บทที่ 4  ปราบพยศเครื่องบรรณาการ

ความทรงจำในค่ำคืนที่ผ่านมาไหลบ่าเข้ามาในหัวราวกับฝันร้าย... บุรุษชุดดำผู้บ้าคลั่ง การถูกย่ำยีอย่างป่าเถื่อน และความรัญจวนใจที่น่าละอายที่ร่างกายของนางตอบสนองเขาไป

“ฮึก... สวรรค์ ทำไมท่านถึงใจร้ายกับข้าเช่นนี้”

ซินเยว่กอดเข่าร้องไห้สะอึกสะอื้น น้ำตาไหลอาบแก้ม นางเป็นเพียงหมอหญิงกำพร้าที่พยายามดิ้นรนเปิดโรงหมอเลี้ยงชีพ แต่กลับต้องมาสูญเสียสิ่งที่มีค่าที่สุดให้กับบุรุษที่เกรียงไกรเกินจะเอื้อมถึง   ขณะที่กำลังร้องไห้อย่างหนัก สายตาของนางก็เหลือบไปเห็น ‘ป้ายหยกสีดำสนิท’ และถุงเงินที่วางอยู่ข้างหมอน มือเล็กที่สั่นเทาเอื้อมไปหยิบป้ายหยกขึ้นมาดู สัญลักษณ์ตัวอักษร ‘จ้าว’ ที่สลักอยู่บนนั้น ทำให้นางเบิกตากว้าง

ในเมืองหลวงต้าหยางแห่งนี้  ผู้ที่มีสิทธิ์พกป้ายหยกสีดำสลักอักษรนี้ มีเพียงตระกูลเดียว... ‘จ้าวเฟยหรง... แม่ทัพทมิฬมือขวาของอ๋องปีศาจ!’

“ทะ... ท่านแม่ทัพจ้าวงั้น”  ซินเยว่กำป้ายหยกในมือแน่น ความรู้สึกเกลียดชังและหวาดกลัวตีรวนขึ้นมาในอก  เขาคือบุรุษที่ได้ชื่อว่าโหดเหี้ยมและเย็นชาที่สุดในแผ่นดิน สังหารศัตรูโดยไม่กะพริบตา แล้วบุรุษเช่นนั้นหรือที่ย่ำยีนางเมื่อคืน!

“เอาเงินมาทิ้งไว้... คงคิดว่าข้าเป็นสตรีหอนางโลมกระมัง”

นางแค่นยิ้มหยันให้กับชะตากรรมของตนเอง น้ำตาร่วงหล่นลงมากระทบป้ายหยก  หลินซินเยว่ปาดน้ำตาทิ้ง ความอ่อนแอถูกแทนที่ด้วยความเด็ดเดี่ยว นางจะไม่ยอมเป็นของเล่นหรือสตรีอุ่นเตียงของแม่ทัพผู้โหดเหี้ยมผู้นั้นเด็ดขาด!  นางฝืนทนความเจ็บปวด ลุกขึ้นสวมเสื้อผ้าชุดใหม่  จัดการทำความสะอาดร่างกายและร่องรอยคาวโลกีย์ออกจนหมดสิ้น

นางเก็บป้ายหยกและถุงเงินซ่อนไว้ในหีบใต้เตียงอย่างมิดชิด ปฏิญาณกับตนเองว่าชาตินี้จะไม่ขอพบเจอหรือข้องเกี่ยวกับบุรุษผู้นั้นอีก ทว่า... ชะตาฟ้าลิขิตนั้นยากจะหลีกหนี  ด้ายแดงที่ถูกผูกมัดด้วยตัณหาและพิษร้ายได้เกี่ยวกระหวัดคนทั้งสองเอาไว้แล้วอย่างแน่นหนา...อีกไม่นาน... กงล้อแห่งโชคชะตา จะพัดพาหมอหญิงผู้นี้ ให้ต้องก้าวเท้าเข้าสู่ ‘จวนชินอ๋อง’ ศูนย์กลางแห่งอำนาจและการนองเลือด และที่นั่น... นางจะได้พบกับผู้บุกรุกในยามวิกาลของนางอีกครั้ง!

