เมียอ้ายเข้ม | ฮักบ่ฮู้ลืม ที่บ้านโคกสะแบง

เมียอ้ายเข้ม | ฮักบ่ฮู้ลืม ที่บ้านโคกสะแบง

last updateTerakhir Diperbarui : 2025-06-24
Oleh:  นนท์ NONNTamat
Bahasa: Thai
goodnovel4goodnovel
Belum ada penilaian
30Bab
1.3KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

“พลสัญญากับพี่ได้ไหม ต่อจากนี้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น สัญญาได้ไหมว่าจะไม่ปล่อยมือกัน"

Lihat lebih banyak

Bab 1

INTRO🌾

「手付金までお支払いいただいたのに、本当に新居を解約なさるんですか?婚約者様のお戻りを待ってから、お二人でサインを……」

不動産屋の担当者が戸惑うのも無理はない。

私・高瀬紗良(たかせ さら)はテーブルの上にそっと鍵を置き、静かに微笑んだ。

「いいえ、待たなくて結構です。彼は今、初恋の彼女と雪山でスキーを楽しんでいるので」

交際して5年。

婚約者である成瀬朔也(なるせ さくや)は、毎年冬になると「海外出張」と称して北の国へ飛んでいた。

しかし彼のSNSの裏アカウントにアップされていたのは、仕事の風景ではなく、いつも美しい白銀の連峰の写真ばかり。

「新婚旅行はいつ行く?」と私が聞くたびに、彼は「そのうちな」と誤魔化してきた。

――昨日、彼が家に忘れていった古いデジカメを見るまでは。

そこには何百枚もの写真が収められていた。

同じ構図、同じ背景、そして同じ女性。

異国の街並み、オーロラ、白雪。そして彼女がそこにいた。

私が朔也と遠出したのは、たった一度だけ。隣町の物件を内見しに行ったあの日だけだ。

その時、彼は私の腕を引き寄せながらこう言ったのだ。

「俺たちはロマンチックな無駄遣いはやめて、堅実に生きていこうな」と。

自分が一から壁紙や内装を選んだ新居の間取り図を眺めていると、限界まで張り詰めていた糸がプツンと切れ、不意に涙が溢れて止まらなくなった。

「……あの、本当に解約でよろしいですか?」

担当者がおずおずと書類とペンを差し出してくる。

「はい。お願いします」

私は笑って涙を拭い、迷いなくサインした。

退職届はすでに受理されている。私がこの街を去る日は、もうすぐそこまで迫っていた。

彼が愛したあの美しい雪景色が、私のもとへ来ることは永遠にない。

――だから私はもう、二度と来ない「そのうち」を待つのはやめる。

あなたから遠く離れ、私だけの新しい人生を歩き出すのだ。

……

「紗良、あんた本当に解約したの?」

私が不動産屋の自動ドアを抜けた瞬間に、親友の高梨明日香(たかなし あすか)から電話がかかってきた。

「うん、したよ」

「頭金6百万も払ってたのに、あんた一人の一存で解約なんてして……朔也は知ってるの?」

「彼は今、北の国に行ってるから」

「また出張?」

私は答えなかった。

電話の向こうで、明日香が数秒沈黙する。

「紗良、いくら喧嘩したからって、新居の解約はさすがに……」

「彼の古いデジカメにね、何百枚も写真が入ってたの。同じ女、同じ雪景色。それが5年間分ずっと」

ピタリと、明日香の息を呑む気配が伝わってきた。

「……白石莉子(しらいし りこ)と一緒に撮ってたってこと?」

私が何も答えずにいると、それが肯定だと悟ったのだろう。明日香は痛ましそうに息を吐き、それ以上何も言えなくなってしまった。

帰り道、朔也からメッセージアプリに写真が届いた。

白い陶器のマグカップに注がれたホットココア。カップの側面には小さな鹿のイラストが描かれている。

【こっちの街は雪が降ってきた。死ぬほど寒い】

写真に添えられたテキストを見て、私はふっと自嘲気味に息を吐いた。

この鹿のカップには見覚えがある。

去年の冬にも、彼は同じ角度、同じ構図の写真を送ってきたからだ。

