Novel-novel oleh ข้ารักเจ้าหมื่นปี

หลังจากที่ครอบครัวอันเป็นที่รักของหวังเทียนหลงรับรู้ว่าชายหนุ่มมีคนรักและอยากแต่งงาน ก็มานั่งปรึกษากันว่าจะจัดการกับขุนนางที่โกงกินบ้านเมืองอย่างไรต่อเพราะถ้าเขาอยากจะแต่งงานอย่างราบรื่นอย่างไร้ปัญหามากวนใจ ว่าจะมีใครแย้งขึ้นมาว่าผู้ที่หวังเทียนหลงจะแต่งงานด้วยนั้นไม่เหมาะสม ไม่คู่ควรที่จะมาเป็นพระชายาเอกของหวังอ๋อง ทำให้การเป็นอยู่ของเหมยฮวาในวังหลวงจะค่อยข้างติดขัด ด้วยเป็นชาวบ้านธรรมดาไม่มีอำนาจหนุนหลัง เขาจำเป็นต้องจัดการเรื่องบางอย่างให้เสร็จก่อนการเลือกพระชายาเอกที่เหมาะสม ผู้นั้นจะต้องเป็นตระกูลที่ใหญ่มีอำนาจสามารถที่จะช่วยส่งเสริมชายหนุ่มได้ในเรื่องต่าง ๆ ถ้าไม่ใช่คนของตระกูลของตนเอง ขุนนางพวกนี้คงจะไม่เห็นด้วย เพราะแต่ละคนก็อยากให้บุตรสาวของตนได้ตำแหน่งนี้กันทั้งนั้นแต่ถึงอย่างนั้นคิดหรือว่าหวังเทียนหลงจะยอม หากมีใครสักคนไม่เห็นด้วยในการแต่งงานของเขาในครั้งนี้ เขาก็จะทำให้มันผู้นั้นรู้สึกเสียใจที่ไม่เห็นด้วย และอีกอย่างเขาเป็นถึงหวังอ๋องมีอำนาจรองลงจากฮ่องเต้ ไม่จำเป็นต้องขออนุญาตจากใครไม่ว่าเขาจะแต่งกับใครผู้อื่นที่ต่ำกว่าไม่มีสิทธิ์ไม่ชอบใจ มีแต่ต้องเห็นด้วยเท่านั้น แล้

“ทำไมใต้ตาเจ้าดำคล้ำเช่นนั้นเล่าฮ่องเต้ หรือว่าช่วงนี้ทำงานหนักเกินไปจนต้องอดหลับอดนอน” อดีตฮ่องเต้มองฮ่องเต้หนุ่มองค์ปัจจุปันที่พึ่งเข้ารับตำแหน่งได้ไม่นาน ใต้ตาดำคล้ำเหมือนคนไม่ได้นอน“เอ่อ...พะยะค่ะ” หวังเทียนฉีไม่กล้าบอกเสด็จพ่อของตนว่าที่เขาขอบตาดำไม่ใช่เพราะทำงานหนัก แต่เป็นเจ้าน้องตัวดีต่างหากที่บุกมาตำหนักกลางดึก แล้วยังทิ้งระเบิดลูกใหญ่ ยังไม่ทันได้ถามให้ละเอียดก็เดินออกไปจากตำหนัก“ฮ่า ฮ่า ฮ่า เจ้าลูกคนนี้เหมือนข้าสมัยหนุ่ม ๆ ที่พึ่งเข้ารับตำแหน่งไม่ผิดเลย” ตอนนั้นพระองค์เลือดร้อนมา อยากทำงานเยอะ ๆ เพื่อให้สมกับตำแหน่งที่ได้รับและทุกคน คาดหวัง ทำงานข้ามวันข้ามคืนจนป่วย กลายเป็นว่าต้องหยุดพักหลายวัน งานที่มีก็เพิ่มมากกว่าเก่าอีก“เจ้าตั้งใจทำงานเป็นเรื่องทีดี แต่ก็รู้สึกจักประมาณตน หากไม่ไหวก็หยุดพัก ต้องนึกถึงสุขภาพของตัวเองให้มาก เข้าใจหรือไม่” อดีตฮองเฮาผู้เป็นมารดาของฮ่องเต้เอ่ยตักเตือน“ลูกจะจำไว้พะยะค่ะ เสด็จแม่”“แล้วมีเรื่องด่วนอะไรหรือ ถึงได้มาที่ตำหนักของพ่อกับแม่แต่เช้า เวลานี้ไม่ใช่ว่าฮ่องเต้อย่างเจ้าต้องนั่งประชุมกับเหล่าขุนนางอยู่ที่ท้องพระโรงหรอกหรือ”“ไปสายหน่

วันต่อมาเหมยฮวาลุกขึ้นตื่นตั้งแต่เช้ามืด โดยที่ยังไม่มีใครในจวนตื่น เพื่อมาทำอาหารให้หวังเทียนหลงกินเป็นมื้อสุดท้ายออกจากกัน แล้วก็ยังทำอาหารให้อีกฝ่ายนำไปกินระหว่างทางไว้อีกด้วย แม้หลังจากนี้ตัวจะต้องห่างกันไกล แต่เขาอยากจะให้อีกฝ่ายได้จดจำรสชาติอาหารที่เขาทำให้กินไปอีกนานแสงไฟในห้องครัวที่สว่างทำให้สาวใช้ที่พึ่งตื่นมาทำอาหารเช้าก็ตกใจที่มีคนตื่นก่อนตนเอง รีบเดินไปที่ห้องครัวทันที เมื่อเห็นว่าเป็นเจ้านายของจวนกำลังหยิบจับทำอาหารอยู่ก็ตกใจขึ้นไปอีก รู้สึกอับอายที่ตนเองนอนตื่นสาย ก่อนจะรีบเข้าไปช่วยและขอโทษเหมยฮวาบอกปัดทุกคนไป พวกเขาไม่ได้ตื่นสายหรอก เป็นเขาเองที่ไม่หลับเลยต้องลุกมาทำอาหารเพราะนอนไปก็ไม่หลับอยู่ดีเมื่อทำเสร็จเหมยฮวาก็กลับไปที่ห้องนอนเพื่ออาบน้ำ ล้างกลิ่นอาหารที่ติดบนเสื้อผ้าบรรยากาศบนโต๊ะอาหารวันนี้ก็อบอุ่นเหมือนกัทุกวัน เหมยฮวายังบ่นเสี่ยวหู่ที่ไม่ยอมกินผัก เขาทำตัวปกติไม่อยากทำหน้าเศร้าให้อีกฝ่ายไม่สบายใจแม้ว่าเหมยฮวาจะทำตัวปกติ ฝืนยิ้มร่าเริงอยู่ตลอดเวลา พอเดินมาส่งร่างสูงหน้าประตูจวนก็อดที่จะน้ำตาซึมไม่ได้ แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ลืมอหารที่ตัวเองลงทุนตื่นแต่เช้ามา

