บทที่  2 ความเร่าร้อนดุดันจากพิษรัก nc

เมื่อปลุกเร้าจนสตรีใต้ร่างเริ่มโอนอ่อนและเปียกชื้น จ้าวเฟยหรงก็ไม่อาจอดทนรอได้อีกต่อไป   ความปวดร้าวที่แกนกลางกายหนุ่มมันตึงเครียดจนแทบจะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ  เขาจัดการปลดชุดเกราะและอาภรณ์ท่อนล่างของตนเองออก เผยให้เห็นความเป็นชายที่ผงาดง้ำและร้อนระอุราวกับแท่งเหล็กเผาไฟ

แม่ทัพหนุ่ม แทรกกายเข้าหว่างเรียวขาเสลา  จับเรียวขางามทั้งสองข้างแยกออกกว้าง ซินเยว่เบิกตากว้างเมื่อสัมผัสได้ถึงความแข็งขึงที่กำลังจดจ่ออยู่ตรงปากทางรักที่ยังไม่เคยมีผู้ใดกล้ำกราย

“มะ... ไม่เอา... ข้ากลัว ฮือ...”  นางส่ายหน้าไปมา น้ำตาไหลอาบแก้ม

จ้าวเฟยหรงโน้มตัวลงมาจูบซับน้ำตาที่หางตาให้นางอย่างแผ่วเบา แม้ฤทธิ์ยาจะทำให้เขาคลุ้มคลั่ง แต่จิตใต้สำนึกส่วนลึกก็ยังรับรู้ว่านางคือสตรีบริสุทธิ์

“อดทนหน่อย... ข้าจะพยายามไม่ให้เจ้าเจ็บมาก... ซินเยว่”   สิ้นคำกล่าว เขาก็ดันสะโพกสอบส่งความแข็งแกร่งทะลวงผ่านปราการด่านแรกและพรหมจรรย์ของนางเข้าไปจนสุดทาง

“กรี๊ดดดดด! เจ็บ! เอาออกไป ข้าเจ็บ!”

ซินเยว่หวีดร้องลั่นด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส   ร่างกายเกร็งสะท้านไปทุกสัดส่วน หยาดโลหิตสีแดงสดไหลซึมออกมาแต้มรอยด่างดวงบนพื้นกระดานไม้  จ้าวเฟยหรงเองก็คำรามในลำคอด้วยความเสียวซ่านและอึดอัด  ช่องทางรักที่คับแคบและบีบรัดตัวเขาแน่นจนแทบปริแตก  เขาหยุดนิ่งอยู่ชั่วครู่เพื่อให้ร่างกายของนางปรับรับความยิ่งใหญ่ของตน  มือสากกอบกุมและฟ้อนเฟ้าเต้าอวบใหญ่และตึงคัด  ก่อนจะก้มลงไปครอยครอง  เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ 

เมื่อเห็นว่าสตรีใต้ร่างเริ่มผ่อนคลายลง สะโพกสอบก็เริ่มขยับขับเคลื่อน จากจังหวะเนิบนาบเชื่องช้า ค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความหนักหน่วงและดุดันตามแรงอารมณ์และฤทธิ์ยาปลุกกำหนัดที่ยังคงพลุ่งพล่านอยู่ในสายเลือด

“พั่บ... พั่บ... พั่บ...”  เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องประสานไปกับเสียงสายฝนที่สาดซัดอยู่ด้านนอกพายุฝนกระหน่ำอย่างบ้าคลั่ง เช่นเดียวกับพายุราคะภายในโรงหมอเล็กๆ แห่งนี้  จ้าวเฟยหรงโหมกระหน่ำสอดใส่ความแข็งแกร่งเข้าออกอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ทุกการกระแทกกระทั้นล้วนลึกซึ้งและหนักหน่วงจนร่างของซินเยว่สั่นคลอนไปตามแรงคลื่นตัณหา

“อ๊ะ... อ๊า... ทะ... ท่านแม่ทัพ... เบาหน่อย ข้า... ข้ารับไม่ไหวแล้ว อ๊า!”เสียงครางหวานหูที่หลุดลอดออกมาจากริมฝีปากบาง ยิ่งทำให้จ้าวเฟยหรงแทบคลั่ง เขาโน้มตัวลงไปดูดดึงยอดปทุมถันสีสดอีกครั้ง มือหนาเลื่อนลงไปเคล้นคลึงสะโพกกลมกลึงและจับยึดไว้แน่น เพื่อรับแรงกระแทกที่เขาสาดซัดเข้าไปอย่างไม่ยั้ง