当時、私がどこのお店かと聞くと、彼は「適当に入った店だから覚えてない」と素っ気なく答えた。

でも、あの古いデジカメの中に答えがあった。

莉子が同じカフェに座り、手元にあの鹿のマグカップを置いて、カメラに向かって無邪気に微笑んでいる写真。

彼女が首に巻いていたワインレッドのマフラーは、私が見たことのないものだった。

5年間。毎年冬に、同じカフェで、同じココアを頼み、同じ女の笑顔をレンズ越しに見つめていたのだ。

その間、私に送られてくるのはいつも食べ物と風景の写真ばかり。

そこに「人」が写っていたことは、ただの一度もなかった。

朔也と同棲しているマンションに帰りつき、玄関で靴を脱ごうとして、ふとシューズボックスの中に視線が止まった。

朔也の黒いスニーカーの隣に、見慣れない白いキャンバス地のスニーカーがちょこんと並べられている。

サイズは22.5センチくらいだろうか。

私のサイズは23.5センチだ。

屈み込んで、そのスニーカーを手に取った。そこで、靴に貼られた付箋が目に入った。

【サクくんへ。前に買ってもらったこの靴、靴擦れしちゃったから置いておくね】

サクくん。

交際して5年になるけれど、私は一度も朔也をそんな甘えた愛称で呼んだことはない。

彼自身が、私にそう呼ぶことを決して許さなかったからだ。

靴を元の場所に戻し、寝室へ向かう。

デスクの上に置かれた彼のノートパソコンは、スリープ状態が解除されたまま画面が光っていた。

表示されていたのは、旅行サイトの予約完了ページ。

行き先は北の雪山リゾート。2月14日出発、プライベートスパ付きの客室と、高級コース料理のペア宿泊プラン。

備考欄には短く、こう記されていた。

【莉子の誕生日祝い】

私の誕生日は3月9日。

莉子の誕生日は2月15日だ。

去年の3月9日、せめて夜ご飯だけでも一緒に食べられないかと聞いた私に、彼は「会社の付き合いがある」と答えた。

夜中の11時まで一人で彼を待っていた私のスマホに届いたのは、たった一通のメッセージだった。

【今家に着いた。もう寝た?誕生日おめでとう、お祝いはまた今度な】

また今度。

「そのうちな」と誤魔化された新婚旅行と同じように、その約束が果たされることは一度もなかったのだ。

デスクの上のパソコンから、朔也のクラウドアルバムを開いてみた。

保存されている写真は、3千枚以上。

その中で、私が写っているものはたったの「11枚」しかなかった。

しかも、そのうち7枚は付き合い始めた最初の年に撮られたもの。

残りの4年間で、私が彼のカメラに収まったのはたったの4回だけだった。

『北の国の雪』と名付けられたフォルダを見つけ、クリックする。

画面を埋め尽くしたのは、すべて莉子の姿だった。

現地の華やかな民族衣装を着て微笑む姿。新雪の上をはしゃいで歩く姿。荘厳な古い大聖堂の前で、静かに祈りを捧げる姿。

どの写真も構図にこだわり抜かれ、光の加減まで計算されていて、まるでファッション誌のワンページのように美しかった。

私が「たまには私も綺麗に撮ってよ」と頼んだ時、彼はいつも適当にスマホのシャッターを切り、角度も光も気にしなかった。

彼に文句を言うと、いつもこう返された。

「写真なんてただの記録なんだから、べつにいいだろ」

『べつにいいだろ』。

思えばそれは、彼が私に対して一番よく使う言葉だった。

ふいにスマホが震え、朔也からビデオ通話の着信が入った。

通話ボタンをタップする。

画面に映った彼はグレーの厚手コートを着ており、背景は高級そうなホテルの廊下だった。

「メシ、食ったか?」

「うん」

「明後日帰る。午後3時の便だ」

「わかった」

「……なんか声、変じゃないか?」

「ちょっと疲れてるだけ」

「そうか。早く寝ろよ」

彼が通話を切ろうとしたその時、画面の向こうから声が響いた。

「サクくん、車来たよー」

朔也は声のした方へ顔を向けて短く返事をし、再び画面越しの私を見た。

「莉子が呼んでるから、もう切るな」

「……どうして彼女が、あなたのホテルにいるの?」

「たまたま隣の部屋なんだよ。これから一緒に夕飯食う約束しててさ」

「毎年の出張、ずっと一緒にいたの?」

「だから、たまたま出張の日程が被っただけだって。変な想像するなよ」

