บทที่ 6

“เมืองอวิ๋นจิง... ตระกูลซ่งเหรอ?”

เธอแทบจะคิดว่าตัวเองหูฝาดไป

มือที่กำลังหยอกล้อลูกสุนัขสั่นระริกโดยไม่รู้ตัว

“ครอบครัวฝั่งคุณตาคุณยายของเราน่ะ”

สีซือเฉิงอธิบายด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ตอนนั้นแม่ตามคุณยายที่แต่งงานใหม่เข้าตระกูลซ่ง คุณตาเป็นคนเลี้ยงดูแม่มาจนโต ความสัมพันธ์ของพวกเขาดีมาก”

วินาทีนั้น เคอหนิงเงยหน้าขึ้นมาอย่างไม่อยากจะเชื่อ “คุณ... พูดว่าอะไรนะ?”

ย้อนกลับไปตอนที่เธอแต่งงานกับสีซือเฉิง ด้วยความที่ขาของเขาไม่ค่อยสะดวกนัก งานแต่งงานจึงไม่ได้จัดอย่างใหญ่โต

เป็นเพียงการจดทะเบียนสมรสและร่วมโต๊ะกินข้าวกับครอบครัวตระกูลสีอย่างเรียบง่ายเท่านั้น

ญาติฝั่งแม่สามีอย่างซ่งหมิ่นไม่มีใครมาร่วมงานเลยสักคน เพียงแต่ส่งคนนำของขวัญและซองเงินมาให้

หากซ่งหมิ่นเป็นลูกสาวของตระกูลซ่ง งั้น “เขา” ก็คือ... ของสีซือเฉิงน่ะสิ?

ฝันร้ายเมื่อห้าปีก่อนถาโถมเข้ามาดั่งเกลียวคลื่น เคอหนิงราวกับตกลงไปในห้องน้ำแข็ง เลือดในกายเย็นเฉียบและจับตัวเป็นก้อนในชั่วพริบตา

ร่างกายแข็งทื่อไปหมด

ในที่สุดสีซือเฉิงก็สังเกตเห็นความผิดปกติของเธอ ความห่วงใยแฝงแววหยั่งเชิงที่ยากจะสังเกตเห็น “หนิงหนิง คุณเป็นอะไรไป?”

“มะ... ไม่ได้เป็นอะไร...”

เคอหนิงฝืนยิ้มมุมปาก ไม่กล้าคิดให้ลึกซึ้งไปกว่านี้

แม้เธอจะพยายามรักษาสีหน้าให้เรียบเฉย แต่ความสั่นเทาจาง ๆ ก็ยังเผยให้เห็นถึงความร้อนรนในใจ

เมื่อเห็นเธอเป็นเช่นนี้ สีซือเฉิงจึงคิดไปว่าชื่อเสียงของตระกูลซ่งเมืองอวิ๋นจิงคงจะยิ่งใหญ่เกินไป เคอหนิงอาจจะกลัวว่าคนตระกูลสีจะทำให้เธอต้องลำบากใจในวันงานเลี้ยง เขาจึงเอื้อมมือไปกอบกุมนิ้วมือที่เย็นเฉียบของเธอไว้

น้ำเสียงของเขาอบอุ่นดั่งน้ำอุ่น ชวนให้รู้สึกอุ่นใจ “วางใจเถอะ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ผมจะคอยปกป้องคุณเอง”

รถยนต์แล่นมาจอดสนิทที่หน้าประตูคฤหาสน์

เจียงซินราวกับมารออยู่ก่อนแล้ว รถเพิ่งจะจอดสนิท วินาทีต่อมาเธอก็ปรี่เข้ามาหาทันที

“พี่รอง พวกพี่กลับมาแล้ว”

เจียงซินช่วยคนขับรถพยุงสีซือเฉิงไปนั่งบนรถเข็น ราวกับกลัวว่าหากช้าไปเพียงเสี้ยววินาทีจะถูกเคอหนิงชิงตัดหน้า

“ฉันได้ยินมาว่าพี่เคอหนิงได้รับบาดเจ็บ ตกอกตกใจไปทั้งวัน ตกลงมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่คะ?”

เคอหนิงสัมผัสได้ถึงความสะใจที่แฝงอยู่ในน้ำเสียงของอีกฝ่าย มือที่กำลังจะปิดประตูรถชะงักไปเล็กน้อย

“เธอรู้เรื่องที่ฉันบาดเจ็บได้ยังไง?”

แววตาของเธอสาดประกายคมกริบราวกับจะมองทะลุปรุโปร่งไปถึงเนื้อแท้ของอีกฝ่าย

เรื่องที่ถูกผู้หญิงบ้าคนนั้นทำร้ายก่อนไปทำงาน แม้แต่สีซือเฉิงเธอก็ยังไม่ได้บอกเลย นับประสาอะไรกับเจียงซินที่แทบจะไม่เคยเห็นหน้ากันด้วยซ้ำ

นอกเสียจากว่า...

