บทที่ 2

นายหญิงผู้เฒ่าอึ้งไปชั่วครู่ ก่อนจะสบตากับเธอแล้วพูดว่า “เมื่อก่อนตอนที่เธอทำข้อตกลงกับฉัน เธอไม่ได้พูดแบบนี้กับฉันนี่นา ทำไมล่ะ เธอเสียใจแล้วหรือ?’”

ใช่…เธอเสียใจแล้วจริงๆ

เสิ่นชูหลบตาลง ซ่อนความข่มขื่นไว้ในดวงตา “หนูคงทำให้คุณย่าผิดหวังแล้วล่ะคะ”

คุณย่าฮั่วหลับตาลงอย่างเหนื่อนล้า ถอนหายใจเฮือกใหญ่ “ช่างเถิด หากเธออยากหย่าก็หย่าเถอะ ฉันให้โอกาสเธอแล้ว เธอกลับทำให้จินเฉินรักเธอไม่ได้ ถ้าอย่างนั้นตระกูลฮั่ว ก็ไม่ติดค้างอะไรเธอแล้ว”

เสิ่นชูรู้สึกว่าหน้าอกของเธอหนักอึ้งไปชั่วขณะ เธอหัวเราะด้วยเสียงที่แห้งพราก “ขอบคุณค่ะ”

…

เมื่อกลับมาที่คอนโดไท่ผิง

เธอลงมาชั้นล่างก็เจอแม่ลูกตระกูลเหวินพร้อมกับฮั่วจินเฉินที่ชั้นล่างพอดิบพอดี

ทั้งคู่นั่งรถของฮั่วจินเฉินกลับมาด้วยกัน

เสิ่นชูถึงกับยืนนิ่งตะลึงไปชั่วขณะ

เหวินฉู่หันมองเธอด้วยสีหน้าประหลาดใจ “คุณหมอเสิ่น? คุณก็พักอยู่ที่คอนโดไท่ผิงด้วยเหรอ?”

เสิ่นชูเผลอหันไปมองฮั่วจินเฉินโดยไม่ตั้งใจ

ทว่าฮั่วจินเฉินกลับไม่มีแม้ท่าทีใดๆ

ยิ่งเขาเงียบ ก็ยิ่งทำให้หัวใจของเธอเจ็บปวด

คอนโดไท่ผิงคือโครงการบ้านหรูในเขตสองของเมืองปักกิ่ง อยู่ในเครือธุรกิจของตระกูลฮั่ว บ้านหลังนี้ ฮั่วจินเฉินเคยบอกว่าเป็น “ค่าชดเชย” ที่มอบให้กับเธอ

เพราะใกล้โรงพยาบาล เธอจึงยอมรับไว้

แต่ไม่คิดเลยว่าตอนนี้ ฮั่วจินเฉินกลับให้แม่ลูกตระกูลเหวินมาอยู่ที่นี่ด้วย

รีบร้อนเสียเหลือเกิน…

“บังเอิญจริงๆ”

เสิ่นชูข่มความรู้สึกในใจเอาไว้ กำลังจะเดินออกไป เหวินฉู่ก็พูดขึ้นมาว่า “คุณหมอเสิ่น ได้ยินมาว่าคุณแต่งงานแล้วนี่คะ ทำไมไม่เห็นสามีของคุณเลยล่ะ?”

เท้าของเสิ่นชูหยุดชะงักลงในทันที

สามี?

สายตาของเธอเหลือบมองไปที่ฮั่วจินเฉิน

แววตาของฮั่วจินเฉินหม่นหมองขึ้นมาเล็กน้อย

เสิ่นชูหัวเราะแห้งในใจ เขากลัวเหวินฉู่จะรู้ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเธอขนาดนี้เลยเหรอ?

เธอตอบอย่างเรียบเฉยว่า “ฉันไม่มีสามี”

ดวงตาที่ปกติจะสงบของฮั่วจินเฉิน มีเงาหม่นหมองแวบผ่านไป

“ไม่มีสามีเหรอ? แต่คุณหมอเสิ่นแต่งงานแล้วไม่ใช่เหรอคะ?” บนใบหน้าของเหวินฉู่ยังคงเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม

แต่งงานแล้ว…

ในประวัติที่โรงพยาบาล เธอกรอกสถานะสมรสว่า “แต่งงานแล้ว” จริง

แต่ไม่เคยมีใครเคยเจอสามีของเธอ

เสิ่นชูยิ้มเยาะเย้ย “นั่นฉันกรอกเล่นๆ น่ะ ฉันไม่มีสามี”

ไม่มีสามี?

