Novels by ข้ารักเจ้าหมื่นปี

วันต่อมาเหมยฮวาลุกขึ้นตื่นตั้งแต่เช้ามืด โดยที่ยังไม่มีใครในจวนตื่น เพื่อมาทำอาหารให้หวังเทียนหลงกินเป็นมื้อสุดท้ายออกจากกัน แล้วก็ยังทำอาหารให้อีกฝ่ายนำไปกินระหว่างทางไว้อีกด้วย แม้หลังจากนี้ตัวจะต้องห่างกันไกล แต่เขาอยากจะให้อีกฝ่ายได้จดจำรสชาติอาหารที่เขาทำให้กินไปอีกนานแสงไฟในห้องครัวที่สว่างทำให้สาวใช้ที่พึ่งตื่นมาทำอาหารเช้าก็ตกใจที่มีคนตื่นก่อนตนเอง รีบเดินไปที่ห้องครัวทันที เมื่อเห็นว่าเป็นเจ้านายของจวนกำลังหยิบจับทำอาหารอยู่ก็ตกใจขึ้นไปอีก รู้สึกอับอายที่ตนเองนอนตื่นสาย ก่อนจะรีบเข้าไปช่วยและขอโทษเหมยฮวาบอกปัดทุกคนไป พวกเขาไม่ได้ตื่นสายหรอก เป็นเขาเองที่ไม่หลับเลยต้องลุกมาทำอาหารเพราะนอนไปก็ไม่หลับอยู่ดีเมื่อทำเสร็จเหมยฮวาก็กลับไปที่ห้องนอนเพื่ออาบน้ำ ล้างกลิ่นอาหารที่ติดบนเสื้อผ้าบรรยากาศบนโต๊ะอาหารวันนี้ก็อบอุ่นเหมือนกัทุกวัน เหมยฮวายังบ่นเสี่ยวหู่ที่ไม่ยอมกินผัก เขาทำตัวปกติไม่อยากทำหน้าเศร้าให้อีกฝ่ายไม่สบายใจแม้ว่าเหมยฮวาจะทำตัวปกติ ฝืนยิ้มร่าเริงอยู่ตลอดเวลา พอเดินมาส่งร่างสูงหน้าประตูจวนก็อดที่จะน้ำตาซึมไม่ได้ แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ลืมอหารที่ตัวเองลงทุนตื่นแต่เช้ามา

หวังเทียนหลงเดินกลับจวนในยามโหย่ว (17:00-18:59) หลังจากที่ไปสั่งงานลูกน้อง เพื่อเตรียมคนให้พร้อมสำหรับการเดินทาง เพราะอีกไม่นานเขาจะต้องกลับเมืองหลวงแล้วแม้ว่าความจริงเขาจะไม่อยากกลับไปนัก แต่จะให้รั้งอยู่ที่นี่นานก็ไม่ได้ ด้วยตำแหน่งและหน้าที่ไม่อาจละทิ้งไปได้ ยิ่งจากมานานมากเท่าไหร่ คนที่จ้องจะทำลายตำแหน่งของเขาก็จะอยู่สุขสบายบนโลกนานขึ้นทุกวันอีกอย่างครอบครัวของเขาคงจะเป็นห่วง แม้ว่าเขาจะส่งข่าวไปให้ทางนั้นรู้แล้วก็เถอะ ทุกคนก็คงอยากเห็นตัวจริงของชายหนุ่มมากว่าฟังจากปากผู้อื่นหวังเทียนหลงไม่รู้ว่าการจากไปครั้งนี้เขาจะต้องไปนานกี่วัน อาจจะนานเป็นสัปดาห์ เป็นเดือนหรือเป็นปี ก่อนไปจึงได้สั่งให้องครักษ์มาเพิ่ม เพื่อคุ้มครองเหมยฮวาในระหว่างที่ตนไม่อยู่ทั้งที่ใจจริงอยากจะพาร่างบางไปกับเขาด้วย แต่ศัตรูของเขามีเยอะเกินไป ถ้าพวกนั้นรู้ว่าเหมยฮวาคือคนสำคัญของเขา อาจมุ่งเน้นไปที่ร่างบางแทน ทำให้ตกอยู่ในอันตราย หวังเทียนหลงเลยคิดว่าจะรีบกลับไปจัดการกับศัตรูของตนให้หมด เมื่อเหตุการณ์สงบแล้วค่อยกลับมารับเหมยฮวาเข้ามาในวังหลวงก็ยังไม่สายร่างสูงเดินเข้ามาภายในจวนรู้สึกว่าเงียบผิดปกติ หันมองรอ

เหมยฮวานำชุดที่ตัดเสร็จมานั่งปักลายเพิ่มเล็กน้อยที่หน้าอกเสื้อเป็นรูปดอกเหมยเหมือนกันทุกตัว เพื่อเป็นสัญลักษณ์ว่ามาจากคนในจวนแห่งนี้“อ้า เสร็จแล้ว พวกเจ้าคิดว่าไง” ชูเสื้อที่ปักเสร็จขึ้น พร้อมหันให้เสียวปิงกับเสียวเปาที่นั่งข้าง ๆ ดู“ว้าว สวยมากเลยขอรับ ฮูหยินช่วยสอนข้าด้วยได้หรือไม่ ข้าอยากปักลายได้สวยแบบนี้บ้าง” เสียวปิงเอ่ยอย่างตื่นเต้น สายตามองเจ้านายอย่างชื่นชม เขาอยากจะเก่งเหมือนฮูหยินบ้าง“สอนข้าด้วยนะ ข้าอยากเรียนด้วยขอรับ” เสียวเปายกมือขึ้นไปมา เขาอยากจะช่วยพี่ชายทำงาน แม้ว่าตัวเองจะยังเด็ก แต่ก็อยากแบ่งเบาภาระด้วย มีอะไรที่ตนทำได้ก็อยากจะทำ เพราะถึงยังไงฮูหยินก็ให้เงินเดือนเขาด้วยเหมือนกัน“ได้สิ ถ้าพวกเจ้าอยากเรียน ข้าจะสอนพวกเจ้าทั้งสองคนเลย ดีหรือไม่” เหมยฮวามองเด็กน้อยทั้งสองอย่างเอ็นดู“ขอบคุณขอรับ”“ไม่เป็นไร เรื่องแค่นี้เอง”“อ่ะ ไหนพวกเจ้าลองเอาไปสวมให้ข้าดูหน่อยสิ ว่าเป็นยังไง” เขายื่นเสื้อให้เสี่ยวปิงกับเสียวเปาลองใส่ เด็กน้อยรับมาและรีบใส่อย่างกระตือรือร้น เมื่อสวมแล้วทั้งคู่ก็หมุนตัวให้ดู พร้อมทั้งส่งยิ้มกว้างมาให้ ร่างบางยิ้มรับ รู้สึกมีความสุขเวลาได้อยู่กับเด

