مشاركة

บทที่ 5

مؤلف: เจียงจื่อหยา
สีหน้าของฮั่วจินเฉินเคร่งขรึมลง กำลังผละออกจากเหวินฉู่ แต่เหวินฉู่กลับคว้ามือเขาเอาไว้ “จินเฉิน ฉันยังรู้สึกไม่สบาย คุณไปที่เอายาเป็นเพื่อนฉันหน่อยได้ไหม?”

เขาขมวดคิ้ว ก่อนจะละสายตากลับมาจากเงาร่างที่เพิ่งจะเลือนหายไป ตอบรับอืมด้วยเสียงเรียบเฉย

ฮั่วจินเฉินจึงไปเอายาที่ห้องยากับเหวินฉู่ เหวินฉู่หันกลับมามองเขา เห็นเขาใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว จึงยิ้มแล้วเดินขึ้นหน้า “จินเฉิน ซีซีอยากเข้าโรงเรียนอนุบาลเอกชน แต่เขาไม่มีทะเบียนบ้าน ฉันเลยคิดว่าจะให้ซีซีโอนชื่อมาอยู่ในทะเบียนบ้านคุณชั่วคราวจะได้ไหม...”

กลัวว่าเขาจะปฏิเสธ เหวินฉู่รีบพูดเสริมว่า “คุณวางใจได้ แค่เพียงชั่วคราวเท่านั้น จะไม่มีใครรู้แน่นอน”

ฮั่วจินเฉินจ้องไปที่เธอ

เหวินฉู่ไม่กล้าหลบสายตา ได้แต่กำมือแน่นเงียบๆ “จินเฉิน คุณ...ไม่พอใจเหรอ?”

“โอนมาอยู่ในชื่อฉันไม่เหมาะหรอกนะ” ใบหน้าของฮั่วจินเฉินยังคงเรียบเฉย “แต่ฉันให้แม่ของฉันรับเขาเป็นลูกบุญธรรมได้”

เหวินฉู่ “……”

ลูกบุญธรรมของสกุลฮั่ว…

นั่นก็เท่ากับอยู่ในฐานะเดียวกับเขางั้นเหรอ?!

ลูกชายของเธอจะกลายเป็น “น้องชาย” ในนามของเขา แล้วแม่อย่างเธอจะเป็นอะไรล่ะ?!

เขาจ้องไปที่เธอ แววตาดูลึกซึ้งขึ้นมาก “ไม่ตกลงเหรอ?”

เหวินฉู่ไม่กล้าที่จะเผยความคิดของตัวเองออกมา “ไม่…คุณจัดการตามที่เห็นควรเถอะ”

เขาอืมอย่างเรียบเฉย แล้วไม่พูดอะไรอีก

ปลายนิ้วของเหวินฉู่กำแน่น

เธอไม่ค่อยอยากจะยอมรับสักเท่าไหร่

แต่เมื่อคิดอีกที เรื่องนี้จะใจร้อนไม่ได้

ขอแค่ลูกชายได้เข้าตระกูลฮั่ว แล้วชนะใจผู้ใหญ่ในตระกูล เธอยังจะกลัวว่าพลิกสถานการณ์ไม่ได้อีกเหรอ?

…

ฮั่วจินเฉินไม่ได้กลับมาทั้งคืน

เมื่อก่อนเสิ่นชูมักจะเปิดไฟรอเขา แต่ตอนนี้ ไม่อีกแล้ว

เพราะไม่ว่าเขาจะกลับหรือไม่ ก็ไม่สำคัญอีกต่อไป

เสิ่นชูกำลังจะออกไปโรงพยาบาล บังเอิญเจอเหวินฉู่กับลูกชายที่ชั้นล่างพอดี

เธอตั้งใจจะเดินเลี่ยงไป แต่เหวินฉู่กลับเรียกเธอ “คุณหมอเสิน”

เสิ่นชูหยุดเดิน หันกลับมามองเธอ “มีเรื่องอะไรหรือ?”