หวังเทียนหลงเดินกลับจวนในยามโหย่ว (17:00-18:59) หลังจากที่ไปสั่งงานลูกน้อง เพื่อเตรียมคนให้พร้อมสำหรับการเดินทาง เพราะอีกไม่นานเขาจะต้องกลับเมืองหลวงแล้วแม้ว่าความจริงเขาจะไม่อยากกลับไปนัก แต่จะให้รั้งอยู่ที่นี่นานก็ไม่ได้ ด้วยตำแหน่งและหน้าที่ไม่อาจละทิ้งไปได้ ยิ่งจากมานานมากเท่าไหร่ คนที่จ้องจะทำลายตำแหน่งของเขาก็จะอยู่สุขสบายบนโลกนานขึ้นทุกวันอีกอย่างครอบครัวของเขาคงจะเป็นห่วง แม้ว่าเขาจะส่งข่าวไปให้ทางนั้นรู้แล้วก็เถอะ ทุกคนก็คงอยากเห็นตัวจริงของชายหนุ่มมากว่าฟังจากปากผู้อื่นหวังเทียนหลงไม่รู้ว่าการจากไปครั้งนี้เขาจะต้องไปนานกี่วัน อาจจะนานเป็นสัปดาห์ เป็นเดือนหรือเป็นปี ก่อนไปจึงได้สั่งให้องครักษ์มาเพิ่ม เพื่อคุ้มครองเหมยฮวาในระหว่างที่ตนไม่อยู่ทั้งที่ใจจริงอยากจะพาร่างบางไปกับเขาด้วย แต่ศัตรูของเขามีเยอะเกินไป ถ้าพวกนั้นรู้ว่าเหมยฮวาคือคนสำคัญของเขา อาจมุ่งเน้นไปที่ร่างบางแทน ทำให้ตกอยู่ในอันตราย หวังเทียนหลงเลยคิดว่าจะรีบกลับไปจัดการกับศัตรูของตนให้หมด เมื่อเหตุการณ์สงบแล้วค่อยกลับมารับเหมยฮวาเข้ามาในวังหลวงก็ยังไม่สายร่างสูงเดินเข้ามาภายในจวนรู้สึกว่าเงียบผิดปกติ หันมองรอ

เหมยฮวานำชุดที่ตัดเสร็จมานั่งปักลายเพิ่มเล็กน้อยที่หน้าอกเสื้อเป็นรูปดอกเหมยเหมือนกันทุกตัว เพื่อเป็นสัญลักษณ์ว่ามาจากคนในจวนแห่งนี้“อ้า เสร็จแล้ว พวกเจ้าคิดว่าไง” ชูเสื้อที่ปักเสร็จขึ้น พร้อมหันให้เสียวปิงกับเสียวเปาที่นั่งข้าง ๆ ดู“ว้าว สวยมากเลยขอรับ ฮูหยินช่วยสอนข้าด้วยได้หรือไม่ ข้าอยากปักลายได้สวยแบบนี้บ้าง” เสียวปิงเอ่ยอย่างตื่นเต้น สายตามองเจ้านายอย่างชื่นชม เขาอยากจะเก่งเหมือนฮูหยินบ้าง“สอนข้าด้วยนะ ข้าอยากเรียนด้วยขอรับ” เสียวเปายกมือขึ้นไปมา เขาอยากจะช่วยพี่ชายทำงาน แม้ว่าตัวเองจะยังเด็ก แต่ก็อยากแบ่งเบาภาระด้วย มีอะไรที่ตนทำได้ก็อยากจะทำ เพราะถึงยังไงฮูหยินก็ให้เงินเดือนเขาด้วยเหมือนกัน“ได้สิ ถ้าพวกเจ้าอยากเรียน ข้าจะสอนพวกเจ้าทั้งสองคนเลย ดีหรือไม่” เหมยฮวามองเด็กน้อยทั้งสองอย่างเอ็นดู“ขอบคุณขอรับ”“ไม่เป็นไร เรื่องแค่นี้เอง”“อ่ะ ไหนพวกเจ้าลองเอาไปสวมให้ข้าดูหน่อยสิ ว่าเป็นยังไง” เขายื่นเสื้อให้เสี่ยวปิงกับเสียวเปาลองใส่ เด็กน้อยรับมาและรีบใส่อย่างกระตือรือร้น เมื่อสวมแล้วทั้งคู่ก็หมุนตัวให้ดู พร้อมทั้งส่งยิ้มกว้างมาให้ ร่างบางยิ้มรับ รู้สึกมีความสุขเวลาได้อยู่กับเด

เช้าวันนี้ดูเหมือนที่จวนจะคึกคักกว่าวันอื่นๆ เพราะมีสมาชิกเข้ามาเพิ่ม จากที่เมื่อก่อนมีกันแค่สองคนกับอีกหนึ่งตัว ขณะที่กินข้าวเหมยฮวาจำได้ว่าเมื่อวานบ่าวรับใช้นำของติดตัวมาน้อย บางคนก็สวมชุดเก่า ๆ เขาเลยเรียกทุกคนมาที่ลานกว้างเพื่อที่จะมาวัดตัว เขาจะตัดชุดให้จากผ้าที่ซื้อมาเมื่อวานเหมยฮวาไม่ได้รู้สึกเสียดายกับเงินที่เสียไป หากเทียบกับเงินที่ได้มาจากการขายของนั้น ของที่เขาซื้อมาราคาแค่น้อยนิด และมันก็เป็นความสุขทางใจให้ทั้งกับผู้ให้และผู้รับอีกด้วยถึงแม้ว่าพวกเขาจะเป็นเพียงบ่าวรับใช้ แต่อีกหน่อยพวกเขาก็จะเป็นคนมาดูแลเขาและจวนแห่งนี้ เขาจึงอยากทำทุกอย่างให้ดีที่สุด หากเราดูแลพวกเขาดีแล้ว พวกเขาก็จะดูแลเราดีตอบแทนเช่นกันดังนั้นการลงทุนในครั้งนี้จะไม่ขาดทุนแต่อย่างใด“ขอบคุณฮูหยิน” ทุกคนเอ่ยขอบคุณเสียงดังพร้อมกัน รู้สึกดีใจที่เจ้านายเป็นใส่ใจพวกเขาถึงเพียงนี้การกระทำแบบนี้ไม่ใช่นิสัยของเจ้านายที่พวกเขาเคยเจอมา หากไม่เรียกใช้งาน เจ้านายก็จะไม่เอ่ยกับตน“พวกเจ้าเรียกข้าว่านายท่านดีกว่านะ” นี้คนพวกนี้ยังไม่หยุดเรียกเขาว่าฮูหยินอีกหรือ เพราะหวังเทียนหลงคนเดียวเลย“ขอรับ ฮูหยิน”เพ้ย ฮูหยิ

