ตอนที่ 11 สถานการณ์บีบบังคับ

“หนูนัดไว้หรือเปล่าคะ ปกติคุณหนู เอ้ย คุณธัญญ์ไม่เคยให้ใครมาพบที่บ้านนะคะ หนูเป็นใครคะ”

“คือหนูไม่ได้นัดไว้ค่ะ ป้าช่วยบอกกับคุณพริษฐ์ให้หน่อยได้ไหมคะ ว่าหนูเป็นลูกของคุณเจนภพมาขอพบค่ะ”

ทันทีที่ชื่อนั้นถูกเอ่ยออกจากปากของนันท์นลิน หญิงสูงวัยตื่นตะลึงจนดวงตาเบิกกว้าง

“อะไรนะ! ลูกของนายเจนภพงั้นเหรอ?”

แววดาวยกมือทาบอก ชื่อของผู้ชายคนนี้เธอรู้จักเป็นอย่างดี บาดแผลที่ชายใจร้ายคนนั้นสร้างไว้กับครอบครัวผู้เป็นนายของเธอ แววดาวยังจำไม่เคยลืมเลือน แล้ววันนี้ทำไมเด็กคนนี้ถึงได้...

“ค่ะ...หนูเป็นลูกสาวคุณเจนภพค่ะ”

นันท์นลินรู้สึกกระอักกระอวนใจเหลือเกิน พอเธอเอ่ยชื่อของผู้เป็นพ่อไปเท่านั้นแหละ เธอคนนี้กลับตกใจ พ่อของเธอคงทำกับคนพวกนี้ไว้มากสินะ

“คุณธัญญ์ไม่อยู่ค่ะ วันนี้น่าจะกลับมืดค่ะ หนูมีอะไรก็ฝากป้าไว้ก็ได้นะคะ”

“เอ่อ...คือหนูอยากพบคุณพริษฐ์วันนี้ค่ะ ป้าพอจะช่วยติดต่อเขาให้หน่อยได้ไหมคะ”

“แต่ว่า...คุณธัญญ์เธออาจจะไม่ให้คุณพบนะคะ สาเหตุเพราะอะไรหนูคงทราบดีนะคะ”

 แววดาวมองเด็กสาวหน้าตาจิ้มลิ้ม น่ารักสะดุดตา ปากนิดจมูกหน่อย ผิวขาวนวลเนียน ถ้าให้เดาอายุของเด็กคนนี้ล่ะก็ เธอว่าคงจะไม่เกิน 18 อย่างแน่นอน แต่ที่น่าตกใจก็คือ เป็นลูกสาวของนายเจนภพงั้นหรือ?

“นะคะป้า...หนูมีเรื่องร้อนใจที่จะคุยกับคุณพริษฐ์ค่ะ ป้าโทรถามเขาหน่อยได้ไหมคะ หนูรอได้ค่ะ”

 นันท์นลินยกมือไหว้เพื่อขอร้องให้ผู้หญิงคนนี้เห็นใจ เธอไม่มีเวลาเหลืออีกต่อไปแล้ว พรุ่งนี้ก็จะครบกำหนดที่เธอและพ่อจะต้องออกจากบ้านหลังนี้แล้ว ขอบตาสวยร้อนผ่าวเมื่อนึกมาถึงตรงนี้ นันท์นลินไม่มีเวลาที่จะเศร้าโศกเสียใจ เธอจะต้องเผชิญกับความเป็นจริงเท่านั้น

“ค่ะ...รอสักครู่นะคะ...เดี๋ยวป้าขอโทรหาคุณธัญญ์ก่อนค่ะ”

“ขอบคุณค่ะ”

รอยยิ้มแห่งความดีใจปรากฎดวงหน้าสวยทันที อย่างน้อยเธอก็ยังพอมีหวังที่จะได้พบเขา นันท์นลินไม่รู้เรื่องราวในอดีตของพ่อสักเท่าไหร่ แต่จากการประเมินสถานการณ์แล้ว เรื่องที่พ่อของเธอทำ นันท์นลินเข้าใจเป็นอย่างดี ไม่ว่าใครก็ต้องเจ็บช้ำและโกรธแค้นกันทั้งนั้น ถ้าเรื่องนี้มันเกิดขึ้นกับเธอเอง เธอก็คงไม่ต่างกันกับเขาเลย...

