บทที่ 8

เคอหนิงหัวเราะ

เธอหลุดหัวเราะออกมาจริง ๆ

เสียงนั้นลอดผ่านช่องประตูเข้าไป ทำให้สีซือเฉิงถึงกับใจกระตุกวูบ

เขาบังคับรถเข็นออกจากห้อง แต่กลับเห็นเพียงแผ่นหลังของเคอหนิงที่กำลังเดินขึ้นบันไดไป

จู่ ๆ เขาก็รู้สึกใจหวิว ๆ อย่างบอกไม่ถูก

ชายหนุ่มตรงไปใช้ลิฟต์ส่วนตัวขึ้นไปยังชั้นสองทันที

ภายในห้องนอน เคอหนิงกำลังลากกล่องกระดาษออกมา

สีซือเฉิงขมวดคิ้วเล็กน้อย “หนิงหนิง ทำอะไรอยู่น่ะ”

เคอหนิงเงยหน้าขึ้น ส่งยิ้มให้ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น “เพิ่งรับคดีใหม่มาน่ะค่ะ ฐานะทางบ้านของลูกความไม่ค่อยดีเท่าไหร่ คนในสำนักงานกฎหมายเลยรวบรวมเสื้อผ้าที่ไม่ค่อยได้ใส่แล้วไปบริจาคให้ ถือเป็นการช่วยเหลือกันนิด ๆ หน่อย ๆ”

“เยอะขนาดนี้เลยเหรอ”

สีซือเฉิงทอดสายตามองกล่องกระดาษที่สูงระดับหัวเข่าเหล่านั้น

“มีเยอะก็ยิ่งดีสิคะ”

เคอหนิงโกหกหน้าตาย “ยังไงที่บ้านเราก็ยังมีเสื้อผ้าอีกตั้งเยอะ”

ทว่าสีซือเฉิงยังคงรู้สึกตะขิดตะขวงใจ เขาบังคับรถเข็นเข้าไปในห้องแต่งตัว

เมื่อเห็นว่าเสื้อผ้าพร่องไปเพียงเล็กน้อยจริง ๆ ถึงได้ลอบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

แต่ขณะกำลังจะหันรถเข็นกลับออกมา สายตาของเขาก็พลันชะงักงัน

“ชุดมงกุฎหงส์ตอนแต่งงานเอาไปไว้ไหนแล้วล่ะ”

สวมมงกุฎหงส์คลุมผ้าแดง แต่งเข้าบ้านอย่างสมเกียรติ...

เคอหนิงไม่มีครอบครัวฝั่งหญิงคอยหนุนหลัง ซ้ำผู้ใหญ่ตระกูลสียังเรียกร้องให้จัดงานแต่งงานอย่างเรียบง่ายที่สุด

วันนั้น... เธอจึงไม่มีโอกาสได้สวมแม้กระทั่งชุดเจ้าสาว

แต่สีซือเฉิงก็ไม่ได้ปล่อยให้เธอต้องน้อยเนื้อต่ำใจ

เขาสั่งตัดชุดเจ้าสาวโบราณพร้อมมงกุฎหงส์แบบครบเซ็ตให้เธอ

เคอหนิงได้รับของขวัญชิ้นนี้ในคืนเข้าหอ

เธอหวงแหนมันราวกับชีวิต ต้องคอยเอาออกมาดูแลรักษาด้วยตัวเองอยู่เป็นประจำ

และนับตั้งแต่วินาทีนั้นเป็นต้นมา เธอก็ได้ตัดสินใจอย่างแน่วแน่

ต่อให้สีซือเฉิงจะต้องพิการไปตลอดชีวิต ต่อให้พวกเขาไม่อาจเป็นสามีภรรยากันอย่างแท้จริงได้ เธอก็ยินดีและเต็มใจที่จะดูแลเขาไปตราบชั่วชีวิต

มือที่กำลังลากกล่องชะงักไปเล็กน้อย เคอหนิงสูดลมหายใจเข้าลึก ซ่อนแววตาสมเพชตัวเองเอาไว้มิดชิด ก่อนจะเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “เจียงซินเห็นแล้วถูกใจ เลยบอกว่าจะขอยืมไปใส่เล่นสักสองสามวันน่ะค่ะ”

“แล้วคุณก็ให้ยืม?”

“นาน ๆ ทีเธอจะเอ่ยปากขอ ถ้าไม่ให้ยืมก็คงดูใจแคบไปหน่อย”

เรื่องพรรค์นี้ ใครใช้ให้เธอทำตัวใจกว้างกันล่ะ...

สีหน้าของสีซือเฉิงดูไม่สบอารมณ์นัก “เดี๋ยวอีกสองสามวัน ผมจะทวงคืนให้

แล้วกัน”

“ค่อยว่ากันเถอะค่ะ”

เคอหนิงดันของทั้งหมดไปไว้ที่หน้าประตู “ดึกมากแล้ว คุณยังไม่ไปนอนอีก

เหรอคะ”

สีซือเฉิงชะงักไป

แม้ว่าหลังแต่งงานเขาจะแยกห้องนอนกับเคอหนิงมาโดยตลอด แต่ก็เป็นเธอที่คอยดูแลพาเข้านอนเสมอ

ช่วงนี้ที่บ้านมีเรื่องวุ่นวายเกิดขึ้นไม่เว้นแต่ละวัน เคอหนิงจึงไม่มีเวลามาดูแลเขา ซึ่งเขาก็ไม่ได้เก็บมาใส่ใจ

แต่มีเพียงเจ้าตัวเท่านั้นที่รู้ดีว่า... พักหลังมานี้เขานอนหลับไม่สนิทเลย

“ซือเฉิง คุณเป็นอะไรไปคะ”

เคอหนิงแกล้งทำเป็นไม่เข้าใจ

“อ้อ เปล่าหรอก”

เมื่อเห็นว่าเคอหนิงไม่มีทีท่าว่าจะพาเขากลับไปส่งที่ห้องนอน สีซือเฉิงก็ไม่อยากเป็นฝ่ายเอ่ยปากขอร้อง จึงทำได้เพียงกล่าวคำว่าราตรีสวัสดิ์

น้ำเสียงนั้นเจือความน้อยใจลึก ๆ โดยที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่รู้ตัว

ในยามที่สรรพสิ่งเงียบสงัด

เคอหนิงอาศัยความมืดขนกล่องกระดาษใส่เสื้อผ้าของตัวเองทั้งสองใบลงมาข้างล่าง แล้วขับรถออกไป

ที่อพาร์ตเมนต์ จิ่งจือนั่งรอเธอจนง่วงเหงาหาวนอน

กว่าเขาจะโผล่มาก็เล่นเอารอจนเงือกหลับ มิหนำซ้ำยังต้องมารับบทเป็นกรรมกรแบกหามให้เธอตอนกลางดึกอีกต่างหาก

รุ่งขึ้น ทั้งสองคนก็นอนหลับเป็นตายไม่รู้เรื่องรู้ราว

ตัดภาพมาที่สีซือเฉิงตื่นนอนและลงมาข้างล่าง ภายในห้องอาหารมีเพียง เจียงอวิ๋นฮ่วน

ส่วนเจียงซินก็สวมผ้ากันเปื้อนทำอาหารอยู่ในครัว ซึ่งเป็นภาพที่เห็นได้ยากยิ่ง

ชายหนุ่มกวาดสายตามองซ้ายขวา ทว่ากลับไร้เงาร่างที่คุ้นเคย

จังหวะนั้น เจียงซินก็ยกอาหารเช้าออกมาพอดี เธอเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้ม “พี่รอง ทานมื้อเช้าสิคะ”

สีซือเฉิงเข็นรถเข้าไปใกล้ เอ่ยถามด้วยท่าทีราวกับไม่ใส่ใจนัก “เคอหนิงล่ะ”

“เห็นว่าออกไปทำงานตั้งแต่เช้าตรู่แล้วล่ะค่ะ”

เจียงซินตอบหน้าตาย พลางช่วยจัดเตรียมชุดทานอาหารให้เขา

สีซือเฉิงเพียงพยักหน้ารับเบา ๆ แล้วเริ่มลงมือทานอาหารอย่างเชื่องช้า

เมื่อเห็นว่าเขาไม่ได้ซักไซ้ไล่เลียงอะไรต่อ เจียงซินก็ลอบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

เพราะเมื่อคืนนี้... เธอเห็นเหตุการณ์ทุกอย่างหมดแล้ว