หลังจากที่ทำพิธีบูชาเทพแห่งพงไพรไปวันนั้นก็ผ่านมาเดือนหนึ่งพอดี ทุกคนยังคงใช้ชีวิตเหมือนเดิมเพิ่มเติมคือมีความสุขมากขึ้นในช่วงวันแรก ๆ ชาวบ้านเกือบทั้งหมดพากันไปหาผักผลไม้มากิน เนื่องจากไม่ได้กินมานานแล้ว แต่ไม่รู้ว่าพวกเขาคิดไปเองหรือเปล่าที่รสชาติของพวกมันอร่อยขึ้นทว่ามีสิ่งหนึ่งที่พวกเขามั่นใจคือผักผลไม้ที่เก็บมานั้นสามารถตั้งเอาไว้ได้หลายวันและยังคงความสดอยู่แต่จากเหตุการณ์ที่ผ่านมาทำให้พวกเขาตระหนักได้ว่าการกินเมนูเดิม ๆ อย่างการเอาเนื้อสัตว์มาต้ม ปิ้ง ย่าง ทุกวันมันทรมานแค่ไหนตอนนี้ทุกบ้านจึงเริ่มปลูกผักผลไม้ไว้รอบบ้าน ส่วนที่ดินตรงไหนที่ว่างก็จะทำเป็นแปลงผักหรือไม่ก็ปลูกผลไม้ด้วยเหตุนี้ทำให้เลือดพ่อค้าอย่างโจเล็งเห็นประโยชน์ในการสร้างรายได้เข้ากระเป๋าอีกทั้งตอนนี้ชาวบ้านก็กลับมาทำเกษตรกรรมแล้ว ไม่ต้องตัวว่าจะไม่มีสินค้าไปขาย เขาคิดอย่างถีถ้วนก่อนจะนำเรื่องนี้ไปเสนอคนอื่น ๆ“ ตอนนี้อาหารเป็นสิ่งที่หายาก ถ้าขายคงได้ราคาดีไม่น้อย พี่เลยคิดว่าจะนำผักผลไม้จากเกาะนี้ไปขาย ” โจอธิบายสิ่งที่คิดให้ทุกคนฟังเกาะนี้เคยขุดเพ็ชรพลอยไปขายมาก่อนและได้ผลกำไรเป็นกอบเป็นกำ แต่ปัจจุปันนี้ขอ

“เกิดอะไรขึ้น” ดวงตาเบิกกว้างอย่างตกตะลึงชายชราที่นอนหลับเต็มอิ่มลุกขึ้นจากเตียงตั้งแต่เช้ามืดมายืดเส้นยืดสายหน้าบ้านเป็นกิจวัตรประจำวัน ทว่าวันนี้กลับมีบางอย่างที่เปลี่ยนไปเขายกมือที่เหี่ยวย่นไปมากาลเวลาขึ้นมาขยี้ตาซ้ำ ๆ บางทีเขาอาจจะยังฝันอยู่ก็ได้ พอลืมตาขึ้นก็ยังเห็นเป็นภาพเดิม“ทุกคนรีบออกมาข้างนอกเร็วเข้า” ชายชราตะโกนบอกคนที่อยู่ในบ้านเพื่อยืนยันสิ่งที่เห็นอีกเสียง“มีอะไรเหรอคะพ่อ” ลูกสาวเอ่ยถามทันทีที่ก้าวขาพ้นประตู แต่เพราะสายตาโฟกัสแค่ใบหน้าของผู้เป็นพ่อ ไม่ทันได้สังเกตุสิ่งที่อยู่รอบ ๆ ตัวซึ่งต่างจากสมาชิกในครอบครัวคนอื่น ๆ ที่เดินตามหลังแล้วมองเห็นการเปลี่ยนแปลงนี้กึก“โอ๊ย พี่มาหยิกผมทำไมเนี้ย”“นายรู้สึกเจ็บใช่ไหม” ถามน้องชายที่ยืนทำหน้ามุ้ยพลางลูบแขนบริเวณที่เธอหยิก“ก็เจ็บน่ะสิ มือพี่นักจะตายไป” เด็กน้อยตอบด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง“งั้นนี่ก็เป็นเรื่องจริงน่ะสิ” เธอฉีกยิ้มกว้างด้วยความดีใจไม่ได้มีแค่บ้านนี้บ้านเดียวที่เห็นว่าเกาะมายาเปลี่ยนไป แต่อีกหลาย ๆ บ้านก็เห็นเช่นเดียวกัน เสียงตะโกนโหวกเหวกดังขึ้นไปทั่วทั้งเกาะ บางคนถึงกับวิ่งไปลากคนที่นอนหลับให้ออกมานอกบ้านทั้ง

ตั้งแต่ที่คนบนเกาะรู้ว่ากษัตริย์ปีเตอร์กับราชินีโซเฟียจะจัดพิธีบูชาเทพแห่งพงไพรพวกเขาก็รู้สึกตื่นเต้นกันมาก นานมากแล้วที่เกาะมายาไม่มีงานหมอลียังบอกอีกว่าวิธีนี้จะช่วยให้เกาะมายากลับมาเป็นเหมือนเดิม แม้จะไม่รู้ว่าวิธีนี้จะได้ผลไหม แต่ทุกคนก็พร้อมที่จะทำด้วยความเต็มใจตอนนี้ที่ชายหาดก็มีคนกลุ่มหนึ่งกำลังช่วยกันจับปู ดูท่าแล้วจะจับยากไม่ใช่น้อย“พวกเราช่วยกันดึงเร็ว ปูมันจะวิ่งลงน้ำแล้ว” ชายคนหนึ่งตะโกนบอกเพื่อนให้ช่วยกันลากแหขึ้นฝั่งเพื่อจับปูยักษ์ที่มีขนาดใหญ่เหมือนกับเต่าที่มีอายุหลายร้อยปีแก๊ก ๆปูพยายามดิ้นหนีจากการจับกุม มันใช้กล้ามหนีบแหให้ขาดเป็นรู ทว่าแหอันใหม่ก็โยนมาทับอีกชั้นเพื่อกันไม่ให้ปูหนีรอดไปได้พอขึ้นจากน้ำได้แล้วบางคนก็ผละจากการดึงแหแล้วไปหยิบไม้มาตีปูให้ตาย ป้องกันไม่ให้มันทำอันตรายกับคนอื่น ๆ แต่กระดองของปูนั้นแข็งมากต้องออกแรงตีหลายครั้งกว่ามันตายจำนวนปูที่จับได้นั้นเพียงพอให้พวกเขาและครอบครัวอิ่มท้องไปหลายวัน หากแต่ปูที่จับมาได้วันนี้ส่วนหนึ่งจะแบ่งไปเป็นเครื่องเซ่นไหว้ให้กับเทพพงไพรในวันพรุ่งนี้“เฮ้อ เหนื่อยชะมัดเลย” เหล่าชายฉกรรจ์ทิ้งลงตัวนั่งบนพื้นทรายอย่า