“คุณหมอเสิน คุณ...ไม่ชอบฉันเหรอคะ?” เหวินฉู่มองมาที่เธอ

“คุณเหวินคิดมากไปแล้วค่ะ”

ไม่ใช่ว่าไม่ชอบ แต่ไม่มีเหตุผลต้องชอบ

เพราะก็ไม่ได้สนิทอะไรกัน

เหวินฉู่จูงมือลูกชายเดินมาหาเธอ “ไม่ใช่ก็ดีแล้วล่ะค่ะ จริงสิ คุณกำลังจะไปโรงพยาบาลสินะคะ ฉันส่งลูกเสร็จก็จะไปโรงพยาบาลเหมือนกัน”

“ไหนๆ ก็ทางเดียวกันแล้ว อีกเดี๋ยวจินเฉินจะมารับฉันไปด้วยกันเถอะนะคะ”

สีหน้าของเสิ่นชูเคร่งขรึมขึ้น

ที่แท้ที่เขาไม่กลับมาทั้งคืน ก็เพราะอยู่กับเหวินฉู่

ยังไม่ทันหย่าเลยแท้ๆ

ก็รีบร้อนจะไปนอนกับคนอื่นแล้ว

เธอพูดเสียงเข้ม “ไม่เป็นไรค่ะ ฉันมีรถ”

เหวินฉู่กลับคว้ามือเธอเอาไว้ “ไม่ต้องเกรงใจหรอกนะคะ เราก็ทำงานที่โรงพยาบาลเดียวกัน อีกเดี๋ยวจินเฉินก็มาถึงแล้ว”

เสิ่นชูข่มอารมณ์ความโกรธที่พุ่งขึ้นมาเงียบๆ เอาไว้

เธอแอบสงสัยว่า เหวินฉู่ตั้งใจหรือเปล่า เธอรู้เรื่องความสัมพันธ์ของเธอกับฮั่วจินเฉินอยู่แล้ว เลยจงใจมาโอ้อวดต่อหน้าเธอใช่ไหม?

เธอใช้แรงกระชากมือตัวเองกลับมา “ฉันบอกแล้ว ว่าไม่ต้อง!”

จู่ๆ เหวินฉู่ก็ล้มลงกับพื้น

เหวินซีเห็นแม่ของตัวเองถูกผลักจนล้ม เลยเดินขึ้นหน้ามาผลักเสิ่นชู “เธอมันผู้หญิงใจร้าย! กล้าผลักแม่ผม!”

โทรศัพท์มือถือของเสิ่นชูตกลงพื้น

เหวินซีโมโหมาก เดินขึ้นไปกระทืบโทรศัพท์ของเธออย่างแรงหลายครั้ง

“เธอมีมารยาทบ้างหรือเปล่า!” เสิ่นชูใช้มือผลักเขาออกเบาๆ แต่เขากลับหงายล้มไปนั่งกับพื้น แล้วร้องไห้เสียงดังลั่น

ฮั่วจินเฉินที่เห็นเหตุการณ์ รีบจอดรถข้างทาง ลงมาจากรถ เดินตรงเข้ามา “เสิ่นชู!”

ในยามคับขัน เขาไม่แม้แต่จะกลัวว่าเหวินฉู่จะรู้ความสัมพันธ์ของพวกเขา ยังเรียกชื่อเธอออกมาตรงๆ

“พ่อ! ผู้หญิงใจร้ายคนนี้ผลักผม!”

เหวินซีร้องไห้สะอึกสะอื้น น้ำเสียงเต็มไปด้วยความน้อยใจ

เหวินฉู่รีบหันไปตรวจดูอาการลูกชาย ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่พอใจ “คุณหมอเสิน มีเรื่องอะไรก็มาลงกับฉันสิ ทำไมต้องลงมือกับเด็กด้งบ!”

เสิ่นชูสูดหายใจลึก กัดฟันแน่น “แล้วเรื่องที่เขาจงใจเหยียบโทรศัพท์ฉันทำไมคุณเหวินกลับไม่พูดถึงสักคำ?”