เช้าวันนี้ดูเหมือนที่จวนจะคึกคักกว่าวันอื่นๆ เพราะมีสมาชิกเข้ามาเพิ่ม จากที่เมื่อก่อนมีกันแค่สองคนกับอีกหนึ่งตัว ขณะที่กินข้าวเหมยฮวาจำได้ว่าเมื่อวานบ่าวรับใช้นำของติดตัวมาน้อย บางคนก็สวมชุดเก่า ๆ เขาเลยเรียกทุกคนมาที่ลานกว้างเพื่อที่จะมาวัดตัว เขาจะตัดชุดให้จากผ้าที่ซื้อมาเมื่อวานเหมยฮวาไม่ได้รู้สึกเสียดายกับเงินที่เสียไป หากเทียบกับเงินที่ได้มาจากการขายของนั้น ของที่เขาซื้อมาราคาแค่น้อยนิด และมันก็เป็นความสุขทางใจให้ทั้งกับผู้ให้และผู้รับอีกด้วยถึงแม้ว่าพวกเขาจะเป็นเพียงบ่าวรับใช้ แต่อีกหน่อยพวกเขาก็จะเป็นคนมาดูแลเขาและจวนแห่งนี้ เขาจึงอยากทำทุกอย่างให้ดีที่สุด หากเราดูแลพวกเขาดีแล้ว พวกเขาก็จะดูแลเราดีตอบแทนเช่นกันดังนั้นการลงทุนในครั้งนี้จะไม่ขาดทุนแต่อย่างใด“ขอบคุณฮูหยิน” ทุกคนเอ่ยขอบคุณเสียงดังพร้อมกัน รู้สึกดีใจที่เจ้านายเป็นใส่ใจพวกเขาถึงเพียงนี้การกระทำแบบนี้ไม่ใช่นิสัยของเจ้านายที่พวกเขาเคยเจอมา หากไม่เรียกใช้งาน เจ้านายก็จะไม่เอ่ยกับตน“พวกเจ้าเรียกข้าว่านายท่านดีกว่านะ” นี้คนพวกนี้ยังไม่หยุดเรียกเขาว่าฮูหยินอีกหรือ เพราะหวังเทียนหลงคนเดียวเลย“ขอรับ ฮูหยิน”เพ้ย ฮูหยิ

ของที่ในกล่องไม้แม้ภายนอกจะดูธรรมดาแต่ด้านในกลับมีความหมายสำหรับชายหนุ่มมาก ขณะที่กำลังนั่งรถม้ากลับจวนของตนเอง เจียงลี่จิ่นประครองกล่องไม้ด้วยมือทั้งสองข้างอย่างทะนุถนอม เมื่อถึงจวนตระกูลเจียงเขาก็เดินลงจากรถม้า ท่านพ่อบ้านที่เห็นเขาก็รีบเดินมาต้อนรับ“เป็นอย่างไรบ้างขอรับคุณชาย วันนี้ได้อะไรมาบ้าง” ท่านพ่อบ้านเอ่ยถามอย่างกระตือรือร้นคุณชายเจียงลี่จิ่นมักจะออกตระเวนไปตามหาของหาสมุนไพรจากข้างนอกมารักษาอาการป่วยของฮูหยินเสมอ วันนี้ก็เช่นกันฮูหยินเจียงมีร่างกายอ่อนแอ เมื่อถึงฤดูหนาวจะป่วยหนัก หมอจากทุกสารทิศที่เชิญมาก็รักษาไม่หาย เพียงให้ยาตามอาการเท่านั้นตระกูลเจียงเป็นครอบครัวค้าขายที่ร่ำรวยในเมืองหลวง หากมีสิ่งไหนที่บอกว่าดี ทำให้อาการของฮูหยินดีขึ้น พวกเขาก็ยินดีที่จะซื้อโดยไม่เสียดายเงิน ไม่ว่าสิ่งนั้นจะแพงแค่ไหน“วันนี้ข้าได้ของดีมาก รีบไปที่ห้องของท่านแม่กันเถอะ”“ขอรับ”เจียงลี่จิ่นเดินนำท่านพ่อบ้านไปที่ห้องนอนของท่านแม่ ในห้องมีน้องสาวสองคนและท่านพ่ออยู่อย่างพร้อมเพรียงเขาถือกล่องเดินเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าที่ตื่นเต้นอย่างปิดไม่มิด และบอกกับทุกคนกับสิ่งที่เจอมาในวันนี้ เมื่อ

ยามซื่อของอีกวัน (9:00-10:59) พวกเขาทั้งสามเดินทางมาที่ร้านยา เหมยฮวาก็ยื่นป้ายที่เถ้าแก่ให้เขาเมื่อครั้งก่อนกับเสี่ยวเอ้อ“เชิญนายท่านทั้งสองตามข้าทางนี้ขอรับ”เมื่อเห็นป้ายทองที่มีชื่อของร้านเสี่ยวเอ้อก็พาพวกเขามาที่ห้องรับรองที่ไม่ใช่ห้องเดิมที่มาครั้งก่อน ก่อนเสี่ยวเอ้อบอกว่าจะไปตามเถ้าแก่เกามาไม่นานเถ้าแก่เกาก็เดินเข้ามาในห้อง เหมยฮวาบอกว่าวันนี้เขาเอาผ้ามาขาย เมื่อเถ้าแก่ผ้าก็ตกใจตาแทบถลน ผ้าผืนนี้ทำมาจากหมอนไหมสีที่ค่อนข้างหาหาก สัมผัสเนื้อผ้าทั้งนุ่มและลื่น ลายปักบนผ้าก็งดงามราวกับภาพเสมือนจริง“ผ้าผืนนี้ช่างงดงามยิ่งนัก ข้าไม่เคยเจอผ้าที่ปักได้เหมือนจริงเช่นนี้มาก่อน”เถ้าแก่เลยเสนอว่าเขาจะนำผ้าไปประมูล เพราะจะได้ราคามากกว่า ร้านยาของเขามีอีกอาชีพคือทุกเดือนจะนำยาและของหาหายมาเปิดประมูล ซึ่งมันก็ตรงกับวันนี้พอดี ส่วนเงินที่ได้เถ้าแก่บอกว่าทางร้านจะหักแค่สามในสิบส่วนของเงินที่ได้มาจากการขายเหมยฮวาได้ยินก็ตอบตกลงทันที เพราะเขามีหลายอย่างที่ต้องใช้เงิน ไม่รู้ว่าของที่ประมูลจะได้เงินเท่าไหร่“เหมยเอ๋อร์” หวังเทียนหลงเอ่ยเรียกคนที่เหม่อลอย จนเกือบจะเดินชนประตู“หืม”ร่างสูงไม่พู

