Novels by ข้ารักเจ้าหมื่นปี

เช้าวันถัดมาในยามเหม่า (5:00-6:59) เหมยฮวาก็ลืมตาตื่น เขาลุกขึ้นมาล้างหน้าล้างตาเปลี่ยนชุดแล้วเดินมานั่งที่ชานหน้าบ้าน หยิบกินผลท้อที่อยู่ในมิติออกมาทานทานไปผลเดียวก็อิ่ม จากนั้นก็ลุกขึ้นเดินออกจากจวนไปสำรวจป่า ไม่ไกลจากบริเวณของจวนมากนัก เหมยฮวาก็พบกับลำธาร น้ำไม่ลึกมาก เขานั่งลงข้างริมน้ำ มือเรียวกวักมาน้ำล้างหน้า“อ่า สดชื่นจัง” น้ำเย็นและใส่มากจนเห็นปลาตัวเล็ก ๆ ที่ว่ายไปมาอยู่ในน้ำ รู้สึกอยากลงไปเล่นน้ำเลย หันรอบ ๆ มีต้นไม้ต้นใหญ่ให้ร่มเงา มีลมพัดเย็นสบายดวงตาคู่งามเหลือบไปเห็นกอไผ่ เหมยฮวาจึงนำมีดที่นำมาด้วยตัดไม้ไผ่เอาทำเป็นกระบอกไว้ใส่น้ำใช้ดื่มระหว่างทาง เขาตักน้ำในลำธารใส่กระบอกไม้ไผ่ให้เต็มแล้วใช้ใบไม้หลาย ๆ ใบ มาขยำให้เป็นก้อนมาปิดด้านบนของกระบอกน้ำ เพื่อไม่ให้น้ำกระฉอกออก จากนั้นก็เริ่มเดินทางต่อ“หือ นั้นแสงอะไร” เหมยฮวามองประกายวิบวับที่ส่องแสงด้านหลังต้นไม้ใหญ่ จึงเดินเข้าไปดู“หนอนหรือ เอ๊ะ หนอนไหมหนิ” ดวงตากลมโตเบิกตากว้าง มองหนอนไหมสีสันสวยงามต่าง ๆ ที่กำลังกัดกินใบไม้ แต่ละตัวชักใยตามสีของตัว ตามพื้นดินก็มีดักแด้อยู่จำนวนมาก“หึหึ” ร่างเล็กหัวเราะในลำคออย่างชั่วร

เหมยฮวาตื่นขึ้นมาในยามเฉิน (7:00-8:59) ของวันถัดไป รู้สึกคอแห้งเหมือนร่างกายขาดน้ำเป็นเวลานาน แถมยังรู้สึกหิวมากด้วย ตั้งแต่มาที่นี่เมื่อวานเขายังไม่อะไรตกถึงท้องเลยพอขยับตัวลุกขึ้นบาดแผลจากที่หลังก็พลันแผลงฤทธิ์รู้สึกเจ็บไปถึงกระดูกสันหลังเลยทีเดียว“โอ๊ย จ เจ็บชะมัด”ร่างเล็กนั่งนิ่งครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ พยุงร่างของตนลุกขึ้นนั่ง แล้วเดินออกจากห้องเพื่อสำรวจดูภายในจวนว่ามีอะไรบ้าง จากที่เห็นจวนหลังนี้มีขนาดกลาง ภายในมีของใช้อยู่บางส่วน ปัดกวาดสักนิดก็พออยู่ได้ แต่ก็มีส่วนที่จะต้องซ่อมแซมมากอยู่เหมือนกัน อย่างเช่นหลังคาที่รั่วเป็นรูกว้าง และวัชพืชที่ปกคลุมไปทั่วทั้งจวนในจวนมีเรือนอยู่ 3 หลัง หลังที่เขาใช้นอนเมื่อคืนเป็นหลังที่ใหญ่สุดในจวนซึ่งตั้งอยู่ทางด้านซ้าย กลางจวนมีลานกว้าง