวดคิ้วมุ่น “เมื่อกี้เหมือนฉันจะเห็นคนรู้จักน่ะ แต่ก็อาจจะเป็นฉันที่ตาฝาดไปเองก็ได้”ทั้งสองคนเดินมาถึงร้านสั่งทำแบรนด์กราฟฟ์ ทันทีที่กู้โหยวโยวก้าวเท้าเข้าประตูร้าน สีหน้ากังวลตึงเครียดก่อนหน้านี้ก็คล่อนลงในทันตา แววตากลับมาประดับด้วยรอยยิ้มอีกครั้งพนักงานร้านเห็นการ์ดทองคำขาวที่กู้โหยวโยวยื่นออกมา ก็รีบยิ้มต้อนรับอย่างกุลีกุจอ นำทางพวกเธอไปยังห้อง ส่วนตัวที่อยู่ในสุดของร้าน“คุณหนูกู้คะ แหวนเพชรทั้งหลายรุ่นที่คุณผู้หญิงจองเอาไว้ เตรียมพร้อมเรียบร้อยหมดแล้วค่ะ” ผู้จัดการร้านยกถาดกำมะหยี่ออกมาด้วยตัวเอง บนถาดวางแหวนเพชรดีไซน์แตกต่างกันสามวงเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ สะท้อนประกายระยิบระยับงดงามภายใต้แสงไฟนุ่มนวลกู้โหยวโยวหยิ
หกปีไร้ใจ สามีเลวเพิ่งรู้ว่ารักหลังหย่า บทที่ 984
“เธอเคยเจอเสิ่นชูมาแล้วงั้นเหรอ?”“คุณรู้จักเธอด้วยเหรอ?”เฟิงสวิ้นใช้สองมือประคองแก้มของเธอไว้ แล้วโน้มตัวเข้าไปใกล้ “เธอเป็นพวกเดียวกับฮั่วจินเฉิน และตอนนั้นเธอก็อยู่บนเรือสำราญด้วย ซิ่นเฉิง เธอเองก็เป็นคนหนึ่งที่ใช้ประโยชน์จากเธอเหมือนกัน”“จะเป็นไปได้ยังไง...” ดวงตาของเธอแดงก่ำ แม้แต่ลมหายใจก็ยังสั่นเทา “คนที่ช่วยพาฉันไปพบพ่อแม่ เป็นเธอ...”“เธอคิดว่าอีกฝ่ายเป็นเพื่อน แต่ตอนที่ตระกูลซูกำลังจะล้มละลาย เธอกลับยืนมองดูความตายโดยไม่ยอมยื่นมือเข้าช่วย แล้วตลอดสองปีที่เธอหายตัวไป เธอเคยออกตามหาเธอบ้างไหม?” เฟิงสวิ้นพูดแทรกขึ้นมาทีละคำอย่างชัดถ้อยชัดคำ “ซิ่นเฉิง เป็นเพราะเธออ่อนต่อโลกเกินไปต่างหาก ถึงได้โดนคนอื่นหลอกใช้เอาได้ง่าย ๆ เธอช่วยตามหาพ่อแม่ให้เธอ แล้วยังพาพ่อแม่มาส่งให้ถึงตรงหน้าเธอ ความหมายมันคืออะไร เธอยังไม่เข้าใจอีกเหรอ? ก็แค่อยากให้ตระกูลซูซาบซึ้งในบุญคุณครั้งนี้ พอเรื่องราวอื้อฉาวแดงขึ้นมา ไม่แน่อาจจะใช้บุญคุณนี้มาข่มขู่ผูกมัดเธอเอาไว้ก็ได้”เธออ้าปากค้าง ทั้งที่อุณหภูมิภายในห้องไม่ได้หนาวเย็นเลยสักนิด ทว่าแม้กระทั่งปลายนิ้วกลับเย็นเชียบจนแข็ง“แล้วคุณล่ะ?”เธอเงยหน
Anda juga akan menyukai