ณ จวนชินอ๋อง ศูนย์กลางอำนาจทางการทหารที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในเมืองหลวงแคว้นต้าหยาง บรรยากาศภายในจวนวันนี้เต็มไปด้วยความตึงเครียดและกดดัน  กองทหารเกราะดำยืนเรียงรายอารักขาอย่างแน่นหนา  ลมพัดโชยกลิ่นอายแห่งการเข่นฆ่าและคาวเลือดจางๆ ลอยมาจากลานประหารหลังจวน

ภายในตำหนักกลาง ร่างสูงตระหง่านของ ‘ชินอ๋องหยางหลง’ ประทับนั่งอยู่บนบัลลังก์สลักลายพยัคฆ์ บุรุษผู้เป็นอนุชาของฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน ผู้ได้สมญานามว่า ‘อ๋องปีศาจ’  ใบหน้าหล่อเหลาคมคายราวกับเทพเซียน  ทว่าดวงตาเรียวรีดั่งพญาอินทรีกลับฉายแววเย็นชาและโหดเหี้ยมจนไม่มีผู้ใดกล้าสบตา  เขาสวมอาภรณ์สีดำขลิบทองที่ดูสูงศักดิ์และน่าเกรงขาม

“รายงานท่านอ๋อง! ขบวนบรรณาการจากแคว้นซีโจวเดินทางมาถึงแล้วพ่ะย่ะค่ะ!”

 ทหารนายหนึ่งวิ่งเข้ามารายงาน คุกเข่าลงเบื้องหน้าบัลลังก์   หยางหลงแค่นเสียงหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน

“แคว้นซีโจว... แคว้นสวะที่กล้าลอบส่งสายลับเข้ามาสืบราชการลับในต้าหยาง  ทว่าพอถูกจับได้ กลับขี้ขลาดส่งอิสตรีมาเป็นเครื่องบรรณาการเพื่อขอสงบศึก หึ... ช่างน่าสมเพชเสียจริง”

“ฮ่องเต้แคว้นซีโจวส่ง ‘องค์หญิงหนิงเหอ’ พระธิดาองค์โปรดมาเป็นเชลยบรรณาการพ่ะย่ะค่ะ ท่านอ๋องจะให้จัดเตรียมจวนพักรับรองหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?”

“จวนพักรับรองงั้นหรือ?”  หยางหลงเลิกคิ้วขึ้น ริมฝีปากหยักยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม   “เชลยก็คือเชลย นำตัวนางไปขังไว้ที่ ‘ตำหนักเร้นเงา’ ท้ายจวนเสีย... ข้าจะไปดูหน้าองค์หญิงผู้สูงศักดิ์เสียหน่อย ว่าจะงดงามคุ้มค่ากับเลือดของทหารต้าหยางที่เสียไปหรือไม่”

ตำหนักเร้นเงา... สถานที่ที่ถูกปิดตายและล้อมรอบด้วยกำแพงสูงลิบ ภายในตกแต่งอย่างหรูหราทว่ากลับให้ความรู้สึกอึดอัดราวกับกรงทองที่ไร้ทางออก

‘องค์หญิงหนิงเหอ’ ในชุดกระโปรงยาวสีแดงเพลิงที่ปักดิ้นทองลายหงส์อย่างประณีต กำลังยืนนิ่งอยู่กลางห้อง ดวงตากลมโตที่แฝงไปด้วยความเย่อหยิ่งและเด็ดเดี่ยวกวาดมองไปรอบๆ แม้จะตกอยู่ในสถานะเชลยบรรณาการ  แต่นางก็ยังคงรักษากิริยาสง่างามสมสายเลือดขัตติยะ  นางยอมเสียสละตนเองมาที่นี่ ก็เพื่อหาทางขโมยแผนที่ค่ายกลของกองทัพต้าหยางกลับไปช่วยแคว้นของตน!

“ปัง”!  บานประตูตำหนักถูกเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของชินอ๋องหยางหลงที่ก้าวเข้ามา บรรยากาศภายในห้องหนาวเย็นลงฉับพลัน  หนิงเหอหันขวับไปมองบุรุษผู้บุกรุก นางเคยได้ยินกิตติศัพท์ความโหดเหี้ยมของเขามามาก

แต่เมื่อได้พบตัวจริง รังสีอำมหิตและกลิ่นอายบุรุษเพศที่แผ่ซ่านออกมา กลับทำให้นางรู้สึกประหม่าจนต้องลอบกำหมัดแน่น

หยางหลงก้าวเดินเชื่องช้าเข้ามาใกล้ สายตาคมกริบกวาดมองประเมินสตรีตรงหน้าตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ผิวพรรณขาวผ่องดุจงาช้างตัดกับอาภรณ์สีแดงสด ริมฝีปากอวบอิ่มสีชาด และดวงตาที่กล้าสบตาเขาอย่างไม่ลดละ... งดงามและหยิ่งผยองยิ่งนัก   “เจ้าหรือ... องค์หญิงหนิงเหอ บรรณาการที่พ่อเจ้าส่งมาเพื่อแลกกับความอยู่รอดของแคว้นขี้ขลาดนั่น”

หยางหลงเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าคำพูดกลับเชือดเฉือนดั่งคมมีด

“อ๋องปีศาจ... ปากท่านช่างสกปรกสมคำร่ำลือ”  หนิงเหอเชิดหน้าขึ้น ตอบโต้ด้วยน้ำเสียงหยิ่งทะนง  “แคว้นซีโจวของข้าหาได้ขี้ขลาด หากแต่ขุนนางบางคนกระทำการโดยพลการ ข้ามาที่นี่เพื่อแสดงความบริสุทธิ์ใจของเสด็จพ่อต่างหาก!”

