บทที่ 5

สีหน้าของฮั่วจินเฉินเคร่งขรึมลง กำลังผละออกจากเหวินฉู่ แต่เหวินฉู่กลับคว้ามือเขาเอาไว้ “จินเฉิน ฉันยังรู้สึกไม่สบาย คุณไปที่เอายาเป็นเพื่อนฉันหน่อยได้ไหม?”

เขาขมวดคิ้ว ก่อนจะละสายตากลับมาจากเงาร่างที่เพิ่งจะเลือนหายไป ตอบรับอืมด้วยเสียงเรียบเฉย

ฮั่วจินเฉินจึงไปเอายาที่ห้องยากับเหวินฉู่ เหวินฉู่หันกลับมามองเขา เห็นเขาใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว จึงยิ้มแล้วเดินขึ้นหน้า “จินเฉิน ซีซีอยากเข้าโรงเรียนอนุบาลเอกชน แต่เขาไม่มีทะเบียนบ้าน ฉันเลยคิดว่าจะให้ซีซีโอนชื่อมาอยู่ในทะเบียนบ้านคุณชั่วคราวจะได้ไหม...”

กลัวว่าเขาจะปฏิเสธ เหวินฉู่รีบพูดเสริมว่า “คุณวางใจได้ แค่เพียงชั่วคราวเท่านั้น จะไม่มีใครรู้แน่นอน”

ฮั่วจินเฉินจ้องไปที่เธอ

เหวินฉู่ไม่กล้าหลบสายตา ได้แต่กำมือแน่นเงียบๆ “จินเฉิน คุณ...ไม่พอใจเหรอ?”

“โอนมาอยู่ในชื่อฉันไม่เหมาะหรอกนะ” ใบหน้าของฮั่วจินเฉินยังคงเรียบเฉย “แต่ฉันให้แม่ของฉันรับเขาเป็นลูกบุญธรรมได้”

เหวินฉู่ “……”

ลูกบุญธรรมของสกุลฮั่ว…

นั่นก็เท่ากับอยู่ในฐานะเดียวกับเขางั้นเหรอ?!

ลูกชายของเธอจะกลายเป็น “น้องชาย” ในนามของเขา แล้วแม่อย่างเธอจะเป็นอะไรล่ะ?!

เขาจ้องไปที่เธอ แววตาดูลึกซึ้งขึ้นมาก “ไม่ตกลงเหรอ?”

เหวินฉู่ไม่กล้าที่จะเผยความคิดของตัวเองออกมา “ไม่…คุณจัดการตามที่เห็นควรเถอะ”

เขาอืมอย่างเรียบเฉย แล้วไม่พูดอะไรอีก

ปลายนิ้วของเหวินฉู่กำแน่น

เธอไม่ค่อยอยากจะยอมรับสักเท่าไหร่

แต่เมื่อคิดอีกที เรื่องนี้จะใจร้อนไม่ได้

ขอแค่ลูกชายได้เข้าตระกูลฮั่ว แล้วชนะใจผู้ใหญ่ในตระกูล เธอยังจะกลัวว่าพลิกสถานการณ์ไม่ได้อีกเหรอ?

…

ฮั่วจินเฉินไม่ได้กลับมาทั้งคืน

เมื่อก่อนเสิ่นชูมักจะเปิดไฟรอเขา แต่ตอนนี้ ไม่อีกแล้ว

เพราะไม่ว่าเขาจะกลับหรือไม่ ก็ไม่สำคัญอีกต่อไป

เสิ่นชูกำลังจะออกไปโรงพยาบาล บังเอิญเจอเหวินฉู่กับลูกชายที่ชั้นล่างพอดี

เธอตั้งใจจะเดินเลี่ยงไป แต่เหวินฉู่กลับเรียกเธอ “คุณหมอเสิน”

เสิ่นชูหยุดเดิน หันกลับมามองเธอ “มีเรื่องอะไรหรือ?”

