ตอนที่ 2

แป้งหอมเหลือบมองนาฬิกาที่ฝาผนังปรากฏว่าตอนนี้เพิ่งจะ 6 โมงเช้านิด ๆ เขาจึงลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัวเพื่อที่จะออกไปซื้อของ ขาเรียวเล็กเดินไปหยิบผ้าขนหนูแล้วเดินเข้าห้องน้ำ พออาบเสร็จก็เอาผ้าขนหนูไปผึ่งตากที่ระเบียง

เมื่อแต่งตัวเรียบร้อยแล้วเขาก็หยิบสมุดกับปากกามาเขียนรายการที่ตัวเองจะซื้อว่ามีอะไรบ้าง

เขาเขียนน้ำเป็นอันดับแรก เพราะน้ำสะอาดเป็นสิ่งที่หาอยากมากและจะขาดไปไม่ได้เด็ดขาด

ถ้าอยากได้ปริมาณมาก ๆ ก็ต้องซื้อแบบแกลลอน

“ มีน้ำแล้วก็ต้องมีข้าวสาร อาหารกระป๋อง อาหารสำเร็จรูป ” หยิบปากกามาเขียนทุกอย่างที่พอจะนึกออกได้ลงไปในสมุดเล่มเล็ก

นอกจากนี้ก็ยังมี ยารักษาโรค เสื้อผ้า กระเป๋าไว้ใส่ของ ไฟฉาย ไม้ขีดไฟ อุปกรณ์การทำแผล เช่นสำลี แอลกอฮอล์ ผ้าพันแผล เทปกาว น้ำเกลือ ยาฆ่าเชื้อ

ของใช้ส่วนตัวที่ใช้ในชีวิตประวันก็จะมีแปรงสีฟัน ยาสีฟัน สบู่ แชมพูสระผม ครีมนวด  มีดโกน ผ้าเช็ดตัว จานชาม ช้อน แก้วน้ำ และอื่น ๆ

เขียนไปเขียนมาก็ปาไปหลายหน้า พอเงยหน้าดูเวลาก็ผ่านมาเป็นชั่วโมงแล้ว เขาคิดว่าจะลงไปหาอะไรกินที่ร้านข้าวแกงข้างหอพักก่อนจะไปธนาคาร

พอกินอิ่มแป้งหอมก็ขับรถไปที่ธนาคาร เพื่อถอนเงินที่มีอยู่ในบัญชีออกมาจนหมดพร้อมกับปิดบัญชี

ในบัญชีของเขามีเงินอยู่หนึ่งล้านนิด ๆ ซึ่งเงินทั้งหมดได้มาการทำงานเก็บออมมาหลายปี เขานั่งรอพนักงานงานนับเงินใส่ถุงจนเสร็จเรียบร้อย

ร่างเลิกเดินถือถุงเงินไปที่รถ เขาเก็บเงินทั้งหมดไว้ในมิติก่อนจะขับรถไปยังโกดังขายสินค้าราคาส่ง ที่นี่เป็นแห่งรวมสินค้าที่มีราคาถูกกว่าที่อื่น แถมยังมีสินค้าให้เลือกสรรมากมาย

สิ่งแรกที่เห็นเมื่อเดินเข้ามาในโกดังคือพวกจานชาม แก้วน้ำรูปทรงต่าง ๆ  ขวดน้ำหลากหลายขนาด

ของแต่ละชิ้นจะมีป้ายราคาติดไว้เพื่อสะดวกต่อการตัดสินใจก่อนซื้อ ยิ่งซื้อเยอะก็จะมีส่วนลดให้กับคนที่ซื้อ เขาซื้อจานชามและช้อนอย่างละห้าโหล แล้วก็แก้วน้ำอีกหนึ่งร้อยใบ

“ แค่นี้ก็น่าจะพอนะ ”  

แป้งหอมเข็นรถไปให้พนักงานแพ็คของ จากนั้นก็เดินไปดูอย่างอื่นต่อ สิ่งไหนที่ซื้อแล้วเขาก็จะขีดฆ่าคำนั้นออกจะได้ไม่สับสนว่าซื้อไปแล้วหรือยัง