ความเจ็บปวดในคราแรกมลายหายไปจนสิ้น  เหลือเพียงความเสียวซ่านและรัญจวนใจที่แผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย

ซินเยว่ไม่อาจควบคุมร่างกายของตนเองได้อีกต่อไป สองแขนเรียวยกขึ้นโอบกอดแผ่นหลังกว้างที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อ ปลายนิ้วจิกเกร็งลงบนมัดกล้ามเนื้อเพื่อระบายความเสียวซ่านที่ตีตื้นขึ้นมาจนถึงขีดสุด

“ซินเยว่... อา... เจ้าช่าง... ยอดเยี่ยมยิ่งนัก...”

ชายหนุ่มคำรามลั่น เร่งจังหวะกระแทกกระทั้นถี่รัวและหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ จนในที่สุด พายุราคะก็พัดพาคนทั้งสองไปแตะขอบสวรรค์

“อ๊าาาาา!” ซินเยว่หวีดร้อง ร่างกายเกร็งกระตุกอย่างรุนแรง  ภายในช่องทางรักตอดรัดความแข็งขึงเป็นจังหวะ จ้าวเฟยหรงทนรับแรงบีบรัดไม่ไหว  เขากระแทกกายเข้าออกอีกเพียงสามสี่ครั้ง ก่อนจะปลดปล่อยหยาดน้ำพุร้อนระอุแห่งชีวิตฉีดพ่นเข้าไปในกายสาวจนล้นทะลัก ร่างสูงใหญ่ฟุบหน้าลงกับซอกคอขาวเนียน  หอบหายใจอย่างหนักหน่วง เสียงหัวใจของคนทั้งสองเต้นประสานกันเป็นจังหวะเดียว

ทว่า... พิษราคะกลืนวิญญาณ หาใช่สิ่งที่จะถอนได้ด้วยการเสพสังวาสเพียงคราเดียวไม่... ผ่านไปเพียงจิบชาเดียว  อุณหภูมิในร่างกายของแม่ทัพหนุ่มก็เริ่มร้อนระอุขึ้นมาอีกครั้ง ความเป็นชายที่ยังคงแช่นิ่งอยู่ภายในกายสาวเริ่มขยายขนาดและแข็งขึงขึ้นมาประท้วงอีกครา ซินเยว่ที่เพิ่งจะได้พักหายใจเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เมื่อสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงของคนบนร่าง

“ทะ... ท่าน... ยังไม่พออีกหรือ...”  นางเอ่ยถามเสียงสั่นทั้งๆที่นางนั้นรู้คำตอบดีอยู่แล้ว จ้าวเฟยหรงเงยหน้าขึ้นมองนางด้วยดวงตาที่กลับมาแดงก่ำอีกครั้ง  ริมฝีปากหยักยกยิ้มร้ายกาจที่แฝงไปด้วยความหื่นกระหายอย่างปิดไม่มิด

“คืนนี้ยังอีกยาวไกลนัก ฮูหยินของข้า... ยาถอนพิษขนานนี้ ข้าคงต้องเคี่ยวกรำไปจนกว่าฟ้าจะสางเสียแล้ว...” สิ้นคำกล่าว พายุฝนแห่งตัณหาระลอกใหม่ก็โหมกระหน่ำลงมาอีกครา ค่ำคืนนี้... โรงหมอสกุลหลินคงไม่ได้มีไว้เพื่อรักษาโรคทั่วไปเสียแล้ว แต่ถูกแปรเปลี่ยนเป็นสมรภูมิรบแห่งความเร่าร้อน ที่หลอมละลายทั้งร่างกายและวิญญาณของคนทั้งสองให้หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกันอย่างไม่มีวันแยกจาก...

