เมียอ้ายเข้ม | ฮักบ่ฮู้ลืม ที่บ้านโคกสะแบง

เมียอ้ายเข้ม | ฮักบ่ฮู้ลืม ที่บ้านโคกสะแบง

last updateTerakhir Diperbarui : 2025-06-24
Oleh:  นนท์ NONNTamat
Bahasa: Thai
goodnovel4goodnovel
Belum ada penilaian
30Bab
1.2KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

“พลสัญญากับพี่ได้ไหม ต่อจากนี้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น สัญญาได้ไหมว่าจะไม่ปล่อยมือกัน"

Lihat lebih banyak

Bab 1

INTRO🌾

Serena:

The sky wept for her.

Gray clouds hung low over the cemetery, bloated with the kind of grief that didn't make a sound—just pressed heavily against your skin until you couldn't breathe. The rain hadn't started, not yet. But the air was swollen with the threat of it. Like something was holding its breath.

Like me.

I stood alone beside the casket, black veil slipping in the wind, fists clenched around the stems of white lilies. They cut into my palms, but I welcomed the sting. It was real.

Unlike the whispers behind me.

"Who even is she?"

"Her daughter. From that affair."

"Why would he send a car for her?"

He. Vincenzo Romano.

Mafia king. Ruthless, untouchable. The man my mother gave everything to… including her life. I hated him. I'd never even seen his face.

Until now.

A black limousine pulled up at the edge of the cemetery, doors opening with smooth finality. I felt it before I saw it—the shift in energy, the subtle tightening of the mourners' mouths. Like wolves scenting a storm.

He stepped out first. Older now than the photograph I'd seen buried in my mother's drawer. Graying temples. Cold black eyes. Tailored charcoal suit and the aura of a man who didn't walk—he claimed space.

Vincenzo Romano.

And behind him, they followed.

Three shadows made flesh.

The Romanos.

My stepbrothers.

Luca. Nico. Matteo.

I didn't know their names at the time. Only the way the air bent around them. The way people looked away when they passed. The oldest walked in front, sharp-suited and wearing a blood-red tie. His jaw was a razor line of power, lips unreadable. He didn't look at me.

The middle one… he did. Smirked, actually. Like my grief amused him. A dimple in one cheek, dark eyes full of trouble. He winked.

And the last—tall, lean, quiet. Hands in his pockets. Watching everything. Including me.

My breath caught.

"You Serena Vale?" Vincenzo asked.

I turned slowly. "Yes."

He looked down at the casket. "She was a beautiful woman. Too soft for this world."

My throat tightened. "She died because of you."

A silence fell like thunder. Even the wind stopped moving.

His jaw ticked once. "You're her daughter. That makes you mine."

"No," I spat. "I'm not yours. I'm not anyone's."

The middle son—Nico, I would later learn—chuckled low. "Feisty."

"Enough," Luca snapped. Just one word, sharp and deep like gravel. The others went still.

I turned away from all of them, gripping the edge of the coffin. The priest resumed his prayer, but I didn't hear a word. My pulse was in my ears. My heart was somewhere shattered inside my chest.

They buried her under gray light and cracked sky.

When the last shovel of dirt fell, Vincenzo came to me again.

"You have no home left, girl. The state will take you. Or worse."

"Better than your world."

"My sons will protect you."

I laughed. Bitter. "Is that a threat?"

He didn't answer. Just handed me an envelope. Inside was a plane ticket, a passport, and one line in perfect cursive:

Come home. Or be hunted.

I should've burned it.

I should've stayed away.

But when the rain started, and I stood soaked and shaking at the edge of the grave, I knew the truth.

There was no one left.

And for better or worse, the Romanos had come for me.

The jet smelled like leather and silence.

For six hours, I sat in a seat that was too soft, surrounded by shadows, dressed in Armani, and cold indifference. The Romano sons hadn't said a word to me since takeoff—not that I cared. I didn't want to speak. Not to them.

Especially not to Luca.

He sat directly across from me, legs spread, suit jacket unbuttoned like he owned the air between us. He hadn't looked at me once, not even when the stewardess poured him whiskey he didn't drink.

But I felt him watching. With every breath I took, every time I crossed or uncrossed my legs, I felt it.

His silence was louder than Nico's smirk or Matteo's quiet glances.

It was… unnerving.

By the time the plane landed on the private Romano estate airstrip, I was raw. Empty. And exhausted in a way sleep couldn't touch.