วันต่อมาลุคและครอบครัวรวมถึงคนอื่น ๆ ได้มานั่งร่วมตัวกันในห้องรับแขก ตอนแรกบนสนทนาของพวกเขาก็เป็นเรื่องทั่วไปอย่างการเล่าสิ่งที่ตัวเองประสบพบเจอจนลุคได้พูดถึงประเด็นความเป็นอยู่ของคนบนเกาะมายา จากที่หัวเราะกันอยู่ก็พลันเงียบลงแล้วเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดแทนทุกคนคงเห็นกับตาแล้วว่าเกาะมายาในตอนนี้เปลี่ยนไปเป็นอย่างไร ถ้าให้เทียบกับเมื่อก่อนบอกเลยว่าเกาะมายาตอนนี้คือแย่มาก ๆ“เฮ้อ พ่อเองก็หนักใจเรื่องนี้อยู่เหมือนกัน แต่ไม่รู้ว่าจะแก้ไขยังไง” กษัตริย์ปีเตอร์พ่นลมหายใจออกมาเฮือกยาวด้วยความหนักใจตอนนี้อาหารบนเกาะเริ่มลดน้อยลงทุกที ปลูกอะไรก็ไม่ค่อยขึ้น ไม่ว่าจะดูแลดีหรือรดน้ำมากแค่ไหนก็เปล่าประโยชน์ สัตว์น้อยใหญ่ก็พากันล้มตายเพราะความอดอยากยังดีที่พวกเราสามารถล่าสัตว์ทะเลมากินได้และไม่สูญเสียแห่งทรัพยากรน้ำสะอาดไป ไม่อย่างนั้นคงจะเกิดการสูญเสียมากมายอย่างคาดไม่ถึงสองมือของราชินีโซเฟียเอื้อมไปกุมมือของสามีเอาไว้ด้วยความปลอบประโลม ก่อนจะหันไปพูดกับลุค “ลูกก็รู้ใช่ไหมตั้งแต่วันนั้นทุกอย่างในโลกก็เปลี่ยนไป ไม่เว้นแม้แต่เกาะแห่งนี้”“แม่คิดว่าคงถึงเวลาที่พวกเราทุกคนจะต้องออกไปจากเกาะมายาแล้ว

บัวเกี๋ยงและคนอีกหลายชีวิตใช้ชีวิตอยู่บนเรือสำเภาที่มองไปทางไหนก็เห็นแต่น้ำทะเลไกลสุดลูกหูลูกตาย ในที่สุดวันนี้เขาก็เห็นพื้นดินแล้ว เรือขับผ่านช่องเขาที่อยู่ตรงกลางระหว่างภูเขาสองลูกเนื่องจากตรงนี้แสงจากดวงอาทิตย์เข้าไม่ถึง ความมืดจึงเข้าปกคลุมตลอดเส้นทาง อากาศโดยรอบก็เริ่มหนาว โจสั่งให้ลูกน้องจุดโคมไฟตามจุดต่าง ๆ บนเรือจะได้มองเห็นทาง“พ้นจากตรงนี้ไปก็ถึงบ้านของพี่แล้ว” ลุคบอกคนในอ้อมกอด สายตาคู่สมจ้องมองไปทางข้างหน้าอย่างในจดในจ่อ แสงสว่างที่ปลายทางบ่งบอกว่าเขามาถึงบ้านแล้วหาดทรายสีขาวที่เขามักจะมาวิ่งเล่นกับเพื่อนเป็นประจำ ถัดไปนิดก็จะเห็นบ้านที่ปลูกสร้างไว้ตามจุดต่าง ๆ บนเกาะ และปราสาทสูงที่ลุคอาศัยตั้งแต่เกิด“ที่นี่ดูจากเดิมไปมากโขเลย” เคนเอ่ยขึ้นทันทีที่ได้เห็นสภาพของเกาะมายา“ใช่ กูจำได้ว่าที่นี่เคยน่าอยู่มากกว่านี้นะ” เจซเอ่ยต่อจากเพื่อนพร้อมกับหันไปมองรอบ ๆ ต้นไม้บนเกาะเกือบทั้งหมดแห้งตายเกาะที่เคยอุดมสมบูรณ์วันนี้กลับเหมือนกับเกาะร้าง ทั้งที่ปกติเวลานี้จะมีเด็ก ๆ ออกมาวิ่งเล่นบนหาดทรายและน้ำทะเลบัดนี้กลับเงียบสงัดราวกับไม่มีผู้คนอาศัย“ลงจากเรือกันเถอะทุกคน”“ครับ”ด้านก

“ทุกคนเจออะไรบ้างไหม” โรมเอ่ยถามคนอื่น ๆ พลางนั่งลงบนโซฟาในห้องนั่งเล่น หลังจากเขาที่เดินกลับลงมาจากการไปสำรวจที่ชั้นสองของคฤหาสน์จนทั่วแต่ก็ไม่พบอะไรเลยเขาเป็นนักแกะรอยและหัวหน้าทีมนักสำรวจของเมือง W เขาได้รับมอบหมายให้มาสำรวจจุดสีเขียว ระหว่างทางเขาก็ได้เจอกับเพื่อนร่วมงานจากเมืองอื่น ๆพวกเราทั้งหมดมีเป้าหมายที่เหมือนกันคือตามหาพืชที่กินได้แล้วนำกลับไปให้ปลูก ลูกบ้านที่อยู่ในเมืองของตัวเองจะได้มีอาหารการกินที่ดีขึ้น สุดท้ายก็ตกลงกันว่าจะเดินทางพร้อมกัน เพราะไม่ว่าจะหลีกเลี่ยงยังไงก็ต้องเจอกันอยู่ดี จากทีมเล็ก ๆ ไม่กี่คนก็กลายเป็นกลุ่มใหญ่ตอนนี้พวกเราอยู่กันที่คฤหาสน์หลังหนึ่งในเมือง S และกำลังเป็นค้นหาใครบางคนที่ติดตามมานานเกือบเดือน แต่ก็ต้องคว้าน้ำเหลวในคฤหาสน์มีร่องรอยที่บ่งบอกว่าเคยมีคนจำนวนหลายคนอาศัยอยู่ บวกกับที่มีรถจอดอยู่ด้านหน้าทำให้มั่นใจว่าคนที่ตามหาอยู่ที่นี่ แต่ไม่ว่าจะหาอย่างไรก็ไม่เจอราวกับว่าพวกเขาหายตัวได้“ไม่เลย” ส่ายหน้าตอบอย่างจนใจ ก่อนจะทิ้งร่างบนโซฟาด้วยความเหนื่อยล้า“พวกเขาหายไปไหนกันนะ” มีอานักสำรวจเมือง N โคลงศีรษะเล็กน้อยขณะที่พูด เธอค้นหาทั้งในบ้านแ

