บ้านเช่าหรรษา

บ้านเช่าหรรษา

last updateLast Updated : 2025-07-16
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
39Chapters
623views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

จะแปลกไปไหม หากมีคอนโดที่เปิดไว้ สำหรับคนโสดชอบS×× "เมื่อไหร่พวกแก จะหยุดทำตัวแบบนี้สักทีฮะ!" "อะไรอีกว่าพวกเรายังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ" "ฉันล่ะปวดหัวกับพวกแกจริง ๆ เลยเมื่อไหร่จะหยุด นิสัยมั่วไปทั่วซะทีฮะ ฉันขอสั่งนะว่าให้หยุด"

View More

Chapter 1

บทนำ เปิดกิจการ

Ronnakrit's Pov

" I'm back!" I called. 

Pulling my snickers at the door step, moving in to the sitting room.

As soon as I got inside, the bag I held dropped from my hand. My jaw dropped.

" What happened?" I rushed closer to Pawat, bringing Grandma into my arm. 

" They came again." Pawat said, his voice barely above a whisper. 

My eyes travelled over his battered form, and I struggled to fight back my tears. They've beaten him beyond recognition. 

I jumped to my feet, bringing him in a warm hug. " I'm sorry." Tears rolled down my eyes slowly. "I shouldn't have left you here alone." 

" They warned us to make payment or else, they would come back for us." Pawat sobbed.

" Hey, don't cry. They won't touch you again. I promise." 

" Thank you..." He cried. 

" Now go take your bath, while I make dinner." 

Without another word, he shuffled out of the room. I helped Grandma back to the sofa. I wonder why those people are so cruel. 

Afterwards, I made my way to the kitchen. Putting on my apron, placing a frypan on the gas cooker. And lighting it up. Pouring oil into the pan.

Tears slowly trickled down my eyes as the oil bubbled up. Turning towards the cabinet, I opened it, stretching my hands in and retrieved a bottle of chili out of it.

I turned back to the frying pan; the oil within it was shimmering and hot. And quickly, I poured the chillies into it.

A tickle, like a feather, rose at the back of my throat as the chili hit the hot oil. I regretted this the next second, as I just realized I wasn't wearing my face mask.

I paused immediately, moving away from the frying pan and searching my pocket for my inhaler. But, I could not find it. I turned towards the window to open it. But, I was too slow. My whole body shook with violence.

I lost my balance, but tried to stand back up in an attempt to check around for the inhaler, and, I failed once again.

At that moment, I remembered that the inhaler was actually in the apron I wore across my neck.

I tried really hard to retrieve it, and when I got it, my hands were shaky and it fell. It slid a few feet away from my grip and I was not able to drag myself or move, as my muscles had weakened at that moment.

Each breath was a battle, a shallow sip of air that did nothing to aid the burning sensation in my lungs.

I slumped to the floor, trying every bit of my knowledge to get the inhaler back in my grasp. But my fingers kept fumbling.

My eyes widened with terror as life slowly seeped out of my body. The excruciating pain in my chest was slowly fading.

"Help..." My voice was not loud enough.

I quickly stretched my hands as far as I could, managing to grab the tray of steel plates. And in an instant I dragged it down.

The steels clanged as they all collided with the floor, creating a very loud noise. Loud enough to grab attention from the sitting room.

"What is happening?" I heard my brother's voice as he came closer to the kitchen. And in an instant he screamed. "Krit!!"

He was running towards me... And that was all I knew as my eyes shut down slowly.

I felt a hand lift my head. And my mouth slowly opened. The bitter taste of chemical filled my mouth as the inhaler was sprayed. And almost immediately, I felt the band in my chest dissolve.

I smiled and my eyelids fluttered open. Thankfully, he came in time, else, there would have been a mourning spree in my house today.

"What's all this carelessness about?" Pawat yelled, slightly tapping the back of my head.

"I'm sorry," I said softly.

He helped me back to my feet before turning off the gas cooker. And we both got out of the kitchen heading to the sitting room.

The cold pain was still lingering in my throat.

"This is too much, you should have opened the window before even lighting the gas," he said, helping me to sit on the sofa.

"I've heard you. Now quit the lecture and tell me where Grandma is," I said dismissively.

"I took her to her room," he said and at that moment his tone was bored.

"Don't think too much about it. I will earn and make sure Grandma can talk again," I said, trying to calm him down.

" Let's just sell this house to rent a smaller apartment. And we'll be able to pay our parent's debts, and treat Grandma." He said.

"Hey, don't say that. Now go inside and get some rest. Tomorrow is a new day," I said dismissively.

He hesitated for a slight moment before standing up and leaving the sitting room. I stared at his back as he slowly climbed the stairs.