The car that picked us up was black and bulletproof. Nico climbed in beside me, arm slung lazily over the seat behind my shoulders like we were on a date. His cologne was spice and sin. His grin was even worse.

"You always look this pretty after funerals?" he asked.

I stiffened. "Do you always make jokes when someone buries their mother?"

He shrugged. "It's either laugh or shoot something."

"Try laughing quietly."

Matteo sat across from us, earbuds in, one foot bouncing in a nervous rhythm. He hadn't said a word since we met. But his eyes… they found me when he thought I wasn't looking. Deep, storm-gray. The kind of eyes you didn't forget.

And Luca? Still silent. Still brooding. Still watching. He looked like a sin in human form—shirt collar open, forearms tense where they rested against his knees. Like he was one breath away from snapping.

I wasn't sure if I wanted him to.

The Romano estate was more fortress than home.

Stone walls. Iron gates. Security cameras that blinked like eyes. The mansion loomed in the distance, black glass and sharp corners against a storm-colored sky. Trees flanked the drive like soldiers.

"This place looks like it eats people," I murmured.

"It does," Nico said. "Welcome home."

I followed them inside, suitcase in hand, pretending like my heart wasn't clawing at my ribs. Marble floors stretched beneath my boots, cold and echoing. A crystal chandelier dangled like the sword of Damocles above the entryway.

And then—him.

Vincenzo Romano descended the staircase like a shadow turned flesh, a black coat trailing behind him. His eyes flicked over me once before landing on his sons.

"She's under your protection now," he said to Luca. "Keep her alive."

That was it. No hug. No welcome. Just a command.

Luca nodded once.

"But she doesn't follow orders," Nico said with a grin.

"Then teach her." Vincenzo's gaze snapped back to me. "Disobey, and you die."

My lips curled. "Such warm hospitality."

He left just like that.

They showed me to my room. Top floor. West wing. Far from theirs.

The bedroom was massive—bigger than my mother's entire apartment. All silver and stormy blue. The bed looked like it hadn't been slept in for years. Like no one dared.

I dropped my suitcase and turned to Luca, who hadn't said a damn word all day.

"What am I to you?" I asked.

His brows lifted slightly.

"Some charity case? A pet project? A debt you're paying off for your father?"

He took one slow step toward me. Then another. The air shifted. Thickened.

"You're a problem," he said.

My breath caught.

"But I'm very good at handling problems."

He was close now. Too close. I could see the flecks of gold in his irises. Smell the scent of smoke and rain clinging to his skin.

"Stay out of my way, Serena," he said quietly. "And out of my bed."

The door shut behind him before I could speak.

That night, I lay awake staring at the ceiling, my pulse trembling in my throat.

This was my life now.

The mansion. The Mafia. The wolves.

And three stepbrothers who didn't just want to protect me—

They wanted to own me.