ในยามราตรีที่เงียบสงบมีเพียงเสียงคลื่นที่ซัดเข้าฝั่งกับแสงจากดวงดาวนับล้าน ๆ ดวงบนท้องฟ้าที่ส่องประกายวิบวับ กระทบบนผิวน้ำทะเลก่อให้เกิดภาพที่สวยงามชายหนุ่มร่างสูงเดินออกมารับลมข้างนอกหลังจากที่ส่งบัวเกี๋ยงกับเจ้ามะลิเข้านอน ส่วนคนอื่น ๆ ก็แยกย้ายกันไปพักผ่อนเพราะพรุ่งนี้ต้องออกเดินทางตั้งแต่เช้าแกร็ก“ยังไม่นอนอีกเหรอ” ลุงโจที่เปิดประตูออกมาเอ่ยถามพลางเดินเข้าไปหาหลานชายที่ยืนรับลมอยู่หน้ากระท่อม“ครับ ผมยังไม่ค่อยง่วง แล้วลุงล่ะ ทำไมยังไม่นอนอีก” ลุคถามกลับ“ลุงก็ยังไม่ง่วงเหมือนกัน”พลันบรรยากาศระหว่างกันตกอยู่ในความเงียบ จนกระทั้งโจเอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง“คิดอะไรอยู่”“คิดถึงบ้านน่ะครับ ผมไม่ได้กลับบ้านตั้งหลายปี ไม่รู้ว่าที่นั่นจะเปลี่ยนไปอะไรไปบ้าง แล้วก็...” น้ำเสียงทุ้มเว้นจังหวะครู่หนึ่งแล้วพูดต่อว่า “คิดถึงท่านพ่อกับท่านแม่ด้วย”“ลุงก็คิดถึงทั้งสองคน”โจเองก็ไม่ได้เจอหน้าน้องสาวสุดที่รักมาหลายปี ตอนแรกเขากะจะไปเยี่ยมโซเฟียที่เกาะมายาหลังจากที่หลาน ๆ กลับมาจากการเที่ยวเล่น แต่ดันเกิดเรื่องขึ้นมาเสียก่อนทำให้แผนที่วางไว้ล้มลงไม่เป็นท่าโจไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าหลานชายแท้ ๆ ของเขาเ

ซู่ ซ่าณ สถานที่ลับแห่งหนึ่งมีอดีตนักธุรกิจหนุ่มคนหนึ่งนั่งอยู่ริมหาดทรายฟังเสียงคลื่นซัดกระทบฝั่ง สายตาจับจ้องไปข้างหน้าอย่างเหม่อลอยและคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยตั้งแต่ที่ซอมบี้ระบาดหนักเขาก็ทิ้งคฤหาสน์ที่สร้างมาด้วยน้ำพักน้ำแรงแล้วมาซ่อนตัวอยู่ที่นี่แทน โชคดีที่เขาได้เตรียมพร้อมทางหนีหากเหตุการณ์ไม่คาดคิดไว้แล้ว พอมาอยู่ที่นี่ก็ไม่ได้รู้สึกลำบากมาก จะห่วงก็แต่หลานชายทั้งสามคนช่วงที่เกิดเรื่องหลานของเขาได้เดินทางออกไปเที่ยวพอดี ไม่รู้ตอนนี้พวกเขาอยู่ที่ไหน จะเป็นตายร้ายดีบ้าง ได้กินอิ่มนอนหลับสบายไหม นี่ก็ผ่านมาหลายปีแล้วแต่เขาก็ไม่ได้ข่าวคราวจากทั้งสามคนเลย“เฮ้อ หวังว่าพวกหลานจะปลอดภัยนะ” โจหวังอยู่ตลอดว่าสักวันลุค เคน เจซ จะกลับมาหาเขาขณะที่ชายหนุ่มกำลังนั่งรำลึกความหลังถึงเรื่องราวในอดีตอยู่นั้น หูของเขาก็พลันได้ยินเสียงพูดคุยของมนุษย์หลายคนที่อยู่ไม่ไกลจากจุดที่เขานั่งอยู่โจผุดลุกขึ้นยืนทันทีแล้วรีบเดินตามเสียงไป ในมือของเขาถือปืนสั่นเอาไว้ ที่จริงแล้วเขาเริ่มพกปืนติดตัวตลอดเวลาตั้งแต่ที่รูู้ว่าโลกนี้มีซอมบี้เขาต้องเตรียมพร้อมอยู่เสมอ หากเจอซอมบี้จะได้ยิงป้องกันตัว นานวันเข้าก

ติ้ด ติ้ดนิ้วเรียวกดรหัสปลดล็อกประตูลับที่อยู่ในความทรงจำ ตอนนั้นเจซกับเพื่อนยังพูดเล่นขำ ๆ กันอยู่เลยว่าพวกเขาคงไม่มีโอกาสได้ใช้เส้นทางลับนี้หรอกหรือถ้าได้ใช้จริง ๆ คงเป็นตอนที่มนุษย์ต่างดาวบุกโลก ซึ่งไม่มีทางเป็นไปได้แน่ ๆแต่แล้ววันนี้ก็มาถึง เพียงแต่เจซไม่เคยคิดเคยว่าเขาจะได้ใช้รหัสนี้เพื่อเปิดประตูทางลับเร็วกว่าที่คิดแกร็กใต้คฤหาสน์หลังนี้มีห้องใต้ดินที่สร้างขึ้นเพื่อเก็บไวน์ชั้นดีเอาไว้นับร้อยขวด แต่คนอื่นอาจจะไม่รู้ว่าห้องเก็บไวน์แห่งนี้มีประตูลับที่สามารถทะลุไปอีกที่หนึ่งได้ เมื่อกดจำนวนรหัสครบ ชั้นไวน์ที่ติดกับผนังด้านหนึ่งเกิดการเปลี่ยนแปลง ชั้นวางไวน์เลื่อนออกอย่างช้า ๆ เผยให้เห็นว่าด้านหลังมีช่องทางลับซ่อนอยู่มองด้วยตาเปล่าจะเห็นเพียงความมืดมิด เดาไม่ออกเลยว่าทางข้างหน้ามีอะไรรออยู่บ้าง แสงสว่างจากด้านนอกส่องเข้ามาในปากทางเข้าทำให้เห็นภาพทางเดินสลัว ๆ“เข้าไปข้างในกันเถอะ”“มึงนำไปสิ” เคนเอ่ยพร้อมพยักเพยิดหน้าไปยังเส้นทางลับที่ดูวังเวงยังไงชอบกลลุคเหลือบตามองคนพูดแวบหนึ่งแล้วถอนสายตากลับมา ชายหนุ่มเดินเข้าไปขางในเป็นคนแรก ตามมาด้วยบัวเกี๋ยง มะลิ เคน และเจซเป็นคนปิดท้า

