15 เทียนอยากเรียนบัญชี

เธอเอื้อมมือมาแตะบ่าเขา จากสัมผัสบอกเธอว่าเขาทำตัวแข็งมากกว่าระดับปกติไปสักนิดหนึ่ง

“เพราะลูกชายคนนี้ของแม่เป็นหนุ่มหน้าตาดี เรียนดี ฐานะก็ดีจะเอาอะไรมากไปกว่านี้อีกเล่า จริงไหมจ๊ะ”

เขาเดินขึ้นมาข้างบนได้อย่างไร ภากรก็ไม่อยากจะแน่ใจเหมือนกัน เขารู้สึกสะเทือนใจกับคำพูดที่คุณนายแสงเดือนบอกว่าตรงไปตรงมาอย่างยิ่ง หลังจากที่เขาเคยเลิกคิดเรื่องนี้มาแล้ว ภคินีก็เคยทำให้เขาคิดมาก หล่อนดูแปลก ๆ เอาแน่เอานอนไม่ได้ในเรื่องนี้ บางครั้งหล่อนก็หวานฉ่ำกับเขา แต่บางครั้งหล่อนก็เฉยเมยเหมือนคนแปลกหน้าไม่ใช่คนรัก

ชายหนุ่มสลัดศีรษะแรง ๆ เขาไม่อยากจะเก็บเอามาคิดมาก แม่ไม่ชอบภคินีต่างหากเล่า แม่ถึงพูดออกไปแบบนั้น

แม่กำลังเฉไฉ

แต่เขาจะไม่เฉไฉตามแม่เป็นอันขาด

กำลังเดินไปตามทางที่จะไปห้องของเขา ชายหนุ่มก็ได้ยินเสียงไม้กุกกักดังเป็นจังหวะ เขาชะงัก

ก่อนจะเห็นรัฐยากำลังเดินมา ดึกแล้วน่าจะอยู่บนเตียงมากกว่า

รัฐยายังไม่เห็นเขา ได้ยินแต่เสียงแต่เสียงถามอยู่ใสๆ

“พี่ส้ม อย่างนี้เรียกว่าเทียนเดินได้ดีหรือยัง”

“ไปวิ่งแข่งได้เลยละค่ะ”

“กีฬาคนพิการน่ะซิ”

เขาเดินเข้าไป และรัฐยาก็เบือนหน้ามามองเห็น ยิ้มหวานให้กับเขา ลักยิ้มของรัฐยาคือสิ่งที่เขาได้เห็น  เมื่อยิ้มนั่นเปิดปากปกว้าง

น่ารัก

วัยด้วยที่ทำให้ดูไร้เดียงสานัก  ความเศร้าหมองยังฉาบฉายอยู่ในแววตาลึก ๆ นั่น ดวงตาสวยเรียวยาวแล้วรอบ ๆ ดวงตาคือแพขนตาที่หนาสีเข้ม ยามกะพริบตาเหมือนปีกฝีเสื้อยามขยับก่อนจะออกโบยบินสู่อากาศ

“พี่จะเป็นสปอนเซอร์ให้เอง” เขาบอก ขจัดความกังวลของตัวเองออกไปให้หมด เขาไม่อยากคิดมาก “เดินเก่งแล้วนี่”

“เทียนอยากไปโรงเรียนไว ๆ กลัวเรียนไม่ทัน เทียนจะต้องสอบเอนฯ ปีนี้ด้วยนะฮะ”

เขาค่อนข้างจะกังวล “แม่หวังเอาไว้มาก” บอกต่อ เสียงเบาลงไปทุกยามที่นึกถึงแม่ จะมีอาการเหมือนบาดเจ็บจนเขาเวทนา และหาไม่ติดว่าต่างเพศกัน รัฐยากำลังเติบโตเป็นหนุ่มด้วย เขาก็คงจะดึงร่างบาง ๆ นั่นเข้ามากอดให้ความอบอุ่น

แต่เพราะภากรถูกอบรมมาให้รู้ถึงการควรไม่ควร เขาจึงหักใจไม่ทำแบบนั้นจนได้นอกจากเอื้อมมือไปแตะมือนั่นเบา ๆ อย่างให้กำลังใจ

