ตอนที่ 1

อ๊ากกก

 แป้งหอมผุดลุกขึ้นนั่งพร้อมกับแหกปากร้องดังลั่น ก่อนจะรีบเอามือปิดปากเพราะกลัวว่าคนข้างห้องจะรำคาญ

“ฝ ฝันแบบนี้อีกแล้ว ” เอ่ยพึมพำเสียงแหบเบา

ทั้งที่เขาก็ไม่ได้เป็นคนชอบดูหนังแนวซอมบี้สยองขวัญ ต่อสู้ เลือดสาด แล้วทำไมตัวเองถึงฝันแบบนี้ได้ ถ้าฝันแค่ครั้งเดียวมันก็ไม่ใช่เรื่องที่แปลกหรอกแต่นี่เล่นฝันติดต่อกันมาเป็นอาทิตย์ พอตื่นขึ้นมาแป้งหอมก็ยังจำทุกอย่างได้อย่างแม่ยำ

มันเป็นฝันที่แปลกประหลาดมาก ในความฝันมันเหมือนจริงมากจนน่ากลัวราวกับว่าเขาได้ไปอยู่ในเหตุการณ์นั้นจริง ๆ

ในความฝันที่เขาเห็นคืออนาคตข้างหน้าโลกใบนี้จะเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่ต่อมวลมนุษย์ทุกคน

เมื่อมีชายคนหนึ่งป่วยด้วยโรคประหลาดเนื่องจากได้รับสารบางอย่างจากที่ทำงาน เขามีไข้สูง กล้ามเนื้อแขนขาเริ่มชักกระตุก กินยาตามที่หมอให้ก็ไม่หาย

เขาลางานเพื่อมารักษาตัวที่บ้าน วันดีคืนดีก็ลุกขึ้นมากัดคนในครอบครัว จากนั้นก็วิ่งออกจากบ้านไปไล่กัดคนอื่นต่อ

สองนาทีถัดไปภรรยากับลูกที่นอนจมกองเลือดก็ฟื้นขึ้นมาในสภาพศพเดินได้

ซอมบี้แพร่ระบาดอย่างรวดเร็วไปทั่วทั้งเมือง J และเมืองอื่น ๆ แม้ทางกองทัพจะเข้ามาช่วยเหลือประชาชนก็ไม่สามารถรับมือได้เพราะประชากรซอมบี้มีเยอะเกินไป

ผู้คนที่เหลือรอดอยู่อย่างสิ้นหวัง ทุกวันต้องหนีหัวซุกหัวซุนเพื่อหลบหนีซอมบี้ อาหารที่กักตุนไว้ก็ร่อยหรอลงทุกที พวกเขาเหนื่อยทั้งกายเหนื่อยทั้งใจ

แต่แล้วโชคก็เข้าข้างพวกเขาเมื่อมนุษย์ได้รับพลังพิเศษ ทว่าบางคนก็เป็นคนไร้พลัง ซึ่งแต่ละคนก็จะมีพลังไม่เหมือนกัน พลังที่ว่ามีทั้งพลังเคลื่อนย้ายสิ่งของ พลังน้ำ พลังไฟ พลังลม พลังไม้ พลังน้ำแข็ง พลังเหล็กและพลังอื่น ๆ

 คนที่ไร้พลังก็ต้องใช้ชีวิตอย่างน่าสงสาร ต้องทำงานหนักรับใช้คนที่มีพลังเนื่องจากพวกเขาต่อสู้กับซอมบี้ไม่ได้จึงถูกมองว่าเป็นภาระ

หนึ่งในคนที่ไร้พลังก็คือแป้งหอม ตอนที่อยู่ในค่ายอพยพเขาต้องทำงานที่พวกมีพลังสั่ง ถ้าไม่ทำก็จะไม่มีอาหารกิน เขาต้องอดมื้อกินมื้อเพื่อเก็บอาหารไว้กินได้นาน ๆ