ด้านข้างคาดว่าน่าจะเคยเป็นสวนหย่อมไว้นั่งเล่น แต่ตอนนี้เต็มไปด้วยหญ้าที่ขึ้นสูงจนถึงหน้าเอว ไม่รู้ว่าเดิน ๆ อยู่จะเจอเข้ากับงูหรือเปล่า ถัดออกไปก็มีเรือน อยู่ 2 หลังระหว่างที่เดินเหมยฮวาก็พบต้นเฉ่าเหมยขึ้นอยู่บริเวณข้างกำแพงจวนเป็นแนวยาวที่ออกผลสีแดงสดเต็มไปหมด ไม่คิดว่าในยุคสมัยนี่จะมีของแบบนี้ด้วย เขานั่

ณ จวนแห่งหนึ่งที่อยู่ติดกับชายป่า สภาพดูเก่าและทรุดโทรมอย่างเห็นได้ชัด ภายในห้องหนึ่งมีร่างของชายผู้หนึ่งที่นอนนิ่งอยู่นานเริ่มขยับตัวเล็กน้อยเหมยฮวาพยายามลืมตาขึ้น ก็พลันรู้สึกแสบตา ไม่ใช่แค่นั้นเขายังปวดร้าวไปทั้งตัวโดยเฉพาะแผ่นหลัง นึกถึงภาพความจำสุดท้าย เขาคิดว่าตัวเองน่าจะตายไปแล้วเสียอีก ไม่คิดว่าตัวเองอึดและมีชีวิตรอดมาได้ เพราะโดนรถพุ่งชนเข้ากับร่างอย่างจัง จนลอยไปไกลขนาดนั้นร่างเล็กหรี่ตามองภาพตรงหน้าที่เบลอ ๆ กระพริบตาปริบ ๆ สองสามครั้ง เมื่อภาพตรงหน้าเริ่มชัดขึ้น จากที่คิดว่าเป็นเพดาลของห้องพยายาล ทำไมถึงได้กลายเป็นหลังคาไม้ผุ ๆ ไปได้ เขาควรจะนอนอยู่ในห้องของโรงพยาบาลสิ แล้วทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้สมมติว่าเขาตายจริง เขาไม่คิดว่าหน้าตาของสวรรค์คงจะเป็นแบบนี้หรอกนะ เพราะที่เขาเห็นมันเป็นเหมือนบ้านร้างมากกว่า“ท ที่ไหนกัน” แล้วทำไมเสียงพูดเขาถึงได้แหบห้าวขนาดนี้ละเนี้ยเหมยฮวาลุกขึ้นก็พบว่าร่างเขานั้นแทบจะไม่มีแรงจะลุกขึ้นด้วยซ้ำ เขาได้แต่นอนนิ่งกับที่อยู่พักใหญ่ แล้วค่อย ๆ พยุงร่างตัวเองให้ลุกขึ้นอีกครั้ง ทว่าทำไมร่างกายเขาถึงได้เจ็บปวดขนาดนี้ มองไปรอบ ๆ พบว่าตนนอนอยู่บนเตีย

เอี๊ยด โครมเสียงล้อรถเสียดสีกับพื้นถนนที่เปียกน้ำแฉะท่ามกลางสายฝนที่โหมกระหน่ำ ทำให้ผู้คนที่เร่งรีบขับรถกลับบ้านไม่ทันระวังเพราะฝนที่ตกอย่างต่อเนื่อง มองไม่เห็นข้างหน้า ชนเข้ากับร่างของใครบางคนจนลอยกระเด็นไปไกล จะเบรกก็ไม่ทันการด้วยคนขับเห็นว่ามีคนเดินอยู่ข้างหน้าตอนเขาขับมาใกล้แล้ว ทำได้เพียงเหยียบเบรกเพื่อลดแรงกระแทกแสงไฟจากดวงไฟหน้ารถส่องเข้าตาจนมองอะไรไม่เห็น บวกกับความตกใจทำให้ชายหนุ่มยืนแข็งค้างอยู่กับที่ เพราะภาหนะขนาดใหญ่เคลื่อนเข้ามาอยู่ตรงหน้าจะให้วิ่งหนีก็คงไม่ทันแล้ว ร่างของชายหนุ่มลอยระริ้วกลางอากาศ เม็ดฝนตกใส่ใบหน้าจนรู้สึกชาไปหมด กระทั้งร่างกายของเขาก็เบาหวิวไร้ความรู้สึกอ่า นี่ เขากำลังจะตายแล้วเหรอเขายังใช้ชีวิตไม่คุ้มเลยนะ แฟนสักคนก็ไม่มี ทำมสวรรค์ถึงให้เวลาเขาใช้ชีวิตเพียงน้อยนิดล่ะ ได้โปรดเถอะสวรรค์ถ้าหากได้ยินคำของของเขา โปรดให้เวลาเขาเพิ่มอีกสักนิด เขายังไม่อยากตายตอนนี้ย้อนกลับไปก็หน้านี้ตั้งแต่ที่จำความได้ เหมยฮวาหรือก็คือชื่อของเขานั้นเอง เขาเป็นเด็กกำพร้า ไม่เคยเห็นใบหน้าพ่อแม่ที่แท้จริงว่าเป็นยังไง ยายที่เลี้ยงดูเขาเล่าให้ฟังว่ายายกำลังจะเดินกลับบ้านหลั

ก่อนหน้านี้อันเสี่ยวเหยานึกสงสัยว่าที่ดินผืนนี้อาจจะมีความลับซุกซ่อนอยู่ แต่ไม่คิดว่ามันจะมีจริง ๆเรื่องมันมีอยู่ว่าวันนั้นเขานำเมล็ดผักไปปลูกในแปลงที่อยู่หน้าบ้าน ปลูกเสร็จก็รดน้ำตามปกติ เช้าวันถัดมาเขาก็เดินไปที่แปลงผักเพื่อจะรดน้ำปรากฎว่าแปลงผักที่เพิ่งเอาเมล็ดลงดินไป วันนี้กลับมีต้นอ่อนสีเขียวขนาด 2 เซนติเมตรผุดขึ้นจากดิน พอวันต่อมาผักของเขาก็เจริญเติบโตขึ้นอีกจากใบเลี้ยงอ่อน 2 ใบก็เพิ่มมาอีก 4 ใบ และเพิ่มขึ้นมาเรื่อย ๆน้องผักของเขาโตไวมาก คาดว่าไม่เกิน 10 วัน ก็เก็บผักเหล่านี้มากินได้แล้ว อีกทั้งรสชาติผักยังหวาน กรอบ อร่อย มากอีกด้วยและที่น่าตกใจไปกว่านั้นคือโคโค่บอกว่าผักที่เข้าปลูกเป็นผักปราณ อันเสี่ยวเหยาได้ยินแบบนั้นก็ทั้งมึนงงแและสับสน เมล็ดผักพวกนี้เขาเอามันมาจากในมิติ แล้วมันจะกลายเป็นผักปราณไปได้ยังไงเขาจึงสันนิษฐานว่าอาจจะเป็นเพราะดิน เดิมทีต้นไม้ของที่นี่ก็มีปราณเหมือนกัน พอเอาต้นอะไรมาปลูก ต้นนั้นก็จะกลายเป็นพืชปราณโดยปริยายแต่ละวันของอันเสี่ยวเหยาก็มีแต่ทำงาน ทำงานแล้วก็ทำงาน เพื่อเปลี่ยนที่ดินรกร้างให้กลายเป็นสวนในฝันจนตอนนี้ทุกอย่างก็เข้าที่เข้าทางหมดแล้ว“ ว