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
30 Bab
INTRO🌾
เข้มยืนอยู่กลางลานหญ้าหน้าบ้าน ในมือหนาพลอยกำแหวนเงินวงเล็กเอาไว้แน่น เขาตั้งใจซื้อจากเงินเก็บที่สะสมมานาน ใบหน้าหล่อเผยให้เห็นรอยยิ้มบนใบหน้า หัวใจก็เต้นรัวด้วยควาตื่นเต้นที่จุกอยู่ในอก“ดาวต้องดีใจมากแน่ๆ” เข้มเขาพลอยบ่นพึมพำกับตัวเอง เมื่อคิดถึงแผนที่เตรียมไว้อย่างดี ในคืนนี้เขาตั้งใจจะขอเธอหมั้นหมาย ทั้งชีวิตทั้งหัวใจและความอบอุ่นนี้คือสิ่งที่เขาตั้งใจอยากจะมอบให้กับเธอ เพราะดาวคือทุกสิ่งทุกอย่างของเขาในตอนนี้ แต่แล้ว… ดาวก็เดินมา แต่ทว่าสีหน้าของเธอก็เต็มไปด้วยความทุกข์ และแฝงไปด้วยความเครียดและอึดอัด ก่อนที่เขาจะถามคนรักขึ้น“ดาว...” เข้มยิ้มกว้างและกำลังจะพูดบางอย่างกับเธอ แต่คำพูดนั้นก็กลับถูกกลืนลง เมื่อได้ยินคำพูดจากปากของเธอที่พูดขึ้น พร้อมกับสีหน้าของเข้มที่หม่นลง“เข้ม... ดาวมีเรื่องจะบอก” ดาวพูดขึ้นเสียงเบา แต่ทว่าเธอก็ไม่หันมาสบตาของเข้มเลย ก่อนที่เธอจะกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงเศร้าลง“เราคงอยู่ด้วยกันไม่ได้อีกแล้วนะ พี่เข้ม” เมื่อสิ้นประโยคคำพูดของเธอจบลง หัวใจของเข้มเหมือนถูกอะไรบางอย่างกระแทกเข้าอย่างแรง เสียงลมที่พัดผ่านรอบตัวดูเงียบงันในทันที พร้อมกับรอยยิ้มของเขาที่ค
Baca selengkapnya
บทที่ 1 บังคับแต่งงาน🌾
ก๊อก...ก๊อก...ก๊อก“พล ลูก ตื่นยังจ้ะ”อืออ......เสียงเคาะประตูดังก้องเข้ามาในห้องนอนสีเหลี่ยมใหญ่ พร้อมเสียงหวานของผู้เป็นมารดาเอ่ยเสียงเจื้อแจ้วขึ้น แทรกเข้ามาปลุกให้พลผุดตัวลุกจากเตียงนอน พร้อมกับมือเรียวพลางขยี้ตาเบาๆพลเดินตรงไปยังหน้าต่างบานใหญ่ ผืนผ้าม่านสีขาวถูกดึงออกช้าๆ เผยให้เห็นทิวทัศน์ยามเช้าที่แสนสดใส แสงแดดอ่อนก็สาดส่องกระทบใบหน้าหล่อของเขา ลมเย็นๆ ก็พลอยพัดโชยมาเบาๆ พร้อมหอบเอาความสดชื่นมาให้เขาในยามเช้าหลังจากทำธุระส่วนตัวเสร็จ พลก็เดินออกมาในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบง่ายเข้ากับกางเกงสแล็คสีดำ ผมถูกจัดทรงอย่างเรียบร้อย ใบหน้าหล่อเหลาแสดงออกถึงความเพียบพร้อม พร้อมที่จะทำงานในวันนี้พลเดินลงมาจากชั้นสองมุ้งตรงไปยังห้องครัว มือเรียวหยิบโยเกิร์ตรสสตรอว์เบอร์รีที่เย็นฉ่ำขึ้นมาลิ้มลอง รสชาติหวานอมเปรี้ยวชื่นใจทำให้เขารู้สึกสดชื่นขึ้นมาทันที ก่อนจะหยิบครัวซองอบใหม่ๆ ที่แม่บ้านเตรียมไว้ให้พร้อมกับเดินออกมาพบกับบิดามารดา ที่นั่งพักผ่อนอยู่บนโซฟานุ่มหน้าบ้าน“ป๊าม๊า เสร็จแล้วครับ” พลพูดพร้อมกับเดินออกมาด้วยรอยยิ้มกว้าง พร้อมกับการแต่งกายที่คุณหญิงฐาแม่ของเขาก็ยิ้มออกมาด้วยความพ
