ตอนที่ 12 ต่อรอง

ติ๊ด! ติ๊ด! เสียงสมาร์ทโฟน...

          “ค่ะคุณธัญญ์...”

แววดาวรับโทรศัพท์ผู้เป็นนาย พร้อมกับปรายตามองไปยังเด็กสาวที่นั่งตัวตรงอยู่บนโซฟาตัวใหญ่ นานเกือบสี่ชั่วโมงแล้ว แววดาวทึ่งในความอดทนของเด็กสาวคนนี้จริงๆ ถึงแม้อายุยังน้อย แต่เธอคนนี้มีความมุ่งมั่นแน่วแน่ ไม่บ่นไม่โวยวาย กลับทำตัวนิ่งสงบ มีเพียงน้ำเปล่าสองแก้วเท่านั้นที่เธอดื่มในระหว่างที่ตั้งหน้าตั้งตารอคนที่เธอต้องการพบ

          “ลูกนายเจนภพยังรอผมอยู่ไหม?”

พริษฐ์อยากรู้ว่าความอดทนของหญิงสาวนั้นจะแตกต่างจากผู้เป็นพ่อของเธอหรือไม่ พริษฐ์คิดว่าถ้านายเจนภพปล่อย ลูกสาวสุดที่รักของตัวเองมาแบบนี้ นั่นก็เท่ากับว่านายเจนภพนั้นยอมทิ้งศักดิ์ศรีตัวเองเพื่อหวังผลสิ่งที่ดีกว่า แต่สำหรับพริษฐ์แล้วเขายังไม่ปักใจเชื่อชายใจร้ายคนนี้อย่างแน่นอน

          “เอ่อ...เธอยังรออยู่ค่ะ เธอน่าจะอยากพบคุณธัญญ์จริงๆค่ะ ป้าว่าคุณธัญญ์ลองมาคุยกับเธอดีกว่านะคะ เธอไม่ยอมทานอะไรเลย นอกจากน้ำเปล่าสองแก้วค่ะ”

แววดาวเหลือบมองอาหารว่างเป็นขนมที่เธอให้สาวใช้นำมาเสิร์ฟ แต่ทว่าเด็กสาวคนนี้กลับไม่แตะเลยสักนิด

          “ครับ...อีกครึ่งชั่วโมงครับ”

“หนู...ป้าว่าหนูทานของว่างก่อนมั้ยคะ อีกสักครู่คุณธัญญ์จะถึงกลับค่ะ หนูรอนานแล้วป้าเกรงว่าหนูจะ..เอ่อ...เป็นลมไปซะก่อนค่ะ”

          “ขอบคุณค่ะป้า...ไม่เป็นไรค่ะ รออีกไม่นานเดี๋ยวพระพายเอ้ย...หนูก็จะได้เจอคุณพริษฐ์และคุยธุระเสร็จก็กลับแล้วค่ะ ขอบคุณป้าอีกครั้งนะคะ”

ข้างในอกของนันท์นลินกลับร้อนรนอย่างที่สุด เธอตื่นเต้นลุ้นระทึกอยู่ตลอดเวลา มือบางชุ่มไปด้วยเหงื่อ ความกังวลเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จนนันท์นลินต้องปิดมือถือเอาไว้ ไม่งั้นทั้งพ่อและแฟนหนุ่มของเธอจะต้องโทรตามเธออย่างแน่นอน นันท์นลินยังไม่ได้บอกเรื่องที่เธอจะมาเจรจากับเจ้าหนี้กับกวินกานต์ เพราะถ้าเธอบอกไป กวินกานต์ก็อาจจะไม่ยอมอย่างแน่นอน นันท์นลินต้องการแก้ปัญหานี้ด้วยตัวของเธอเอง

          “ทานสักหน่อยก็ดีนะคะ ไม่ต้องกังวลหรอกค่ะ คุณธัญญ์เธอไม่ดุหรอกค่ะ”

แววดาวหลุดเผลอปลอบใจเด็กสาวที่นั่งหน้าตื่นอยู่ตรงหน้า เธออดสงสารไม่ได้ ถ้าสิ่งที่เด็กสาวคนนี้เป็นอยู่ และไม่ได้แกล้งแสดงล่ะก็ แววดาวคิดว่าพ่อกับลูกช่างแตกต่างกันราวฟ้ากับเหวเลยทีเดียว

          “ค่ะ...” ป้าคนนี้จะรู้หรือไม่ ว่านันท์นลินเครียดจนทานอะไรไม่ลงต่างหาก ความกลัวกับเหตุการณ์ที่จะเกิดในไม่กี่นาทีข้างหน้า ทำให้เธอแทบจะเสียสติ นันท์นลินพยายามบีบมือตัวเองอยู่หลายครั้ง เพื่อให้กำลังใจตัวเอง...

          “ทำตัวตามสบายนะคะ...”

          “...”

          แกร๊ก! ประตูบานใหญ่เปิดออก

          “ป้าดาวคะ...ป้าดาวอยู่ไหนคะ?”

          “อยู่นี่ค่ะคุณธารา”

“ป้าดาว...เอ่อ...แล้วนี่คือ...ใครคะ?”

 พรินทร์ยืนงงกับเด็กสาวหน้าตาจิ้มลิ้มที่อยู่เบื้องหน้า

          “เอ่อ...เธอมารอคุณธัญญ์ค่ะ...คุณธารา”

          “หือ? มาพบตาธัญญ์เหรอ?”