อยู่มาวันหนึ่งเพื่อนสนิทของเขาที่ไร้พลังเกิดมีพลังขึ้นมา

แป้งหอมดีใจมากที่เพื่อนมีพลัง พอคนอื่นรู้เรื่องนี้เข้าเพื่อนของเขาถูกย้ายไปพักอยู่อีกตึกใหญ่ ซึ่งตึกนี้จะเป็นตึกที่คนมีพลังอาศัยอยู่ ด้านในจะมีเครื่องอำนวยความสะดวกและอาหารมากมาย

            โรสมีพลังที่สามารถเก็บของใส่ในมิติได้ พลังนี้เป็นที่ต้องการมากเพราะเวลาที่ทีมล่าออกไปหาอาหารข้างนอกค่ายอพยพจะได้นำกลับมาทีละมาก ๆ

            โรสเป็นหญิงสาวที่ป็อปปูล่าในหมู่ของคนมีพลังเนื่องจากเธอมีใบหน้าที่สวยและโดดเด่นกว่าคนอื่น ๆ เธอจึงได้รับการดูแลจากคนอื่นค่อยข้างดี

แรก ๆ เธอก็แวะเวียนเอาอาหารมาแบ่งให้เพื่อนบ้าง พอกลับเห็นสภาพแวดล้อมที่คนไร้พลังอยู่มันก็ทำให้เธอรู้สึกไม่อยากมาเหยียบที่นี่อีก ผ่านไปไม่กี่วันเธอก็หายไปเลย

เขานึกเป็นห่วงว่าเพื่อนรักเป็นอะไรหรือเปล่า เพราะเธอมักออกไปนอกค่ายบ่อย ๆ กลัวว่าจะได้รับบาดเจ็บ เขาจึงแอบไปหาเธอที่ตึกใหญ่ พบว่าเธอกำลังดื่มกินอย่างมีความสุขกับพรรคพวกหลังกลับมาจากออกล่า พอเห็นแบบนั้นเขาก็ถอยออกมาอย่างเงียบ ๆ

ชีวิตประจำวันของแป้งหอมในค่ายอพยพไม่มีอะไรมาก ตื่นเช้ามาก็เดินไปรับอาหารเช้า ซึ่งทางค่ายจะทำอาหารแจกให้พวกเขาวันละสองมื้อ ทานเสร็จก็ทำงานต่อ

มีบางครั้งที่แป้งหอมขึ้นไปทำความสะอาดให้คนบนตึกใหญ่ทำให้เขาเดินสวนทางกับโรสโดยความบังเอิญ ด้วยความคิดถึงเพื่อนจึงเดินเข้าไปทักทาย แต่อีกฝ่ายทำเหมือนไม่รู้จักแถมยังมองเขาด้วยสายตาที่รังเกียจ

แป้งหอมไม่คิดเลยว่านิสัยของคนเราจะเปลี่ยนไปมากขนาดนี้หลังจากที่มีพลังพิเศษ

ต่อมากำแพงของค่ายอพยพเกิดป็นรูรั่วทำให้ซอมบี้มุดเข้ามาไล่กัดคนในค่ายราวกับฝูงผึ้ง

เขาวิ่งหนีเหมือนกับคนอื่น ๆ ขาเรียวเล็กวิ่งไปทางตึกใหญ่เพราะคิดว่าที่นั่นจะปลอดภัยเนื่องจากกลุ่มมีพลังรวมตัวกันอยู่ที่นั่น

เหลือเพียงไม่กี่ก้าวเขาก็จะถึงประตูแล้ว แต่เนื่องจากภายในในตึกมีคนเยอะเกินไป พวกเขาเลยต้องกำจัดคนบางส่วนออกไปเพื่อลดส่วนแบ่งของอาหารและไม่ให้ซอมบี้เข้ามา จึงปิดประตูปล่อยให้คนที่เหลือโดนซอมบี้กัด

ขณะที่วิ่งสายตาก็เหลือบไปเห็นว่าโรสกำลังถูกซอมบี้ไล่ต้อน ในใจลึก ๆ ของแป้งหอมยังเห็นว่าโรสเป็นเพื่อนอยู่เขาจึงตัดสินใจวิ่งเข้าไปช่วย