Baca selengkapnya
บทที่ 2 หนีออกจากบ้านแต่ผิดคาดไปหน่อย🌾
“ไม่ได้ๆ เราต้องออกเดินทางว่าแต่ที่นั้นคือที่ไหน ต้องรู้ให้ได้ เริ่ม!!!พ่อหนุ่มเทวดาของพลพลมาหาแล้วจ้า”แต่เมื่อพลเขากำลังจะเริ่มแผนการ เขาก็ต้องกลับมานั่งครุ่นคิดอีกครั้งว่าเขาจะไปไหน หรือเขาจะไปอยู่ที่ไหน ในระหว่าที่คิดเขาก็ได้ไปเปิดเซฟของเขาที่เป็นเงินเก็บส่วนตัวพร้อมกับบัตรเครติดและบัตรเดบิต พลเองหยิบเงินติดตัวมาแสนหนึ่งพร้อมกับบัตรเดบิตติดหนึ่งใบพร้อมกับคว้าหยิบกระเป๋าเป้เดินป่าของเขาที่เคยซื้อตอนไปเข้าค่าย พลเขาคิดไตร่ตรองอย่างถี่ถ้วนว่าสิ่งไหนควรเอาไป หรือสิ่งไหนที่จะไปซื้อเอาข้างหน้า เมื่อพลเก็บของเสร็จเขาได้เปิดดูนาฬิกาที่ซึ่งตอนนี้ก็เป็นเวลา สามทุ่มกว่าๆพลหยิบเสื้อแขนยาวตัวหนามาหนึ่งตัว ก่อนที่เขาจะย่องลงมาที่ชั้นล้างที่ปิดไฟสนิท มีเพียงหลังบ้านที่มีแม่บ้านอยู่ แต่ยากหน่อยเพราะรอบคฤหาสน์หลังนี้ปกคลุมและคุ้มกันด้วยบอดี้การ์ดนับสิบ พลถอนหายใจเขานั่งวางแผนในที่มืดของบ้านสักพัก แต่ทว่าเขาจะหนีออกจากตัวบ้านอย่างไรดี ถ้าตนหนีออกหลังบ้านก็เป็นครองน้ำแถมยังต้องเจอกลุ่มแม่บ้านอีกถ้าหน้าบ้านก็เป็นลานกว้าง แต่บ้านของเขาดีที่ติดกับตลาด แต่ถ้าเขาวิ่งหนีรอดจากตัวบ้านไปได้ เขาจะฉีกเข้าไ
Baca selengkapnya
บทที่ 3 แรกพบ/น้องขิมพาขี่รถอีแต๊ก🌾
“หล่า หล่า ตื่นๆ ฮอดแล้ว” (หนู หนู ตื่นๆ ถึงแล้ว)อือออ...พลที่นอนตัวขดทั้งคืนด้วยความหนาวเย็นของอากาศ ก่อนที่ดวงตาคู่สวยจะเบิกออก พลเองก็พลอยตามองไปยังรอบๆ ข้างที่มีสภาพแวดล้อมที่เปลี่ยนไป ก่อนที่พลจะค่อยๆ ใช้ตูดกระดึ๊บลงจากท้ายรถกระบะ แต่เขาก็ต้องตกใจเมื่อมีชาวบ้านมามุงเขาขนาดนี้“แม่นคนนี่บ้อที่หนีมาเพราะถืกทำร้าย” (ใช่คนนี้ไหมที่หนีมาเพราะถูกทำร้าย)“หล่าเอ่ยนางเอ่ย ซางมาหล่อแฮง” (หล่าเอยนางเอ่ย ไรท์ไม่รู้ว่าภาษากลางใช้คำว่าอะไร ขออภัยด้วยนะครับ ทำไมหล่อจังเลย)“ซื่ออีหยังนิ” (ชื่ออะไรเหรอ)เสียงชาวบ้านที่เริ่มซุบซิบกันไปมา แต่พลก็ไม่สามารถจับศัพท์ได้เลยว่ามันแปลว่าอะไร พลเองที่พึ่งตื่นเขาทำตัวไม่ถูกได้แต่เลิ้กลั้กไปมาก่อนที่จะยกมือสวัสดีชาวบ้านที่มามุงดูเขา เมื่อประโยคแรกออกจากปากของเขา ชาวบ้านก็เริ่มจ้องมาทางเขามาเป็นจุดเดียว พลเองก็จ้องมองไปยังสิ่งรอบข้างอย่างสนใจ พร้อมกับเผยให้เห็นหมู่บ้านเล็กๆ ที่มีป่าเป็นส่วนใหญ่ และวิวภูเขาสูงอย่างกับที่เขาได้ฝันไว้ซึ่งตัวบ้านของคนในหมู่บ้าน ล้วนเป็นบ้านไม้ซ่ะส่วนใ
Baca selengkapnya
บทที่ 4 อ่อมหอยกระเด่นใส่ตา🌾