เหวินฉู่หลบสายตาเธอ “ซีซี…เขาเองก็ไม่ได้ตั้งใจนี่นา!”

“เหยียบครั้งเดียวอาจไม่ตั้งใจ แต่เหยียบหลายครั้งติดกัน นั่นเรียกว่าตั้งใจต่างหาก!”

“เสิ่นชู”

แววตาของฮั่วจินเฉินโกรธมากพอสมควร

استمر في قراءة هذا الكتاب مجانا
امسح الكود لتنزيل التطبيق
تعليقات (4)
goodnovel comment avatar
Piyapatta Samungkun
การที่จะเอาชื่อใครเข้าทะเบียนบ้านก็ได้ทั้งนั้นในนามผู้อาศัยไม่จำเป็นต้องให้สถานะว่าเป็นลูกหรอกจิ่นเฉินจะใก้ลูกชายแฟนเก่ามาเป็นน้องบุญธรรมมามีสิทธิในมรดกง่ายๆ แบบชุบมือเปิบแบบนี้เหรอทำความดีอะไรล่ะ
goodnovel comment avatar
ทรนทส พรานคร
สนุกมากแต่อ่านแล้วขัดใจ พิมพ์ผิดขนาดนี้
goodnovel comment avatar
Kwanmanus PNT
น่าติดตามค่ะ
عرض جميع التعليقات

أحدث فصل

  • หกปีไร้ใจ สามีเลวเพิ่งรู้ว่ารักหลังหย่า   บทที่ 994

    วันถัดมา ขณะที่กู้โหยวโยวกำลังทานอาหารเช้าอยู่ด้านล่าง เธอได้เอ่ยปากถามถึงเรื่องที่ตัวเองเมาเหล้าเมื่อคืน เพราะเธอจำอะไรไม่ได้เลยสักนิดหลีเจวียนเยว่ตักโจ๊กให้เธอชามหนึ่ง แล้วเลื่อนมาวางไว้ตรงหน้า “หนูดื่มมากไปน่ะสิ ตอนแรกเจี้ยนชวนเป็นคนดูแลอยู่นะ”เธอชะงักไป “แล้วยังไงต่อคะ?”“พี่ชายหนูเป็นห่วงว่าจะเกิดเรื่อง เลยยืนกรานจะอยู่เฝ้าให้ได้”กู้โหยวโยวหันไปมองกู้ฉือจวินที่ไม่พูดไม่จา สีหน้าทอความประหลาดใจเล็กน้อยในความทรงจำของเธอ พี่ชายคนนี้ไม่เคยเป็นห่วงเธอเลยสักครั้งกู้ฉือจวินยังคงทานอาหารเงียบ ๆ โดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองกู้ถิงกวาดสายตามองเขาปราดหนึ่ง ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่“เรื่องโคมไฟตกใส่ สืบได้ความว่ายังไงบ้าง?” ในตอนนั้นเอง ผู้อาวุโสกู้เอ่ยปากขึ้นมากู้ฉือจวินตอบเสียงเรียบ “กำลังสืบอยู่ครับ”“เรื่องแค่นี้ต้องใช้เวลาสืบนานขนาดนี้เลยเหรอ?” หว่างคิ้วของผู้อาวุโสกู้ขมวดเข้าหากัน ไม่ใช่เพราะผิดหวังในตัวกู้ฉือจวิน แต่เป็นเพราะเขายืดเวลาเรื่อง ๆ หนึ่งนานเกินไป ซึ่งไม่ใช่วิธีการทำงานตามปกติของเขาเลยและก็เป็นไปตามคาด ยังไม่ทันที่กู้ฉือจวินจะเอ่ยปาก กู้ถิงก็เอ่ยขึ้นมาอย