“เจ็บนิดหนึ่งนะครับ” หมอลีเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนพลางเจาะเลือดจากบัวเกี๋ยง ข้าง ๆ กันก็ร่างสูงของลุคที่คอยยืนดูอย่างห่วง ๆ“จ้ะ” บัวเกี๋ยงตอบคุณหมอก่อนจะหันหน้าไปซบหน้าท้องแกร่งของคนพี่ทันทีเพราะไม่อยากเห็นเข็มแหลม ๆ จิ้มที่แขนของตัวเอง มือหนาลูบหัวทุยของบัวเกี๋ยงเบา ๆ เป็นการปลอบประโลมลุคไม่ชอบเห็นคนน้องเจ็บตัวเลย ถ้าเป็นไปได้เขาก็อยากจะเจ็บแทน“เจ็บไหมครับ”“เหมือนมดกัดเลย” บัวเกี๋ยงส่งยิ้มแฉ่งไปให้คนถามเมื่อการเจาะเลือดไม่ได้เจ็บอย่างที่คิด แต่เขาก็ยังรู้สึกไม่ชอบเข็มอยู่ดี“ไม่เจ็บก็ดีแล้วครับ” ริมฝีปากหนาจูบทับรอยแผลที่เพิ่งเจาะเลือดอย่างแผ่วเบา ๆ“อะ พี่ลุคทำอะไรเนี้ย คุณหมอก็อยู่นะ” ร่างบางว่าพลางไขว้มือข้างที่ถูกคนพี่จูบไปด้านหลังด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ“หืม เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ เมื่อกี้หมอไม่ทันได้มอง” หมอลีถามด้วยใบหน้าเหลอหลาเมื่อครู่เขาก้มเก็บของใสกระเป๋าอยู่ ไม่เห็นจริง ๆ ว่ามีคนแอบจุ๊บกัน“ไม่มีอะไรจ้ะ”เมื่อได้เลือดมาแล้วหมอลี ลุค บัวเกี๋ยงและคนอื่น ๆ ก็ไปรวมตัวกันที่ห้องลับใต้ดิน กษัตริย์ปีเตอร์กับราชินีโซเฟียก็มาดูการทดลองในครั้งนี้ด้วยภาชนะขนาดเล็กใหญ่วางเรียงกันนับสิ

“หืม นี่ลูกไปเอาแตงโมมาจากไหน” ราชินีโซเฟียถามขึ้นทันทีเมื่อเห็นลุคกับบัวเกี๋ยงเดินถือถาดที่ใส่แตงโมหั่นเป็นชิ้นมาวางบนโต๊ะอาหารสายตาหลายคู่จับจ้องไปที่แตงโมเนื้อแดงน่ากินสลับกับมองหน้าทั้งสองคนด้วยความสงสัย เมื่อวานเจซและเคนรวมไปถึงลุงโจได้ไปสำรวจรอบ ๆ เกาะมายา แต่ก็ไม่เห็นใครเจอต้นแตงโมสักคนลูกแตงโมก็ใช่ว่าจะเล็กจนสามารถรอดพ้นสายตาของคนอื่น ๆ แถมขากลับลุคกับบัวเกี๋ยงก็ไม่ได้ถืออะไรมาด้วย แล้วทั้งสองคนไม่เอาแตงโมมาจากไหน“ลองชิมดูสิครับ” ลุคไม่ตอบแต่บอกให้ทุกคนหยิบแตงโมที่วางอยู่ตรงหน้าแทนมากินแทนแต่ละคนหยิบแตงโมเข้าปากไปคนละชิ้น ฉับพลันดวงตาก็เปลี่ยนเป็นประกายวาว “อ อร่อย”“หวานมาก ๆ ”“ฉันเพิ่งรู้ว่าแตงโมมีกลิ่นหอมด้วย” ราชินีเอ่ยพลางหยิบแตงโมมากินอีกชิ้นรสชาติที่หอมหวาน ฉ่ำน้ำของแตงโมทำเอาทุกคนหยุดกินไม่ได้เลย“ไอเลิฟแตงโมจัง” เคยพูดจบก็อ้าปาดงับแตงโมชิ้นใหญ่เข้าปากไปในคำเดียวไม่นานแตงโมทั้งสองถาดที่ใส่แตงโมมาก็เหลือเพียงถาดเปล่า ๆ พวกเขาไม่เคยกินแตงโมที่อร่อยเท่านี้มาก่อนเลย ในใจก็คิดว่าอยากกินอีก ยังมีแตงโมอีกไหม“ตกลงจะบอกได้หรือยัง ว่าลูกไปเจอแตงโมที่หวานอร่อยแบบนี้มากจาก

วันต่อมาลุคและครอบครัวรวมถึงคนอื่น ๆ ได้มานั่งร่วมตัวกันในห้องรับแขก ตอนแรกบนสนทนาของพวกเขาก็เป็นเรื่องทั่วไปอย่างการเล่าสิ่งที่ตัวเองประสบพบเจอจนลุคได้พูดถึงประเด็นความเป็นอยู่ของคนบนเกาะมายา จากที่หัวเราะกันอยู่ก็พลันเงียบลงแล้วเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดแทนทุกคนคงเห็นกับตาแล้วว่าเกาะมายาในตอนนี้เปลี่ยนไปเป็นอย่างไร ถ้าให้เทียบกับเมื่อก่อนบอกเลยว่าเกาะมายาตอนนี้คือแย่มาก ๆ“เฮ้อ พ่อเองก็หนักใจเรื่องนี้อยู่เหมือนกัน แต่ไม่รู้ว่าจะแก้ไขยังไง” กษัตริย์ปีเตอร์พ่นลมหายใจออกมาเฮือกยาวด้วยความหนักใจตอนนี้อาหารบนเกาะเริ่มลดน้อยลงทุกที ปลูกอะไรก็ไม่ค่อยขึ้น ไม่ว่าจะดูแลดีหรือรดน้ำมากแค่ไหนก็เปล่าประโยชน์ สัตว์น้อยใหญ่ก็พากันล้มตายเพราะความอดอยากยังดีที่พวกเราสามารถล่าสัตว์ทะเลมากินได้และไม่สูญเสียแห่งทรัพยากรน้ำสะอาดไป ไม่อย่างนั้นคงจะเกิดการสูญเสียมากมายอย่างคาดไม่ถึงสองมือของราชินีโซเฟียเอื้อมไปกุมมือของสามีเอาไว้ด้วยความปลอบประโลม ก่อนจะหันไปพูดกับลุค “ลูกก็รู้ใช่ไหมตั้งแต่วันนั้นทุกอย่างในโลกก็เปลี่ยนไป ไม่เว้นแม้แต่เกาะแห่งนี้”“แม่คิดว่าคงถึงเวลาที่พวกเราทุกคนจะต้องออกไปจากเกาะมายาแล้ว