โอ๊ยยย...... “ทำไมไม่มีสัญญานเลย เห้อ” พลพูดพร้อมกับยกโทรศัพท์ขึ้นเหนือหัว เขาเดินรอบเถียงนาเพื่อหาคลื่นสัญญาน พร้อมกับถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ แดดช่วงเที่ยงก็แรงเสียเหลือเกิน จนไม่นานพลเองก็ต้องลงมานั่งที่แคร่หน้าเถียงนา พลเอนตัวนอนลงพร้อมกับสายลมอ่อนพัดพากลิ่นดินมาแตะจมูกของพล เหงื่อเม็ดเล็กก็พลางไหลออกมาเป็นจุดๆ พลเขาวางโทรศัพท์ลงข้างๆ ด้วยความเหนื่อยหน่ายใจ ก่อนที่พลจะนั่งตัวตรงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนที่เท้าเล็กจะก้าวตรงไปยังควายเผือกที่กำลังเลมหญ้าที่เข้มนำมากองไว้ เมื่อพลเข้ามาใกล้ลอล่าก็เดินตรงเข้ามาหาพร้อมกับใช้หัวดันตัวของพลเบาๆ เบ้...... “น่ารักจัง ชื่อลอล่าใช่ไหมเรา” พลพูดพร้อมกับยิ้มกว้าง ฝามือเล็กก็พลางลูบไปที่หัวของควายเผือกเบาๆ พร้อมกับยื่นมือไปสัมผัสเขายาวยาวสวยของมัน เบ้....... ลอล่าควายเผือกตัวใหญ่ ก็ร้องออกมาอย่างรู้ภาษา ก่อนที่จะกลับไปเลมหญ้าต่อด้วยความเพลิดเพลิน พลเองเขาก็กลับมานั่งพักเหนื่อยที่แคร่ไม้เพราะแดดค่อนข้างที่จะแรง พร้อมกับยกมือขึ้นมา
Baca selengkapnya
บทที่ 14 ลาบหมู🌾
เช้าตรู่ในหมู่บ้านโคกสะแบง เสียงไก่ขันปลุกให้ผู้คนเริ่มต้นวันใหม่ เสียงพูดคุยของชาวบ้านที่ออกไปนาบ้าง ตกปลาบ้าง และเข้าสวนยางพาราบ้าง เรียกความคึกคักให้หมู่บ้านเล็กๆ แห่งนี้อีกครั้งพลตื่นขึ้นมาในช่วงเช้าพร้อมกับสัมผัส กลิ่นไอชื้นจากทุ่งนาและเสียงลมพัดผ่านยอดข้าวทำให้เขารู้สึกสดชื่นอย่างบอกไม่ถูก ไม่นานเสียงฝีเท้าหนักก็ดังขึ้น ก่อนที่พลจะหันไปตามต้นตอของเสียง พร้อมกับเข้มเดินขึ้นมาบนเถียงนา พร้อมน้ำเย็นในขัน ก่อนที่จะยื่นวางไว้ข้างตัวของพล“ตื่นแล้วเหรอพล?ไปล้างหน้าเร็ว วันนี้มีงานเยอะนะครับ” เข้มพูดพร้อมรอยยิ้มอือ....พลทำเสียงงัวเงียขึ้นเขาไม่อยากจะตื่นเลยเพราะอากาศมันค่อนข้างหนาว ก่อนที่พลจะลุกนั่งพร้อมกับจ้องที่อีกฝ่ายก่อนที่จะถามขึ้น“งานอะไรเหรอครับ?” พลถามขณะยกขันน้ำขึ้นจิบ“พี่จะพาพลไปช่วยตัดไม้ไผ่กับดิน ไว้ทำซุ้มขายของในงานบุญบ้าน เมื่อวานไม้ไม่พอ”เข้มเองเขาพูดอย่างอารมณ์ดี ก่อนที่จะรอพลล้างหน้าล้างตาเสร็จ ก่อนที่ไม่นานดินจะขี่รถไถมารับใช้เวลาไม่นานทั้งสามก็มาถึงป่าไผ่ที่เป็นของที่นาของลุงดำ ดินเพื่อนสนิทของเข้มเขามายืนรออยู่หน้าก่อไผ่พร้อมอุปกรณ์ครบครันระหว่างการตัดไม้ไผ่
Baca selengkapnya
บทที่ 25 ไปงมหอย🌾