  • หกปีไร้ใจ สามีเลวเพิ่งรู้ว่ารักหลังหย่า   บทที่ 993

    เฟิงสวิ้นกับสามีภรรยาตระกูลกู้เดินกลับมายังงานเลี้ยงพร้อมกัน แขกที่อยู่ในงานต่างก็ไม่มีใครสังเกตเห็นว่าพวกเขาปลีกตัวออกไป งานเลี้ยงจึงยังคงดำเนินไปอย่างราบรื่นหลี่ลี่เดินวนรอบห้องจัดเลี้ยงรอบหนึ่ง ก่อนจะกลับมานั่งลงข้าง ๆ เสิ่นชู สายตาเหลือบมองไปยังกลุ่มคนที่กำลังเดินไปมาเป็นระยะ“ตามหากู้ฉือจวินอยู่เหรอ?” เสิ่นชูมองทะลุความคิดของเธอได้ในปราดเดียวหลี่ลี่ขยับเข้าไปใกล้แล้วกระซิบถาม “พี่ชายฉันกับเขาหายหน้าไปครึ่งค่อนวันแล้ว พี่ไม่เป็นห่วงบ้างเลยเหรอคะ?”เสิ่นชูกำลังชิมของหวานตรงหน้า “ไม่เห็นต้องเป็นห่วงเลยนี่ บางทีพวกเขาอาจจะกำลังยืนคุยแลกเปลี่ยนความคิดกันอยู่ที่ไหนสักแห่งก็ได้”หลี่ลี่เบะปากเล็กน้อย กำลังจะยกแก้วไวน์แดงบนโต๊ะขึ้นมา นีนาก็เดินยิ้มแย้มตรงมายังที่นั่งของพวกเธอเธอยืนพลางยันตัวอยู่ข้างกายหลี่ลี่อย่างยิ้มแย้ม พร้อมกับแกว่งแก้วไวน์ในมือเบา ๆ “คุณหนูหลี่ เจอกันอีกแล้วนะคะ ไม่รังเกียจที่จะชนแก้วกับฉันสักหน่อยหรอกใช่ไหมคะ?”รอยยิ้มของหลี่ลี่แข็งค้างไปชั่วขณะ ก่อนจะคลี่ยิ้มออกแล้วกล่าว “จะรังเกียจได้ยังไงคะ?”เธอยืนขึ้นช้า ๆ หยิบแก้วไวน์ขึ้นมาชนเบา ๆ กับนีนาแล้วดื่มหมดแ

  • หกปีไร้ใจ สามีเลวเพิ่งรู้ว่ารักหลังหย่า   บทที่ 992

    กู้ฉือจวินเดินกลับเข้ามาในห้องจัดเลี้ยง ผู้คนที่เคยทำหน้าที่ต้อนรับแขกเหรื่อตอนนี้เหลือเพียงแค่อาวุโสกับแม่ของเขาเท่านั้น ร่างของหมิงเจี้ยนชวนหายลับไปแล้ว รวมถึงน้องสาวของเขาด้วยเขาสาวเท้าเดินตรงเข้าไปหาหลีเจวียนเยว่ “โหยวโยวกับคุณชายหมิงล่ะครับ?”“เธอดื่มเยอะไปหน่อย เจี้ยนชวนก็เลยให้คนช่วยพากลับไปพักผ่อนที่ห้องพักแล้วล่ะ ป่านนี้เขาก็น่าจะขึ้นไปดูแลน้องสาวแกอยู่ข้างบนแล้วมั้ง” สิ้นเสียงของหลีเจวียนเยว่ แววตาของกู้ฉือจวินก็มืดครึ้มลงทันตานิ้วเรียวลูบไล้ไปตามขอบแก้วไวน์เบา ๆ โดยไม่ได้เอ่ยปากตอบรับอะไรให้ไปพักผ่อนที่ห้องงั้นเหรอ?ใต้หน้ากากสุภาพบุรุษผู้แสนดีของหมิงเจี้ยนชวนคนนั้น แท้จริงแล้วซ่อนความจริงใจไว้สักกี่ส่วนกันเชียว เขาเองก็ไม่มีทางมั่นใจได้เลย โดยเฉพาะเมื่อเหตุการณ์โคมไฟตกลงมา ตัวหมิงเจี้ยนชวนกลับตกเป็นผู้ต้องสงสัยมากที่สุดเขากำลังจะหันหลังเดินแยกตัวออกไป แต่หลีเจวียนเยว่กลับรีบคว้าแขนเขาไว้ “แกจะไปไหนน่ะ?”“ไปดูน้องครับ”“ปล่อยให้พวกเขาสองคนได้ใช้เวลาสร้างความสัมพันธ์กันเถอะ แกจะไปเป็นก้างขวางคอทำไม?” หลีเจวียนเยว่ไม่ได้สังเกตสีหน้าของเขาเลยแม้แต่น้อย ยังคงเอ่ยต่อ “ม

