บทที่ 3 ถอนพิษรักจนฟ้าสาง nc

“อย่ามองนะ... คนบ้า ปิดตาเดี๋ยวนี้...”  ซินเยว่ยกสองมือขึ้นปิดบังใบหน้าของตนเองด้วยความอับอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี นางเป็นถึงหมอหญิงผู้ทรงเกียรติ  แต่กลับต้องมานอนอ้าขาให้บุรุษแปลกหน้าเชยชมอย่างน่ารังเกียจ

“เจ้าช่างงดงามยิ่งนัก ซินเยว่... งดงามจนข้าแทบคลั่ง”

จ้าวเฟยหรงเอื้อมมือไปดึงมือเล็กของนางออก ตรึงไว้กับที่นอนด้านบน ก่อนจะโน้มใบหน้าลงไปประกบจูบริมฝีปากบางอย่างเรียกร้องและดูดดื่ม  ลิ้นร้อนตวัดพัวพันเกี่ยวกระหวัดปลายลิ้นเล็กอย่างเอาแต่ใจ  รสจูบในครานี้ไม่ได้ป่าเถื่อนเท่าคราแรก แต่มันเต็มไปด้วยความเร่าร้อนและลุ่มหลงจนซินเยว่เผลอครางอืออา ตอบสนองเขาไปอย่างหลงลืมตัว

ในขณะที่ริมฝีปากยังคงป้อนจูบแสนหวาน  สะโพกสอบก็เริ่มขยับขับเคลื่อนอีกครั้ง!

“อึก... อ๊ะ...” ซินเยว่สะดุ้งเฮือก  ร่างกายแอ่นโค้งตอบรับสัมผัส

การสอดแทรกในท่วงท่าที่เรียวขาถูกยกสูงขึ้นเช่นนี้ ทำให้แก่นกายหนุ่มสามารถทะลวงเข้าไปได้ลึกซึ้งยิ่งกว่าเดิม ทุกครั้งที่เขากระแทกตัวเข้าหา ปลายหัวหยักบานก็กระทบเข้ากับจุดกระสันลึกสุดภายในกาย

“พั่บ! พั่บ! พั่บ!”    “อ๊ะ!..ฮึกกก”

เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องไปทั่วห้องปรุงยา  แข่งกับเสียงฟ้าร้องด้านนอก  จ้าวเฟยหรงเร่งจังหวะสะโพกถี่รัวและหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ เขาดึงรั้งท่อนเอ็นออกมาจนเกือบหลุด  แล้วกระแทกกลับเข้าไปจนสุดโคนซ้ำแล้วซ้ำเล่า ร่างของซินเยว่สั่นคลอนไปตามแรงอัดกระแทก  เตียงไม้ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดราวกับจะพังทลายลงมาได้ทุกเมื่อ

“อ๊ะ... อ๊า... มะ... ไม่ไหว...ท่านแม่ทัพ ข้า..ข้า..ซี๊ดดด”

หมอหญิงผู้อ่อนต่อโลกไม่อาจทนต่อความรัญจวนใจที่แสนสาหัสนี้ได้อีกต่อไป   นางปล่อยเสียงครางหวานหูออกมาอย่างไม่อาย ความเจ็บปวดถูกแทนที่ด้วยความสุขสมที่พุ่งทะยานราวกับพลุแตกในหัว  พิษราคะจากตัวเขาส่งผ่านการเชื่อมต่อ ทำให้ร่างกายของนางตอบสนองเขาอย่างบ้าคลั่ง  ช่องทางอ่อนนุ่มตอดรัดความแข็งแกร่งเป็นจังหวะถี่กระชั้น

“เรียกข้าว่าเฟยหรง... เรียกชื่อข้า ซินเยว่”  ชายหนุ่มคำรามสั่งเสียงพร่า

เขาถอนจูบออก เปลี่ยนเป้าหมายลงมาที่ทรวงอกอวบอิ่มที่กำลังกระเพื่อมไหวตามแรงกระแทก ริมฝีปากร้อนครอบครองยอดปทุมถันสีสด ดูดดึงและขบเม้มสลับซ้ายขวา   มือหนาอีกข้างก็เอื้อมลงไปบดขยี้ติ่งเนื้อเกสรตรงปากทางรักเพื่อเพิ่มความเสียวซ่านให้นางเป็นทวีคูณ

“อ๊าาาา! เฟยหรง... เฟยหรง! ข้า... ข้าจะตายแล้ว อื้ออออ!”