วันเวลาผันเปลี่ยนจากวันเป็นเดือนจากเดือนเป็นปี แต่มนุษย์ก็ต้องเผชิญกับความอดอยากเหมือนเดิม กระนั้นก็ยังต้องสู้รบกับซอมบี้เหมือนเดิมและเหมือนว่าซอมบี้จะไม่ลดลงเลยอาหารเริ่มร่อยหรอทำให้เหล่าฮันเตอร์ต้องออกเดินทางไกลเพื่อไปหาอาหารกลับมาให้คนที่อยู่ในค่าย ยิ่งไกลก็ยิ่งต้องใช้เวลาหลายวัน แม้ว่าพวกเขาจะพยายามปลูกพืชไว้กินเอง แต่ผลผลิตที่ได้กลับน้อยนิดไม่เพียงพอสำหรับทุกคนในค่ายต่างจากค่ายอพยพ LION ที่ไม่ว่าปลูกจะอะไรก็งอกงามไปหมด พืชผักผลไม้ที่ปลูกแต่ละครั้งเก็บผลผลิตได้เยอะมาก ปีนี้ข้าวที่ปลูกเก็บได้ถึง 10 ตัน ยังมีมันสำปะหลัง แคร์รอต หัวไชเท้า กะหล่ำปลี มะเขือเทศ แตงกวา ข้าวโพด ฟักทอง หัวหอม มะละกอ สตรอว์เบอร์รี่ ส้ม และอื่น ๆน่าแปลกที่พืชบางอย่างไม่ใช่ฤดูของมันก็สามารถปลูกขึ้นได้ ทว่าทุกคนก็ไม่ได้ตกใจคิดเพียงว่ามีอาหารให้กินก็ดีกว่าอดอยาก เพราะก่อนหน้าที่จะเข้ามาอยู่ในค่ายแห่งนี้ พวกเขาแทบจะไม่มีอะไรกินเลยคิดว่าหลังจากที่ซอมบี้ถูกกำจัดหมด ผู้คนบางส่วนคงจะมีอาชีพติดตัวใหม่เป็นคนปลูกผัก แม่ค้า ช่างซ่อมบำรุง เป็นต้นช่วงนี้อลันไม่ค่อยให้ฮันเตอร์ออกไปหาอาหารจากนอกกำแพงแล้ว เพราะในค่ายมีอ

“ชอบไหมครับ” แป้งหอมถามเด็กน้อยที่ยืนจ้องรถบังคับคันใหญ่ตาเป็นประกายด้วยความเอ็นดู ได้เห็นรอยยิ้มกว้างของเด็กน้อยตรงหน้าเขาก็รู้สึกว่าดีแล้วที่วันนั้นตัดสินใจเหมาของในร้านขายของใช้เด็กมา“ชอบครับ”“ออกัสอยากลองขี่ดูไหมครับ” เด็กน้อยพยักหน้าหงึกหงึกเป็นคำตอบ“มาครับ เดี๋ยวหม่าม้าช่วยนะ” ร่างบางเริ่มชินกับการแทนตัวเองว่าหม่าม้าเวลาพูดกับออกกัสแล้ว แรก ๆ เขาก็รู้สึกขัดเขินเพราะตัวเองเป็นผู้ชาย พอพูดบ่อย ๆ ก็ชินปากนอกจากเขาแล้วพี่อลันก็ยังแทนตัวเองว่าปะป๊าด้วย พวกเราตกลงกันว่าจะรับออกัสมาเป็นลูก เด็กน้อยน่ารักมาก ๆ เลย ช่างพูดช่างเจรจา ร่าเริง และเข้ากับคนอื่น ๆ ได้ดีเวลาว่าง ๆ ไม่ฝึกซ้อมหรือทำภารกิจเหล่าลุง ๆ ฮันเตอร์ทั้งหลายก็ชอบมากเล่นกับออกัสนับตั้งแต่วันที่เจอกับออกัสจนถึงตอนนี้ก็ผ่านมาเกือบเดือนแล้ว ร่างกายของเด็กน้อยก็เริ่มมีเนื้อหนังมากขึ้น แก้มที่เคยซูบผอมก็กลายเป็นก้อนซาลาเปานุ่ม ๆ เขาชอบหอมแก้มของออกัสมากเลย“ไปเยย!”“อย่าขับเร็วนะครับ”“ครับ” แม้ปากบอกไปอย่างนั้น แต่ความเร็วก็ไม่ลดลงเลย รถบังคับคันโตเคลื่อนไปมาอยู่บริเวณสนามหญ้าก่อนจะวนกลับมาหาหม่าม้าคนสวย“พอแล้วครับเดี๋ยว

แป้งหอมจ้องมองใบหน้าของคนที่ถูกเรียกว่าปะป๊ะอย่างฉงน พี่อลันมีลูกแล้วเหรอ? ได้แต่คิดแล้วก็สงสัย จนคนที่ถูกกล่าวหาว่าเป็นปะป๊ารีบส่ายศีรษะปฏิเสธอย่างลนลานกลัวว่าคนน้องจะเข้าใจผิด คิดว่าตัวเองเป็นพ่อที่ไม่ได้เรื่อง ทิ้งลูกไว้ท่ามกลางซอมบี้“แป้งหอมอย่ามองพี่แบบนั้นสิครับ พี่ยังไม่มีลูก”“ฮึก ปะป๊า”เสียงร้องเรียกของเด็กน้อยทำให้ผู้ใหญ่สองคนหันไปสนใจเด็กตรงหน้าอีกครั้ง ดูแล้วน่าจะอายุ 2 – 3 ขวบเพราะยังตัวเล็กอยู่ สภาพมอมแมมไปทั้งตัว ไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้เจ้าตัวถูกทิ้งให้อยู่คนเดียวมานานแค่ไหนแล้วแป้งหอมไม่ได้สนใจว่าพี่อลันจะเคยมีลูกหรือไม่ เขาเดินเข้าไปอุ้มเด็กน้อยที่กำลังร้องไห้ เจ้าตัวก็ยอมให้อุ้มแต่โดนดี แต่พอเขาเดินมาหยุดตรงหน้าพี่อลัน มือเล็กก็ยื่นไปหาร่างสูงแล้วร้องเรียกให้ปะป๊ะอุ้ม อลันจึงต้องรับเด็กน้อยมาอุ้มต่อจากแป้งหอมอย่างปฏิเสธไม่ได้“ปะ ปะป๊า ฮึก” แขนเล็กกอดคอของปะป๊ะตัวโตแน่นพร้อมกับเสียงสะอึกสะอื้นที่ดังขึ้นเป็นระยะ“โอ๋ ๆ ไม่ร้องนะครับ”น้ำเสียงทุ้มอ่อนโยนเอ่ยปลอบเด็กน้อยพลางลูบหลังอย่างเบามือ แม้จะไม่เคยเลี้ยงลูกมาก่อนแต่ชายหนุ่มก็ทำออกมาได้ดี เสียงร้องไห้หายไปเหลือเพีย