  • หกปีไร้ใจ สามีเลวเพิ่งรู้ว่ารักหลังหย่า   บทที่ 991

    กู้ถิงตะลึง “แกจะบอกว่าเป็นเจี้ยนชวนงั้นเหรอ?”แต่พอคิดถึงอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เขาก็ปฏิเสธความคิดนั้นทันที “ไม่มีทางเป็นเขาไปได้หรอก เขาเป็นคนช่วยน้องสาวแกไว้เชียวนะ!”กู้ฉือจวินไม่ได้แสดงท่าทีลนลานแม้แต่น้อย “แล้วถ้าหากตระกูลหมิงมีปัญหาล่ะครับ? พ่อไม่เคยลองคิดบ้างเหรอครับว่าทำไมตระกูลหมิงที่คิดจะกลับมาประเทศ ถึงได้เจาะจงเลือกร่วมมือกับตระกูลกู้ของเรา แล้วเพื่อนทางเน็ตที่น้องรู้จักในต่างประเทศก็ดันเป็นเขาพอดี บังเอิญขนาดนี้ มันใช่แค่เรื่องบังเอิญจริง ๆ เหรอครับ? ผมเช็กดูที่โคมไฟแล้ว ถ้าหากเป็นการเสื่อมสภาพตามธรรมชาติหรือโลหะล้าตัว รอยขาดมันควรจะขรุขระไม่เสมอกัน และมีร่องรอยของการรั้งฉุด แต่รอยนั่นกลับเรียบเนียนเสียจนเห็นได้ชัดว่ามีคนลงมือทำอะไรบางอย่าง แถมคนที่อยู่เบื้องหลังยังสามารถคำนวณช่วงเวลาของงานเลี้ยง รวมถึงตำแหน่งที่พวกเขายืนอยู่ได้อย่างแม่นยำขนาดนั้นอีกด้วย”กู้ถิงก็ยังคงรู้สึกไม่อยากจะเชื่ออยู่ดี “แล้วพวกเขาจะรู้ได้อย่างไรว่าน้องสาวแกจะต้องไปยืนตรงจุดนั้นแน่ ๆ ?”“ตอนแรกผมก็ไม่ได้คิดไปในทางนั้นเหมือนกันครับ แต่ถ้าหากว่ามันไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับตระกูลหมิง แล้วทำไมพวกเขาถ