เสียงอสนีบาตฟาดเปรี้ยงดังกึกก้องไปทั่วผืนฟ้า แสงสว่างวาบสาดส่องผ่านบานหน้าต่างที่เปิดอ้า เผยให้เห็นเรือนร่างของหนุ่มสาวที่ยังคงกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันอยู่บนพื้นกระดานไม้ของโรงหมอสกุลหลิน  กลิ่นคาวเลือดที่เคยคละคลุ้งในคราแรก บัดนี้ถูกกลบด้วยกลิ่นอายแห่งความปรารถนาและหยาดเหงื่อที่ชโลมไปทั่วทุกสัดส่วน  จ้าวเฟยหรงหอบหายใจหนักหน่วง

ดวงตาที่เคยแดงก่ำดั่งโลหิตเริ่มมีแววแห่งสติสัมปชัญญะกลับคืนมาเพียงเสี้ยวหนึ่ง  ทว่าความร้อนรุ่มจาก ‘พิษราคะกลืนวิญญาณ’ ยังคงแผดเผาอยู่ในสายเลือด แก่นกายความเป็นชายที่เพิ่งปลดปล่อยความอัดอั้นไปเมื่อครู่ กลับขยายขนาดพองโตและแข็งขึงขึ้นมาอีกครา ทั้งที่ยังคงฝังลึกอยู่ภายในช่องทางรักที่คับแคบและอ่อนนุ่มของสตรีใต้ร่าง

“อ๊ะ... ทะ... ท่านแม่ทัพ พอเถิด... ข้าเจ็บระบมไปหมดแล้ว...”

หลินซินเยว่ร้องประท้วงเสียงสั่นพร่า ร่างกายบอบบางสั่นสะท้านเมื่อสัมผัสได้ถึงความยิ่งใหญ่ที่กำลังตื่นตัวและเต้นตุบๆ

อยู่ภายในกายของนาง ช่องทางที่บอบช้ำจากการถูกรุกรานอย่างป่าเถื่อนในคราแรกกำลังบีบรัดตัวเขาอย่างไม่ตั้งใจ

“พื้นกระดานแข็งเกินไป... ผิวของเจ้าจะช้ำหมด”

จ้าวเฟยหรงเอ่ยเสียงแหบพร่า เขาไม่ได้สนใจคำร้องขอของนางเลยแม้แต่น้อย ท่อนแขนแกร่งสอดเข้าใต้ข้อพับเข่าและแผ่นหลังบอบบาง ก่อนจะช้อนร่างของหมอหญิงขึ้นอุ้มในท่าตระกองกอด โดยที่จุดเชื่อมต่อของคนทั้งสองยังคงแนบชิดติดกันยังไม่หลุด

“ว้าย! ท่านจะทำอะไร ปล่อยข้าลงนะ!”

ซินเยว่หวีดร้องด้วยความตกใจ  สองแขนเรียวรีบตวัดกอดลำคอแกร่งของชายหนุ่มเอาไว้แน่นเพื่อหาที่ยึดเหนี่ยว ทุกย่างก้าวที่เขาก้าวเดิน สะโพกสอบก็ขยับสอดเสยความแข็งแกร่งเข้าไปในกายของนางลึกซึ้งยิ่งขึ้น  แรงเสียดสีจากท่วงท่าที่ไร้จุดวางเท้าทำให้นางเสียวซ่านจนต้องเชิดหน้าขึ้น หอบหายใจถี่กระชั้น

“อ๊า... อื้อ...”

แม่ทัพหนุ่มอุ้มนางเดินตรงไปยังเตียงไม้สำหรับตรวจคนไข้ที่ตั้งอยู่มุมห้อง เขาวางร่างบอบบางที่อ่อนระทวยลงบนฟูกผ้าฝ้ายอย่างทะนุถนอมกว่าในคราแรก  แสงตะเกียงน้ำมันที่ริบหรี่ส่องกระทบผิวเรือนร่างขาวเนียนที่บัดนี้เต็มไปด้วยรอยแดงช้ำ ตัดกับรอยแผลเป็นประปรายบนผิวกายสีทองแดงของบุรุษนักรบ ช่างเป็นภาพที่ขัดแย้งทว่าเย้ายวนใจยิ่งนัก

จ้าวเฟยหรงก้มมองผลงานของตนเองด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยไฟตัณหา  เขารวบข้อเท้าเล็กทั้งสองข้างของนางขึ้นพาดบนบ่ากว้างของตน เปิดเปลือยความงดงามและช่องทางรักที่กำลังบีบรัดตอดขมิบให้ปรากฏแก่สายตาอย่างชัดเจน หยาดน้ำหวานสีใสผสมกับหยาดโลหิตจางๆ ไหลซึมออกมาอาบชโลมแก่นกายของเขาจนเปียกชุ่ม