บทที่ 4

ร่างกายของเสิ่นชูแข็งทื่อไป มองไปที่เขาด้วยสายตาที่ยากจะเชื่อ “ฉันจงใจขัดขาเธองั้นเหรอ?”

ดังนั้นเขามาหาเธอก็เพื่อเรื่องของเหวินฉู่อย่างนั้นเหรอ?

“เธอเป็นหัวหน้าของคุณ ไม่ว่ายังไง ก็ไม่ควรทำให้เธอลำบากใจต่อหน้าคนอื่นแบบนั้น” ฮั่วจินเฉินปฏิบัติต่อเธอเป็นการเป็นงาน ไม่มีความสัมพันธ์ฉันสามีภรรยาเลยแม้แต่น้อย

เสิ่นชูฝืนกลั้นความเจ็บปวดในใจเอาไว้ ก่อนหัวเราะ “คุณคงไม่ลืมหรอกนะคะ ว่าฉันคือศัลยแพทย์หลัก หรือว่าแม้แต่สิทธิ์แค่นี้ฉันก็ไม่มี?”

“ถ้าอย่างนั้นคุณคงจะไม่ลืมหรอกใช่ไหม” รอยยิ้มของฮั่วจินเฉินแฝงไปด้วยความเยาะหยัน “ผมเองก็มีสิทธิ์เปลี่ยนศัลยแพทย์หลักเหมือนกัน”

หัวใจของเสิ่นชูราวกับถูกของแข็งกระแทกใส่อย่างแรง จนสะท้านไม่หยุด

น่าเสียดาย

เธอได้ยื่นเรื่องขอย้ายแล้ว

เขาจะเปลี่ยนคนหรือไม่ มันก็ไม่เกี่ยวกับเธออีกต่อไปแล้ว

“ต่อไปอย่า…”

“หากท่านประธานฮั่วอยากเปลี่ยน ก็เปลี่ยนเถอะค่ะ”

เธอพูดแทรกขึ้นทันที

รอยยิ้มของฮั่วจินเฉินแข็งค้าง ก่อนจะจะเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมขึ้นแล้วจ้องไปที่เธอ

เมื่อก่อน เธอจะเรียกเขาว่าท่านประธานฮั่วหรือคุณฮั่วเวลาที่มีคนอื่นอยู่เท่านั้น

แต่ในเวลาอยู่กันสองคน เธอไม่เคยเรียกแบบนี้

ไม่เคยทำตัวห่างเหินกับเขาแบบนี้

“เมื่อกี้เธอเรียกฉันว่าอะไรนะ?”

“ก็ท่านประธานฮั่วไง” เสิ่นชูพูดแบบเรียบเฉยมาก แล้วย้อนถาม “คุณอยากให้ฉันเรียกแบบนี้ไม่ใช่เหรอคะ?”

คิ้วของเขาขมวดคิ้ว

กำลังจะพูดอะไรต่อ พยาบาลสาวคนหนึ่งกลับวิ่งหน้าตาตื่นมา “คุณหมอเสินคะ! ไม่รู้ว่าญาติคนไข้เป็นมีปัญหาอะไร กำลังทะเลาะกับหัวเหวินใหญ่เลยค่ะ!”

เสิ่นชูยังไม่ทันตั้งสติได้ ชายหนุ่มที่อยู่ข้างๆ ก็ไม่อยู่ต่อเลยแม้แต่น้อย เหลือเพียงเงาให้เธอ

เห็นเขาร้อนรนเพราะเรื่องของเหวินฉู่ เสิ่นชูอดไม่ได้หลุดหัวเราะออกมา…

เขาเคยร้อนรนเพราะเธอบ้างไหม?