ร่างเล็กยังอยู่ในโซลที่เป็นของใช้ในครัว มือเรียวหยิบเขียง มีด ใส่ในรถเข็นตามด้วยกระทะจนเต็มรถเข็น ก่อนจะหันไปเรียกพนักงาน

“ คุณลูกค้ามีอะไรให้ผมช่วยเหรอครับ ”

“ ผมต้องการหม้อขนาดเล็กห้าสิบ ขนาดกลางห้าสิบ แล้วก็ขนาดใหญ่อีกห้าสิบ แล้วก็หม้อหุงข้าวอีกห้าสิบครับ ” บอกสิ่งที่ต้องการ ส่วนรถเข็นที่เต็มแล้วพนักงานก็ช่วยเข็นออกไปคิดเงิน

“ ได้ครับ ถ้าคุณลูกค้าต้องการอะไรอีกเรียกผมได้ตลอดเลยนะครับ ” พนักงานหนุ่มตอบด้วยสีหน้ายิ้มแย้มเมื่อเจอกับลูกค้าประเป๋าหนัก

แป้งหอมพยักหน้าตอบ จากนั้นก็เดินเอารถเข็นอีกคัน เขาหยิบทุกอย่างที่คิดว่าจำเป็นใส่รถเข็นไปเรื่อย ๆ

มือเรียวเล็กหยิบทุกอย่างที่คิดว่าจำเป็นใส่รถเข็น ชิ้นไหนที่ใหญ่จนยกไม่ได้ก็บอกพนักงานมาช่วย เมื่อได้ของที่ต้องการครบแล้วก็ถึงเวลาจ่ายเงิน

แค่ไม่กี่ชั่วโมงเขาก็เสียเงินไปแล้วเกือบแสน ของทั้งหมดทางร้านจะเป็นให้พนักงานขนของขึ้นรถและจะนำมาส่งในวันพรุ่งนี้ เขาจึงเขียนที่อยู่ของโกดังที่เขาเพิ่งเช่าไปเมื่อไม่กี่นาทีก่อนเป็นที่เก็บของเพื่อไม่ให้คนอื่นสงสัยว่าที่เขาซื้อหายไปไหน

 แป้งหอมเดินออกจากโกดังขายของก็รู้สึกหิวน้ำแล้วก็หิวข้าวมาก เขาว่าจะแวะไปกินข้าวที่ห้างแล้วก็ไปซื้อของต่ออีกหน่อย

พอถึงห้างสรรพสินค้าร่างเล็กก็เดินไปศูนย์อาหารที่อยู่ชั้นแรก แป้งหอมชอบมากินอาหารที่นี่เพราะอร่อยและราคาไม่แพง

“ กินอะไรดีนะ ” กวาดสายตาหาร้านที่อยากจะกิน ขาเรียวเดินไปหยุดที่ร้านขายข้าวขาหมู

เขาสั่งแบบพิเศษพอได้อาหารแล้วก็เดินไปซื้อน้ำก่อนจะมานั่งกินที่โต๊ะ

“ อิ่มจัง ” แน่นท้องไปหมดเลย

แป้งหอมหยิบสมุดขึ้นมาดูว่าตัวเองซื้ออะไรไปบ้างแล้วรอยขีดฆ่าในสมุดหายไปกว่าครึ่ง นอกจากนั้นก็ยังมีรายการอื่นที่ซื้อไปแล้วถูกเขียนเพิ่มอีกด้วย

เขาอ่านรายการที่ยังเหลือคร่าว ๆ ก่อนจะลุกขึ้นไปหยิบรถเข็นคันใหญ่

“ สวัสดีครับ สนใจสินค้าตัวไหนถามได้เลยนะครับ ”

แป้งหอมเดินเข้าร้านขายมือถือ เขาอยากได้มือถือเพิ่มไว้สำรองสักสองเครื่อง

“ มีรุ่นไหนที่เพิ่งออกมาใหม่ไหมครับ ”