I leaned on the sofa, resting my head properly, consumed by my thoughts.

Slowly, I grew tired of thinking and I began to close my eyes gradually. And sleep eventually claimed me. My dream was chaotic, as Pawat's bruised face and my fight for life resurfaced every seconds.

The next morning, the bright light casted shadows in the sitting room. And I slowly rose, stretching and yawning.

Pawat's voice drew my attention. He was on a phone call and I was left wondering who it was. "Hello?" he said.

"What do you mean?"

"Hey, who is that?" I called as I realized that he was with my phone.

"Dagger," he said, stretching his hands forward to hand the phone over.

It hit me hard; he was talking to my new boss. Oh shit! I snatched my phone from his grasp.

"Hello?" I said calmly, retreating from the sitting room, mainly to keep Pawat from poking his nose. I stopped under the mango tree in the compound.

"Hello?" His voice boomed from the other end. "What is the meaning of that?" he asked.

"I am sorry. My phone wasn't with me," I said.

"Do not let this ever happen again," he spoke from the other end.

"Okay sir."

"The location and the prey's pics would be sent to you. Get the mission done before the end of tomorrow," he said.

"Okay," I replied, and the phone call ended immediately.

I sighed deeply. The weight of the mission set hard on my shoulder. It was my first time... As soon as I lowered the phone, a black sedan pulled up to the curb right outside our gate.

I walked up to it, opening the gate, and knocked on the window.

It slid down slowly and a box was passed out to me. "Get it done," a cold voice resounded through the car. "And remember... We are on your tail."