การมาเยือนโรงงานทำน้ำตาลทำให้อลันและฮันเตอร์คนอื่น ๆ ได้เจอกับซอมบี้สัตว์เป็นครั้งแรก ทำเอาทุกคนรู้สึกกลัวและตื่นเต้นไม่พร้อม ๆ กันก่อนหน้านี้พวกเขาก็ออกมาข้างนอกเพื่อหาเสบียง แต่ก็ไม่เคยมีครั้งไหนเลยที่จะเจอกับสัตว์ซอมบี้“นั่น…มันตัวอะไร” ฮันเตอร์คนหนึ่งเอ่ยเสียงสั่นแล้วชี้ไปยังสัตว์ประหลาดตรงหน้า“ตัวมันเหมือนหนูเลย”“หนูอะไรตัวเท่าแมว”“ก็หนูซอมบี้ไงครับ” แป้งหอมตอบ อย่างที่เคยบอกไปว่าสัตว์ที่ถูกซอมบี้กัดหรือกินเนื้อของคนที่ติดเชื้อจะกลายเป็นสัตว์ซอมบี้“เชี่ย มันคือเรื่องจริงเหรอวะ” น้ำเสียงประหลาดใจของใครบางคนดังขึ้น ตนแทบจะไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เห็นเลย แต่ในโลกของซอมบี้อะไรก็เกิดขึ้นได้หนูที่ไม่ใช่หนูแต่เป็นหนูซอมบี้ ขนาดตัวของมันใหญ่กว่าหนูปกติ มีน้ำลายเหนียวไหลออกจากปาก ยามที่หนูซอมบี้เหล่านั้นอ้าปากเผยให้เห็นฟันซี้แหลมพร้อมที่จะฉีกทุกอย่างที่ขวางหน้าสายตาหลายสิบคู่มองไปยังข้างนอกหน้าต่างมีซอมบี้หนูเดินป้วนเปี้ยนอยู่หน้าโรงงานน้ำตาล ทำให้ทีมฮันเตอร์ต้องหยุดวางแผนที่รัดกุมกว่านี้ก่อนที่จะลงจากรถความจริงหนูซอมบี้ได้ยินเสียงดังจากรถที่พวกเขาขับ ทว่าอลันบอกให้ดับเครื่องเสียก

ณ โรงงานทำกิมจิขนาดกลางมีรถหลายคันขับเข้ามาจอดที่หน้าโรงงาน เหล่าฮันเตอร์ทยอยเดินลงจากรถก่อนจะกระจายกำลังไปรอบ ๆ เพื่อตรวจสอบดูว่าแถวนี้มีซอมบี้อยู่หรือเปล่าที่ดินข้าง ๆ โรงงานก็จะเป็นแปลงผักกาดขาวที่ใช้สำหรับนำมาทำกิมจิ น่าเสียดายที่ตอนนี้ต้นผักกาดขาวทั้งหมดเหี่ยวตายจนไม่สามารถเก็บมากินได้แล้ว“เจอซอมบี้บ้างไหม ”“ไม่เจอเลยครับ แถวนี้เงียบมาก ” เงียนจนน่ากลัว“อืม ทุกคนระวังตัวให้ดี ข้างนอกไม่เจอซอมบี้ก็จริง แต่ไม่แน่ว่าข้างในโรงงานจะมีซอมบี้ก็ได้ ” อลันยังไม่ไว้วางใจ ในโรงงานย่อมมีพนักงาน น่าแปลกที่พวกเขาไม่เจอซอมบี้สักตัว ชายหนุ่มคิดว่าพวกมันคงจะแอบอยู่ที่ไหนสักแห่งและมันก็จริงอย่างที่ชายหนุ่มคาดเดา พวกซอมบี้ได้กลิ่นอาหารก็ขยับตัวไปมา โดยสัญชาตญาณซอมบี้จะวิ่งเข้าใส่เหยื่อทันทีทว่าครั้งนี้พวกมันไม่ได้วิ่ง แต่ปล่อยให้เหยื่อเข้ามาในปากแทนอลันและคนอื่นยืนเอาหลังชนคอยระวังหลังให้กันและกันแล้วให้แป้งหอมเข้าไปอยู่ในวงกลม ป้องกันไม่ให้เกิดอันตรายกับผู้มีพลังมิติก่อนจะเดินเข้าไปในโรงงานกิมจิ สายตานับสิบคู่มองไปรอบ ๆ พร้อมกับก้าวเดินด้วยความระมัดระวังเครื่องจักรทุกตัวในโรงงานหยุดทำงานทั

ตั้งแต่ที่พี่อลันประกาศตัวว่าจะจีบ อีกฝ่ายก็ขยันทำคะแนน คอยดูและเอาใจใส่เขาอย่างสม่ำเสมอ จนแป้งหอมยอมตกลงเปลี่ยนสถานะจากน้องที่สนิทเป็นคนรักอย่างเต็มตัวพอเลื่อนสถานะปุ๊บคนตัวโตก็รีบย้ายข้าวของในห้องของแป้งหอมมาไว้ในห้องของตัวเองทันที โดยที่คนตัวเล็กไม่มีโอกาศได้โต้แย้งเลยรู้ตัวอีกทีก็ตอนเดินเข้าห้องมาแล้วเจอกับห้องโล่ง ๆ จะให้เขาย้ายของกลับไปกลับมาก็กระไรอยู่ ยังไงเขากับพี่อลันก็เป็นแฟนกัน นอนห้องเดียวกันก็คงไม่เป็นอะไรหรอกมั้งก่อนหน้านี้ก็ใช่ว่าพวกเราจะไม่เคยนอนเตียงเดียวกันเสียหน่อย เวลาออกไปทำภารกิจแล้วต้องค้างคืนข้างนอกก็นอนข้างกันตลอดแป้งหอมเองก็ชอบเวลาที่ตัวเองได้นอนอยู่ในอ้อมกอดแสนอบอุ่นของคนตัวโต มันทำให้เขานอนหลับสนิททั้งคืน“คนดีตื่นมากินข้าวก่อนครับ” น้ำเสียงทุ้มอ่อนโยนกระซิบข้างหูของคนที่นอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มอลันยังจำได้ว่าก่อนหน้านี้คนน้องบอกว่าหิวข้าว แต่ถูกเขาจับกินเสียก่อน นี่ก็ผ่านมาสองชั่งโมงแล้ว เขากลัวว่าแป้งหอมจะปวดท้องในกลางดึกจึงปลุกให้คนตัวเล็กตื่นมากินข้าวก่อนแล้วค่อยนอนต่อ“อื้อ พี่อลัน อย่ากวนไหม ผมจะนอน” พลิกตัวหนีแล้วดึงผ้าห่มมาคลุมโปงอลันหลุดขำออกมา

