3 เข้าถ้ำเสือคงได้เหลือแต่ชื่อ

"อ่อยอะโอยยย!!"(ปล่อยนะโว้ย)..

น้ำหนึ่งแผลงฤทธิ์ทันทีที่..ปกรณ์อุ้มพาดบ่าเข้ามาในคฤหาสน์ บรรดาลูกน้องที่รอต้อนรับเจ้านาย กลับบ้านต่างพากันมองน้ำหนึ่ง หญิงสาวคนแรกที่ปกรณ์ต้องใช้ความพยายามในการพาเข้ามาในคฤหาสน์แห่งนี้

เพราะปกติบรรดาหญิงสวยๆต่างแทบจะถวายตัวให้ปกรณ์แบบฟรีๆ ก็นั่นแหละแต่ละวันต้องใช้ลูกน้องนับสิบกันประตูทางเข้าบ้านไว้ เนื่องจากเพราะผู้หญิงพวกนั้นมาหาปกรณ์ทุกวัน และตลอดเวลา ไม่แปลกที่แม่บ้าน บอดี้การ์ด คนขับรถ คนสวน ต่างพากันมองด้วยความแปลกใจ

""เอาละถือว่าฉันใจดีกับเธอสุดแล้วนะน้ำหนึ่ง อย่าให้ต้องลงไม้ลงมือกันมากไปกว่านี้ เอ๊ะ หรือว่าที่เธอแกล้งขัดขืนแบบนี้ มันแค่การแสดงรึเปล่า""

เขาพูดคำพูดชวนหน้าขนลุกไม่พอ ยังใช้สายตาแทะโลมแบบนั้นอีก หยี๋..น้ำหนึ่งโมโหทันทีที่เขาพูดไม่ให้เกียรติกันแบบนี้ ได้แต่ดิ้นไปมาบนโซฟา ในห้องๆหนึ่งซึ่งน้ำหนึ่งไม่รู้เลยว่าตัวเองอยู่ส่วนไหนของบ้าน

""เอาล่ะ..น้ำหนึ่งสิ่งที่ฉันจะพูดต่อไปนี้นะเธอช่วยตั้งใจฟัง และอยุดพยายามหนีซะทีเพราะมันไร้ประโยชน์สิ้นดี หัดใช้สมองคิดซะใหม่ว่าควรทำตัวยังไงในเวลานี้!!"

"แอ้วอะใอ้อั๋นอำอังไอ"

"โถ่เว้ยย พูดให้มันรู้เรื่องหน่อยดิ!!""

ปกรณ์โมโหพร้อมกับกระชากผ้าปิดปากน้ำหนึ่งออก ปากที่ถูกปิดด้วยผ้ามันได้เปิดออก ทำให้เห็นริมฝีปากที่อวบอิ่ม แดงถืกเพราะโดนผ้ารัด ในหัวสมองของปกรณ์ตอนนี้คืออยาก จะขยี้ให้ปากนั้นแดงกว่าเดิมด้วยซำ้ แต่ต้องหลุดจากพวัง เพราะเสียงแหกปากที่ออกมาจากปากผู้หญิงปากดีคนนี้

""ก็นายไม่ใช่หรอที่ปิดปากฉันไว้ แล้วมาโมโหทำไมลืมแล้วรึไง!!ตัวเองทำเองแท้ๆยังโทษคนอื่น นายเป็นบ้าไปแล้วหรอ รีบแก้มัดแล้วปล่อยฉันไปได้แล้ว ฉันไม่มีอะไรจะให้นายหรอกนะ ส่วนหนี้ รอฉันเรียนจบก่อนฉันจะทยอยคืน นายอย่าใจแคบได้ป่ะ!!""

"เธอไม่มีสิทธิต่อรองจำไว้"

เขาพูดพร้อมกับบีบแก้มเธอจนบุ๋มเป็นรอยมือ คำพูดหนักแน่นเหมือนว่าเขาเอาจริง แบบนี้ก็แย่แล้วสิหนึ่งเอ้ยย

"เธอคิดว่าฉันพาเธอมาบ้านของฉันเพื่อ มาเป็นนางบำเรอฉันรึไง ใฝ่สูงเกินไปรึเปล่าแม่สาวน้อย ฉันจะใช้งานเธอเยี่ยงทาส เธอต้องทำตามทุกอย่างที่ฉันต้องการ ทุกทีทุกเวลา..(เอ๊ะทุกที่ทุกเวลามันยังไงๆอยู่นะ😹) ที่ฉันเรียกหา เธอต้องพร้อมรับใช้ ไม่มีข้อแม้ ข้อแก้ตัวทั้งสิ้น ถ้าหากว่าเธอไม่ยอมทำตามที่ฉันสั่ง เธอคงรู้ใช่ไหมว่าจะเกิดอะไรกับพ่อของเธอ "