หลังจากที่สมัครไลฟ์สตาร์ร่างบางก็มานั่งคิดนอนคิดต่อว่าจะทำอะไรดี ถึงจะดึงดูดให้ผู้คนเข้ามาดูช่องของเขา“ เราไลฟ์ทำอาหารดีไหม ”ในตู้เย็นมีของสดที่เอาออกมาจากบ้านในมิติเยอะเลย ถ้าจะทำก็ทำได้หลายเมนู แถมเขายังไม่ต้องกังวลด้วยว่าใช้ไปแล้วของจะหมดเพราะเมื่อเขานำบางสิ่งจากในมิติออกมา เดี๋ยวของชิ้นนั้นก็จะเติมใหม่ขึ้นมาอย่างอัตโนมัติโคโค่เห็นคนตัวเล็กมีความกระตือรือร้นก็อยากจะสนับสนุน แต่ว่า…“ เอ่อ โคโค่ก็ไม่อยากขัดความตั้งใจของเสี่ยวเหยาหรอกนะ แต่เสี่ยวเหยาไม่มีกล้องสตรีม ”“ งั้นก็ซื้อสิ ” สวนกลับอย่างไม่คิดอะไร “ ว่าแต่กล้องสตรีมนี่มันราคาเท่าไหร่เหรอ ”“ ถ้าราคาถูกสุดก็ประมาณ 5000 เหรียญทอง แต่รุ่นที่สตรีมเมอร์ชอบใช้กัน ราคาจะอยู่ที่ 9990 เหรียญทองครับ ”“ 5000 เหรียญทองนี่ถูกสุดแล้วเหรอ ”เงินในบัญชีของเขามีอยู่ 4850 เหรียญทอง เหรียญเงิน ยังต้องหาเงินอีก 6000 เหรียญทองถึงจะซื้อกล้องสตรีมได้“ งั้นเราจะทำยังไงกันดีล่ะ เงินซื้อกล้องก็ไม่มี ”“ ไลฟ์แบนด์มีฟังค์ชั่นกล้องถ่ายอยู่ เสี่ยวเหยาสามารถใช้แทนกล้องสตรีมก่อนได้ครับ เพียงแต่ความคมชัดของภาพอาจจะไม่ดีเท่ากับกล้องสตรีม ”พอรู้อย่างนั

อันเสี่ยวเหยาตื่นขึ้นมาในตอนเช้าตรู่ ปลายเท้าแตะลงบนพื้นข้างเตียงที่เย็นเฉียบ ทำเอาร่างบางแทบจะทิ้งตัวลงนอนอุ่นอีกรอบแต่วันนี้เขาตั้งใจว่าจะสำรวจที่ดินผืนนี้ว่ามีอะไรบ้าง จะได้นำต้นกล้าจากในมิติมาปลูกที่นี่ หลังจากที่อาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อยแล้วก็ลงไปกินอาหารเช้าด้านล้าง“ จะว่าไปคุณปู่กับคุณย่าของเสี่ยวเหยาก็ทำเกษตรด้วยหนิ ”หลังจากที่ทั้งคู่เสียชีวิตที่ดินผืนนี้ถูกทิ้งร้างมานาน ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าต้นหญ้าต้องขึ้นสูงแน่ ๆร่างบางในชุดทำงานสวมหมวกฟาง ถือมีดพร้าขนาดพอดีมือเดินออกจากบ้าน“ โคโค่ที่ดินของเราคือตรงไหนบ้างเหรอ ” พูดจบจอภาพ โฮโลแกรม 3 มิติ รูปแผนที่ย่อส่วนปรากฏขึ้นตรงหน้า โดยเขาสามารถซูมดูได้ทุกทิศทางและระบุตำแหน่งของตัวเองว่าอยู่ส่วนไหนของแผนที่ได้“ ที่ดินของเรากว้างเท่าไหร่ ” เอ่ยขึ้นอย่างไม่แน่ใจ“ 50 ไร่ครับ ” เสียงตอบกลับของโคโค่ดังขึ้นจากไลฟ์แบนด์ที่อยู่บนข้อมือ“ โอ้ 50 ไร่ก็ปลูกอะไรได้หลายอย่างเลยน่ะสิ ”ดวงตาสีชมพูอ่อนเปร่งประกาย เมื่อนึกภาพสวนในฝันที่เต็มไปด้วยผักผลไม้นานาชนิด แต่ก่อนที่จะไปถึงจุดนั้น เขาต้องกำจัดหญ้าและวัชพืชตรงหน้านี้เสียก่อนฉับ ๆแขนเล็ก ๆ เหวี่