สิบนาทีต่อมา...

“คุณธัญญ์อนุญาตให้คุณเข้าพบค่ะ แต่คุณต้องรอนานหน่อยนะคะ อีกประมาณสี่ชั่วโมงค่ะกว่าคุณธัญญ์จะกลับจากที่ทำงานค่ะ”

“ได้ค่ะ...หนูรอได้ค่ะ”

“เอ่อ...คุณเข้ามารอข้างในก่อนค่ะ”

“ขอบคุณ...คุณป้ามากๆ นะคะที่ช่วยพูดให้หนูค่ะ”

นันท์นลินยกมือไหว้อีกครั้ง

“ไม่เป็นไรค่ะ...เรื่องนี้คนที่ตัดสินใจคือคุณธัญญ์ค่ะ ป้าก็แค่เป็นคนประสานเท่านั้นค่ะ”

 แววดาวรู้สึกทึ่งกับกิริยามารยาทของเด็กสาวตรงหน้าเป็นอย่างมาก นอกจากเธอคนนี้จะสวยน่ารักแล้ว เธอยังมีความงดงามในด้านมารยาทอีกด้วย แววดาวจิตนาการคิดว่าจะเป็นคุณหนูเอาแต่ใจซะอีก ช่างต่างจากผู้เป็นพ่อของเธอเหลือเกิน

....................

          [ห้องทำงานใหญ่...บริษัทอัครกิจวัฒนา]

          “ท่านประธานคะ...คุณเจนิสกำลังเข้าไปนะคะ ดิฉันห้ามเธอแล้วค่ะ...แต่ว่า”

          “อืม...ไม่เป็นไรให้เธอเข้ามา”

พริษฐ์สนทนาสายกับเลขาหน้าห้อง ถึงแฟนสาวของเขา ‘รมิตา’ มักจะทำแบบนี้อยู่เป็นประจำ จนเป็นเรื่องปกติสำหรับเขาไปแล้ว

          แกร๊ก!! ประตูห้องทำงานใหญ่ถูกเปิด ร่างอรชรของหญิงสาวที่อยู่ในบทสนทนาเมื่อครู่ เดินตรงเข้ามากอดคอชายหนุ่มเอาไว้พร้อมกับหอมแก้มแฟนหนุ่มฟอดใหญ่

          “ธัญญ์คะ...คิดถึงจังเลยค่ะ ทำไมธัญญ์ไม่รับสายเจนิสคะ”

          “ผมติดประชุม คุณมีอะไรหรือครับ”

 พริษฐ์มองร่างอวบอิ่มของแฟนสาว พริษฐ์กับรมิตาคบกันได้เกือบสองปีแล้ว พ่อของรมิตาคือนักธุรกิจที่เขารู้จักในวงการ เขาเจอเธอเพราะการแนะนำผ่านทนายมนัส...ทนายประจำตระกูลของพริษฐ์ ที่คอยช่วยเหลือครอบครัวของเขามาตลอด

          “แหม...ไม่มีธุระ จะมาหาธัญญ์ไม่ได้เหรอคะ เจนิสคิดถึงธัญญ์ไงคะ”

พริษฐ์เป็นคนที่ค่อนข้างจะเก็บตัว และเข้าถึงได้ยาก รมิตาพยายามทำความเข้าใจหลายครั้ง แต่ก็ยังไม่ชินสักที ถ้าไม่เพราะความหล่อเหลาหุ่นล่ำบึก มีความเก่งกาจในการทำธุรกิจ ฐานะร่ำรวยระดับมหาเศรษฐีล่ะก็ รมิตาคงไม่เสียเวลาอยู่แบบนี้แน่นอน

          “ครับ”

ร่างอวบอิ่มเบียดแซะเข้าหาชายหนุ่ม พริษฐ์รู้จุดประสงค์ของรมิตาดี ว่าเธอต้องการอะไรจากเขา ช่วงหลายปีที่ผ่านมาพริษฐ์ทำแต่งาน และสามารถพลิกฟื้นบริษัทของเขาให้กลับมายิ่งใหญ่ได้อีกครั้ง ส่วนหนึ่งก็มาจาก...คงเดช...พ่อของรมิตาที่คอยให้คำปรึกษาในเรื่องของการลงทุน เพราะฉะนั้นการคบกับรมิตาจึงเป็นเหมือนใบเบิกทางของพริษฐ์ เขาไม่ชอบผู้หญิงจัดจ้านสักเท่าไหร่ แต่พริษฐ์ก็ต้องยอมฝืนทำในสิ่งที่ตัวเองไม่ชอบ เพื่อเป้าหมายที่ยิ่งใหญ่กว่า