ซินเยว่หวีดร้องเรียกชื่อเขาเสียงหลง ร่างกายบิดเร่าด้วยความทรมานแต่สุขสม  สองมือเล็กที่หลุดจากการเกาะกุมจิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างของแม่ทัพหนุ่มจนเลือดซิบเพื่อระบายความอัดอั้น

เมื่อได้ยินสตรีใต้ร่างเรียกขานนามของตนด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยแรงตัณหา เส้นความอดทนของจ้าวเฟยหรงก็ขาดสะบั้น! แม่ทัพทมิฬโหมกระหน่ำสอดใส่แก่นกายเข้าออก  ราวกับต้องการจะตอกอัดตัวตนของเขาให้ฝังรากลึกเข้าไปในจิตวิญญาณของนาง

“อา... ซินเยว่... เมียข้า...”  เขาคำรามลั่น เร่งจังหวะถี่ยิบในช่วงโค้งสุดท้าย ก่อนที่ร่างหนาจะเกร็งกระตุกอย่างรุนแรง เขาอัดกระแทกความยิ่งใหญ่เข้าไปจนสุดโคน ปลดปล่อยหยาดน้ำรักสีขาวขุ่นที่ร้อนระอุฉีดพ่นเข้าไปในมดลูกของนางระลอกแล้วระลอกเล่า  ซินเยว่เองก็กระตุกเกร็งไปทั้งร่าง  ช่องทางรักบีบรัดความแข็งขึงแน่นหนึบ  นางหวีดร้องสุดเสียงก่อนจะล่องลอยไปแตะขอบสวรรค์เป็นครั้งที่สอง  ร่างบอบบางหอบหายใจรวยริน  ทรวงอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างหนักหน่วง ก่อนที่สติสัมปชัญญะของหมอหญิงจะดับวูบไปเพราะความเหนื่อยล้าที่เกินจะรับไหว

จ้าวเฟยหรงทิ้งตัวลงนอนทาบทับอยู่บนร่างของสตรีที่หลับสนิท ซบใบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่น หอบหายใจโกยอากาศเข้าปอด  ยามเหม่า (05.00 - 06.59 น.)

พายุฝนที่โหมกระหน่ำมาทั้งคืน บัดนี้สงบลงแล้ว เหลือเพียงหยาดฝนปรอยๆ  ที่โปรยปรายลงมา ท้องฟ้าเริ่มทอแสงสีเทาหม่น

บ่งบอกถึงการเริ่มต้นของวันใหม่  อุณหภูมิในร่างกายของจ้าวเฟยหรงกลับเข้าสู่สภาวะปกติ  พิษราคะกลืนวิญญาณที่เกือบจะคร่าชีวิตเขาได้ถูกชำระล้างออกไปจนหมดสิ้นด้วยการเสพสมอย่างหนักหน่วงตลอดทั้งคืน

แม่ทัพหนุ่มค่อยๆ ลืมตาขึ้น ดวงตาคมกริบกลับมาเป็นสีนิลลึกล้ำดั่งเช่นปกติ  ไร้ซึ่งร่องรอยของความบ้าคลั่ง เขายันตัวลุกขึ้นนั่ง มองดูสภาพห้องปรุงยาที่เละเทะไม่ต่างจากสมรภูมิรบ ก่อนจะก้มลงมองสตรีที่กำลังนอนหลับใหลอยู่บนเตียงไม้  หลินซินเยว่นอนขดตัวคุดคู้ด้วยความหนาวเย็น  ร่างกายบอบบางขาวเนียนบัดนี้เต็มไปด้วยรอยช้ำจางๆ จากน้ำมือของเขา หยาดโลหิตสีแดงสดที่แห้งกรังผสมกับคราบน้ำรักยังคงเปรอะเปื้อนอยู่ตามเรียวขาและผ้าปูเตียง เป็นหลักฐานชั้นดีว่าเขาได้พรากความบริสุทธิ์ของนางไปอย่างป่าเถื่อนเพียงใด