“ อ้า เหนื่อยสุด ๆ ไปเลย ” อันเสี่ยวเหยาทิ้งตัวนอนบนโซฟาอย่างหมดแรง ทั้งที่ทำความสะอาดไปได้ไม่ถึงครึ่งเลย เขาเริ่มทำความสะอาดเพดาน พื้น ชั้นวางของ โต๊ะ เก้าอี้และสิ่งที่ทำได้ง่ายก่อน ทว่าร่างนี้อ่อนแอเกินไปที่จะจัดการให้เสร็จภายในวันเดียวได้ เขาคิดว่าส่วนที่เหลือจะเก็บไว้ทำต่อพรุ่งนี้ ส่วนตอนนี้เขาขอตัวไปอาบน้ำก่อนแล้วกัน ก่อนหน้านี้เขาได้ให้โคโค่เช็กระบบน้ำและไฟฟ้าในบ้านปรากฎว่าทุกอย่างยังใช้งานได้ปกติ ซ่า สายน้ำสะอาดชำระล้างล้างคราบฝุ่นและสิ่งสกปรกบนร่างกายเผยผิวขาวเนียนผ่องใส น้ำเย็น ๆ สัมผัสกับผิวทำให้รู้สึกสดชื่น ร่างเปลือยเปล่าไร้สิ่งปกปิดเดินออกมาจากห้องน้ำแล้วไปหยุดยืนที่หน้าตู้เสื้อผ้า เขาเปิดตู้แล้วหยิบเสื้อตัวหนึ่งมาใส่ก่อนจะค้นหากางเกงในโชคดีที่เจอกางเกงในยังไม่ได้แกะอยู่หลายกล่อง ดูจากลวดลายน่ารักกับขนาดคาดว่าเป็นของคุณย่าไม่คาดคิดว่ากางเกงในที่เจอจะเข้ากับสัดส่วนของเขาพอดีเลย เขาไม่ได้มีปัญหากับลายบนกางเกงใน ขอแค่ใส่แล้วสบายไม่รู้สึกอึดอัดก็พอเขาไม่ได้หยิบกางเกงที่แขวนออกมาใส่ เพราะเสื้อที่ตัวอยู่บนตัวก็ยาวไ

ตึก ตึก อัตราการเต้นของหัวใจดังขึ้น ลมหายใจแผ่วเบาค่อย ๆ กลับมาอย่างสม่ำเสมอ เปลือกตาสีไข่มุกที่ปิดสนิทเริ่มมีการเคลื่อนไหว แพขนตางอนขยับขึ้นลงอย่างช้า ๆ ก่อนจะลืมตาขึ้นเผยให้เห็นดวงตาสีชมพูอ่อน “ อึก ” แสงสว่างทำให้คนที่เพิ่งตื่นต้องหรี่ตาลงพลางกระพริบตาถี่ ๆ เมื่อเริ่มชินกับแสงดวงตาก็ปรับให้เห็นภาพตรงหน้าชัดเจนขึ้น อันเสี่ยวเหยาหันมองรอบ ๆ อย่างไม่คุ้นชิน เขาจำได้ว่าตัวเองกำลังนำต้นกล้าใหม่ลงแปลงจู่ ๆ เขาก็วูบไป คาดว่าร่างกายของเขาทำงานหนักจนเกินไป บวกกับการที่เขาต้องทำงานกลางแดดและอากาศที่ร้อนทำให้รู้สึกหน้ามืด“ ที่นี่ที่ไหนเนี่ย โอ๊ย! ” มือบางยกขึ้นจับศีรษะพลางขมวดคิ้วเข้ามากันความทรงจำที่ไม่คุ้นเคยไหลเข้ามาให้หัวอย่างไม่หยุดหย่อน จนเขาต้องล้มตัวนอนลงอีกครั้งเมื่อตั้งสติได้แล้วอันเสี่ยวเหยาก็ลุกขึ้นมานั่งทบทวนกับสิ่งที่เจอ เขาน่าจะตายแล้วเข้ามาอยู่ในร่างของคนอื่นทีมีชื่อเดียวกันก่อนหน้านี้เจ้าของร่างเดิมไม่ได้อยู่ที่นี่หรอก เขาอาศัยอยู่ในคฤหาสน์หลังใหญ่ของตระกูลอัน แต่เพราะเขาเกิดมาแล้วไม่มีพลังปราณเหมือนกับคนอื่นในบ้าน ทำให้ชายหนุ่มไม่เป็น