ไม่รู้เพราะสาเหตุอะไร ญาติคนไข้กำลังโต้เถียงกับเหวินฉู่เสียงดังที่หน้าห้องผู้ป่วย

ตอนที่เสิ่นชูตามมาถึง ก็ได้ยินเหวินฉู่กำลังกรีดร้อง

เธอเบียดเสียดผู้คนเข้าไป สิ่งที่เห็นคือภาพของฮั่วจินเฉินกำลังปกป้องเหวินฉู่อยู่ เขาคว้ามือญาติคนไข้ที่กำลังจะลงมือใส่เหวินฉู่ไว้ ส่วนเหวินฉู่ก็ตัวสั่นหดตัวอยู่ในอ้อมแขนของเขา ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและน่าสงสาร

ญาติคนไข้เห็นท่าทางมีอำนาจของฮั่วจินเฉินก็ถึงกับตกใจ “คุณ…คุณเป็นใครกัน?”

ฮั่วจินเฉินผลักมือญาติคนไข้ออก “มีเรื่องอะไรค่อยๆ พูดค่อยๆ จากันไม่ได้เหรอ ทำไมต้องลงไม้ลงมือกันด้วยครับ?”

“คุณก็ลองถามเธอดูสิ!” ญาติคนไข้ชี้ไปทางเหวินฉู่ด้วยความโกรธ “ลูกชายของฉันพึ่งจะรอดตายออกมาจากห้องผ่าตัด เธอมาตรวจเยี่ยมคนไข้ในฐานะหมอกลับแสดงท่าทางรังเกียจแผลของลูกชายฉัน ถ้าเธอทนไม่ได้ แล้วมาทำงานเป็นหมอทำไม!”

“ไม่ใช่นะคะ…” เหวินฉู่ส่ายหน้า ดวงตาแดงก่ำแล้วมองไปที่ฮั่วจินเฉิน “จินเฉิน วันนี้ฉันแค่กินอาหารผิดสำแดงถึงได้คลื่นไส้อาเจียน ไม่ได้เป็นเพราะคนไข้เลยนะ”

เขาแค่อืมสั้นๆ “เรื่องนี้ฉันจัดการเอง”

แล้วหันไปหาญาติคนไข้ “เธอไม่สบายน่ะครับ ไม่ได้มีเจตนา เอาอย่างนี้นะครับ ค่ารักษาพยาบาลทั้งหมด ผมจะดูแลให้เองนะครับ”

เมื่อได้ยินแบบนั้น ความไม่พอใจของญาติคนไข้ก็ค่อยๆ คลายลงเกรงใจจนไม่อยากเอาเรื่องต่อ เรื่องจึงยุติลงตรงนั้น

“โชคร้ายจริงๆ!” ญาติคนไข้บ่นก่อนจะเดินกลับเข้าห้องไป

“ขอทานะ จินเฉิน เป็นฉันที่ทำให้คุณต้องเดือดร้อน” แววตาของเหวินฉู่เต็มไปด้วยความห่วงใย “ที่จริงคุณไม่ต้องช่วยฉันก็ได้ ถ้าคุณเกิดบาดเจ็บขึ้นมาจะทำยังไง?”

ฮั่วจินเฉินยิ้ม “เธอไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว”

“หัวหน้าเหวิน ท่านประธานฮั่วแป็นแฟนของคุณสินะ?”

เหวินฉู่ก้มหน้าลง ยิ้มย่างเขินอาย “ไม่ใช่นะ พวกเธออย่าพูดจาเหลวไหลสิ…”

“ยังจะบอกว่าไม่ใช่อีก คุณกับท่านกับท่านประธานฮั่วเหมาะสมกันมากเลยนะ!”

เสียงแซวจากคนรอบดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง

ฮั่วจินเฉินเงยหน้ามองไปยังกลุ่มคน

เสิ่นชูสบตาเข้ากับเขาพอดี หัวใจราวถูกคนบีบรัดแน่น เต็มไปด้วยความขมขื่น

สามีของตัวเองกลับเหมาะสมกับผู้หญิงคนอื่นมากกว่า

เธออยู่ตรงนี้มันส่วนเกินชัดๆ