สถานที่ทำงานของรายการเรื่องเล่าคนดังตั้งอยู่ที่เมืองอวี๋เปียน ซึ่งอยู่คนละเมืองกับบ้านที่อันเสี่ยวเหยาพักอาศัยอยู่ ดังนั้นเขาจึงก็ต้องเผื่อเวลาสำหรับการเดินทางสักเล็กน้อยเขากับพี่เยี่ยนเฉินไปถึงที่หมายก่อนเวลานัดครึ่งชั่วโมง เพราะไม่อยากไปสายหรือให้คนอื่นรอนาน ข้อดีของการไปก่อนทำให้พวกเขามีเวลาเตรียมพร้อมการไปเยือนบ้านผู้อื่นในครั้งนี้อันเสี่ยวเหยาก็ไม่ไปมือเปล่าแต่อย่างใด เขายังนำของฝากเล็ก ๆ น้อย ๆ ติดมือไปด้วย โดยนำผักผลไม้ปราณมาจัดเรียงในกล่องสี่เหลี่ยมมีฝากปิดไม่รู้ว่าที่นั่นมีกี่คนเขาจึงทำไปร้อยกล่อง จำนวนนี้ไม่ถือว่ามากหรือน้อยเกินไป“เสี่ยวเหยาช่วยถือครับ”“ไม่ต้องครับ เดี๋ยวพี่กับโคโค่จะถือถุงพวกนี้ไปเอง เสี่ยวเหยาถือเองถุงเล็ก ๆ นั่นแล้วเดินตามพี่มาก็พอ”ถุงขนาดใหญ่ในมือของท่านนายพลบรรจุกล่องของฝากไว้ถุงละ 20 กล่อง ส่วนถุงเล็กที่เตรียมไว้ให้พิธีกรจะพิเศษกว่าเล็กน้อย ข้างในถุงมี 2 กล่อง“อ่า ครับ”ทันทีที่ประตูยานเปิดก็จะพบว่ามีผู้คนมากมาย พนักงานตั้งแต่ระดับล่างจนถึงสูง แม้แต่ผู้บริหารของตึกนี้พอรู้ว่าวันนี้ใครจะมาก็ออกมายืนต้อนรับด้วยตัวเอง“สวัสดีทั้งสองคนครับ ผมหยินเป็

“พี่เยี่ยนเฉินครับ ดูนี่สิ” อันเสี่ยวเหยาเอี่ยวตัวด้านหลังไปพูดกับคนที่กอดตนอยู่ด้วยความตื่นเต้น“หืม? ”“มีรายการดังติดต่อเสี่ยวเหยามาด้วยล่ะ”“รายการอะไรครับ” ถามกลับเสียงนุ่มนวล“เรื่องเล่าคนดัง”ท่านนายพลไม่รู้สึกแปลกใจกับคำตอบที่ได้ยิน รายการนี้ดังมากในต้าเปียน คนที่ได้รับเชิญไปมีแต่คนดัง ๆ ทั้งนั้นพิธีกรคู่ขวัญที่ดำเนินรายการพูดคุยสนุกสนาน ข่าวสารครบถ้วน มีความเป็นกลาง ทำให้แขกรับเชิญรู้สึกผ่อนคลาย เนื่องจากรายการนี้ถ่ายทอดเรื่องราวได้ครบถ้วน“เขาอยากเชิญเสี่ยวเหยาไปออกรายการ”“แล้วเสี่ยวเหยาอยากไปไหมครับ”คนตัวเล็กนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบ “…อยากครับ แต่พี่เยี่ยนเฉินไปเป็นเพื่อนเสี่ยวเหยาด้วยได้ไหมครับ”“ได้ครับ”“เย้ ขอบคุณนะครับ”หากท่านนายพลเปิดช่องแชทขึ้นจะเห็นข้อความที่อยู่ล่างสุดมีชื่อของรายการนี้ส่งข้อความมาหาเขาด้วย ทว่าเจ้าตัวกลับไม่สนใจที่จะเปิดอ่านรวมไปถึงพันกว่าข้อความที่ส่งเข้ามาข้อความใหม่แทนที่ข้อความเก่า หากไม่เลื่อนลงไปข้างล่างก็คงไม่เห็นว่ามีข้อความอะไรบ้างติ้งเพียงไม่ถึงนาทีที่คนตัวเล็กตอบตกลงทางรายการก็ส่งข้อความตอบกลับมาทันที ราวกับกลัวว่าเขาจะเปลี่ยนใจ

“จะไปไหนครับ” คิ้วคมเข้มขมวดเข้าหากันยามเห็นกระเป๋าใบใหญ่แสนคุ้นตาวางอยู่ในห้องรับแขก“กลับบ้านครับ”“หืม? หมายความว่าไงครับ” ร่างสูงว่าพลางสาวเท้าเข้าไปหาคนตัวเล็กกว่าด้วยความร้อนรน เมื่อคืนเรายังนอนกอดกันอยู่เลยไม่ใช่เหรอ ไหง่ตอนเช้าถึงกลายเป็นแบบนี้ได้“พี่ทำอะไรให้เสี่ยวเหยาไม่พอใจหรือเปล่า ทำไมจู่ ๆ ถึงอยากกลับบ้าน” เขาโพล่งถามขึ้นอย่างอดไม่ไหวร่างเล็กส่ายหน้าไปมาเล็กน้อย ก่อนจะตอบ “ไม่ใช่ครับ ที่จริงบ้านของเสี่ยวเหยาซ่อมเสร็จหลายวันแล้ว ตอนนี้พี่เยี่ยนเฉินก็กลับมาอยู่บ้าน เสี่ยวเหยารบกวนพี่เยี่ยนเฉินมาหลายวันแล้ว เลยคิดว่าถึงเวลาที่จะต้องกลับแล้ว”“ไม่รบกวนเลยครับ บ้านพี่ก็เหมือนบ้านของเสี่ยวเหยา อีกอย่างคนรักกันก็ต้องอยู่ด้วยกันสิ ถ้าเสี่ยวเหยากลับไปพี่ต้องเหงามากแน่ ๆ แล้วพี่ก็อาจจะกินไม่ได้ นอนไม่หลับ ปวดหัว กระสับกระส่าย ตัวร้อน…” พูดอย่างเดียวไม่พอ ยังแสร้งตีหน้าเศร้าพลางถูไถศีรษะกับหัวไหล่มนของคนตัวเล็กไปมาหากลูกน้องมาเห็นท่านนายพลในตอนนี้คงผวาจนไม่กล้าเข้าใกล้ เพราะคิดว่าอีกฝ่ายถูกผีเข้าสิงหรือไม่ก็โดนพิษของเซิร์กจนทำให้มีอาการแปลก ๆ อย่างที่เห็นท่านนายพลผูู้ยิ่งใหญ่นะ