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
39 Chapters
บทนำ เปิดกิจการ
บทนำ เปิดกิจการ"อ๊ะ อ๊า อ๊า อ๊ะ อ๊า อ๊ายยย"ร่างบางส่งเสียงร้อง เธอกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด ร่างกายบิดเร่าไปมาเมื่อถูกควบคุมด้วยร่างแกร่งทั้งสองตับ ตับ ตับ ตับร่างกายด้านล่างถูกตราตรึงเอาไว้บนร่างกายกำยำ ด้านหลังโดนประกบไว้ด้วยกายกำยำของอีกคนตับ ตับ ตับ"อ๊ะ อ๊ะ อ๊า อ๊ายยย""ดูดแรง ๆ ซี้ดดดด" ร่างแกร่งด้านล่างออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงดุดัน แม้ภายนอกเขาจะดูอ่อนโยน แต่เขากลับเปลี่ยนไปทุกครั้งเมื่อได้อยู่บนสังเวียน ใต้ฝุ่นไม่เคยอ่อนโยนแม้เพียงครั้งเดียวเพี๊ยะ! เพี๊ยะ!"อื้ม อ๊ะ อ๊ะ อ๊า"ใต้ล่าฟาดมือหนาลงบนก้นกลม เขาส่งเสียงครางดังก้อง พร้อมกับกดหัวของหญิงสาวลงไปเรื่อย ๆ ปากบางปฏิเสธไม่ได้ ที่ต้องครอบครองเม็ดนมสีชมพูของใต้ฝุ่นเอาไว้"ซี้ดดดด อย่ากัดนะครับ ผมไม่อยากตบปากสวย ๆ ของคุณ" เขาย้ายมือหนาของตัวเองประคองศีรษะของเธอเอาไว้ จากนั้นสะโพกหนาต่างเร่งจังหวะ กระแทกสะโพกเข้าหาร่างบางอย่างหนักหน่วง จนตัวทั้งสาม สั่นคลอนไปตามจังหวะโยกตับ ตับ ตับ ตับ"อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ อ๊า อ๊ายยย""ซี้ดดดด""อ๊าาาาา""ค่าจ้างวางไว้ตรงนี้นะครับ คุณจัดการตัวเองเสร็จแล้ว กลับไปได้เลย"ใต้ฝุ่นเอ่ย ขณะที่ตัวเองกำลังจัด
Read more
ตอนที่ 1. ลูกค้าคนแรก
ตอนที่ 1. ลูกค้าคนแรก"คนนี้ใช้ได้เลยวะ หน้าตาเซ็กซี่เอาเรื่อง" ใต้ล่าหยิบเอกสารในแฟ้มขึ้นมาดูใบสมัครเยอะกว่าที่พวกเขาคิดไว้มาก ที่แปลกกว่านั้นคือ ไม่คิดว่าจะมีคนแปลก ๆ ที่ชอบเรื่องแบบเดียวกันกับพวกเขา"อืม แต่ตัวเล็กไปไหม โดนขย่มทีตัวไม่หักเอาเหรอ" ใต้ฝุ่นแฝดคนพี่เอ่ย"มึงก็พูดไป คนนี้แหละกูชอบ กูจะเอา" ที่น่าสนใจมากกว่านั้นคือ เหตุผลในใบสมัครที่เธอหมายเหตุไว้"แต่กูชอบคนนี้" แม้แฝดคนน้องจะชอบผู้หญิงตัวเล็กเซ็กซี่หน่อย แต่ตัวเขาเองกลับชอบผู้หญิงน่ารัก ออกไปทางสดใสมากกว่า"งั้นรับไว้ทั้งสองคน แยกกันคนละชั้น" ใต้ล่าเสนอความคิดเห็นออกไป ตึกของพวกเขามีหลายชั้น ทำไมต้องเลือกเพียงแค่คนเดียวด้วยล่ะ"โอเค จัดไป"ลูกค้าคนแรกไข่มุกเป็นนักศึกษาปี 4 เมื่อเดือนก่อนเธอโดนแฟนหนุ่มไล่ออกจากคอนโด เหตุผลเพราะมันมีผู้หญิงคนใหม่ แต่ที่เจ็บใจมากไปกว่านั้นคือ'เราเลิกกันเถอะ ฉันชอบเพื่อนของเธอมากกว่า ฉันไม่ได้ชอบเธอแล้ว''พูดแบบนั้น ไข่มุกก็เสียใจแย่สิ''อย่าไปสนใจเลย สู้เธอไม่ได้สักอย่าง ทั้งความสวย และเรื่องบนเตียง'เพื่อนผู้ชายในกลุ่มของเธอเห็นใบสมัครผ่านเว็บไซต์พวกนั้นเอามาให้เธอดูเผื่อเธอจะสนใจ ตอน
Read more
ตอนที่ 2. กลิ่นคุ้นเคย
ตอนที่ 2. กลิ่นคุ้นเคยไข่มุก : คุณนิติคะ ในใบสัญญา ระบุไว้ว่าฉันจะได้รับสิทธิพิเศษ ฉันสามารถขอรถรับ-ส่งไปกลับมหาวิทยาลัยได้ไหมคะนิติบุคคล :แน่นอนค่ะ อีก 5 นาทีรถของคุณไข่มุกจะรอรับอยู่ที่หน้าคอนโดค่ะบริการยอดเยี่ยมยิ่งกว่าโรงแรมหรู บุญของเธอจริง ๆ เลยที่ได้หลงเข้ามาพักบรื้น บรื้นRolls-Royce Boat Tail มีเพียงสามคันในโลก คงไม่หรูขนาดนั้นหรอกนะ"คุณไข่มุกใช่ไหมครับ""คะ ค่ะ ฉันไข่มุก""เชิญครับ""เชิญ? จะไปส่งกับคันนี้เนี่ยนะคะ""ครับ บริการพิเศษจากทางเรา"ปัง!