บทที่ 5

กลางดึก

เคอหนิงร่างหนังสือหย่ากับสีซือเฉิงในห้องทำงานจนเสร็จ วันรุ่งขึ้นเธอก็ไปทำงานที่สำนักงานทนายความตามปกติ

ทว่าเพิ่งจะจอดรถเสร็จ จู่ ๆ ก็มีผู้หญิงผมเผ้ารุงรังคนหนึ่งพุ่งพรวดเข้ามาตรงหน้า

เคอหนิงกดล็อกประตูรถแทบจะในทันทีด้วยสัญชาตญาณ

“นังสารเลว! ทนายหน้าเลือด! คืนความบริสุทธิ์ให้ลูกชายฉันมานะ!”

ผู้หญิงคนนั้นทำท่าเหมือนคนเสียสติ เธอใช้ก้อนอิฐในมือทุบกระจกรถจนแตกละเอียด เสียงเศษกระจกแตกกระจายดังกราว

เศษกระจกบางส่วนกระเด็นมาโดนตัวเคอหนิง ทำให้แขนของเธอถูกบาดเป็นรอยหลายแห่ง

ความวุ่นวายที่เกิดขึ้นดึงดูดความสนใจของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยในลานจอดรถ รปภ. สองสามคนรีบวิ่งเข้ามาช่วยกันล็อกตัวหญิงวัยกลางคนคนนั้นไว้

หนึ่งในนั้นหันมาถามเธอ “ทนายเคอ คุณไม่เป็นไรใช่ไหมครับ?”

เคอหนิงส่ายหน้า ก่อนจะเปิดประตูและก้าวลงจากรถ

หญิงคนนั้นยังคงก่นด่าไม่หยุด เคอหนิงถึงเพิ่งจำได้ว่าเธอเป็นใคร

เมื่อสามปีก่อน เธอเคยรับทำคดีเด็กสาวคนหนึ่งที่ถูกล่วงละเมิดทางเพศ

ตอนที่พ่อแม่ของเด็กคนนั้นมาหาเธอ พวกเขาร้องไห้จนแทบขาดใจ แต่น่าเสียดายที่หลักฐานไม่เพียงพอ สำนักงานทนายความหลายแห่งจึงปฏิเสธที่จะรับทำคดีนี้

แต่เคอหนิงเลือกที่จะรับคดีนี้ เธอวิ่งเต้นหาหลักฐานอยู่นานถึงปีครึ่ง ในที่สุดก็ชนะคดี และเด็กหนุ่มที่ก่อเหตุก็ถูกศาลตัดสินจำคุกทั้งหมด

หนึ่งในผู้ก่อเหตุคือลูกชายของผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้านี้ ได้ยินมาว่าตอนนั้นเด็กนั่นเพิ่งจะสอบติดโรงเรียนมัธยมชื่อดังด้วยซ้ำ

ผู้หญิงคนนี้เคยพยายามเอาเงินมาฟาดหัวเพื่อติดสินบนให้เคอหนิงถอนตัวจากการเป็นทนายให้เหยื่อ แต่เคอหนิงปฏิเสธไปโดยไม่แม้แต่จะชายตามอง

“คุณเคอครับ?”

รปภ. เรียกเธอซ้ำอีกสองสามครั้ง เคอหนิงถึงได้สติกลับมา “คุณดูสิครับว่าจะให้จัดการเรื่องนี้ยังไงดี?”

“แจ้งตำรวจเถอะค่ะ”

เคอหนิงหันกลับไปมองรถของตัวเองที่ถูกทุบจนเละเทะ “อะไรที่ต้องชดใช้ก็ให้เขาชดใช้ อะไรที่ต้องขอโทษก็ต้องขอโทษ”

ส่วนเรื่องอื่น...

เธอหรี่ตาลงเล็กน้อย

คดีนี้ปิดฉากไปปีกว่าแล้ว ถ้าคิดจะแก้แค้นก็ควรจะทำตั้งนานแล้ว จู่ ๆ มาโผล่เอาป่านนี้...