朔也はフッと笑った。

その笑顔はあまりにも自然で、後ろめたいことなど何一つない、弁明すら必要ないという余裕に満ちていた。

「ああそうだ、お土産にマグネット買ったぞ。今回は結構迷ったんだ」

そう言い残し、通話は一方的に切られた。

私はスマホを握りしめたままキッチンへ向かい、冷蔵庫の前に立った。

扉には、4つのマグネットが貼られている。どれもかの有名な白銀の雪山をモチーフにしたもので、大きさやデザイン、そして買った年が違うだけ。

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
30 Bab
INTRO🌾
เข้มยืนอยู่กลางลานหญ้าหน้าบ้าน ในมือหนาพลอยกำแหวนเงินวงเล็กเอาไว้แน่น เขาตั้งใจซื้อจากเงินเก็บที่สะสมมานาน ใบหน้าหล่อเผยให้เห็นรอยยิ้มบนใบหน้า หัวใจก็เต้นรัวด้วยควาตื่นเต้นที่จุกอยู่ในอก“ดาวต้องดีใจมากแน่ๆ” เข้มเขาพลอยบ่นพึมพำกับตัวเอง เมื่อคิดถึงแผนที่เตรียมไว้อย่างดี ในคืนนี้เขาตั้งใจจะขอเธอหมั้นหมาย ทั้งชีวิตทั้งหัวใจและความอบอุ่นนี้คือสิ่งที่เขาตั้งใจอยากจะมอบให้กับเธอ เพราะดาวคือทุกสิ่งทุกอย่างของเขาในตอนนี้ แต่แล้ว… ดาวก็เดินมา แต่ทว่าสีหน้าของเธอก็เต็มไปด้วยความทุกข์ และแฝงไปด้วยความเครียดและอึดอัด ก่อนที่เขาจะถามคนรักขึ้น“ดาว...” เข้มยิ้มกว้างและกำลังจะพูดบางอย่างกับเธอ แต่คำพูดนั้นก็กลับถูกกลืนลง เมื่อได้ยินคำพูดจากปากของเธอที่พูดขึ้น พร้อมกับสีหน้าของเข้มที่หม่นลง“เข้ม... ดาวมีเรื่องจะบอก” ดาวพูดขึ้นเสียงเบา แต่ทว่าเธอก็ไม่หันมาสบตาของเข้มเลย ก่อนที่เธอจะกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงเศร้าลง“เราคงอยู่ด้วยกันไม่ได้อีกแล้วนะ พี่เข้ม” เมื่อสิ้นประโยคคำพูดของเธอจบลง หัวใจของเข้มเหมือนถูกอะไรบางอย่างกระแทกเข้าอย่างแรง เสียงลมที่พัดผ่านรอบตัวดูเงียบงันในทันที พร้อมกับรอยยิ้มของเขาที่ค
Baca selengkapnya
บทที่ 1 บังคับแต่งงาน🌾
ก๊อก...ก๊อก...ก๊อก“พล ลูก ตื่นยังจ้ะ”อืออ......เสียงเคาะประตูดังก้องเข้ามาในห้องนอนสีเหลี่ยมใหญ่ พร้อมเสียงหวานของผู้เป็นมารดาเอ่ยเสียงเจื้อแจ้วขึ้น แทรกเข้ามาปลุกให้พลผุดตัวลุกจากเตียงนอน พร้อมกับมือเรียวพลางขยี้ตาเบาๆพลเดินตรงไปยังหน้าต่างบานใหญ่ ผืนผ้าม่านสีขาวถูกดึงออกช้าๆ เผยให้เห็นทิวทัศน์ยามเช้าที่แสนสดใส แสงแดดอ่อนก็สาดส่องกระทบใบหน้าหล่อของเขา ลมเย็นๆ ก็พลอยพัดโชยมาเบาๆ พร้อมหอบเอาความสดชื่นมาให้เขาในยามเช้าหลังจากทำธุระส่วนตัวเสร็จ พลก็เดินออกมาในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบง่ายเข้ากับกางเกงสแล็คสีดำ ผมถูกจัดทรงอย่างเรียบร้อย ใบหน้าหล่อเหลาแสดงออกถึงความเพียบพร้อม พร้อมที่จะทำงานในวันนี้พลเดินลงมาจากชั้นสองมุ้งตรงไปยังห้องครัว มือเรียวหยิบโยเกิร์ตรสสตรอว์เบอร์รีที่เย็นฉ่ำขึ้นมาลิ้มลอง รสชาติหวานอมเปรี้ยวชื่นใจทำให้เขารู้สึกสดชื่นขึ้นมาทันที ก่อนจะหยิบครัวซองอบใหม่ๆ ที่แม่บ้านเตรียมไว้ให้พร้อมกับเดินออกมาพบกับบิดามารดา ที่นั่งพักผ่อนอยู่บนโซฟานุ่มหน้าบ้าน“ป๊าม๊า เสร็จแล้วครับ” พลพูดพร้อมกับเดินออกมาด้วยรอยยิ้มกว้าง พร้อมกับการแต่งกายที่คุณหญิงฐาแม่ของเขาก็ยิ้มออกมาด้วยความพ
Baca selengkapnya
บทที่ 2 หนีออกจากบ้านแต่ผิดคาดไปหน่อย🌾
“ไม่ได้ๆ เราต้องออกเดินทางว่าแต่ที่นั้นคือที่ไหน ต้องรู้ให้ได้ เริ่ม!!!พ่อหนุ่มเทวดาของพลพลมาหาแล้วจ้า”แต่เมื่อพลเขากำลังจะเริ่มแผนการ เขาก็ต้องกลับมานั่งครุ่นคิดอีกครั้งว่าเขาจะไปไหน หรือเขาจะไปอยู่ที่ไหน ในระหว่าที่คิดเขาก็ได้ไปเปิดเซฟของเขาที่เป็นเงินเก็บส่วนตัวพร้อมกับบัตรเครติดและบัตรเดบิต พลเองหยิบเงินติดตัวมาแสนหนึ่งพร้อมกับบัตรเดบิตติดหนึ่งใบพร้อมกับคว้าหยิบกระเป๋าเป้เดินป่าของเขาที่เคยซื้อตอนไปเข้าค่าย พลเขาคิดไตร่ตรองอย่างถี่ถ้วนว่าสิ่งไหนควรเอาไป หรือสิ่งไหนที่จะไปซื้อเอาข้างหน้า เมื่อพลเก็บของเสร็จเขาได้เปิดดูนาฬิกาที่ซึ่งตอนนี้ก็เป็นเวลา สามทุ่มกว่าๆพลหยิบเสื้อแขนยาวตัวหนามาหนึ่งตัว ก่อนที่เขาจะย่องลงมาที่ชั้นล้างที่ปิดไฟสนิท มีเพียงหลังบ้านที่มีแม่บ้านอยู่ แต่ยากหน่อยเพราะรอบคฤหาสน์หลังนี้ปกคลุมและคุ้มกันด้วยบอดี้การ์ดนับสิบ พลถอนหายใจเขานั่งวางแผนในที่มืดของบ้านสักพัก แต่ทว่าเขาจะหนีออกจากตัวบ้านอย่างไรดี ถ้าตนหนีออกหลังบ้านก็เป็นครองน้ำแถมยังต้องเจอกลุ่มแม่บ้านอีกถ้าหน้าบ้านก็เป็นลานกว้าง แต่บ้านของเขาดีที่ติดกับตลาด แต่ถ้าเขาวิ่งหนีรอดจากตัวบ้านไปได้ เขาจะฉีกเข้าไ
Baca selengkapnya
บทที่ 3 แรกพบ/น้องขิมพาขี่รถอีแต๊ก🌾
