7 แก้แค้น กับ แก้ผ้า อันไหนดีกว่ากัน

ตอนเช้าตรู่..เสียงคนคุยกันมันแว่วเข้ามาในหัวน้ำหนึ่ง...พอพยายามลืมตาแล้วแต่ตอนนี้ในหัวมันหนักอึ้งไปหมด

"คอแห้งจังง.."

น้ำหนึ่งลืมตาตื่นมาด้วยความหิวน้ำ แต่พอจะพยายามลุกจากที่นอน มันกลับเจ็บจี้ดทั้งตัว..โดยเฉพาะตรงหว่างขาเธอ จึงต้องเปิดผ้าห่มแล้วก้มมองดู  มันเป็นรอยเขียวช้ำ  บ้างก็รอยแดงเป็นจ้ำๆ น้ำหนึ่งพยายามนึกว่าเกิดอะไรขึ้น  จนนึกขึ้นได้ว่าเมื่อคืนเขาเผลอมีไรกับปกรณ์ และนั่นมันเป็นความฝันนี่หน่า

ตอนนี้ต้องไปถามความจริงกับนายปกรณ์ โรคจิตนั่น..น้ำหนึ่งใส่เสื้อผ้าแล้วเปิดประตูออกไปกำลังจะลงบันไดจากชั้น2  จู่ๆได้ยินเสียงดังมาจากห้องที่พึ่งเดินผ่านไปเมื่อกี้จึงย้อนกลับมาดู 

"ก๊อกๆ..มีอะไรให้ช่วยไหมคะ มีคนอยู่ไหม"

น้ำหนึ่งถือวิสาสะเปิดประตูเข้าไป ภาพในห้องคือหญิงวัยกลางคนที่นอนบนที่นอน  แล้วพื้นเต็มไปด้วยเศษแก้วแตกทั่วห้อง

"อย่าเข้ามานะหนู  เดี๋ยวจะโดนเศษแก้ว"

นั่นเป็นน้ำเสียงของแม่ปกรณ์นั่นเอง  แกคงหิวน้ำแต่แปลกที่ไม่มีคนดูแล หายไปไหนหมดปล่อยให้คนป่วย หยิบของเอง

"ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวหนูจัดการเก็บกวาดให้"

น้ำหนึ่งไม่ได้คิดอะไร แค่หยิบน้ำแก้วใหม่ให้แม่นายปกรณ์  พร้อมกับเก็บกวาด เศษที่ตกพื้นแตกแต่ไม่ทันสังเกตุ เศษแก้วชิ้นน้อยๆเลยบาดมือ  "โอ้ยย"

"หนูเป็นอะไรมากไหมลูก"

แม่ปกรณ์ถามด้วยความห่วงใย เพราะแผลน่าจะลึกอยู่

"ไม่เป็นไรมากค่ะคุณน้าเดี๋ยวหนูค่อยไปทำแผลค่ะ แค่นี้ไกลหัวใจเยอะ☺️"

แม่ปกรณ์มองน้ำหนึ่งด้วยความเอ็นดู เพราะมีลูกชายเพียงคนเดียว  พอมีเด็กผู้หญิงในบ้านเลยทำให้  หัวใจคนแก่มีชีวิตชีวากว่าหลายปีที่ผ่านมา      และที่ผ่านมาเเม่ปกรณ์นั้นเอาแต่โศกเศร้า  จนทำให้ตัวเองต้องมานอนป่วยติดเตียงแบบนี้  สักพักแม่บ้านที่ไปยกข้าวต้มมาให้นายหญิง เจอน้ำหนึ่งกำลังนั่งเลือดไหลที่นิ้วมืออยู่  จึงรีบทำแผลให้

"หนูหนึ่ง..ไม่ต้องเรียกฉันว่าน้าหรอก..ต่อไปให้เรียกฉันว่าแม่เข้าใจไหม"

น้ำหนึ่งอยู่ในห้องแม่ปกรณ์สักพัก ด้วยความตัวเองนั้นมีพ่อคนเดียว  เลยตื่นเต้นกับผู้หญิงที่ให้น้ำหนึ่งเรียกแม่