เมื่อได้รับคำสั่ง รปภ. ก็คุมตัวหญิงคนนั้นเตรียมจะเดินออกไป

ทว่าผู้หญิงคนนั้นกลับดิ้นรนอย่างบ้าคลั่งเพื่อจะสะบัดให้หลุดจากการจับกุม เสียงด่าทอด้วยถ้อยคำหยาบคายดังก้องไปทั่วลานจอดรถ

เคอหนิงทำเป็นหูทวนลมแล้วเดินออกไป

เรื่องในตอนนั้นเธอไม่ได้ทำอะไรผิดเลยสักนิด จึงไม่คิดจะเก็บเอาคำด่าทอพวกนี้มาใส่ใจ

แต่จิ่งจือกลับนั่งไม่ติด โดยเฉพาะตอนที่เห็นรอยแผลถูกบาดบนแขนของเธอ ไม่ว่ายังไงก็ยืนกรานจะพาเธอไปทำแผลที่โรงพยาบาลให้ได้

เคอหนิงขัดใจเพื่อนไม่ได้ จึงต้องยอมตามไปที่ห้องฉุกเฉิน

บาดแผลรุนแรงกว่าที่คิดเอาไว้ ถึงขั้นมีแผลหนึ่งที่ต้องเย็บ

ระหว่างนั้น จิ่งจือเดินออกไปรับโทรศัพท์

พอเห็นอีกฝ่ายเดินกลับมาด้วยสีหน้าไม่สู้ดี เคอหนิงจึงถามด้วยความเป็นห่วง: “เป็นอะไรหรือเปล่า?”

“ไม่มีอะไรหรอก ลูกความโทรมาน่ะ”

จิ่งจือแสร้งยิ้มทำทีว่าสบายใจ “จริงสิ เรื่องของเธอกับสีซือเฉิงไปถึงไหนแล้ว? ตั้งใจจะฟ้องหย่าตามกระบวนการกฎหมายจริง ๆ เหรอ?”

เคอหนิงดูออกว่าอีกฝ่ายกำลังเปลี่ยนเรื่อง แต่ก็ไม่ได้พูดเปิดโปง เธอเพียงยกยิ้มมุมปากบาง ๆ “ถ้าไม่ถึงคราวจำเป็นจริง ๆ ฉันก็ไม่อยากเลือกวิธีขึ้นศาล”

ถึงเรื่องที่สีซือเฉิงพิการจะเป็นแค่เรื่องโกหก แต่เรื่องที่เขาเคยเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อช่วยเธอไว้เป็นเรื่องจริง

ไม่ว่าตอนนี้เขาจะเป็นคนยังไง เคอหนิงก็ไม่เคยคิดจะปฏิเสธสีซือเฉิงในเสี้ยววินาทีนั้น

การที่เธอไม่หยิบยกเรื่องแกล้งพิการมาเป็นข้ออ้างในการหย่าร้าง ก็ถือเป็นการไว้หน้าตระกูลสีและตัวสีซือเฉิงมากพอแล้ว

ถือซะว่า... เป็นการตอบแทนบุญคุณที่เขาเคยช่วยชีวิตเธอไว้ก็แล้วกัน

แม้จิ่งจือจะไม่รู้ว่าเคอหนิงมีแผนอะไรอยู่ในใจ แต่ก็รู้ดีว่าเธอเป็นคนที่มีเหตุผลและคิดรอบคอบ

ทั้งสองคนเดินกลับไปที่สำนักงานทนายความด้วยความรู้สึกที่รู้กันอยู่แก่ใจ

รถของเคอหนิงถูกลากไปซ่อมแล้ว เลิกงานเธอจึงต้องเรียกแท็กซี่กลับ

ทว่าพอเดินออกมาจากสำนักงาน ก็เห็นรถสปอร์ตสไปเกอร์คันคุ้นตาจอดอยู่

จังหวะเดียวกันนั้น กระจกรถก็เลื่อนลง เผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาละมุนละไมของสีซือเฉิง

“หนิงหนิง” เขาส่งยิ้มพลางกวักมือเรียก

เคอหนิงขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะเดินเข้าไปหา “คุณมาทำไมคะ?”

“ก็มารับคุณเลิกงานไงครับ”

ทั้งที่ตัวเองเคลื่อนไหวไม่สะดวก แต่ก็ยังยอมถ่อมาตั้งไกลเพื่อรับภรรยากลับบ้าน

ดูยังไงก็ยังเป็นผู้ชายที่คลั่งรักและตามใจภรรยาไม่มีเปลี่ยน

ถ้าเป็นเมื่อก่อน เคอหนิงคงซาบซึ้งใจจนทำอะไรไม่ถูก

เธอคงจะดึงแขนเขามาเล่าเจื้อยแจ้วไม่หยุดถึงเรื่องที่โดนผู้หญิงเสียสติคนนั้นทุบรถ คงจะอ้อนให้เขาดูแผล และคอยแบ่งปันเรื่องราวเล็ก ๆ น้อย ๆ ทุกอย่างในชีวิตให้เขาฟังอย่างไม่ปิดบัง...