ณ ดวงดาวหรือโลกที่มีชื่อเรียกว่า ต้าเปียน มีสิ่งมีชีวิตมากกมายอาศัยอยู่และนั่นก็รวมถึงมนุษย์ด้วย ในยุคแรก ๆ มนุษย์จะอยู่รวมกันเป็นกลุ่มเล็ก ๆ และจะชอบย้ายถิ่นฐานไปเรื่อย ๆเพศชายที่ได้ชื่อว่ามีพละกำลังที่แข็งแกร่งจะออกไปล่าสัตว์แล้วนำกลับมาให้สมาชิกในกลุ่มต่อมาเมื่อพวกเขาที่ลูกหลาน จากลุ่มเล็ก ๆ ก็กลายเป็นกลุ่มที่ใหญ่ขึ้น ทำให้การเดินทางด้วยคนจำนวนมากค่อยข้างลำบากในยุคที่สองผู้นำของแต่ละกลุ่มมีความคิดที่จะลงหลักปักฐานในที่ใดที่หนึ่งเพื่อสร้างเมืองของตัวเองยิ่งประชากรเยอะก็ต้องสร้างเมืองที่ใหญ่ขึ้นเพื่อรองรับคนของตัวเอง ถ้าเมืองเล็กแต่คนมากก็จะรู้สึกอึดอัด ผู้นำจึงต้องหันหน้าเข้าต่อสู้เพื่อแย่งชิงดินแดนอื่นมาเป็นของตนการสู้รบเกิดขึ้นอย่างไม่มีที่สิ้นสุด ในแต่ละครั้งจะมีผู้คนล้มตายเป็นจำนวนมาก ไม่เพียงแต่นักรบเท่านั้น ยังมีประชาชนที่บริสุทธิ์อีกหลายชีวิตที่ถูกสังเวยจากการโดนลูกหลงในสงครามจนกระทั้งมีชายหนุ่มคนหนึ่งลุกขึ้นมาต่อต้าน เดิมทีเขาเป็นเพียงชาวไร่ธรรมดา เมื่อมีสงครามก็ต้องอพยพไปที่อื่น แต่เขาไม่อยากหนีต่อไปแล้ว เขาต้องการให้สงครามนี้จบลงสักทีเขาและพรรคพวกจำนวนหนึ่งได้วางแผน

แป้งหอมรู้สึกมึนงงและตกใจไปพร้อมกัน ไม่เข้าใจว่าตัวเองไปทำอะไร อยู่ ๆ หญิงสาวคนนั้นก็มาสาดน้ำใส่เขาแถมก่อนไปยังมองเขาอย่างจะกินเลือดกินเนื้อผู้หญิงอะไรน่ากลัวเป็นบ้า“ เธอเป็นอะไรหรือเปล่า ” เสียงทุ่มต่ำเอ่ยถามคนตัวเล็กกว่าด้วยความเป็นห่วง“ ไม่ครับ ” แค่เปียกเท่านั้นเอง“ พี่มีเสื้อสำรองที่รถอยู่ พี่จะพาเธอไปเปลี่ยน ”“ เอ่อ ไม่ต้องเปลี่ยนหรอกครับ ผมนั่งตากแอร์แปบเดียวเสื้อก็แห้งแล้ว ” แป้งหอมว่าอย่างเกรงใจ“ ห้ามปฎิเสธครับ ใส่เสื้อเปียกตากแอร์เย็น ๆ แบบนี้เดี๋ยวก็เป็นหวัด ”“ ไม่...