          “สวัสดีค่ะ”

นันท์นลินยกมือไหว้อย่างนอบน้อม เธอไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนี้คือใคร แต่เท่าที่สังเกตภาพจากฝาผนังที่มีเธอและผู้ชายคนนั้นถ่ายคู่กัน ก็น่าจะเป็นสามีภรรยากันแน่นอน เพราะดูจากหน้าตาของคนทั้งสองคล้ายคลึงกันอย่างที่สุด ‘เนื้อคู่มักจะหน้าตาคล้ายกัน’ นันท์นลินสรุปอย่างนั้น

          “สวัสดีจ้า...เอ่อ...”

พรินทร์ยืนตะลึงอยู่แบบนั้น เธอไม่คิดว่าน้องชายฝาแฝดของเธอจะนัดผู้หญิงมาบ้านแบบนี้ พริษฐ์ไม่เคยพาใครมาที่บ้านเลยด้วยซ้ำ แม้แต่รมิตาแฟนของน้องชาย ก็ยังไม่เคยที่จะย่างกรายเข้ามา ‘แล้วเธอคนนี้เป็นใครกัน ถ้าเป็นคนใหม่...’ สเปกของน้องชายเธอนั้นดีเลยทีเดียว ไม่ว่าจะเป็นหน้าตาผิวพรรณทรวดทรงองค์เอวราวกับปฏิมากรรมปูนปั้นสวยงาม พรินทร์อดชื่นชมเด็กสาวคนนี้ไม่ได้เลย

          “เธอมาคุยธุระกับคุณธัญญ์ค่ะ แต่ไม่ใช่อย่างที่คุณธาราคิดนะคะ”

แววดาวไม่กล้าที่จะบอก ว่าเด็กสาวคนนี้เป็นใคร เธอรอให้นายของบ้านมาจัดการเองดีกว่า

          “อืม...โอเค...เชิญตามสบายนะคะ ทานขนมฝีมือป้าดาวหน่อยเป็นไร...ไม่งั้นป้าดาวเสียใจแย่เลยนะคะ อุตส่าห์ยืนมอง”

พรินทร์เผยรอยยิ้มให้กับเด็กสาว เพื่อให้เธอผ่อนคลายความตึงเครียดลง ‘หรือจะเป็นลูกหนี้น้องชายของเธอ’

          “ขอบคุณค่ะ”

          “โอเค...ป้าดาว วันนี้ธารางดข้าวเย็นนะคะ ว่าจะขอพักผ่อนสักหน่อย”

          “ค่ะคุณธารา”

          เวลาผ่านไปราวสี่สิบนาที...

          เสียงเครื่องยนต์ของรถสปอร์ตหรูกำลังใกล้เข้ามา แสดงให้คนที่อยู่ภายในบ้านรู้ได้ทันที ว่านาทีแห่งความระทึกกำลังจะมาถึง

          “คุณธัญญ์มาแล้วค่ะ”

แววดาวเห็นสีหน้าเคร่งเครียดของเด็กสาวที่มีเพิ่มขึ้นไปอีก ความกลัวที่ไม่รู้ว่าเบื้องหน้าจะเกิดอะไรขึ้น ทำให้ใบหน้านวลเนียนซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด

          “ค่ะ” นันท์นลินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากเย็น มือบางเย็นเฉียบและชุ่มไปด้วยเหงื่อ หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ มันโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอกอยู่แล้ว...

          ร่างสูงของชายหนุ่มที่เป็นประมุขของบ้านเดินย่างกรายเข้ามาอย่างช้าๆ สายตาคมกำลังมองหาบุคคลที่มาขอพบเขา ตอนนี้ พริษฐ์อ่านเกมของนายเจนภพไม่ออกเลย ว่าส่งลูกสาวของตัวเองมาเพื่ออะไรกันแน่

          “สวัสดีค่ะ”

นันท์นลินลุกขึ้นยืนพร้อมกับยกมือไหว้ชายหนุ่มที่กำลังเดินเข้ามาใกล้ตรงจุดที่เธออยู่ ดวงตากลมโตจ้องมองใบหน้าคมเข้มเพื่อดูท่าทีของฝ่ายตรงข้าม เมื่อวานนันท์นลินไม่ทันได้สังเกตใบหน้าของชายหนุ่มในระยะใกล้ขนาดนี้ ยิ่งนันท์นลินได้เห็นใบหน้าที่ชัดเจนของชายหนุ่ม ก็ยิ่งทำให้หัวใจของนันท์นลินเต้นรัวเร็วขึ้น เป็นการยากอย่างยิ่งที่หญิงสาวจะเก็บงำความตะลึงลานในดวงตาไว้ได้

          “ครับ...” ชายหนุ่มเลิกคิ้วขึ้นน้อยๆ จ้องตากับหญิงสาวซึ่งมีสีหน้าท่าทางระแวดระวังดุจเสือดาวที่กำลังตื่นภัย อาการประหม่าของเธอแสดงให้พริษฐ์เห็นอย่างชัดเจน

          “ฉัน เอ่อ ดิฉันเป็นลูกสาวของ...”

ยังไม่ทันที่หญิงสาวจะเอ่ยจบประโยค เสียงทุ้มของชายหนุ่มก็แทรกขึ้นทันที

          “ผมรู้แล้ว...ไม่ต้องบอกครับ...คุณมาที่นี่เพื่ออะไร? ผมอยากรู้แค่นั้น...”

คำพูดแบบผ่าตรงของพริษฐ์ทำให้ร่างบางเบิกตามองเขาอย่างตกใจกลับเพิ่มความน่ากลัวเข้าไปอีก

          “ค่ะ...ดิฉันต้องการมาเจรจากับคุณค่ะ เรื่องหนี้สิน และเรื่องของพ่อดิฉันค่ะ”

ยากนักที่นันท์นลินจะปิดกั้นความกลัวของตัวเองไว้ได้ ทั้งน้ำเสียงของการพูดและกลิ่นอายอำมหิตของเขาแฝงอยู่ในนั้นช่างรุนแรงเหลือเกิน