“ยินดีต้อนรับกลับบ้านครับ” อันเสี่ยวเหยาเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้มแห่งความดีใจในที่สุดการรอคอยของเขาก็สิ้นสุดลงแล้วถึงจะมีหนวดขึ้นรำไรรอบบริเวณริมฝีปาก ใบหน้าซูบผอมไปนิด ผมเผ้ายุ่งเหยิงดูไม่เรียบร้อย ใต้ตาหมองคล้ำจากการพักผ่อนน้อย ชุดที่สวมมีรอยเปื้อนและขาดเป็นหย่อม ๆ แต่ก็ไม่อาจลงทอนความหล่อเหล่าไปได้เขาไม่คิดเลยนะว่าเวลาเพียงไม่กี่วันจะทำให้ใครคนหนึ่งเปลี่ยนไปเป็นคนละคนได้ถึงขนาดนี้กระนั้นอันเสี่ยวเหยาก็ยังจดจำได้ตั้งแต่แวบแรกที่เห็น คนตรงหน้าคือท่านนายพลหวังเยี่ยนเฉินผู้ยิ่งใหญ่ขาเรียวยาวก้าวไปข้างหน้าอย่างมั่นคง ในแววตาทั้งสองคู่นั้นแฝงไว้ด้วยความคิดถึงและเสน่หา ฉับพลันหัวใจสั่นไหวราวกับว่าพวกเขาทั้งยินเสียงระฆังงานแต่งดังขึ้นพร้อมกับกลีบดอกกุหลาบที่ร่วงมาจากฟ้า“คิดถึงจังเลยครับ” พูดจบแขนแกร่งก็โอบกอดเอวบอบบางเอาไว้พร้อมกับรั้งคนตัวเล็กเข้าหาตนศีรษะทุยเอียงซบบนแผงอกแกร่ง ความใกล้ชิดนี้ทำให้ได้ยินเสียงเต้นของหัวใจได้อย่างชัดเจนและคิดว่าหัวใจของตนก็เต้นแรงไม่แพ้กันตึก ตึก“เสี่ยวเหยาก็คิดถึงเหมือนกันครับ” ยอมรับตามตรงว่าเขารู้สึกโล่งใจมากที่เห็นพี่เยี่ยนเฉินกลับมาอย่างปลอดภัยคำต

“เฮ้อ”นับตั้งแต่วันนั้นที่ท่านนายพลหวังเยี่ยนเฉินบอกว่าต้องไปทำภารกิจไปก็ผ่านมาเกือบดัปดาห์แล้วถึงจะรู้ว่าอีกคนเก่ง ไม่มีทางเป็นอะไรง่าย ๆ แน่ แต่เขาก็อดเป็นห่วงไม่ได้อยู่ดี พี่เยี่ยนเฉินเล่นหายเข้าไปในกลับเมฆและขาดการติดต่อ ยังดีที่พ่อบ้านคังบอกว่าสัญญาณชีพของท่านนายพลยังเต้นอยู่ทำให้เขาโล่งใจไปหนึ่งเปราะที่รู้ว่าพี่จะมีชีวิตอยู่อันเสี่ยวเหยาเพิ่งรู้ซึ้งว่าการรอคอยใครสักคน เวลามักจะเดินช้ากว่าปกติ เพื่อไม่ให้ตนคิดฟุ้งซ่านเกินไปยามว่างเขามักจะจะสตรีมสดทำอาหารและพูดคุยกับแฟนคลับ“เสี่ยวเหยาถอนหายใจทำไมครับ หรือว่าเบื่อ”“…” หันมองโคโค่แวบหนึ่งแล้วหันกลับเบื่อ?จะว่าไปเขาก็เบื่อจริง ๆ นั่นแหละ พอพี่เยี่ยนเฉินไม่อยู่บ้านเขาก็ไม่ได้ออกไปไหนเลย เพราะกลัวว่าอีกคนกลับมาแล้วจะไม่เห็นใครอีกใจหนึ่งก็กลัว สมมติว่าพี่เยี่ยนเฉินได้รับบาดเจ็บขึ้นมากหรือว่าเป็นอะไรไป ถึงตอนนั้นเขาจะรู้สึกอย่างไรเสียใจ?หรือว่าเสียดายที่ไม่ได้บอกความในใจกับคนพี่ไปการที่พวกเราได้อยู่ห่างกันแบบนั้น มันก็ทำให้เขาคิดได้หลายอย่างว่าจริง ๆ หัวใจของเขาลอยไปอยู่กับอีกคนตั้งนานแล้ว ทำไมถึงยังรอเวลาอยู่อีกหากว่าเราชอบใ

ย้อนกลับไปหลังจากที่ท่านนายพลได้รับรายงานด่วน เขาได้ฝากให้ทีมโพไซดอนดูแลอันเสี่ยวเหยา ส่วนเขาก็แยกตัวออกมาณ ห้องสำรวจทหารในห้องรับหน้าที่เฝ้ามองภาพถ่ายที่หุ่นยนต์สอดแนมและโดรนติดกล้อง ซึ่งเครื่องสอดแนมเหล่านี้จะกระจายอยู่รอบ ๆ เมืองหู่เปียน ความสามารถของอุปกรณ์นี้จะถ่ายภาพได้ทั้งกลางวันกลางคืนและยังตรวจวัดอุณหภูมิได้อีกด้วยอีกทั้งพวกเขายังสามารถควบคุมให้หุ่นยนต์ให้ไปในทิศทางที่ต้องการจากระยะไกลได้อีกด้วยเพื่อดูว่าที่นั่นมีพวกเซิร์กหลบซ่อนอยู่หรือเปล่า หากพบเจอได้ส่งทีมทหารเข้าไปจัดการได้อย่างทันท่วงที ป้องกันไม่ให้พวกมันทำร้ายผู้บริสุทธิ์วิธีนี้ช่วยลดภาระงานของทหารไปไม่น้อย พวกเขาไม่จำเป็นต้องออกไปลาดตระเวรรอบเมืองเองและรู้สึกเหมือนเอาชีวิตไปเสี่ยงทุกวัน ลองคิดดูหากวันหนึ่งเดิน ๆ อยู่แล้วเจอเซิร์ก เขาอาจจะมีชีวิตรอกหรือไม่มีชีวิตรอดก็ได้ใครจะรู้ถ้าเป็นอย่างหลังทางกองทัพเองก็จะต้องเสียทหารฝีมือดีไปอีกนายผู้นำของกองทัพรู้สึกห่วงใยทหารทุกคนในเมื่อมนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตที่ฉลาดสามารถคิดค้นและสร้างงานประดิษฐ์ที่ล้ำเลิญได้ แล้วไยจะไม่สร้างสรรค์อุปกรณ์สุดวิเศษขึ้นมาทดแทนความต้องการของตั