“บริสุทธิ์ใจ?”...หยางหลงหัวเราะร่วน ขยับเข้าไปประชิดตัวนางอย่างรวดเร็ว  มือหนาคว้าหมับเข้าที่ปลายคางมน ออกแรงบีบจนนางนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด  “สตรีที่กล้าเถียงข้าฉอดๆ เช่นเจ้า คงไม่รู้จักคำว่าบริสุทธิ์ใจกระมัง... ข้าล่ะอยากรู้นัก ว่าความเย่อหยิ่งของเจ้า จะทนทานไปได้สักกี่น้ำ”

“ปล่อยข้านะ!” หนิงเหอสะบัดหน้าหนี ยกมือขึ้นผลักแผงอกกว้างสุดแรง ทว่าเขากลับไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย หยางหลงดึงร่างบางเข้ามากระแทกกับแผงอกแกร่ง  ก้มหน้าลงไปใกล้จนจมูกแทบชนกัน ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวแก้มเนียน “เจ้าเป็นเพียงเชลย เป็นเพียงของเล่นที่พ่อเจ้ายกให้ข้า  ข้าจะทำสิ่งใดกับเจ้า ย่อมเป็นสิทธิ์ของข้า”

สิ้นคำกล่าว หยางหลงก็ก้มลงประกบจูบริมฝีปากอวบอิ่มสีชาดนั้นอย่างรุนแรงและป่าเถื่อน! มันคือจูบที่เต็มไปด้วยการลงทัณฑ์และการแสดงอำนาจ  ฟันคมกัดดึงกลีบปากล่างของนางจนได้กลิ่นคาวเลือด หนิงเหอเบิกตากว้าง พยายามดิ้นรนและทุบตีแผ่นหลังกว้าง ทว่ายิ่งนางดิ้น เขาก็ยิ่งรัดอ้อมแขนแน่นขึ้น  ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปตักตวงความหวานภายในโพรงปากอย่างจาบจ้วงดูแครน

“อื้อ! ปะ... ปล่อย!”

หนิงเหอร้องประท้วงในลำคอ  นางกัดลิ้นของเขาอย่างแรงจนเลือดซิบ ทว่าหยางหลงกลับไม่สะทกสะท้าน เขายอมถอนริมฝีปากออกช้าๆ เลียคราบเลือดที่มุมปากตนเองด้วยแววตาที่วาววับไปด้วยไฟตัณหาและโทสะ

“พยศนักนะ... ดี! เปิ่นหวางชอบม้าพยศ ยิ่งพยศ ข้าก็ยิ่งอยากปราบให้อยู่หมัด!”

อ๋องปีศาจตวัดร่างขององค์หญิงขึ้นอุ้มพาดบ่าอย่างง่ายดาย หนิงเหอหวีดร้องและดิ้นรนสุดชีวิต  สองขาเตะถีบกลางอากาศ แต่มือหนากลับฟาดลงบนบั้นท้ายงอนงามอย่างแรงเป็นการทำโทษ  “เพียะ!”

“โอ๊ย! ไอ้คนป่าเถื่อน! ปล่อยข้านะ ข้าเป็นถึงองค์หญิง!”

“องค์หญิงแล้วเยี่ยงไร  เมื่ออยู่บนเตียงของเปิ่นหวาง เจ้าก็คือสตรีที่ต้องคอยบำเรอปลนเปลอให้ข้ามีความสุขมิใช่หรือ!”

อ๋องปีศาจโยนร่างของหนิงเหอลงบนเตียงไม้สลักหลังใหญ่ใจกลางห้องอย่างไม่ปรานี  ร่างบอบบางจุกจนพูดไม่ออก ยังไม่ทันที่นางจะขยับตัวหนี ชายหนุ่มก็ตามขึ้นมาคร่อมทาบทับ มือหนาข้างหนึ่งรวบข้อมือทั้งสองข้างของนางตรึงไว้เหนือศีรษะอย่างแน่นหนา