  • หกปีไร้ใจ สามีเลวเพิ่งรู้ว่ารักหลังหย่า   บทที่ 990

    ฟ้าเริ่มมืดค่ำลงแล้ว เสิ่นชูและฮั่วจินเฉินจึงไม่ได้อยู่ร่วมวงต่อและขอตัวปลีกตัวออกจากห้องจัดเลี้ยงระหว่างทางเดินกลับห้องพัก เธอกลับเอาแต่เงียบงันไม่ปริปากพูดอะไร ฮั่วจินเฉินเองก็คิดว่าเธอยังผวาจากเหตุการณ์เมื่อครู่ จึงกุมฝ่ามือที่เย็นเฉียบเล็กน้อยของเธอไว้ “เสิ่นชู”เขาเอ่ยเรียกชื่อเธอเบา ๆ เสิ่นชูเงยหน้าขึ้น “หืม?”ฮั่วจินเฉินหยุดยืนตรงหน้าประตูห้อง ดึงตัวเธอเข้าไปโอบกอดไว้ในอ้อมแขน ฝ่ามือใหญ่ลูบเรือนผมของเธอแผ่วเบา “ตั้งแต่เมื่อกี้จนถึงตอนนี้คุณเอาแต่เหม่อลอยตลอดเลย ผมเป็นห่วงนะ”“ฉันไม่เป็นไร” เสิ่นชูขยับเปลือกตาเล็กน้อย เผลอกัดริมฝีปากเบา ๆ คล้ายอยากจะพูดแต่ก็ไม่พูด“คุณแน่ใจนะว่าไม่เป็นไรจริง ๆ ?” เขาเชยคางเธอขึ้นพร้อมกับขมวดคิ้วมุ่นเสิ่นชูสบเข้ากับสายตาที่เต็มไปด้วยความกังวลของเขา ก่อนจะแย้มยิ้มแล้วปัดมือเขาออกเบา ๆ “ฉันแค่กำลังคิดถึงอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นวันนี้ต่างหากล่ะ” พูดจบเธอก็เงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะเอ่ยถามขึ้นมาอีกครั้ง “คุณคิดว่ามันคืออุบัติเหตุจริง ๆ เหรอ?”ตระกูลกู้เหมาโรงแรมทั้งหลังเพื่อจัดงานเลี้ยง ทางฝ่ายบริหารของโรงแรมย่อมต้องควบคุมความปลอดภัยในสถานที่อย่าง

  • หกปีไร้ใจ สามีเลวเพิ่งรู้ว่ารักหลังหย่า   บทที่ 989

    รูม่านตาของเสิ่นชูหดวูบ ในตอนนั้นเธอกับหลี่ลี่แทบจะไม่ทันได้ตั้งตัวหรือตอบสนองใด ๆ วินาทีต่อมาก็ถูกฝูงชนที่กำลังแตกตื่นชุลมุนชนจนล้มลงไปกองกับพื้นในเสี้ยววินั้น เธอยังไม่ทันได้ตั้งสติด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้นกระทั่งเสียงของฮั่วจินเฉินดังขึ้นเหนือศีรษะของเธอ ในวินาทีถัดมา เธอก็ถูกอุ้ม “เสิ่นชู! เป็นอะไรไหม?”เสิ่นชูได้สติกลับคืนมาอย่างงุนงง เธอคว้าแขนของฮั่วจินเฉินไว้ทันที “ฉันไม่เป็นไร ว่าแต่ กู้โหยวโยวล่ะ...”ทว่ายังไม่ทันพูดจบ ก็ได้ยินเสียงสะอึกสะอื้นของกู้โหยวโยวแว่วมา “เจี้ยนชวน อย่าทำให้ฉันตกใจสิ นายเลือดออกเยอะมากเลย!”กู้โหยวโยวไม่ได้รับบาดเจ็บ คนที่ปกป้องเธอไว้คือหมิงเจี้ยนชวน หลังมือของเขาถูกเศษกระจกบาดจนฉีกขาด เลือดสีแดงฉานไหลทะลักออกมาจากเนื้อหนังที่ปริแยกเฟิงสวิ้นปลอบโยนเธอ “ฉันไม่เป็นไร แค่แผลถลอกนิดหน่อย”คนตระกูลกู้เมื่อยืนยันได้ว่าลูกสาวปลอดภัยดีแล้ว ก็ยิ่งมองหมิงเจี้ยนชวนที่ปกป้องเธอด้วยความชื่นชม ในเวลานี้พวกเขากำลังไล่บี้บรรดาผู้จัดการและผู้รับผิดชอบงานเลี้ยงทั้งหมดด้วยความโกรธกริ้ว แขกคนอื่น ๆ ในงานต่างก็ขวัญหนีดีฝ่อกันไปตาม ๆ กัน มีแขกอีกสองสามคนที่ถูกเศษโคม

فصول أخرى
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status