น้ำหนึ่งถึงกลับน้ำตาคลอ กลับสิ่งที่เขาเรียกร้องจากเธอ เขาทำเหมือนเธอไม่ใช่คน ที่น้ำตาไหลเพราะคับแค้นใจ สักวันต้องแก้แค้นไอ้โรคจิตนี้ให้ได้เลยคอยดู

ปกรณ์พูดจบก็เดินออกจากห้องไป ส่วนน้ำหนึ่งได้แต่นอนร้องไห้ ปกรณ์สั่งแม่บ้านเข้ามาแก้มัดมือเธอ และสั่งให้เอาข้าวมาให้เธอกิน แต่ไม่ยอมปล่อยเธอออกไปจากห้อง เพราะกลัว ลูกไก่ตัวนี้จะหนีไปก่อน เขายังไม่ได้ตักต่วง ความสุขจากเธอ เธอจะไปจากเขาไม่ได้

...หลายวันผ่านไป...น้ำหนึ่งเอาแต่กกตัวอยู่ในมุมห้องไม่คุยกับใคร กับข้าวก็กินแบบขอไปที จนแม่บ้านต้องไปบอกปกรณ์ให้เข้ามาจัดการ

"อย่าต่อต้านฉันน้ำหนึ่ง!! เพราะมันไม่มีประโยชน์อะไรเลยที่เธอจะมาทำแบบนี้ จงยอมรับชะตากรรม ที่พ่อของเธอทำไว้ซะ"

 ปกรณ์พูดพร้อมกับ ส่งวิดีโอในมือถือให้น้ำหนึ่งดู ในนั้นมันเป็นวิดีโอพ่อเธอที่กำลังอยู่ในบ้านหลังหนึ่งในหุบเขา ซึ่งบ้านหลังนั้น ก็เป็นของปกรณ์นั่นเอง แผนของเขาคือ กักตัวพ่อน้ำหนึ่งไว้เป็นตัวประกัน เพื่อให้น้ำหนึ่งง่ายต่อการยอมทำตามที่เขาบอก แต่แท้จริงเขาแอบเป็นห่วง  กลัวพ่อน้ำหนึ่งเป็นอะไรไปเลยเอาเข้ามาอยู่ในสายตา แต่เขาคงไม่บอกเหตุผลนี้ให้น้ำหนึ่งรู้หรอก  

"แล้วฉันจะเชื่อใจนายได้ยังไงไอ้โรคจิต ว่าจะไม่ทำอะไรพ่อฉัน"

"เธอว่ายังไงนะ..โรคจิตงั้นรึ ฮ่าๆๆ ได้ ..ได้เลยน้ำหนึ่ง เธอจะรู้ว่าโรคจิตที่แท้จริงมันเป็นยังไง!!"

เขาพูดจบก็ตรงเข้ามาหาฉันอย่างเร็วโดยที่ฉันนั้นตั้งตัวไม่ทัน เจ้าร่างกายตัวดีก็ไม่รู้แรงหายไปไหนหมด..(แกไม่ยอมกินข้าวเองอะหนึ่ง)..เขาเข้ามากระชากเสื้อเชิ้ตสีขาวซึ่งมันก็เป็นเสื้อเขาเองที่ให้แม่บ้านนำมาให้ฉันใส่ เพราะโดนจับมาคือมาตัวเปล่าไม่มีอะไรเลยไง พอเขาทุ่มแรงกระชากมันเลยทำให้กระดุมเสื้อขาดไป3เม็ด..🫢

แล้วคือฉันใส่แค่ เสื้อชั้นในนะเว้ย ช่วยใจเย็นกันก่อนได้ไหม ใครจะรู้ชื่อแกว่ะ ละไม่บอกแต่แรกฉุดมาแบบนี้เป็นใครก็เรียกโรคจิตอะเอาจริง และยังไม่พอประเด็นคือแม่บ้านเอากางเกงขาสั้นมาให้ใส่ นี่มันดาวยั่วชัดๆ และกระชากแรงแบบนี้ รอยมือที่ขูดกับเนินอกของฉันมันแดงหมดเลย จะร้องไห้😭😭

ปกรณ์หยุดการกระทำทั้งหมด..ในห้องมีแต่ความเงียบ ซึ่งนั่นแหละปกรณ์กำลังตกใจกับหน้าอกไซร์พอดีมือ เขาอยากจะเข้าไปบีบมันแรงๆให้มันบรรเทาความโกรธของตัวเองลงได้บ้าง..ได้แต่นึก พอมองเลยขึ้นไปบนอกเธอนิดหน่อยกลับพบว่ามันเป็นรอยแดง เพราะมือเขาเอง  กลับกลายเป็นความรู้สึกผิดแทน เขาอยากจะขอโทษแต่ด้วยอีโกมันสูงไป