จ้าวเฟยหรงรู้สึกถึงก้อนความผิดที่แล่นขึ้นมาจุกที่คอ  เขาเป็นถึงแม่ทัพผู้เกรียงไกร ปกป้องราษฎรนับหมื่นแสน แต่กลับต้องมาย่ำยีสตรีผู้บริสุทธิ์นางหนึ่งเพียงเพื่อรักษาชีวิตของตนเอง  ทว่า... นอกจากความรู้สึกผิดแล้ว ลึกๆ ในใจของเขากลับมีความรู้สึก ‘หวงแหน’ ก่อตัวขึ้นอย่างรุนแรง  รสชาติความหอมหวานและเสียงครางเรียกชื่อของนางยังคงดังก้องอยู่ในหัว ร่างกายของนางช่างเข้ากับเขาได้ดีราวกับสวรรค์สรรค์สร้าง  เขาเอื้อมมือไปหยิบผ้าห่มผืนบางที่ตกอยู่บนพื้นมาคลุมร่างให้หมอหญิงอย่างเบามือ ปลายนิ้วหยาบกร้านเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าผากมนของนางออก

“ข้าจ้าวเฟยหรง... ขอสาบานต่อฟ้าดิน”  เขาพึมพำเสียงแผ่วเบาแต่หนักแน่น

“ในเมื่อข้าพรากพรหมจรรย์ของเจ้ามาแล้ว เจ้าก็คือ ‘ฮูหยิน’ ของข้าแต่เพียงผู้เดียว ข้าจะปกป้องเจ้าด้วยชีวิต จะไม่มีผู้ใดกล้ารังแกเจ้าได้อีก”  ชายหนุ่มลุกขึ้นยืน  คว้าชุดเกราะและเสื้อผ้าที่ขาดวิ่นของตนมาสวมใส่อย่างลวกๆ แววตาของแม่ทัพทมิฬแปรเปลี่ยนเป็นความเหี้ยมเกรียมและเย็นชาเมื่อนึกถึงต้นตอของเรื่องราวทั้งหมด

‘เสนาบดีกรมกลาโหม หวังฉี’

ไอ้สุนัขเฒ่าแซ่หวัง  มันกล้าบังอาจสมคบคิดกับแคว้นศัตรู  ลอบส่งมือสังหารและใช้พิษสกปรกนี้หวังจะให้เขาธาตุไฟแตกซ่านตายอย่างทรมาน  หากเขาตายไป ชินอ๋องหยางหลงย่อมเหมือนถูกตัดแขนขวา  อำนาจทางการทหารย่อมสั่นคลอน

“หึ... สวรรค์ยังไม่ต้องการชีวิตข้า ไอ้สุนัขเฒ่าหวังฉี... เตรียมล้างคอรอรับดาบของข้าได้เลย!”จ้าวเฟยหรงกัดกรามแน่น เขาจำต้องรีบกลับไปรายงานเรื่องแผนกบฏนี้ให้ ‘ชินอ๋องหยางหลง’ ทราบโดยด่วน ก่อนที่พวกมันจะลงมือขั้นต่อไป  แม่ทัพหนุ่มหันกลับมามองหลินซินเยว่อีกครั้ง เขาปลดป้ายหยกประจำตัวแม่ทัพสลักคำว่า ‘จ้าว’ วางไว้ข้างหมอนของนาง พร้อมกับถุงเงินก้อนโต

“รอข้าก่อน ซินเยว่... สะสางเรื่องกบฏเสร็จสิ้นเมื่อใด ข้าจะส่งเกี้ยวแปดคนหามมารับเจ้าเข้าจวนแม่ทัพอย่างสมเกียรติ”  ชายหนุ่มก้มลงประทับรอยจูบที่หน้าผากมนของสตรีผู้เป็นดั่งผู้มีพระคุณและภรรยาของเขา  ก่อนจะหมุนตัวใช้วิชาตัวเบากระโดดพุ่งทะยานออกไปทางหน้าต่าง กลืนหายไปกับสายหมอกยามเช้าทิ้งไว้เพียงกลิ่นอายความเร้าร้อน

และรอยตราบาปที่ประทับลึกลงบนร่างกายและจิตใจของหมอหญิงผู้บริสุทธิ์...คล้อยหลังจ้าวเฟยหรงจากไปเพียงครึ่งชั่วยามร่างบอบบางบนเตียงไม้ก็ค่อยๆ รู้สึกตัว หลินซินเยว่ลืมตาขึ้นด้วยความยากลำบาก ความเจ็บร้าวแล่นปลาบไปทั่วแผ่นหลังและช่วงล่างจนนางต้องนิ่วหน้า  นางพยายามยันตัวลุกขึ้นนั่ง ผ้าห่มผืนบางเลื่อนหลุดลงมา

เผยให้เห็นร่องรอยแห่งความอัปยศที่ปรากฏชัดเจนบนผิวกาย