แต่ตอนนี้ หลังจากขึ้นรถแล้ว แม้แต่ที่นั่งเธอก็ยังจงใจเว้นระยะห่างจากเขาเสียไกล

สีซือเฉิงสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงของเธอ ขณะที่เขากำลังจะเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่าง กลับถูกเสียงหนึ่งขัดจังหวะขึ้นมาเสียก่อน

“โฮ่ง…”

เสียงลูกหมาเห่าแผ่วเบาดึงดูดความสนใจของเคอหนิงไปในทันที

เธอละสายตาจากวิวนอกหน้าต่างกลับมามองในรถ และเพียงเสี้ยววินาที ขอบตาของเธอก็รื้นแดงขึ้นมา

“ชอบไหม?”

ไม่รู้ว่าสีซือเฉิงหยิบกล่องใส่สัตว์เลี้ยงแบบใสออกมาจากไหน ด้านในมีลูกสุนัขพันธุ์บิชองตัวเท่าฝ่ามืออยู่หนึ่งตัว

พอเห็นขอบตาของเคอหนิงแดงก่ำ เขาก็คิดไปว่าเธอคงกำลังซาบซึ้งใจ

เพราะในสายตาของเขา เคอหนิงเป็นคนที่ง้อให้หายโกรธได้ง่ายมาโดยตลอด

สีซือเฉิงกุมมือเธอไว้ น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนลงกว่าเดิม “เรื่องเมื่อวานผมผิดเอง และผมก็รู้ว่าการจากไปของเฉ่าเหมยทำให้คุณเสียใจมาก แต่หนิงหนิง... การเกิดแก่เจ็บตายเป็นเรื่องธรรมดาที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ ต่อไปให้เจ้าตัวนี้อยู่เป็นเพื่อนคุณแทนเฉ่าเหมย มันก็เหมือนกันนั่นแหละ”

ลูกหมาตัวนั้นหน้าตาแทบจะถอดแบบมาจากเจ้าเฉ่าเหมยเป๊ะ

ดูออกเลยว่าสีซือเฉิงทุ่มเทและเสียเวลาตามหามาอย่างตั้งใจ

แต่แล้วยังไงล่ะ...

ตัวที่ตายไปแล้วก็คือตายไปแล้ว ต่อให้หน้าตาเหมือนกันแค่ไหน มันก็ไม่ใช่สุนัข บิชองตัวเดิมที่โตมาพร้อมกับเธออีกต่อไปแล้ว...เคอหนิงสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามกลั้นน้ำตาที่ทำท่าจะร่วงหล่นลงมาเอาไว้ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “เรื่องที่คุณรับปากฉันเมื่อวาน ยังนับคำอยู่ไหมคะ?”

แววตาของสีซือเฉิงฉายความสับสนวูบผ่านไปชั่วขณะ แต่เขาก็นึกขึ้นมาได้อย่างรวดเร็ว จึงยิ้มตอบ: “แน่นอนว่าต้องทำตามสิ หนิงหนิงอยากได้อะไรล่ะ?”

“ฉันจำได้ว่าเมื่อไม่นานมานี้ บริษัทสีซื่อเพิ่งจะขยายสาขาไปเปิดบริษัทลูกที่เมืองข้าง ๆ ไม่สู้... ยกตำแหน่งที่ปรึกษาทางกฎหมายของบริษัทใหม่ให้สำนักงานทนายความของเราดูแลดีไหมคะ?”

ได้ยินดังนั้น สีซือเฉิงก็ชะงักไปเล็กน้อย “ทำไมจู่ ๆ ถึงอยากได้เรื่องนี้ล่ะ?”

ถ้าเป็นเมื่อก่อน เคอหนิงคงจะปฏิเสธอย่างเกรงใจว่าเธอไม่อยากได้อะไรทั้งนั้น

แม้กระทั่งตอนที่เคอหนิงเป็นฝ่ายเอ่ยปากทวงถามเมื่อครู่ เขาก็ยังคิดไปว่าเธอคงจะอยากได้รถ บ้าน เครื่องประดับ หรือไม่ก็กระเป๋าแบรนด์เนมทำนองนั้น...

เคอหนิงไม่ได้ตอบคำถามนั้น เธอเพียงแค่ยื่นมือไปรับกล่องสัตว์เลี้ยงมาจากมือของเขา “ทำไมคะ แม้แต่ฉันคุณก็ไม่ไว้ใจเหรอ?”