เมื่อเห็นอีกฝ่ายอึกอักตอบไม่ได้ เคอหนิงจึงหิ้วกล่องสัตว์เลี้ยงก้าวประชิดตัวเข้า ไปอีกนิด “พูดมาสิ เธอรู้ได้ยังไงว่าฉันบาดเจ็บ?”

“พี่รอง...”

เจียงซินมีท่าทีร้อนตัวขึ้นมาวูบหนึ่ง เธอหันไปมองสีซือเฉิงตามสัญชาตญาณ ทว่าภาพที่เขากำลังแสดงความห่วงใยเคอหนิงกลับทิ่มแทงใจจนเจ็บปวดแปลบ

สองมือของเธอกำหมัดแน่น ก่อนจะตอบตะกุกตะกักภายใต้สายตาจับผิดของเคอหนิง “ฉัน... ฉันได้ยินมาจากเพื่อนที่ทำงานอยู่ในโรงพยาบาลน่ะค่ะ เขารู้ว่าฉันมีความสัมพันธ์ยังไงกับตระกูลสี ก็เลยช่วยเป็นหูเป็นตาให้เป็นธรรมดา…”

“บังเอิญขนาดนั้นเลย?”

“ชะ... ใช่ค่ะ…”

เจียงซินเริ่มจะรับมือไม่ไหวจนมีเหงื่อผุดพรายขึ้นตามไรผม

จังหวะที่กำลังคิดหาทางหนีทีไล่ เจียงอวิ๋นฮ่วนก็ส่งเสียงเรียกปะป๊าซือเฉิงพร้อมกับวิ่งหน้าตั้งออกมาจากในคฤหาสน์

ในมือของเด็กชายอุ้มลูกฟุตบอลเด็กเล่นเอาไว้ ทว่าเมื่อเหลือบไปเห็นกล่องใส่สัตว์เลี้ยงในมือของเคอหนิง เขาก็กรีดร้องลั่นและปาลูกฟุตบอลใส่เธออย่างแรง

“ปะป๊าซือเฉิงช่วยด้วย! ผู้หญิงใจร้ายเอาหมาเหม็นเน่ากลับมาหลอกผมอีกแล้ว!”

เคอหนิงเบี่ยงตัวหลบได้ทัน แต่สุนัขพันธุ์บิชองตัวน้อยในกล่องก็ยังสะดุ้งตกใจจนส่งเสียงครางหงิง ๆ อย่างขวัญเสีย

สีซือเฉิงรวบตัวเจียงอวิ๋นฮ่วนที่โผเข้าหามากอดไว้แนบอก พลางลูบหลังปลอบ โยนอย่างอ่อนโยน “ไม่เอาน่า สุนัขตัวนี้ปะป๊าซือเฉิงเป็นคนซื้อมาเองนะ มันเชื่องมากเลยล่ะ เป็นเด็กดีเหมือนฮ่วนฮ่วนของป๊าไงครับ”

“ไม่ร้องนะครับ คนเก่ง”

“งะ... งั้นปะป๊าซือเฉิงต้องไปกินข้าวที่ร้านอาหารสำหรับเด็กกับฮ่วนฮ่วนแล้วก็หม่าม้าสิฮะ ฮ่วนฮ่วนถึงจะหายกลัว…”

แววตาของสีซือเฉิงอ่อนโยนลงทันตา เขาพยักหน้ารับ “ได้สิครับ ฮ่วนฮ่วนอยากกินอะไร ป๊าตามใจหมดเลย”

น้ำเสียงนั้นหวานละมุนจนแทบจะหลอมละลาย

ขณะที่กำลังจะหันไปสั่งให้คนขับรถเตรียมรถ จู่ ๆ เขาก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ มือหนายกขึ้นแตะเบรกห้ามเจียงซินที่กำลังจะเข็นรถเข็น ก่อนจะหันไปมองเคอหนิงตามสัญชาตญาณ

เมื่อครู่นี้ตอนอยู่บนรถ พวกเขาตกลงกันไว้ดิบดีแล้วว่าจะทานมื้อค่ำด้วยกัน...

ทว่าเคอหนิงกลับมองเห็นความรู้สึกที่เรียกว่าความรู้สึกผิดฉายชัดอยู่ในแววตาของเขา

ความหมายนั้นชัดเจนเสียยิ่งกว่าอะไรดี

เขาไม่อยากทำให้เจียงอวิ๋นฮ่วนต้องผิดหวัง

เคอหนิงพลันรู้สึกว่าตนเองเริ่มจะชินชากับสถานการณ์เช่นนี้เสียแล้ว

เธอเพิ่งตระหนักได้ว่า แท้จริงแล้วตั้งแต่ต้นจนจบ เธอไม่เคยคาดหวังเลยสักนิดว่าสีซือเฉิงจะยอมปฏิเสธเจียงอวิ๋นฮ่วนเพื่อเธอ

อาศัยจังหวะที่เขากำลังรู้สึกผิด เคอหนิงจึงหยิบสัญญาที่ร่างเตรียมไว้ออกมาจากกระเป๋า “ซือเฉิงคะ คุณรับปากแล้วนะว่าจะคุยเรื่องความร่วมมือกับสำนักงานทนายความกับฉันคืนนี้…”