ฮะ ฮัดชิ้ว ” พูดไม่ทันขาดคำร่างเล็กก็จามติดกันหลายครั้ง เขายิ้มแห้ง ๆ หลังจากที่หยุดจาม“ ตามพี่มาครับ ”แป้งหอมไม่มีข้อโต้แย้งใด ๆ ได้เดินตามหลังชายแปลกหน้าไปติด ๆ พร้อมกับจ้องมองแผ่นหลังกว้างของคนด้านหน้าอย่างครุ่นคิด นี่เขาใจง่ายไปหรือเปล่า ถ้าเกิดอีกฝ่ายเป็นคนร้ายจับตัวไปเรียกค่าไถ่จะทำไงหรือว่าจะแอบวิ่งหนีไปตอนนี้เลยแต่ชุดสูทที่อีกคนใส่ก็ดูแพงอยู่นะ ไม่น่าจะเป็นคนร้ายตัวสูงขายาว หน้าตาหล่อ วัดจากสายตาน่าจะสูงสักร้อยแปดสิบกว่า สเปคผู้ชายในฝันเลยใบหน้าหวานส่ายไปมาจนผมหน้าม้าปลิว ไม่ได้ ๆ ถึงอีกคนจ

แป้งหอมซื้อของใช้บางส่วนไปแล้ววันต่อมาเขาก็ขับรถไปตลาดเพื่อซื้ออาหารที่กินได้และของใช้ที่เหลือของที่เขาจะซื้อก็มีข้าว แป้ง น้ำตาล เกลือ ถั่ว ไข่ไก่ ผักสดผลไม้ เนื้อหมู เนื้อไก่ เนื้อเป็ด ปลา หมึก กุ้ง หอย ปูของที่ซื้อแบบยกลังก็จะมีบะหมี่กึ่งเสร็จรูป สบู่ แชมพู ผ้าอนามัย กระดาษทิชชู ครีมทาผิว เครื่องสำอาง นมผง ยาต่างเม็ดต่าง ๆ และยาน้ำที่เป็นยาสามัญประจำบ้านซึ่งก่อนที่จะซื้ออะไรแป้งหอมจะถามพ่อค้าแม่ค้าร้านนั้นก่อนว่าทางร้านมีบริการส่งของให้ลูกค้าไหม ถ้าเกิดเขาสั่งของในปริมาณมาก ๆ หากร้านไหนมีบริการส่งเขาก็จะเลือกซื้อร้านนั้นหลังจากซื้อของที่ตลาดเสร็จเขาก็ขับรถไปร้านขายเครื่องนอน แป้งหอมซื้อเตียงนอน ผ้าปูเตียง ผ้าห่ม หมอน ปลอกหมอน ไปจำนวนหนึ่งจำได้ว่าในฝันเขาและคนไร้พลังต้องนอนบนพื้นแข็ง ๆ มีเพียงเศษผ้าบางใช้ห่มกายในตอนกลางคืนพอเดินออกมาจากร้านก็เห็นว่าร้านข้าง ๆ ขายเสื้อผ้าเด็ก ของเล่น หนังสือและอุปกรณ์ต่าง ๆหน้าร้านยังติดป้ายตัวสีแดงว่าลดทั้งร้านเนื่องจากเลิกทำกิจการ ร่างเล็กเห็นแบบนั้นก็เดินเข้าไปในร้านอย่างรวดเร็ว สายตาคู่ใสกวาดสายตามองของที่วางอยู่ในภาย ของทุกอย่างยังเป็นขอ

แป้งหอมเหลือบมองนาฬิกาที่ฝาผนังปรากฏว่าตอนนี้เพิ่งจะ 6 โมงเช้านิด ๆ เขาจึงลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัวเพื่อที่จะออกไปซื้อของ ขาเรียวเล็กเดินไปหยิบผ้าขนหนูแล้วเดินเข้าห้องน้ำ พออาบเสร็จก็เอาผ้าขนหนูไปผึ่งตากที่ระเบียงเมื่อแต่งตัวเรียบร้อยแล้วเขาก็หยิบสมุดกับปากกามาเขียนรายการที่ตัวเองจะซื้อว่ามีอะไรบ้างเขาเขียนน้ำเป็นอันดับแรก