การมาเยือนโรงงานทำน้ำตาลทำให้อลันและฮันเตอร์คนอื่น ๆ ได้เจอกับซอมบี้สัตว์เป็นครั้งแรก ทำเอาทุกคนรู้สึกกลัวและตื่นเต้นไม่พร้อม ๆ กันก่อนหน้านี้พวกเขาก็ออกมาข้างนอกเพื่อหาเสบียง แต่ก็ไม่เคยมีครั้งไหนเลยที่จะเจอกับสัตว์ซอมบี้“นั่น…มันตัวอะไร” ฮันเตอร์คนหนึ่งเอ่ยเสียงสั่นแล้วชี้ไปยังสัตว์ประหลาดตรงหน้า“ตัวมันเหมือนหนูเลย”“หนูอะไรตัวเท่าแมว”“ก็หนูซอมบี้ไงครับ” แป้งหอมตอบ อย่างที่เคยบอกไปว่าสัตว์ที่ถูกซอมบี้กัดหรือกินเนื้อของคนที่ติดเชื้อจะกลายเป็นสัตว์ซอมบี้“เชี่ย มันคือเรื่องจริงเหรอวะ” น้ำเสียงประหลาดใจของใครบางคนดังขึ้น ตนแทบจะไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เห็นเลย แต่ในโลกของซอมบี้อะไรก็เกิดขึ้นได้หนูที่ไม่ใช่หนูแต่เป็นหนูซอมบี้ ขนาดตัวของมันใหญ่กว่าหนูปกติ มีน้ำลายเหนียวไหลออกจากปาก ยามที่หนูซอมบี้เหล่านั้นอ้าปากเผยให้เห็นฟันซี้แหลมพร้อมที่จะฉีกทุกอย่างที่ขวางหน้าสายตาหลายสิบคู่มองไปยังข้างนอกหน้าต่างมีซอมบี้หนูเดินป้วนเปี้ยนอยู่หน้าโรงงานน้ำตาล ทำให้ทีมฮันเตอร์ต้องหยุดวางแผนที่รัดกุมกว่านี้ก่อนที่จะลงจากรถความจริงหนูซอมบี้ได้ยินเสียงดังจากรถที่พวกเขาขับ ทว่าอลันบอกให้ดับเครื่องเสียก

ณ โรงงานทำกิมจิขนาดกลางมีรถหลายคันขับเข้ามาจอดที่หน้าโรงงาน เหล่าฮันเตอร์ทยอยเดินลงจากรถก่อนจะกระจายกำลังไปรอบ ๆ เพื่อตรวจสอบดูว่าแถวนี้มีซอมบี้อยู่หรือเปล่าที่ดินข้าง ๆ โรงงานก็จะเป็นแปลงผักกาดขาวที่ใช้สำหรับนำมาทำกิมจิ น่าเสียดายที่ตอนนี้ต้นผักกาดขาวทั้งหมดเหี่ยวตายจนไม่สามารถเก็บมากินได้แล้ว“เจอซอมบี้บ้างไหม ”“ไม่เจอเลยครับ แถวนี้เงียบมาก ” เงียนจนน่ากลัว“อืม ทุกคนระวังตัวให้ดี ข้างนอกไม่เจอซอมบี้ก็จริง แต่ไม่แน่ว่าข้างในโรงงานจะมีซอมบี้ก็ได้ ” อลันยังไม่ไว้วางใจ ในโรงงานย่อมมีพนักงาน น่าแปลกที่พวกเขาไม่เจอซอมบี้สักตัว ชายหนุ่มคิดว่าพวกมันคงจะแอบอยู่ที่ไหนสักแห่งและมันก็จริงอย่างที่ชายหนุ่มคาดเดา พวกซอมบี้ได้กลิ่นอาหารก็ขยับตัวไปมา โดยสัญชาตญาณซอมบี้จะวิ่งเข้าใส่เหยื่อทันทีทว่าครั้งนี้พวกมันไม่ได้วิ่ง แต่ปล่อยให้เหยื่อเข้ามาในปากแทนอลันและคนอื่นยืนเอาหลังชนคอยระวังหลังให้กันและกันแล้วให้แป้งหอมเข้าไปอยู่ในวงกลม ป้องกันไม่ให้เกิดอันตรายกับผู้มีพลังมิติก่อนจะเดินเข้าไปในโรงงานกิมจิ สายตานับสิบคู่มองไปรอบ ๆ พร้อมกับก้าวเดินด้วยความระมัดระวังเครื่องจักรทุกตัวในโรงงานหยุดทำงานทั

ตั้งแต่ที่พี่อลันประกาศตัวว่าจะจีบ อีกฝ่ายก็ขยันทำคะแนน คอยดูและเอาใจใส่เขาอย่างสม่ำเสมอ จนแป้งหอมยอมตกลงเปลี่ยนสถานะจากน้องที่สนิทเป็นคนรักอย่างเต็มตัวพอเลื่อนสถานะปุ๊บคนตัวโตก็รีบย้ายข้าวของในห้องของแป้งหอมมาไว้ในห้องของตัวเองทันที โดยที่คนตัวเล็กไม่มีโอกาศได้โต้แย้งเลยรู้ตัวอีกทีก็ตอนเดินเข้าห้องมาแล้วเจอกับห้องโล่ง ๆ จะให้เขาย้ายของกลับไปกลับมาก็กระไรอยู่ ยังไงเขากับพี่อลันก็เป็นแฟนกัน นอนห้องเดียวกันก็คงไม่เป็นอะไรหรอกมั้งก่อนหน้านี้ก็ใช่ว่าพวกเราจะไม่เคยนอนเตียงเดียวกันเสียหน่อย เวลาออกไปทำภารกิจแล้วต้องค้างคืนข้างนอกก็นอนข้างกันตลอดแป้งหอมเองก็ชอบเวลาที่ตัวเองได้นอนอยู่ในอ้อมกอดแสนอบอุ่นของคนตัวโต มันทำให้เขานอนหลับสนิททั้งคืน“คนดีตื่นมากินข้าวก่อนครับ” น้ำเสียงทุ้มอ่อนโยนกระซิบข้างหูของคนที่นอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มอลันยังจำได้ว่าก่อนหน้านี้คนน้องบอกว่าหิวข้าว แต่ถูกเขาจับกินเสียก่อน นี่ก็ผ่านมาสองชั่งโมงแล้ว เขากลัวว่าแป้งหอมจะปวดท้องในกลางดึกจึงปลุกให้คนตัวเล็กตื่นมากินข้าวก่อนแล้วค่อยนอนต่อ“อื้อ พี่อลัน อย่ากวนไหม ผมจะนอน” พลิกตัวหนีแล้วดึงผ้าห่มมาคลุมโปงอลันหลุดขำออกมา

ด้านนอกกำแพงกับในกำแพงต่างกันราวฟ้ากับเหว เมืองที่ผู้คนเคยอยู่อาศัยกันอย่างมีความสุขถูกแทนที่ด้วยซอมบี้นับหมื่นเดินยั้วเยี้ยไปทั่วทั้งเมืองเมืองศิวิไลที่เคยรุ่งเรืองเต็มไปด้วยวัตถุนิยม แสง สี เสียง ความงดงามกลายเป็นเมืองร้างที่นับวันก็ยิ่งทรุดโทรมลดแต่ผู้คนกว่าสองร้อยคนที่ได้มาอยู่ในค่ายอพยพของตระกูล LION ต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าที่นี่คือสวรรค์บนดินรู้สึกโชคดีที่เลือกมาค่ายอพยพแห่งนี้เมื่อเข้ามาในค่ายผู้คุมจะพาไปที่พักพร้อมทั้งบอกข้อห้ามของการอยู่ที่นี่ ก่อนจะมอบงานให้กับทุกคน โดยจะปล่อยให้ทุกคนอาบน้ำกินข้าวแล้วพักผ่อนตามอัธยาศัย ส่วนงานจะเริ่มทำในเช้าวันถัดไปทางค่ายให้อาบน้ำวันละครั้งเพราะน้ำมีจำกัด ทุกคนจะต้องใช้น้ำที่มีอยู่อย่างประหยัด ซึ่งแค่นี้ก็ถือว่ามากแล้ว บางคนตั้งแต่เกิดเรื่องก็ยังไม่ได้อาบน้ำเลยผู้คุมแจกอุปกรณ์อาบน้ำให้คนละชุดแล้วบอกให้ทุกคนรักษาของตัวเองให้ดี อยากหายหรือหมดจะไม่มีการแจกเพิ่ม ต้องพอให้ครบเดือนก่อนจึงจะมาขอใหม่ได้“รีบอาบน้ำแล้วก็พักผ่อนให้เต็มที่ พรุ่งนี้เช้าฉันจะพาพวกเธอไปทำงาน อย่าตื่นสายล่ะ”“ค่ะ”“มีใครจะถามอะไรไหม” น้ำหวานเอ่ยถาม เธอเป็นภรรยาขอ

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ตั้งแต่ที่เชื้อซอมบี้เริ่มระบาดวันนี้ก็ย่างเข้าเดือนที่สามแล้ว เมืองที่เคยมีผู้คนขับรถสัญจรไปมากลายเป็นเมืองร้างมนุษย์อยู่อย่างหิวโหยและต้องคอยหลบซ่อนจากพวกซอมบี้ที่อยู่ข้างนอก แม้ว่าพระเจ้าจะมอบพลังวิเศษมาให้มนุษย์ใช้ต่อกรกับพวกซอมบี้ทว่าจำนวนของศพเดินได้พวกนี้มีเยอะขึ้นทุกวัน ส่วนมนุษย์ค่อย ๆ ลดน้อยลง ถึงมีพลังก็ช่วยอะไรไม่ได้มากหากคนนั้นต่อสู้ไม่เป็นคนบางกลุ่มก่อตั้งศูนย์อพยพให้กับผู้รอดชีวิตเข้ามาอยู่เพื่อความอยู่รอดคนส่วนใหญ่จึงไปขอรวมกลุ่มกับคนที่แข็งแกร่ง แต่คนที่อ่อนแอก็เป็นเหยื่อให้กับคนที่เก่งอยู่ดี พวกเขาถูกใช้เป็นแรงงาน ไม่ก็กลายเป็นเหยื่อที่ใช้ล่อซอมบี้และอีกกลุ่มคือกลุ่มนักล่าซอมบี้ พวกเขาร่วมตัวกันเพื่อฆ่าพวกซอมบี้ให้สิ้นซาก แต่พวกซอมบี้ก็ไม่เคยลดน้อยลงเลย เมื่อซอมบี้เก่าถูกฆ่าก็จะมีซอมบี้เกิดขึ้นใหม่ทุก ๆ วันข่าวสารเรื่องค่ายอพยพถูกแพร่กระจายอย่างรวดเร็ว ทางเดียวที่จะมีชีวิตรอดคือต้องไปค่ายอพยพนั้นให้ได้ บางคนจึงฝ่าฝูงซอมบี้เพื่อไปให้ถึงค่ายอพยพ ระหว่างทางที่ผ่านหลายคนต้องสังเวยชีวิตลงอย่างน่าสลด“ที่นี่เหรอคะ”“อืม ที่นี่แหละ”“แล้วเขาจะให้

หลังจากที่อลันกับเพื่อน ๆ รวมทั้งบอดี้การ์ดทุกคนขับรถออกไป ภายในบ้านก็ดูวังเวง เงียบเหงากว่าทุกวัน เหลือเพียงแป้งหอม ลุงเจียง ป้าวิแล้วก็พี่ไลลาแป้งหอมจึงชวนทั้งสามคนไปที่แปลงผัก ตั้งแต่ที่เกิดเรื่องแป้งหอมก็คุยกับพี่อลันเรื่องการปลูกผักผลไม้ไว้กินเอง เพราะอนาคตผู้คนจะขาดแคลนอาหาร อีกฝ่ายได้ฟังก็รู้สึกเห็นด้วยจึงสั่งให้ลูกน้องเปลี่ยนพื้นที่ว่างให้เป็นแปลงผักจากบอดี้การ์ดที่มีหน้าที่คุ้มกันเจ้านายก็ต้องเปลี่ยนเป็นคนสวนจำเป็น คนที่ไม่เคยจับจอบถือเสียมก็ต้องฝึกเสียให้ชินมือ ยังดีที่บางคนมีพื้นเพมาจากคนธรรมดาเคยเป็นลูกจ้างในสวนมาก่อนที่จะเข้ามาในเมืองเพื่อหางาน จนได้เป็นบอดี้การ์ดของตระกูล LIONการปลูกผักเป็นไปอย่างราบรื่น คนที่ทำเป็นแล้วก็สอนคนที่ไม่เคยทำ ด้วยความที่ทุกคนมีกำลังกายที่แข็งแกร่งรอบ ๆ คฤหาสน์จึงเต็มไปด้วยแปลงปลูกผักและผลไม้นานาชนิดแต่ละแปลงก็จะมีป้ายชื่อปักเอาไว้ เพื่อบ่งบอกว่าแปลงนี้เป็นต้นอะไร ซึ่งเมล็ดพันธุ์ที่นำมาปลูกมาจากในมิติของแป้งหอม และเขาได้ค้นพบว่าเมื่อนำมาปลูกพวกมันมีการเจริญเติบโตที่เร็วกว่าปกติในหนึ่งวันพืชสามารถสูงได้ถึง 10 เซนติเมตร ย่นเวลาการเก็บเกี่ยว