ฮั่วจินเฉินหรี่ตาลงและแฝงไปด้วยความอันตราย

ในเมื่อลาออกแล้ว อีกทั้งตัดสินใจจะจากไป จะปิดบังเรื่องการแต่งงานไหม เธอเองก็ไม่คิดจะแฉให้เสียเวลาอีก

เสิ่นชูไม่สนใจคนที่อยู่ข้างหลังอีก เธอเดินเข้าไปในอาคารโดยไม่หันหลังกลับมาอีก

กลางดึก

เสิ่นชูเก็บของใช้ส่วนตัวของเธอทั้งหมด จัดลงกระเป๋าเดินทางใบใหญ่สองใบวางไว้ในห้องเก็บเสื้อผ้า

สายตาเธอหยุดที่กรอบรูปแต่งงานของทั้งสองคน ในภาพ เธอสวมชุดเจ้าสาวคล้องแขนฮั่วจินเฉิน รอยยิ้มสดใสของเธอตรงกันข้ามกับใบหน้าที่เย็นชาของเขาอย่างสิ้นเชิง

ในตอนนั้น เธอแค่คิดว่าเขาแค่ไม่ชอบยิ้มเท่านั้น

ถึงแม้จะมีรูปถ่ายใบนี้แค่ใบเดียว เธอก็หวงแหนราวกับสมบัติล้ำค่า

แต่เมื่อมองมันในตอนนี้ กลับเต็มไปด้วยความเยาะหยัน

เขาไม่ใช่คนที่ไม่ชอบยิ้ม

แต่มันเป็นเพราะเธอไม่คู่ควรได้เห็นรอยยิ้มของเขาเท่านั้น

เสิ่นชูหยิบกรอบรูปขึ้นมา มองเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนโยนลงไปในกล่องกระดาษ เก็บไว้กับของที่ถูกทอดทิ้งในห้องเก็บเสื้อผ้า

ออกจากห้องนอนมา เธอก็ได้ยินเสียงดังมาจากห้องนั่งเล่น

เธอรู้ทันทีว่า ฮั่วจินเฉินกลับมาแล้ว

เสิ่นชูเดินออกมาที่ห้องนั่งเล่น เห็นฮั่วจินเฉินกำลังแขวนเสื้อคลุมที่ถอดออกไว้บนราว แล้วเปลี่ยนรองเท้า

เธอสูดลมหายใจลึก เดินเข้าไปหาเขา “เรื่องในวันนี้ คุณไม่คิดจะอธิบายบ้างหรือ?”

หมายถึงเรื่องที่เขาให้สองแม่ลูกตระกูลเหวินมาอยู่ที่คอนโดไท่ผิงด้วย

ฮั่วจินเฉินดึงเนกไทออก สายตาเย็นชา “อธิบายเรื่องอะไร?”

“คอนโดไท่ผิงใกล้โรงพยาบาล เธอพักอยู่ได้ แล้วทำไมพวกเขาจะอยู่ไม่ได้?”

เขาพาดเนกไทไว้ที่ข้อศอก มองไปที่เธอ “เสิ่นชู เธอก็ได้ในสิ่งที่เธออยากได้แล้วนี่ อย่าคิดเล็กคิดน้อยหน่อยเลย”

หัวใจของเสิ่นชูแทบแหลกสลายเพราะคำพูดของเขา

เธอคิดเล็กคิดน้อยอย่างนั้นเหรอ?

นั่นสินะ ในสายตาของเขา เธอได้ตำแหน่งคุณนายฮั่วมาแล้ว ยังจะไปเป็น “ปฏิปักษ์” กับแม่ลูกตระกูลเหวินอีก หากไม่เรียกว่า “คิดเล็กคิดน้อย” แล้วจะเรียกว่าอะไรได้อีก?

เมื่อเขากำลังจะกลับเข้าห้อง เสิ่นชูเรียกเขาไว้ “เราคุยกันหน่อยเถอะ”

ฮั่วจินเฉินหยุดเดิน หันกลับมาอย่างไม่พอใจ สายตาที่เขามองเธอเต็มไปด้วยความเย็นชา “มีเรื่องอะไรอีก?”

“เราหย่ากันเถอะ”

เสิ่นชูถอดแหวนแต่งงานออกอย่างช้าๆ กำแน่นไว้ในมือ “ฉันจะปล่อยให้เธอเป็นอิสระ”