“คุณหมอเสิน คุณ...ไม่ชอบฉันเหรอคะ?” เหวินฉู่มองมาที่เธอ

“คุณเหวินคิดมากไปแล้วค่ะ”

ไม่ใช่ว่าไม่ชอบ แต่ไม่มีเหตุผลต้องชอบ

เพราะก็ไม่ได้สนิทอะไรกัน

เหวินฉู่จูงมือลูกชายเดินมาหาเธอ “ไม่ใช่ก็ดีแล้วล่ะค่ะ จริงสิ คุณกำลังจะไปโรงพยาบาลสินะคะ ฉันส่งลูกเสร็จก็จะไปโรงพยาบาลเหมือนกัน”

“ไหนๆ ก็ทางเดียวกันแล้ว อีกเดี๋ยวจินเฉินจะมารับฉันไปด้วยกันเถอะนะคะ”

สีหน้าของเสิ่นชูเคร่งขรึมขึ้น

ที่แท้ที่เขาไม่กลับมาทั้งคืน ก็เพราะอยู่กับเหวินฉู่

ยังไม่ทันหย่าเลยแท้ๆ

ก็รีบร้อนจะไปนอนกับคนอื่นแล้ว

เธอพูดเสียงเข้ม “ไม่เป็นไรค่ะ ฉันมีรถ”

เหวินฉู่กลับคว้ามือเธอเอาไว้ “ไม่ต้องเกรงใจหรอกนะคะ เราก็ทำงานที่โรงพยาบาลเดียวกัน อีกเดี๋ยวจินเฉินก็มาถึงแล้ว”

เสิ่นชูข่มอารมณ์ความโกรธที่พุ่งขึ้นมาเงียบๆ เอาไว้

เธอแอบสงสัยว่า เหวินฉู่ตั้งใจหรือเปล่า เธอรู้เรื่องความสัมพันธ์ของเธอกับฮั่วจินเฉินอยู่แล้ว เลยจงใจมาโอ้อวดต่อหน้าเธอใช่ไหม?

เธอใช้แรงกระชากมือตัวเองกลับมา “ฉันบอกแล้ว ว่าไม่ต้อง!”

จู่ๆ เหวินฉู่ก็ล้มลงกับพื้น

เหวินซีเห็นแม่ของตัวเองถูกผลักจนล้ม เลยเดินขึ้นหน้ามาผลักเสิ่นชู “เธอมันผู้หญิงใจร้าย! กล้าผลักแม่ผม!”

โทรศัพท์มือถือของเสิ่นชูตกลงพื้น

เหวินซีโมโหมาก เดินขึ้นไปกระทืบโทรศัพท์ของเธออย่างแรงหลายครั้ง

“เธอมีมารยาทบ้างหรือเปล่า!” เสิ่นชูใช้มือผลักเขาออกเบาๆ แต่เขากลับหงายล้มไปนั่งกับพื้น แล้วร้องไห้เสียงดังลั่น

ฮั่วจินเฉินที่เห็นเหตุการณ์ รีบจอดรถข้างทาง ลงมาจากรถ เดินตรงเข้ามา “เสิ่นชู!”

ในยามคับขัน เขาไม่แม้แต่จะกลัวว่าเหวินฉู่จะรู้ความสัมพันธ์ของพวกเขา ยังเรียกชื่อเธอออกมาตรงๆ

“พ่อ! ผู้หญิงใจร้ายคนนี้ผลักผม!”

เหวินซีร้องไห้สะอึกสะอื้น น้ำเสียงเต็มไปด้วยความน้อยใจ

เหวินฉู่รีบหันไปตรวจดูอาการลูกชาย ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่พอใจ “คุณหมอเสิน มีเรื่องอะไรก็มาลงกับฉันสิ ทำไมต้องลงมือกับเด็กด้งบ!”

เสิ่นชูสูดหายใจลึก กัดฟันแน่น “แล้วเรื่องที่เขาจงใจเหยียบโทรศัพท์ฉันทำไมคุณเหวินกลับไม่พูดถึงสักคำ?”

เหวินฉู่หลบสายตาเธอ “ซีซี…เขาเองก็ไม่ได้ตั้งใจนี่นา!”

“เหยียบครั้งเดียวอาจไม่ตั้งใจ แต่เหยียบหลายครั้งติดกัน นั่นเรียกว่าตั้งใจต่างหาก!”

“เสิ่นชู”

แววตาของฮั่วจินเฉินโกรธมากพอสมควร