สถานที่ทำงานของรายการเรื่องเล่าคนดังตั้งอยู่ที่เมืองอวี๋เปียน ซึ่งอยู่คนละเมืองกับบ้านที่อันเสี่ยวเหยาพักอาศัยอยู่ ดังนั้นเขาจึงก็ต้องเผื่อเวลาสำหรับการเดินทางสักเล็กน้อยเขากับพี่เยี่ยนเฉินไปถึงที่หมายก่อนเวลานัดครึ่งชั่วโมง เพราะไม่อยากไปสายหรือให้คนอื่นรอนาน ข้อดีของการไปก่อนทำให้พวกเขามีเวลาเตรียมพร้อมการไปเยือนบ้านผู้อื่นในครั้งนี้อันเสี่ยวเหยาก็ไม่ไปมือเปล่าแต่อย่างใด เขายังนำของฝากเล็ก ๆ น้อย ๆ ติดมือไปด้วย โดยนำผักผลไม้ปราณมาจัดเรียงในกล่องสี่เหลี่ยมมีฝากปิดไม่รู้ว่าที่นั่นมีกี่คนเขาจึงทำไปร้อยกล่อง จำนวนนี้ไม่ถือว่ามากหรือน้อยเกินไป“เสี่ยวเหยาช่วยถือครับ”“ไม่ต้องครับ เดี๋ยวพี่กับโคโค่จะถือถุงพวกนี้ไปเอง เสี่ยวเหยาถือเองถุงเล็ก ๆ นั่นแล้วเดินตามพี่มาก็พอ”ถุงขนาดใหญ่ในมือของท่านนายพลบรรจุกล่องของฝากไว้ถุงละ 20 กล่อง ส่วนถุงเล็กที่เตรียมไว้ให้พิธีกรจะพิเศษกว่าเล็กน้อย ข้างในถุงมี 2 กล่อง“อ่า ครับ”ทันทีที่ประตูยานเปิดก็จะพบว่ามีผู้คนมากมาย พนักงานตั้งแต่ระดับล่างจนถึงสูง แม้แต่ผู้บริหารของตึกนี้พอรู้ว่าวันนี้ใครจะมาก็ออกมายืนต้อนรับด้วยตัวเอง“สวัสดีทั้งสองคนครับ ผมหยินเป็

“พี่เยี่ยนเฉินครับ ดูนี่สิ” อันเสี่ยวเหยาเอี่ยวตัวด้านหลังไปพูดกับคนที่กอดตนอยู่ด้วยความตื่นเต้น“หืม? ”“มีรายการดังติดต่อเสี่ยวเหยามาด้วยล่ะ”“รายการอะไรครับ” ถามกลับเสียงนุ่มนวล“เรื่องเล่าคนดัง”ท่านนายพลไม่รู้สึกแปลกใจกับคำตอบที่ได้ยิน รายการนี้ดังมากในต้าเปียน คนที่ได้รับเชิญไปมีแต่คนดัง ๆ ทั้งนั้นพิธีกรคู่ขวัญที่ดำเนินรายการพูดคุยสนุกสนาน ข่าวสารครบถ้วน มีความเป็นกลาง ทำให้แขกรับเชิญรู้สึกผ่อนคลาย เนื่องจากรายการนี้ถ่ายทอดเรื่องราวได้ครบถ้วน“เขาอยากเชิญเสี่ยวเหยาไปออกรายการ”“แล้วเสี่ยวเหยาอยากไปไหมครับ”คนตัวเล็กนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบ “…อยากครับ แต่พี่เยี่ยนเฉินไปเป็นเพื่อนเสี่ยวเหยาด้วยได้ไหมครับ”“ได้ครับ”“เย้ ขอบคุณนะครับ”หากท่านนายพลเปิดช่องแชทขึ้นจะเห็นข้อความที่อยู่ล่างสุดมีชื่อของรายการนี้ส่งข้อความมาหาเขาด้วย ทว่าเจ้าตัวกลับไม่สนใจที่จะเปิดอ่านรวมไปถึงพันกว่าข้อความที่ส่งเข้ามาข้อความใหม่แทนที่ข้อความเก่า หากไม่เลื่อนลงไปข้างล่างก็คงไม่เห็นว่ามีข้อความอะไรบ้างติ้งเพียงไม่ถึงนาทีที่คนตัวเล็กตอบตกลงทางรายการก็ส่งข้อความตอบกลับมาทันที ราวกับกลัวว่าเขาจะเปลี่ยนใจ

“จะไปไหนครับ” คิ้วคมเข้มขมวดเข้าหากันยามเห็นกระเป๋าใบใหญ่แสนคุ้นตาวางอยู่ในห้องรับแขก“กลับบ้านครับ”“หืม? หมายความว่าไงครับ” ร่างสูงว่าพลางสาวเท้าเข้าไปหาคนตัวเล็กกว่าด้วยความร้อนรน เมื่อคืนเรายังนอนกอดกันอยู่เลยไม่ใช่เหรอ ไหง่ตอนเช้าถึงกลายเป็นแบบนี้ได้“พี่ทำอะไรให้เสี่ยวเหยาไม่พอใจหรือเปล่า ทำไมจู่ ๆ ถึงอยากกลับบ้าน” เขาโพล่งถามขึ้นอย่างอดไม่ไหวร่างเล็กส่ายหน้าไปมาเล็กน้อย ก่อนจะตอบ “ไม่ใช่ครับ ที่จริงบ้านของเสี่ยวเหยาซ่อมเสร็จหลายวันแล้ว ตอนนี้พี่เยี่ยนเฉินก็กลับมาอยู่บ้าน เสี่ยวเหยารบกวนพี่เยี่ยนเฉินมาหลายวันแล้ว เลยคิดว่าถึงเวลาที่จะต้องกลับแล้ว”“ไม่รบกวนเลยครับ บ้านพี่ก็เหมือนบ้านของเสี่ยวเหยา อีกอย่างคนรักกันก็ต้องอยู่ด้วยกันสิ ถ้าเสี่ยวเหยากลับไปพี่ต้องเหงามากแน่ ๆ แล้วพี่ก็อาจจะกินไม่ได้ นอนไม่หลับ ปวดหัว กระสับกระส่าย ตัวร้อน…” พูดอย่างเดียวไม่พอ ยังแสร้งตีหน้าเศร้าพลางถูไถศีรษะกับหัวไหล่มนของคนตัวเล็กไปมาหากลูกน้องมาเห็นท่านนายพลในตอนนี้คงผวาจนไม่กล้าเข้าใกล้ เพราะคิดว่าอีกฝ่ายถูกผีเข้าสิงหรือไม่ก็โดนพิษของเซิร์กจนทำให้มีอาการแปลก ๆ อย่างที่เห็นท่านนายพลผูู้ยิ่งใหญ่นะ