“หล่า หล่า ตื่นๆ ฮอดแล้ว” (หนู หนู ตื่นๆ ถึงแล้ว)อือออ...พลที่นอนตัวขดทั้งคืนด้วยความหนาวเย็นของอากาศ ก่อนที่ดวงตาคู่สวยจะเบิกออก พลเองก็พลอยตามองไปยังรอบๆ ข้างที่มีสภาพแวดล้อมที่เปลี่ยนไป ก่อนที่พลจะค่อยๆ ใช้ตูดกระดึ๊บลงจากท้ายรถกระบะ แต่เขาก็ต้องตกใจเมื่อมีชาวบ้านมามุงเขาขนาดนี้“แม่นคนนี่บ้อที่หนีมาเพราะถืกทำร้าย” (ใช่คนนี้ไหมที่หนีมาเพราะถูกทำร้าย)“หล่าเอ่ยนางเอ่ย ซางมาหล่อแฮง” (หล่าเอยนางเอ่ย ไรท์ไม่รู้ว่าภาษากลางใช้คำว่าอะไร ขออภัยด้วยนะครับ ทำไมหล่อจังเลย)“ซื่ออีหยังนิ” (ชื่ออะไรเหรอ)เสียงชาวบ้านที่เริ่มซุบซิบกันไปมา แต่พลก็ไม่สามารถจับศัพท์ได้เลยว่ามันแปลว่าอะไร พลเองที่พึ่งตื่นเขาทำตัวไม่ถูกได้แต่เลิ้กลั้กไปมาก่อนที่จะยกมือสวัสดีชาวบ้านที่มามุงดูเขา เมื่อประโยคแรกออกจากปากของเขา ชาวบ้านก็เริ่มจ้องมาทางเขามาเป็นจุดเดียว พลเองก็จ้องมองไปยังสิ่งรอบข้างอย่างสนใจ พร้อมกับเผยให้เห็นหมู่บ้านเล็กๆ ที่มีป่าเป็นส่วนใหญ่ และวิวภูเขาสูงอย่างกับที่เขาได้ฝันไว้ซึ่งตัวบ้านของคนในหมู่บ้าน ล้วนเป็นบ้านไม้ซ่ะส่วนใ
Baca selengkapnya
บทที่ 4 อ่อมหอยกระเด่นใส่ตา🌾
โอ๊ยยย...... “ทำไมไม่มีสัญญานเลย เห้อ” พลพูดพร้อมกับยกโทรศัพท์ขึ้นเหนือหัว เขาเดินรอบเถียงนาเพื่อหาคลื่นสัญญาน พร้อมกับถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ แดดช่วงเที่ยงก็แรงเสียเหลือเกิน จนไม่นานพลเองก็ต้องลงมานั่งที่แคร่หน้าเถียงนา พลเอนตัวนอนลงพร้อมกับสายลมอ่อนพัดพากลิ่นดินมาแตะจมูกของพล เหงื่อเม็ดเล็กก็พลางไหลออกมาเป็นจุดๆ พลเขาวางโทรศัพท์ลงข้างๆ ด้วยความเหนื่อยหน่ายใจ ก่อนที่พลจะนั่งตัวตรงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนที่เท้าเล็กจะก้าวตรงไปยังควายเผือกที่กำลังเลมหญ้าที่เข้มนำมากองไว้ เมื่อพลเข้ามาใกล้ลอล่าก็เดินตรงเข้ามาหาพร้อมกับใช้หัวดันตัวของพลเบาๆ เบ้...... “น่ารักจัง ชื่อลอล่าใช่ไหมเรา” พลพูดพร้อมกับยิ้มกว้าง ฝามือเล็กก็พลางลูบไปที่หัวของควายเผือกเบาๆ พร้อมกับยื่นมือไปสัมผัสเขายาวยาวสวยของมัน เบ้....... ลอล่าควายเผือกตัวใหญ่ ก็ร้องออกมาอย่างรู้ภาษา ก่อนที่จะกลับไปเลมหญ้าต่อด้วยความเพลิดเพลิน พลเองเขาก็กลับมานั่งพักเหนื่อยที่แคร่ไม้เพราะแดดค่อนข้างที่จะแรง พร้อมกับยกมือขึ้นมา
Baca selengkapnya
บทที่ 14 ลาบหมู🌾