"แล้วปกติ..เอ่ออ คุณแม่ชอบทานอะไรมากเป็นพิเศษหรอคะ "

ถ้าเข้าทางลูกไม่ได้น้ำหนึ่งเปลี่ยนใจมาทางแม่นายปกรณ์ดีกว่า เผื่อให้แม่นายปกรณ์ยกหนี้ให้  ดูท่าน่าจะง่ายยิ่งกว่า  ปลอกกล้วยเข้าปาก

ยังไม่ทันขาดคำ นายปกรณ์ก็เปิดประตูเข้ามาเสียงดัง  

 "นี่เธอ!!เข้ามาทำอะไรในห้องแม่ฉัน  ปกรณ์เดินเข้ามาด้วยความโมโห...เธอคงวางแผนทำอะไรอยู่สินะ เล่นงานฉันไม่ได้ คิดจะมาทำร้ายแม่ฉันแทน  ไม่มีวันนั้นหรอก!!" 

เขาพูดพร้อมกับมาลากน้ำหนึ่งออกจากจากห้องของแม่ตัวเอง

"โถ่ลูกเอ้ย อย่าทำร้ายน้องอย่างนั้น"  แม่ปกรณ์ตกใจกับท่าทีหยาบกระด้างของเจ้าลูกชาย  ปกรณ์เห็นสีหน้าแม่ตัวเองแบบนั้นจึงรีบปล่อยมือที่พยายามลากน้ำหนึ่งออกไป 

"ผมแค่เป็นห่วงแม่ครับ  กลัวผู้หญิงคนนี้เขาจะมาทำร้ายแม่"

หลังจากที่อยู่ในห้องชวนแม่ปกรณ์คุยจนเผลอหลับไปน้ำหนึ่งกับปกรณ์จึงออกมาข้างนอก 

"นี่นาย อย่าเดินหนีฉันนะ  เรามีเรื่องที่ต้องคุยกัน เรื่องเมื่อคืนมันคือความจริงใช่ไหม  ที่นายขืนใจฉัน  บอกมานะ  นายมันจอมฉวยโอกาส รังแกได้แม้กระทั่งคนป่วย  นายมันไม่ใช่คน  นายมันโรคจิตเหมือนที่ฉันเคยเรียกนายนะแหละ!!"

"นี่เธอ!!มันจะมีประโยชน์อะไรถ้าเธอไม่ให้ความร่วมมือ ตบมือข้างเดียวไม่ดังหรอกนะ  ไหนบอกมาซิ  ว่าเมื่อคืนเรื่องที่เราทำกัน   เธอก็ชอบมันไม่ใช่หรอ อย่าปฏิเสธสะให้ยาก"

นายปกรณ์หน้าด้าน คิดว่าฉันจะยอมเรื่องนี้สินะ

"เพี้ยะ!! นี่สำหรับคนอย่างนาย  อย่าคิดว่าผู้หญิงที่เข้าหานายจะง่ายทุกคน🤬!!"

"จะไปไหนมานี่!! เธอกล้ามากนะ ที่แข็งข้อกับคนอย่างฉัน  ฉันอยากรู้นัก ว่าถ้าเราทำกันตอนที่เธอสติดีมันจะมันส์สักแค่ไหนน้ำหนึ่ง!!!"

เขาไม่พูดเปล่าพร้อมกับแบกฉันพาดบ่า  ตรงไปยังห้องนอนของเขา พยายามขัดขืนแล้วแต่เขาก็แรงเยอะเกินไปอาจเป็นเพราะเขาโมโหเธอด้วยละ  แต่ฉันจะไม่ยอมนายเป็นครั้งที่2แน่

"ปล่อยฉันนะ!!นายมันชาติชั่ว รังแกคนไม่มีทางสู้  นายจะไม่มีวันได้มันจากฉันอีกจำไว้ ปล่อยนะไอ้บ้าาา!!!ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้!!"