เพราะน้ำสะอาดเป็นสิ่งที่หาอยากมากและจะขาดไปไม่ได้เด็ดขาดถ้าอยากได้ปริมาณมาก ๆ ก็ต้องซื้อแบบแกลลอน“ มีน้ำแล้วก็ต้องมีข้าวสาร อาหารกระป๋อง อาหารสำเร็จรูป ” หยิบปากกามาเขียนทุกอย่างที่พอจะนึกออกได้ลงไปในสมุดเล่มเล็กนอกจากนี้ก็ยังมี ยารักษาโรค เสื้อผ้า กระเป๋าไว้ใส่ของ ไฟฉาย ไม้ขีดไฟ อุปกรณ์การทำแผล เช่นสำลี แอลกอฮอล์ ผ้าพันแผล เทปกาว น้ำเกลือ ยาฆ่าเชื้อของใช้ส่วนตัวที่ใช้ในชีวิตประวันก็จะมีแปรงสีฟัน ยาสีฟัน สบู่ แชมพูสระผม ครีมนวด มีดโกน ผ้าเช็ดตัว จานชาม ช้อน แก้วน้ำ และอื่น ๆเขียนไปเขียนมาก็ปาไปหลายหน้า พอเงยหน้าดูเวลาก็ผ่านมาเป็นชั่วโมงแล้ว เขาคิดว่าจะลงไปหาอะไรกินที่ร้านข้าวแกงข้างหอพักก่อนจะไปธนาคารพอกินอิ่มแป้งหอมก็ขับรถไปที่ธนาคาร เพื่อถอนเงินที่มีอยู่ในบั

อ๊ากกก แป้งหอมผุดลุกขึ้นนั่งพร้อมกับแหกปากร้องดังลั่น ก่อนจะรีบเอามือปิดปากเพราะกลัวว่าคนข้างห้องจะรำคาญ“ฝ ฝันแบบนี้อีกแล้ว ” เอ่ยพึมพำเสียงแหบเบาทั้งที่เขาก็ไม่ได้เป็นคนชอบดูหนังแนวซอมบี้สยองขวัญ ต่อสู้ เลือดสาด แล้วทำไมตัวเองถึงฝันแบบนี้ได้ ถ้าฝันแค่ครั้งเดียวมันก็ไม่ใช่เรื่องที่แปลกหรอกแต่นี่เล่นฝันติดต่อกันมาเป็นอาทิตย์ พอตื่นขึ้นมาแป้งหอมก็ยังจำทุกอย่างได้อย่างแม่ยำมันเป็นฝันที่แปลกประหลาดมาก ในความฝันมันเหมือนจริงมากจนน่ากลัวราวกับว่าเขาได้ไปอยู่ในเหตุการณ์นั้นจริง ๆในความฝันที่เขาเห็นคืออนาคตข้างหน้าโลกใบนี้จะเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่ต่อมวลมนุษย์ทุกคนเมื่อมีชายคนหนึ่งป่วยด้วยโรคประหลาดเนื่องจากได้รับสารบางอย่างจากที่ทำงาน เขามีไข้สูง กล้ามเนื้อแขนขาเริ่มชักกระตุก กินยาตามที่หมอให้ก็ไม่หายเขาลางานเพื่อมารักษาตัวที่บ้าน วันดีคืนดีก็ลุกขึ้นมากัดคนในครอบครัว จากนั้นก็วิ่งออกจากบ้านไปไล่กัดคนอื่นต่อสองนาทีถัดไปภรรยากับลูกที่นอนจมกองเลือดก็ฟื้นขึ้นมาในสภาพศพเดินได้ซอมบี้แพร่ระบาดอย่างรวดเร็วไปทั่วทั้งเมือง J และเมืองอื่น ๆ แม้ทางกองทัพจะเข้ามาช่วยเหลือประชาชนก็ไม่สามาร