“ ผมแนะนำเป็นสองตัวนี้เลยครับ รุ่นนี้แบตอึดมากชาร์จเพียงหนึ่งครั้งสามารถใช้งานอย่างต่อเนื่องถึงสามวันเลยครับ ” พนักงานขายหยิบมือถือเครื่องดังกล่าวมาให้ลูกค้าดูพร้อมกับอธิบายฟังก์ชั่นต่าง ๆ

“ งั้นผมเอาแบบนี้สองเครื่องครับ ”

“ ได้ครับ ”

“ ผมอยากได้แบตสำรองด้วยแบบที่ใช้ได้นาน ๆ ”

“ รุ่นนี้เลยครับ ทั้งบางน้ำหนักเบาแล้วก็พกพาสะดวกเพราะมีขนาดเล็กกะทัดรัดแต่เก็บความจุได้เยอะมาก ชาร์จได้ถึงห้าครั้งเลยครับ ”

“ ผมเอาอันนี้ห้าอันครับ ”

“ ได้ครับ ” พนักงานขายได้ยินก็รีบหยิบของใส่ถุงให้ลูกค้าก่อนจะยกมือไหว้สวย ๆ “ ขอบคุณที่ใช้บริการร้านของเก่งกล้าโมบายครับ ”

แป้งหอมคลี่ยิ้มบางให้กับพนักงานแล้วหันหลังเดินออกจากร้านขายมือถือไปร้านขายเสื้อผ้าชื่อดังแบรนด์หนึ่ง ตอนนี้ที่ร้านกำลังมีโปรโมชั่นลดทั้งร้าน 50% - 70%

เนื่องจากเป็นวันครบรอบวันเกิดของร้านพอดีทำเอาชายหนุ่มตาลุกวาว ไม่รอช้าขาเรียวก็จ้ำอ้าวไปร้านนั้นทันที

เงินของแป้งหอมมีไม่มากนัก ดังนั้นจะซื้อออะไรเขาก็ต้องคิดคำนวนให้ดีก่อนและต้องดูว่าสิ่งนั้นจำเป็นหรือไม่ โดยเขาจะมองที่คุณภาพสินค้าเป็นหลัก ยิ่งติดป้ายลดราคาเขายิ่งชอบ

ของดีราคาถูกมีไม่บ่อยนักทำให้ในร้านมีลูกค้าเข้ามาซื้อจนแน่นร้าน ด้วยความที่กลัวว่าคนอื่นจะแย่งซื้อไปหมด ร่างเล็กเห็นชุดไหนที่ชอบก็หยิบใส่ตะกร้า

แต่บังเอิญว่าแป้งหอมชอบหมดเลย ยิ่งบางชุดเป็นคอลเลคชั่นใหม่ที่เพิ่งออกมาได้มานาน ชายหนุ่มจึงจัดการกวาดชุดที่แขวนไว้มาทั้งราวแบบไม่แบ่งใคร

ซึ่งเสื้อผ้าที่แขวนก็จะมีไซส์ที่ต่างกัน แป้งหอมก็เอามาทั้งหมดเลย ส่วนเรื่องราคาเขาไม่กลัวอยู่แล้วเพราะมันถูกมาก

“ ซื้อเยอะขนาดนี้ น้องจะซื้อชุดไปใส่เองหรือว่าเอาไปขายต่อคะ ” ป้าที่มาซื้อของในร้านนี้เหมือนกันถามขึ้นเมื่อเห็นการซื้อของเด็กหนุ่ม

“ ผมซื้อไปใช้เองครับ ”

นอกจากเสื้อผ้าแล้วก็ยังมีกระเป๋า รองเท้า สายเอวที่วางขาย แป้งหอมก็ได้ทำการหยิบทุกอย่างที่วางขาย

 รวมแล้วก็หลายหมื่น แต่ถ้าจ่ายราคาเต็มปกติก็คงต้องจ่ายเป็นแสน

 แป้งหอมไม่คิดเลยว่าแค่เดินซื้อของจะทำให้เขารู้สึกเหนื่อยขนาดนี้ ชายหนุ่มตัดสินใจที่จะกลับห้องพักก่อนแล้วค่อยกลับมาซื้ออีกครั้งในวันพรุ่งนี้