เช้าตรู่ในหมู่บ้านโคกสะแบง เสียงไก่ขันปลุกให้ผู้คนเริ่มต้นวันใหม่ เสียงพูดคุยของชาวบ้านที่ออกไปนาบ้าง ตกปลาบ้าง และเข้าสวนยางพาราบ้าง เรียกความคึกคักให้หมู่บ้านเล็กๆ แห่งนี้อีกครั้งพลตื่นขึ้นมาในช่วงเช้าพร้อมกับสัมผัส กลิ่นไอชื้นจากทุ่งนาและเสียงลมพัดผ่านยอดข้าวทำให้เขารู้สึกสดชื่นอย่างบอกไม่ถูก ไม่นานเสียงฝีเท้าหนักก็ดังขึ้น ก่อนที่พลจะหันไปตามต้นตอของเสียง พร้อมกับเข้มเดินขึ้นมาบนเถียงนา พร้อมน้ำเย็นในขัน ก่อนที่จะยื่นวางไว้ข้างตัวของพล“ตื่นแล้วเหรอพล?ไปล้างหน้าเร็ว วันนี้มีงานเยอะนะครับ” เข้มพูดพร้อมรอยยิ้มอือ....พลทำเสียงงัวเงียขึ้นเขาไม่อยากจะตื่นเลยเพราะอากาศมันค่อนข้างหนาว ก่อนที่พลจะลุกนั่งพร้อมกับจ้องที่อีกฝ่ายก่อนที่จะถามขึ้น“งานอะไรเหรอครับ?” พลถามขณะยกขันน้ำขึ้นจิบ“พี่จะพาพลไปช่วยตัดไม้ไผ่กับดิน ไว้ทำซุ้มขายของในงานบุญบ้าน เมื่อวานไม้ไม่พอ”เข้มเองเขาพูดอย่างอารมณ์ดี ก่อนที่จะรอพลล้างหน้าล้างตาเสร็จ ก่อนที่ไม่นานดินจะขี่รถไถมารับใช้เวลาไม่นานทั้งสามก็มาถึงป่าไผ่ที่เป็นของที่นาของลุงดำ ดินเพื่อนสนิทของเข้มเขามายืนรออยู่หน้าก่อไผ่พร้อมอุปกรณ์ครบครันระหว่างการตัดไม้ไผ่
Baca selengkapnya
บทที่ 25 ไปงมหอย🌾
เช้าวันใหม่มาพร้อมเสียงไก่ขันแว่วจากหมู่บ้าน แสงแดดอ่อนแรกของวันสาดส่องเข้ามาในเถียงนากลางทุ่ง แสงทองอุ่นจับต้องร่างเล็กของพลที่ค่อยๆ ปรือตาขึ้นจากการหลับใหล โลกใบเล็กๆ ของเขาดูเหมือนหยุดนิ่งเมื่อสิ่งแรกที่พบคือใบหน้าคมเข้มของเข้มที่นอนเคียงข้าง พร้อมกับกรอบหน้าชัดเจนที่ทำให้ใจพลสั่นไหวเข้มยังคงหลับตาพริ้มรับแสงเช้าราวกับหลับฝันดีอยู่ จนกระทั่งเขาค่อยๆ ลืมตาขึ้นเผยให้เห็นดวงตาคม รอยยิ้มเบาบางแต่เต็มไปด้วยความอบอุ่นที่อีกฝ่ายส่งมาให้"มองอะไรแต่เช้ากันครับเนี่ย?" พลถามเสียงงัวเงียขึ้น แต่ทว่าก็อดยิ้มออกมาไม่ได้เมื่อทุกครั้งที่เขาได้มองใบหน้าหล่อคมของคนตรงหน้า"ก็มองเมียไงครับ เมื่อคืนกินติมอร่อยป้ะ" เข้มตอบเสียงทุ้มนุ่ม พร้อมกับรอยยิ้มที่ดูมีเลศนัยอยู่ไม่น้อย แต่ทว่าก็ไม่ได้จริงจังะไรนัก มือใหญ่ก็พลอยยกขึ้นลูบแก้มของพลอย่างอ่อนโยน พร้อมกับยื่นหน้าไปจุ๊บที่หน้าผากขาวของคนตรงหน้าอย่างอ่อนโยน"อร่อยดีนะครับผมอมจนปวดกระพุ้งแก้มไปหมด" พลพูดพร้อมกับหัวเราะขึ้นเบาๆ แต่ทว่าใบหน้าใสก็แดงซ่านอย่างห้ามไม่อยู่ เข้มเองที่เห็นอย่างนั้นก็อดไม่ได้ที่จะโน้มหน้าเข้ามาใกล้ พร้อมกับลมหายใจอุ่นที่เป่ารดใบ