“ โรส ไม่เป็นอะไรนะ ”

เขายื่นมือไปดึงเธอให้ลุกขึ้นแต่พอตั้งตัวได้อีกฝ่ายตอบแทนด้วยการผลักเขาจนล้มลงส่วนเธอก็วิ่งหนีไป ทิ้งให้เขาถูกซอมบี้รุมกัด

พอมานั่งทบทวนเรื่องเก่า ๆ ที่ผ่านแป้งหอมก็พบว่าเพื่อนสนิทคนนี้มักจะเอาเปรียบเขาอยู่ตลอดจริง ๆ  

เพียงแต่ตอนนั้นเขารักเพื่อนมากและไม่ใช่คนที่คิดเล็กคิดน้อย คิดแค่ว่าอะไรที่ช่วยเพื่อนได้ก็ช่วย

ล่าสุดโทรมาขอยืมเงินไปรักษาแม่ที่ป่วยเขาก็ให้ยืมไปพร้อมกับบอกว่ามีเงินเมื่อไหร่ก็ค่อยเอามาคืนอย่างใจกว้าง

นี่ก็ผ่านมาหลายเดือนแล้วก็ยังไม่คืน อาทิตย์ก่อนยังทักมาขอยืมเพิ่มอีก

จนเขาฝันเห็นเหตุการณ์ต่าง ๆ จึงได้รู้มาว่าอีกฝ่ายไม่ได้เอาเงินไปรักษาแม่อย่างที่บอกจริง ๆ แต่เอาซื้อของใช้แพง ๆ ไปอวดเพื่อน

ในขณะที่เขาก็กินอย่างประหยัด แต่เพื่อนรักของเขาอย่างโรสกลับได้กินแต่ของดี ๆ แพง ๆ

ชายหนุ่มสถบเบา ๆ หลังจากนี้เขาจะไม่หลงกลคำพูดหวานของเธออีกแล้ว

“ เอ๊ะ เกิดอะไรขึ้น ” แป้งหอมหลับตาลงครู่หนึ่งพอลืมตาขึ้นมาอีกครั้งพบว่าตัวเองไม่ได้อยู่ในห้องนอนแต่เป็นที่อื่นแทน

“ หรือว่าจะเป็นมิติเหมือนที่เราเคยอ่านเจอในนิยาย ” ชายหนุ่มพูดกับตัวเองเบา ๆ

ทุ่งหญ้าสีเขียวโล่ง ๆ ไกลสุดลูกหูลูกตา มีลมพัดเย็นสบาย เขารู้สึกเหมือนได้กลิ่นดินกลิ่นหญ้าด้วย

แล้วเขาจะออกจากที่นี่ยังไงล่ะ?

วูบ

เอ? ออกมาแล้ว

แป้งหอมกระพริบตาปริบ ๆ ด้วยความมึนงง เมื่อพบว่าตัวเองออกจากมิติแล้ว ชายหนุ่มจึงลองนึกภาพในมิติอีกครั้งทำให้รู้ว่าการเข้าออกมิตินั้นง่ายมากเพียงแค่นึกสิ่งนั้นในหัว

แต่มีสิ่งหนึ่งที่เขายังสงสัย ในความฝันเขาเป็นคนไร้พลังหนิ แล้วทำไมเขาถึงกลายเป็นคนมีพลังได้

หรือมันจะเป็นการแจ้งเตือนให้เขารู้ตัวว่าอีกไม่นานภาพที่เขาเห็นในความฝันจะกลายเป็นจริง

ถ้าจำไม่ผิดยังมีเวลาอีกสามเดือนกว่าจะถึงวันที่ซอมบี้ยึดครองโลก เพียงพอให้แป้งหอมมีเวลากักตุนอาหาร

ไม่ได้การล่ะ เขาต้องเตรียมตัวให้พร้อม

เขาจะไม่ยอมอยู่อย่างคนไร้ค่าเด็ดขาด