เช้าวันใหม่มาพร้อมเสียงไก่ขันแว่วจากหมู่บ้าน แสงแดดอ่อนแรกของวันสาดส่องเข้ามาในเถียงนากลางทุ่ง แสงทองอุ่นจับต้องร่างเล็กของพลที่ค่อยๆ ปรือตาขึ้นจากการหลับใหล โลกใบเล็กๆ ของเขาดูเหมือนหยุดนิ่งเมื่อสิ่งแรกที่พบคือใบหน้าคมเข้มของเข้มที่นอนเคียงข้าง พร้อมกับกรอบหน้าชัดเจนที่ทำให้ใจพลสั่นไหวเข้มยังคงหลับตาพริ้มรับแสงเช้าราวกับหลับฝันดีอยู่ จนกระทั่งเขาค่อยๆ ลืมตาขึ้นเผยให้เห็นดวงตาคม รอยยิ้มเบาบางแต่เต็มไปด้วยความอบอุ่นที่อีกฝ่ายส่งมาให้"มองอะไรแต่เช้ากันครับเนี่ย?" พลถามเสียงงัวเงียขึ้น แต่ทว่าก็อดยิ้มออกมาไม่ได้เมื่อทุกครั้งที่เขาได้มองใบหน้าหล่อคมของคนตรงหน้า"ก็มองเมียไงครับ เมื่อคืนกินติมอร่อยป้ะ" เข้มตอบเสียงทุ้มนุ่ม พร้อมกับรอยยิ้มที่ดูมีเลศนัยอยู่ไม่น้อย แต่ทว่าก็ไม่ได้จริงจังะไรนัก มือใหญ่ก็พลอยยกขึ้นลูบแก้มของพลอย่างอ่อนโยน พร้อมกับยื่นหน้าไปจุ๊บที่หน้าผากขาวของคนตรงหน้าอย่างอ่อนโยน"อร่อยดีนะครับผมอมจนปวดกระพุ้งแก้มไปหมด" พลพูดพร้อมกับหัวเราะขึ้นเบาๆ แต่ทว่าใบหน้าใสก็แดงซ่านอย่างห้ามไม่อยู่ เข้มเองที่เห็นอย่างนั้นก็อดไม่ได้ที่จะโน้มหน้าเข้ามาใกล้ พร้อมกับลมหายใจอุ่นที่เป่ารดใบ
Baca selengkapnya
บทที่ 6 ข้าวจี่ความคิดถึงคนรักเก่า🌾
ฟอด...... “หอมมาก สบู่ของอ้ายเข้มนี่หอมจริงๆ” พลเพิ่งก้าวออกมาจากห้องน้ำ กลิ่นหอมอ่อนๆ ของสบูนกแก้วติดตามตัวมาด้วย เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ ริมฝีปากบางพลอยกล่าวชื่นชมกลิ่นหอมที่เขาไม่คุ้นเคย ก่อนจะเดินกอดอกมานั่งลงบนแคร่ไม้หน้าเถียงนาด้วยความหนาวเย็นของอากาศที่เริ่มลดลง แต่ทว่ากลางวันก็ร้อนเช่นกัน สายตาของพลก็กวาดไปทั่วบริเวณ จนกระทบเข้ากับร่างสูงใหญ่ของคนที่กำลังยืนอยู่ตรงหน้า และแล้วดวงตาคู่สวยก็เบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ เมื่อเห็นอีกฝ่ายถอดเสื้อออกเหลือเพียงผ้าข้าวม้าผูกเอวหรือที่คนอีสานเรียกกันว่า ผ้าแพรด้าม สายตาเขาพลางจับจ้องไปที่แผ่นหลังกำยำเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อที่ปรากฏขึ้นอย่างชัดเจน พลยืนนิ่งมองอีกฝ่ายด้วยสายตาละห้อย ใบหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อเมื่อเห็นคนร่างสูงเดินตรงเข้ามาด้วยสีหน้านิ่งขรึมทั้งใบหน้าหล่อทั้งซิกแพ็กแน่น ที่เป็นลอนหกลูกที่ปรากฏขึ้นชัดใต้แสงอ่อนๆ จากไฟของตะเกียงน้ำมัน กล้ามเนื้อหน้าอกที่แน่นตึง และกล้ามแขนที่กำยำชัดเจนราวกับรูปปั้น เข้มเดินเข้ามาใกล้ๆ รอยยิ้มมุมปากเผยขึ้นเมื่อเห็นสายตาซุกซนของคนตรงหน้าเอาแต่จ้องที่น้องชายของเขา เข้มหยุดยืนตรงหน้าก่อนใช้ปลายนิ้วเชยคา
Baca selengkapnya
บทที่ 7 สอนคนกรุงดำนา ใครแพ้โดนบทลงโทษ🌾
แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องผ่านช่องเล็กๆ ของกำแพงกระท่อมไม้ไผ่ พลค่อยๆ ลืมตาขึ้นท่ามกลางเสียงนกร้องและกลิ่นหอมของทุ่งข้าวที่ลอยมากับสายลมเย็นในยามเช้า พลยันตัวลุกขึ้นนั่งหันมองรอบตัวด้วยความงุนงงหน่อยๆ พลเขาลุกขึ้นช้าๆ เดินออกมาหน้าเถียงสายตาก็กวาดไปทั่วทุ่งนาที่เขียวขจี ที่ตอนนี้ลมพัดพลิ้วจนต้นข้าวเอนตัวเหมือนกลับคลื่นน้ำในทะเล พลยกมือปัดผมยุ่งๆ ที่ปรกใบหน้าขึ้นพลางกางแขนสองข้างพร้อมกับรับลมเย็นในยามเช้า ไม่นานนักเสียงฝีเท้าของคนที่เดินบนพื้นดินดังขึ้นเบาๆ ก่อนที่พลจะหันไปพบเข้มชายหนุ่มเจ้าของเถียงนา ที่ตอนนี้กำลังถือข้าวต้มร้อนๆ ในชามไม้กำลังเดินขึ้นมาพร้อมรอยยิ้มอ่อนๆ “ตื่นแล้วเหรอ?” เสียงทุ้มของเข้มเอ่ยถามขณะยื่นชามข้าวต้มให้ พลเองก็รับมันด้วยฝ่ามือที่ยังเย็นเฉียบ สายตาเขาพลางมองอีกฝ่ายด้วยแววตาใส “อ้ายเข้มครับ ทำไมที่นี่ตอนเช้ามันดูสงบจังเลยครับ " พลเอ่ยขึ้นเบาๆ ดวงตาคู่นั้นทอดมองไปที่ทุ่งนาไกลสุดสายตา “ใช่มันสงบมากเลยแหละ...แล้วพลตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ มีอะไรให้คิดถึงบ้างล่ะ หรือรู้สึกอย่างไรบาง?” เข้มถามกลับ รอยยิ้มเล็กๆ ปรากฏบนใบหน้าคมคาย เพราะเขานึกถึงคำพูดของดาวที่ทนอยู่กับเ
Baca selengkapnya
บทที่ 8 สัมผัสครั้งแรก/พลตำส้มตำ🌾
แปล๊นๆ ..... เสียงเครื่องยนต์ของรถซาเล้งดับลง เมื่อรถจอดสนิทข้างบ้านไม้ยกสูง ขิมรีบกระโดดลงจากรถด้วยความคล่องแคล่ว ก่อนจะเดินนำหน้าไปยังใต้ถุนบ้านที่มีหญิงวัยกลางคนนั่งอยู่ ใบหน้าของหญิงผู้นั้นเผยรอยยิ้มอบอุ่นเมื่อเห็นลูกสาวเดินตรงเข้ามาหา ขิมเองไม่รอช้า รีบก้าวเข้าไปหาแม่แล้วโอบกอดไว้แน่น “เป็นจังใด๋แน่น้อดำนา เพิ่นเฮ็ดเป็นบ่ล่ะ?” (เป็นยังไงเหรอทำนา เขาทำเป็นไหมละ) เสียงแม่ปลาถามด้วยความเอ็นดู “เกิดคาดเลยจ้า! อ้ายพลเพิ่นเรียนฮู้เร็วสุดๆ เลย” (เกิดคาดเลยค่ะ พี่พลเขาเรียนรู้เร็วสุดๆ เลย) ขิมตอบแม่ของเธอเสียงใส น้ำเสียงของเธอตื่นเต้นจนออกนอกหน้า พลที่เดินตามหลังพร้อมกับเข้ม มองดูขิมเล่าเรื่องด้วยท่าทางที่ร่าเริง พลเองพลันยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว ขณะที่เข้มเองก็หัวเราะเบาๆ กับความน่ารักของน้องสาว ขิมเธอยังคงพูดเจื้อยแจ้วเล่าถึงเหตุการณ์ที่ทุ่งนาไม่หยุด “มีอีกอย่างเด้อจ้า อ้ายพล...กับอ้ายเข้ม...” (มีอีกอย่างนะคะ พี่พล....พับพี่เข้ม) เธอลังเลขึ้นก่อนที่เธอเอี้ยวหน้าหันมามองพลและเข้ม พร้อมกับส่งรอยยิ้มหวานให้ ก่อนที่เธอจะเอ่ยปากขึ้น “ขิมเซ่าแมะ!” (ขิมหยุด) เสียงเข้มตะโกนแทรกขึ้นมา พร้อ
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status