          “วันนี้เจนิสจะชวนธัญญ์ไปดินเนอร์ค่ะ เราไม่ได้ทานข้าวด้วยกันนานแล้วนะคะ เจนิสชวนธัญญ์ทีไร ธัญญ์ก็บอกว่างานยุ่งทุกครั้ง ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ธัญญ์จะว่างสำหรับเจนิสซะที...เจนิสน้อยใจแล้วนะคะเนี่ย...เราเป็นแฟนกันนะคะธัญญ์...”

          “ผมขอเป็นพรุ่งนี้ครับ...เผอิญวันนี้ผมมีนัดคุยธุระในช่วงเย็นน่ะครับ”

ชายหนุ่มพลันนึกถึงดวงหน้าใสของเด็กสาวลูกของศัตรูทันที เขารู้ว่ามันไม่ใช่เรื่องธรรมดาแน่นอน ที่คนอย่างนายเจนภพหวงลูกสาวขนาดนั้น ถึงขั้นไม่เคยเปิดตัวลูกสาวเลยสักครั้ง พริษฐ์เชื่อว่านายเจนภพจะต้องมีแผนการอะไรอยู่เบื้องหลังแน่นอน

          “อ่าว...แย่จัง...เจนิสคิดว่าวันนี้จะได้ไปทานข้าวกับธัญญ์นะคะ...โดนเทอีกแล้ว...น้อยใจจริงๆ ค่ะ”

รมิตาชอบพริษฐ์เธอต้องการสานสัมพันธ์กับเขาให้มากกว่านี้ แต่ไม่ว่ารมิตาจะพยายามแค่ไหน พริษฐ์ก็มักที่จะเลี่ยงเธอตลอดเวลา น่าเจ็บใจนัก

          “เอาไว้วันพรุ่งนี้แล้วกันนะครับ พรุ่งนี้เจนิสแต่งตัวรอผมได้เลยครับ เดี๋ยวผมจะไปรับคุณที่บ้านครับ”

พริษฐ์ไม่อยากตัดความสัมพันธ์กับรมิตาตอนนี้ พริษฐ์คิดว่าวันหนึ่งเขาอาจจะชอบเธอขึ้นมาก็ได้ พริษฐ์ต้องการเลี้ยงความสัมพันธ์ฉันท์แฟนแบบนี้ไปเรื่อยๆ ภาระของพริษฐ์ยังมีอีกมากมายที่รอการสะสาง วันหนึ่งเมื่อภารกิจเหล่านั้นจบลง ‘รมิตาอาจเป็นคนที่พริษฐ์จะตกลงปลงใจแต่งงานด้วยก็เป็นได้’

          “โอเคค่ะ...งั้นเดี๋ยวเจนิสจะกลับไปก่อนก็ได้ค่ะ วันพรุ่งนี้ธัญญ์อย่าเบี้ยวเจนิสอีกนะคะ...ถ้าพรุ่งนี้เบี้ยวอีกล่ะก็ เจนิสจะไปอาละวาดถึงที่บ้านธัญญ์เลยแหละ...คอยดูล่ะกัน”

          “รับรองครับ...ผมนัดแล้วก็ต้องเป็นไปตามนั้นสิครับ เจนิสไม่เชื่อใจผมหรือครับ”

ถ้าตัดเรื่องจุกจิกแบบนี้ไป รมิตาก็เป็นผู้หญิงที่น่ารักคนหนึ่ง ทั้งรูปร่างหน้าตาของเธอสะสวย การแต่งตัวเปรี้ยวจี๊ดตามแนวสมัยนิยม โฉบเฉี่ยวตามเทรนด์ อีกทั้งก็ยังเก่งในด้านการทำธุรกิจอีกด้วย นี่คือเหตุผลส่วนหนึ่งที่พริษฐ์ยอมตกลงปลงใจคบกับเธอ...