“ได้ซิ พี่ว่าเทียนทำได้แน่ ๆ เลย พี่จะติวให้ด้วยดีไหม เราคุยกันเรื่องเรียนกันเสียที อยากเรียนคณะไหน”

“เทียนอยากเรียนบัญชี”

“ทำไม”

“จะได้หางานทำง่าย ๆ ไงล่ะฮะ เคยตกลงกับแม่เอาไว้ด้วย เราสองคนแม่ลูกไม่ค่อยจะมีเงิน เทียนจะเรียนให้จบไว ๆ แล้วออกมาทำงาน แม่จะได้สบายขึ้น”

หยุดพูดตาเริ่มช้ำ ๆ ทันทีเหมือนกัน

“แม่ก็สบายแล้ว” เขาปลอบ รู้สึกผิดหากคืนนั้นเขาเข้มแข็งพอจะกำราบภคินีไม่ให้คึกคะนองขับรถของเขาด้วยความเร็วจัด แม้จะมีฝนตกหนัก เหตุการณ์ที่พรากแม่ลูกจากกันชั่วชีวิตก็คงจะไม่เกิดขึ้นอย่างเด็ดขาด

เขาจึงลงโทษตัวเองในเรื่องนี้ เขาคิดว่ามันจะเป็นความผิดที่เขาไม่อาจจะยกโทษให้ตัวเองได้เลย

“เชื่อพี่เถอะ” มือเขาเลื่อนไปแตะเส้นผมนั่น “อย่าคิดมากเลย เข้มแข็งเข้าไว้  เทียนจะต้องสอบเอนฯ ได้ แล้วเรียนจบมีงานทำ”

“เทียนคงจะช่วยตัวเองได้เมื่อถึงวันนั้น เทียนเกรงใจเหลือเกินที่มาอยู่ที่นี่”

“อย่าคิดอะไรมาก พ่อคิดว่าเทียนเป็นลูกชายของพ่ออีกคนหนึ่งนะ” เขาก้าวเข้าไปใกล้อีกนิดช่วยประคองพารัฐยากลับไปห้อง และนั่นทำให้คุณนายแสงเดือนขึ้นมาเห็นพอดี เธอเม้มปากเข้าหากัน

นี่ก็เป็นเรื่องชวนหงุดหงิดใจอย่างที่สุดอีกเรื่องหนึ่ง เธอไม่ชอบใจนักแต่หากพรวดพราดเข้าไปตอนนี้แน่นอนว่าเธอคงจะระงับอารมณ์ไม่อยู่ การพูดต่อหน้าภากรอาจจะยิ่งทำให้แย่ลงไปอีก

เธออยากเป็นแม่พระไม่ใช่แม่พระเพลิงในสายตาของภากร

เธอจึงอดใจรอภากรกลับออกมาแล้วกลับไปห้องของเขา แน่ใจดังนั้นแล้วเธอจึงเดินเข้าไปในห้องนั้น

“ส้ม” เธอเรียกสาวใช้ด้วยเสียงเย็นชา ทำให้ส้มตัวลีบเล็ก “แกออกไปก่อนนะ”

ไม่อาจจะรออยู่ได้อีก เพราะการขัดใจเธอนั้นย่อมหมายถึงอาจจะกระเด็นไปจากบ้านนี้ได้ง่าย ๆ ที่อยู่สุขสบายที่กินอุดมสมบูรณ์ และเงินเดือนดี ๆ ปานนี้ส้มรู้อยู่แก่ใจว่าไม่อาจจะหาได้ง่ายนัก ส้มจึงแทบจะลนลานออกไปจากห้อง เหลือเพียงรัฐยาที่เพิ่งลงนั่งบนเตียง เขาก็ตัวสั่นไปเสียแล้ว

ไม่รู้ว่าจะถูกเอ็ดทำนองไหนอีก รัฐยารับได้ว่าคุณนายไม่พิศวาลเขา ไม่กรุณาต่อเขาเหมือนดังเช่นสามีและลูกชายของเธอ ความสุขที่ไขว่คว้าหาได้ในบ้านนี้อาจจะเต็มอิ่ม หากคุณนายไม่คอยตอกย้ำให้เขาเจ็บช้ำอยู่นั่นแล้ว