“ยินดีต้อนรับกลับบ้านครับ” อันเสี่ยวเหยาเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้มแห่งความดีใจในที่สุดการรอคอยของเขาก็สิ้นสุดลงแล้วถึงจะมีหนวดขึ้นรำไรรอบบริเวณริมฝีปาก ใบหน้าซูบผอมไปนิด ผมเผ้ายุ่งเหยิงดูไม่เรียบร้อย ใต้ตาหมองคล้ำจากการพักผ่อนน้อย ชุดที่สวมมีรอยเปื้อนและขาดเป็นหย่อม ๆ แต่ก็ไม่อาจลงทอนความหล่อเหล่าไปได้เขาไม่คิดเลยนะว่าเวลาเพียงไม่กี่วันจะทำให้ใครคนหนึ่งเปลี่ยนไปเป็นคนละคนได้ถึงขนาดนี้กระนั้นอันเสี่ยวเหยาก็ยังจดจำได้ตั้งแต่แวบแรกที่เห็น คนตรงหน้าคือท่านนายพลหวังเยี่ยนเฉินผู้ยิ่งใหญ่ขาเรียวยาวก้าวไปข้างหน้าอย่างมั่นคง ในแววตาทั้งสองคู่นั้นแฝงไว้ด้วยความคิดถึงและเสน่หา ฉับพลันหัวใจสั่นไหวราวกับว่าพวกเขาทั้งยินเสียงระฆังงานแต่งดังขึ้นพร้อมกับกลีบดอกกุหลาบที่ร่วงมาจากฟ้า“คิดถึงจังเลยครับ” พูดจบแขนแกร่งก็โอบกอดเอวบอบบางเอาไว้พร้อมกับรั้งคนตัวเล็กเข้าหาตนศีรษะทุยเอียงซบบนแผงอกแกร่ง ความใกล้ชิดนี้ทำให้ได้ยินเสียงเต้นของหัวใจได้อย่างชัดเจนและคิดว่าหัวใจของตนก็เต้นแรงไม่แพ้กันตึก ตึก“เสี่ยวเหยาก็คิดถึงเหมือนกันครับ” ยอมรับตามตรงว่าเขารู้สึกโล่งใจมากที่เห็นพี่เยี่ยนเฉินกลับมาอย่างปลอดภัยคำต

“เฮ้อ”นับตั้งแต่วันนั้นที่ท่านนายพลหวังเยี่ยนเฉินบอกว่าต้องไปทำภารกิจไปก็ผ่านมาเกือบดัปดาห์แล้วถึงจะรู้ว่าอีกคนเก่ง ไม่มีทางเป็นอะไรง่าย ๆ แน่ แต่เขาก็อดเป็นห่วงไม่ได้อยู่ดี พี่เยี่ยนเฉินเล่นหายเข้าไปในกลับเมฆและขาดการติดต่อ ยังดีที่พ่อบ้านคังบอกว่าสัญญาณชีพของท่านนายพลยังเต้นอยู่ทำให้เขาโล่งใจไปหนึ่งเปราะที่รู้ว่าพี่จะมีชีวิตอยู่อันเสี่ยวเหยาเพิ่งรู้ซึ้งว่าการรอคอยใครสักคน เวลามักจะเดินช้ากว่าปกติ เพื่อไม่ให้ตนคิดฟุ้งซ่านเกินไปยามว่างเขามักจะจะสตรีมสดทำอาหารและพูดคุยกับแฟนคลับ“เสี่ยวเหยาถอนหายใจทำไมครับ หรือว่าเบื่อ”“…” หันมองโคโค่แวบหนึ่งแล้วหันกลับเบื่อ?จะว่าไปเขาก็เบื่อจริง ๆ นั่นแหละ พอพี่เยี่ยนเฉินไม่อยู่บ้านเขาก็ไม่ได้ออกไปไหนเลย เพราะกลัวว่าอีกคนกลับมาแล้วจะไม่เห็นใครอีกใจหนึ่งก็กลัว สมมติว่าพี่เยี่ยนเฉินได้รับบาดเจ็บขึ้นมากหรือว่าเป็นอะไรไป ถึงตอนนั้นเขาจะรู้สึกอย่างไรเสียใจ?หรือว่าเสียดายที่ไม่ได้บอกความในใจกับคนพี่ไปการที่พวกเราได้อยู่ห่างกันแบบนั้น มันก็ทำให้เขาคิดได้หลายอย่างว่าจริง ๆ หัวใจของเขาลอยไปอยู่กับอีกคนตั้งนานแล้ว ทำไมถึงยังรอเวลาอยู่อีกหากว่าเราชอบใ

ย้อนกลับไปหลังจากที่ท่านนายพลได้รับรายงานด่วน เขาได้ฝากให้ทีมโพไซดอนดูแลอันเสี่ยวเหยา ส่วนเขาก็แยกตัวออกมาณ ห้องสำรวจทหารในห้องรับหน้าที่เฝ้ามองภาพถ่ายที่หุ่นยนต์สอดแนมและโดรนติดกล้อง ซึ่งเครื่องสอดแนมเหล่านี้จะกระจายอยู่รอบ ๆ เมืองหู่เปียน ความสามารถของอุปกรณ์นี้จะถ่ายภาพได้ทั้งกลางวันกลางคืนและยังตรวจวัดอุณหภูมิได้อีกด้วยอีกทั้งพวกเขายังสามารถควบคุมให้หุ่นยนต์ให้ไปในทิศทางที่ต้องการจากระยะไกลได้อีกด้วยเพื่อดูว่าที่นั่นมีพวกเซิร์กหลบซ่อนอยู่หรือเปล่า หากพบเจอได้ส่งทีมทหารเข้าไปจัดการได้อย่างทันท่วงที ป้องกันไม่ให้พวกมันทำร้ายผู้บริสุทธิ์วิธีนี้ช่วยลดภาระงานของทหารไปไม่น้อย พวกเขาไม่จำเป็นต้องออกไปลาดตระเวรรอบเมืองเองและรู้สึกเหมือนเอาชีวิตไปเสี่ยงทุกวัน ลองคิดดูหากวันหนึ่งเดิน ๆ อยู่แล้วเจอเซิร์ก เขาอาจจะมีชีวิตรอกหรือไม่มีชีวิตรอดก็ได้ใครจะรู้ถ้าเป็นอย่างหลังทางกองทัพเองก็จะต้องเสียทหารฝีมือดีไปอีกนายผู้นำของกองทัพรู้สึกห่วงใยทหารทุกคนในเมื่อมนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตที่ฉลาดสามารถคิดค้นและสร้างงานประดิษฐ์ที่ล้ำเลิญได้ แล้วไยจะไม่สร้างสรรค์อุปกรณ์สุดวิเศษขึ้นมาทดแทนความต้องการของตั