Baca selengkapnya
บทที่ 6 ข้าวจี่ความคิดถึงคนรักเก่า🌾
ฟอด...... “หอมมาก สบู่ของอ้ายเข้มนี่หอมจริงๆ” พลเพิ่งก้าวออกมาจากห้องน้ำ กลิ่นหอมอ่อนๆ ของสบูนกแก้วติดตามตัวมาด้วย เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ ริมฝีปากบางพลอยกล่าวชื่นชมกลิ่นหอมที่เขาไม่คุ้นเคย ก่อนจะเดินกอดอกมานั่งลงบนแคร่ไม้หน้าเถียงนาด้วยความหนาวเย็นของอากาศที่เริ่มลดลง แต่ทว่ากลางวันก็ร้อนเช่นกัน สายตาของพลก็กวาดไปทั่วบริเวณ จนกระทบเข้ากับร่างสูงใหญ่ของคนที่กำลังยืนอยู่ตรงหน้า และแล้วดวงตาคู่สวยก็เบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ เมื่อเห็นอีกฝ่ายถอดเสื้อออกเหลือเพียงผ้าข้าวม้าผูกเอวหรือที่คนอีสานเรียกกันว่า ผ้าแพรด้าม สายตาเขาพลางจับจ้องไปที่แผ่นหลังกำยำเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อที่ปรากฏขึ้นอย่างชัดเจน พลยืนนิ่งมองอีกฝ่ายด้วยสายตาละห้อย ใบหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อเมื่อเห็นคนร่างสูงเดินตรงเข้ามาด้วยสีหน้านิ่งขรึมทั้งใบหน้าหล่อทั้งซิกแพ็กแน่น ที่เป็นลอนหกลูกที่ปรากฏขึ้นชัดใต้แสงอ่อนๆ จากไฟของตะเกียงน้ำมัน กล้ามเนื้อหน้าอกที่แน่นตึง และกล้ามแขนที่กำยำชัดเจนราวกับรูปปั้น เข้มเดินเข้ามาใกล้ๆ รอยยิ้มมุมปากเผยขึ้นเมื่อเห็นสายตาซุกซนของคนตรงหน้าเอาแต่จ้องที่น้องชายของเขา เข้มหยุดยืนตรงหน้าก่อนใช้ปลายนิ้วเชยคา
Baca selengkapnya
บทที่ 7 สอนคนกรุงดำนา ใครแพ้โดนบทลงโทษ🌾
แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องผ่านช่องเล็กๆ ของกำแพงกระท่อมไม้ไผ่ พลค่อยๆ ลืมตาขึ้นท่ามกลางเสียงนกร้องและกลิ่นหอมของทุ่งข้าวที่ลอยมากับสายลมเย็นในยามเช้า พลยันตัวลุกขึ้นนั่งหันมองรอบตัวด้วยความงุนงงหน่อยๆ พลเขาลุกขึ้นช้าๆ เดินออกมาหน้าเถียงสายตาก็กวาดไปทั่วทุ่งนาที่เขียวขจี ที่ตอนนี้ลมพัดพลิ้วจนต้นข้าวเอนตัวเหมือนกลับคลื่นน้ำในทะเล พลยกมือปัดผมยุ่งๆ ที่ปรกใบหน้าขึ้นพลางกางแขนสองข้างพร้อมกับรับลมเย็นในยามเช้า ไม่นานนักเสียงฝีเท้าของคนที่เดินบนพื้นดินดังขึ้นเบาๆ ก่อนที่พลจะหันไปพบเข้มชายหนุ่มเจ้าของเถียงนา ที่ตอนนี้กำลังถือข้าวต้มร้อนๆ ในชามไม้กำลังเดินขึ้นมาพร้อมรอยยิ้มอ่อนๆ “ตื่นแล้วเหรอ?” เสียงทุ้มของเข้มเอ่ยถามขณะยื่นชามข้าวต้มให้ พลเองก็รับมันด้วยฝ่ามือที่ยังเย็นเฉียบ สายตาเขาพลางมองอีกฝ่ายด้วยแววตาใส “อ้ายเข้มครับ ทำไมที่นี่ตอนเช้ามันดูสงบจังเลยครับ " พลเอ่ยขึ้นเบาๆ ดวงตาคู่นั้นทอดมองไปที่ทุ่งนาไกลสุดสายตา “ใช่มันสงบมากเลยแหละ...แล้วพลตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ มีอะไรให้คิดถึงบ้างล่ะ หรือรู้สึกอย่างไรบาง?” เข้มถามกลับ รอยยิ้มเล็กๆ ปรากฏบนใบหน้าคมคาย เพราะเขานึกถึงคำพูดของดาวที่ทนอยู่กับเ
Baca selengkapnya
บทที่ 8 สัมผัสครั้งแรก/พลตำส้มตำ🌾
แปล๊นๆ ..... เสียงเครื่องยนต์ของรถซาเล้งดับลง เมื่อรถจอดสนิทข้างบ้านไม้ยกสูง ขิมรีบกระโดดลงจากรถด้วยความคล่องแคล่ว ก่อนจะเดินนำหน้าไปยังใต้ถุนบ้านที่มีหญิงวัยกลางคนนั่งอยู่ ใบหน้าของหญิงผู้นั้นเผยรอยยิ้มอบอุ่นเมื่อเห็นลูกสาวเดินตรงเข้ามาหา ขิมเองไม่รอช้า รีบก้าวเข้าไปหาแม่แล้วโอบกอดไว้แน่น “เป็นจังใด๋แน่น้อดำนา เพิ่นเฮ็ดเป็นบ่ล่ะ?” (เป็นยังไงเหรอทำนา เขาทำเป็นไหมละ) เสียงแม่ปลาถามด้วยความเอ็นดู “เกิดคาดเลยจ้า! อ้ายพลเพิ่นเรียนฮู้เร็วสุดๆ เลย” (เกิดคาดเลยค่ะ พี่พลเขาเรียนรู้เร็วสุดๆ เลย) ขิมตอบแม่ของเธอเสียงใส น้ำเสียงของเธอตื่นเต้นจนออกนอกหน้า พลที่เดินตามหลังพร้อมกับเข้ม มองดูขิมเล่าเรื่องด้วยท่าทางที่ร่าเริง พลเองพลันยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว ขณะที่เข้มเองก็หัวเราะเบาๆ กับความน่ารักของน้องสาว ขิมเธอยังคงพูดเจื้อยแจ้วเล่าถึงเหตุการณ์ที่ทุ่งนาไม่หยุด “มีอีกอย่างเด้อจ้า อ้ายพล...กับอ้ายเข้ม...” (มีอีกอย่างนะคะ พี่พล....พับพี่เข้ม) เธอลังเลขึ้นก่อนที่เธอเอี้ยวหน้าหันมามองพลและเข้ม พร้อมกับส่งรอยยิ้มหวานให้ ก่อนที่เธอจะเอ่ยปากขึ้น “ขิมเซ่าแมะ!” (ขิมหยุด) เสียงเข้มตะโกนแทรกขึ้นมา พร้อ
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status