สีซือเฉิงกำลังจะเอื้อมมือไปรับมาอ่านรายละเอียด ทว่าเจียงอวิ๋นฮ่วนที่อยู่ข้าง ๆ ก็เริ่มงอแงเสียงดังว่าตัวเองหิวข้าวแล้ว

มือที่กำลังยื่นเอกสารของเคอหนิงชะงักค้างอยู่กลางอากาศอย่างถูกจังหวะ

เธอไม่ได้ส่งมันให้เขา แต่กลับบีบกระดาษในมือแน่นด้วยความประหม่าจนขอบกระดาษยับย่น

ท่าทางของเธอดูราวกับคนที่ต้องยอมกล้ำกลืนฝืนทนอย่างถึงที่สุด

สีซือเฉิงเห็นแล้วก็อดสงสารไม่ได้ ประกอบกับเมื่ออยู่ต่อหน้าเคอหนิง เขาก็รู้สึกผิดอยู่เต็มอก

ขณะที่กำลังจะเอื้อมมือไปรับเอกสารมาเปิดอ่าน เสียงค่อนขอดก็ดังแว่วเข้ามาเป่าหู

“พี่รองคะ พี่กำลังจะเซ็นสัญญาอะไรกับพี่เคอหนิงเหรอคะ?”

สิ่งศักดิ์สิทธิ์คุ้มครอง ขอให้เป็นหนังสือหย่าทีเถอะ!

ด้านมืดในจิตใจของเจียงซินเริ่มแผ่ขยาย เธอแสร้งทำเป็นสงวนท่าที ทว่าก็อดรนทนไม่ไหวอยากจะสอดรู้สอดเห็นให้กระจ่าง

“ไม่มีอะไรหรอก แค่เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ น่ะ”

สีซือเฉิงเปิดพลิกหน้ากระดาษดูผ่าน ๆ

เจียงซินทนเห็นเขาใส่ใจเรื่องของเคอหนิงไม่ได้ เธอจึงลอบส่งสายตาให้ลูกชายหัวแก้วหัวแหวน

เจียงอวิ๋นฮ่วนรับมุกอย่างรู้ใจ รีบกอดแขนสีซือเฉิงพลางออดอ้อนหน้าตาน่าสงสารว่าตัวเองหิวจนไส้จะกิ่วแล้ว

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุใด ปกติแล้วเขาเป็นคนที่มีความอดทนกับเด็กมาก ทว่าวินาทีนี้กลับมีความหงุดหงิดรำคาญใจผุดขึ้นมาวูบหนึ่ง

ตัวหนังสือบนเอกสารแทบไม่เข้าหัวด้วยซ้ำ เมื่อเห็นว่าเอกสารสำคัญและหนังสือมอบอำนาจอยู่ครบถ้วน เขาจึงล้วงหยิบปากกาหมึกซึมออกมา แล้วตวัดลายเซ็นลงบนจุดที่ต้องเซ็นอย่างรวดเร็ว

“ส่วนเรื่องที่เหลือ เอาไว้ถึงเวลาเข้างานค่อยโยนให้โจวเหยียนไปจัดการก็แล้วกัน”

โจวเหยียนคือเลขาของสีซือเฉิง

เคอหนิงรู้จักดี เธอจึงไม่ได้พูดอะไรให้มากความ เพียงแค่รับเอกสารกลับมาแล้วพยักหน้ารับ

ในขณะเดียวกัน คนขับรถก็เตรียมรถยนต์เสร็จสรรพเรียบร้อย

เจียงอวิ๋นฮ่วนกระโดดโลดเต้นขึ้นรถไปอย่างอารมณ์ดี

ส่วนเจียงซินที่ยืนสงบปากสงบคำดูลาดเลาอยู่นาน ก็เดินกรีดกรายเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเคอหนิง

สายตาของเธอปรายมองใบหน้าของอีกฝ่าย นัยน์ตาแฝงแววเย่อหยิ่งลำพองใจที่ยากจะจับสังเกต “พี่เคอหนิงคะ ถ้ามีอะไรที่พี่อยากทานเป็นพิเศษก็ส่งข้อความมาบอกฉันได้เลยนะคะ เดี๋ยวตอนที่ฉันกับพี่รองกลับมา จะได้หิ้วมาฝาก”

นิ้วเรียวลูบคลำเอกสารที่สีซือเฉิงเพิ่งจะจรดปลายปากกาเซ็นลงไปเมื่อครู่ เคอหนิงไม่เพียงแต่ไม่รู้สึกขุ่นข้องหมองใจ แต่กลับรู้สึกอยากจะหัวเราะออกมาอย่างบอกไม่ถูก

“ไม่ต้องลำบากหรอก พวกเธอไปเที่ยวกันให้สนุกเถอะ”

ตัวอยู่แต่ใจไม่อยู่... เจ็บปวดเสียยิ่งกว่าใจอยู่แต่ตัวไม่อยู่เสียอีก

อยากจะไปไหนก็ไปเถอะ

เพราะถึงอย่างไร... เรื่องระหว่างเราก็คงยื้อเวลาต่อไปได้อีกไม่นานนักหรอก