ถึงจิ่งจือจะจงใจปิดบังเรื่องนี้เอาไว้ แต่เธอไม่ใช่คนโง่

ช่วงนี้สถานการณ์ของสำนักงานทนายความไม่ค่อยสู้ดีนัก แถมตัวเธอเองยังมัวแต่ทุ่มเททำคดีให้เจียงซินแบบไม่คิดเงิน จนต้องปฏิเสธคดีอื่น ๆ ที่ติดต่อเข้ามาไปตั้งมากมาย

จิ่งจือคือคนที่ยื่นมือเข้ามามอบงานนี้ให้ ในช่วงเวลาที่เธอตกต่ำและยากลำบากที่สุด เคอหนิงจึงไม่สามารถทนดูอยู่เฉย ๆ ได้

อีกอย่าง... เธอก็มีแผนการส่วนตัวอยู่เหมือนกัน

เคอหนิงเก็บซ่อนประกายความเจ้าเล่ห์ที่วูบผ่านนัยน์ตาเอาไว้มิดชิด เธอแสร้งทำเป็นหยอกล้อกับลูกสุนัขอย่างไม่ใส่ใจ

“จะเป็นแบบนั้นไปได้ยังไงล่ะครับ?”

พอเห็นเธอยอมเผยรอยยิ้มออกมา สีซือเฉิงก็ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอกโดยไม่รู้ตัว

“ผลประโยชน์ไม่รั่วไหลไปไหนอยู่แล้ว เป็นภรรยาผมเอง ทำไมผมจะไม่ไว้ใจล่ะ?”

เขายกมือขึ้นลูบผมเคอหนิงเบา ๆ “เอาแบบนี้ก็แล้วกัน คุณร่างสัญญาให้เรียบร้อยแล้วค่อยเอามาให้ผมดูนะ”

“ฉันร่างเตรียมไว้เรียบร้อยแล้วล่ะค่ะ”

เคอหนิงตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “เดี๋ยวกลับถึงบ้านแล้วฉันจะเอาให้ดูนะคะ”

รอยยิ้มบนใบหน้าของสีซือเฉิงแข็งค้างไปชั่วขณะ คล้ายกับคิดไม่ถึงว่าเธอจะเตรียมการทุกอย่างเอาไว้พร้อมสรรพขนาดนี้

พอเห็นเขาเงียบไปพักใหญ่ เคอหนิงจึงเอ่ยถามด้วยความสงสัย “เป็นอะไรไปคะ?”

“เปล่าครับ ไม่มีอะไร”

สีซือเฉิงดึงสติกลับมา เขายกยิ้มมุมปาก “ผมแค่คิดไม่ถึงน่ะว่า…”

เขาอึกอักเหมือนมีอะไรจะพูดแต่ก็เงียบไป สุดท้ายก็ไม่ได้เอ่ยถามอะไรออกมา

เขาหันไปช่วยเธอหยอกล้อลูกหมาเพื่อลดความตึงเครียด เมื่อเห็นว่าบรรยากาศผ่อนคลายลงมากแล้ว จึงอมยิ้มและเอ่ยขึ้นมาว่า “จริงสิหนิงหนิง คุณย่าบอกว่าสุดสัปดาห์นี้ที่บ้านเราจะจัดงานเลี้ยงครอบครัว เพื่อเป็นการเลี้ยงขอบคุณบรรดาญาติสนิทมิตรสหายที่มาช่วยงานของคุณปู่ คุณก็ไปด้วยกันสิครับ”

“งานเลี้ยงครอบครัวเหรอคะ?”

เคอหนิงเงยหน้าขึ้นมองโดยสัญชาตญาณ

พอภาพสีหน้าและคำพูดเหน็บแนมถากถางของคนในตระกูลสีลอยเข้ามาในหัว ความรู้สึกต่อต้านก็พุ่งปรี๊ดขึ้นมาทันที “ช่างเถอะค่ะ ฉันคงไม่ไป อีกอย่างก็ไม่แน่ใจว่าจะว่างหรือเปล่า”

“อย่าดื้อสิครับ”

น้ำเสียงของสีซือเฉิงทุ้มนุ่ม แฝงแววหยอกล้อแกมเกลี้ยกล่อม “คุณย่าท่านก็แค่อยากให้ครอบครัวเราดูรักใคร่กลมเกลียวกัน จะได้ไม่เสียหน้าเวลาอยู่ต่อหน้าคนนอก... อีกอย่าง วันนั้นคนของตระกูลซ่งแห่งเมืองอวิ๋นจิงก็จะมาร่วมงานด้วยนะ”

ชั่วพริบตานั้นเอง เลือดฝาดบนใบหน้าของเคอหนิงก็จางหายไปจนซีดเผือด