ทันทีที่รถวิ่งเข้ามายังหน้ามหาวิทยาลัย เหล่าสายตาของนักศึกษาต่างจับจ้องมายังรถคันหรูเมื่อรถจอดสนิทลง คนขับรถรีบวิ่งลงมาเปิดประตูรถให้อย่างเป็นมืออาชีพ"ขอบคุณค่ะ" ทว่าทันทีที่รถวิ่งออกไป พวกสอดรู้สอดเห็นก็เสนอหน้าเข้ามาหาเธอทันที"เมื่อกี้ใครมาส่งเธอ" ยัยอสรพิษที่แย่งแฟนฉันเอ่ยถาม ขณะที่เรากำลังนั่งอยู่ภายในคลาสเรียน"......""ฉันถามไม่ได้ยินรึไง" เธอเอ่ยถามขึ้นอีกครั้งเมื่ออีกฝ่ายเงียบไม่ยอมพูดจา หรือตอบคำถามของเธอ"ไม่นะ ฉันได้ยินแต่เสียงหมาเห่า""อีไข่....""สวัสดีครับนักศึกษา ผมใต้ฝุ่นเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาคนใหม่แทนคนเก่าท
Read more
ตอนที่ 3. สัมผัสจากใต้ฝุ่น
ตอนที่ 3. สัมผัสจากใต้ฝุ่นเสียงน้ำหยดไหลลงบนพื้นเย็นเฉียบ แม้หลังจากเลิกเรียนได้อาบน้ำไปแล้วรอบหนึ่ง ทว่าความเหนียวเหนอะหนะ เมื่อสักครู่ทำให้จำใจต้องเข้ามาอาบใหม่อีกครั้ง"ฮือ ทำไงดี"อารมณ์ค้างยังคงพุ่งพล่านในตัว แม้จะปลดปล่อยไปแล้วหลายครั้ง ทว่าทำไมนะไม่สุดสักทีด้านใต้ฝุ่นและใต้ล่า"กลับมาได้สักที" ใต้ล่าเอ่ยเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา ผู้เป็นพี่ชายต้องบินไปดูงานที่ต่างจังหวัด ข้อตกลงระหว่างพี่น้องจึงเกิดขึ้น"อืม หวังว่ามึงจะรักษาสัญญานะ" ใต้ฝุ่นเอ่ย"หวังเรื่องนั้น มึงห่วงเรื่องสอนนักศึกษาก่อนเถอะ คลาสก่อนหน้านี้ให้กูไปรับหน้าแทน คลาสหน้ามึงไปเองเลย""ไปสอนให้ก่อน ไม่กี่สัปดาห์เอง กูไม่อยากย้อมสีผม""อะไรของมึงวะเนี่ย" ใต้ฝุ่นสบถออกมาอย่างหงุดหงิด ทั้งที่คนรับปากคือมัน แต่เขาต้องรับชะตากรรมแทนทว่ายังโชคดีที่พวกเขาหน้าเหมือนกันจึงไม่มีใครจับได้"เลิกบ่น ไปห้องไข่มุกกันดีกว่า"แอ๊ด!ประตูห้องสุดหรูถูกเปิดออกด้วยฝีมือของสองหนุ่ม ทว่าภายในกลับเงียบสงัดราวกับว่าไม่มีใครอยู่ภายในห้อง"อาบน้ำ?"เสียงหยดน้ำภายในห้องน้ำดังเล็ดลอดออกมาจากห้อง ทำให้รู้ได้ทันทีว่าเธอกำลังอาบน้ำอยู่สองชายหนุ่
Read more
ตอนที่ 4. พิธีเข้าพัก
ตอนที่ 4. พิธีเข้าพักดวงตากลมโดนปกปิดไว้ด้วยผ้าฝืนบาง ร่างบางอยู่ท่ามกลางฝูงหมาป่า ที่พร้อมจะขย้ำเธอตลอดเวลา "หนูโอเคใช่ไหมครับ" อบอุ่นอีกแล้ว "ลองดูก็ได้ค่ะ" "ลองดูอะไร ในใบสัญญาก็ระบุอยู่" "อ๊ะ" มือหนาเริ่มออกแรงบีบใบหน้าหวานของเธอ จนรู้สึกปวดร้าวไปทั้งใบหน้า คุณท่าน(ใต้ฝุ่น)ไม่อ่อนโยนเหมือนอีกคนเลย"ไอ้ใต้ฝุ่นน้องเจ็บ ไอ้ควาย" คนอบอุ่นตวาดใส่ผู้เป็นพี่เสียงดังลั่น"อะไรของมึง หึ ก่อนจะว่ากูห่วงตัวเองก่อนเถอะ กี่คนแล้วที่มึงเย็บจน สลบคาอก ไม่ใช่ถ้าจะพูดให้ถูก คาแท่งมึงอะ""ไม่เหมือนกัน ของกูมันเป็นความชอบ (รสนิยมทางเพศ) ส่วนมึงกำลังทำร้ายร่างกายน้อง" คนอบอุ่นเอ่ยเอาเข้าจริง เธอก็เริ่มหวาดหวัดกับสองคนนี้แล้วเหมือนกันใต้ฝุ่น "เลิกเถียงกันเถอะ มาเริ่มกันเลยดีกว่า" ร่างบางถูกยกขึ้นวางตัวไว้บนตักแกร่ง เปลือยเปล่า ของใต้ล่า ทว่าอีกฝ่ายไม่ยอมปล่อยให้เธอได้หายใจ เขากอดรัด ใต้ราวนมของเธอไว้แน่น ใต้ล่า "ขอโทษนะอาจจะเจ็บหน่อย แค่ใส่ให้พอเป็น พิธีเท่านั้น" น้ำเสียงนุ่มนวลเอ่ยบอกอีกครั้ง เธอไม่รู้ชะตากรรมเลยว่าต้องเจอกับอะไรบ้างหลังจากนี้ สายตามองไม่เห็นแม้แต่แสงสว่างภายในห้อง มันมืดมน
Read more
ตอนที่ 5. หนี
ตอนที่ 5. หนีกว่าจะลืมเปลือกตาขึ้นมาได้ "อื้อ ปวดตัวไปหมด" บ้าจริงเมื่อคืนความรู้สึกสุดท้ายก่อนจะวูบดับไป คือตัวเองกำลังโยกย้ายไปตามแรงกระแทกจากคนด้านหลัง ก่อนสติจะวูบดับไปในอากาศ"ตื่นแล้วเหรอคะ"เสียงของนิติบุคคล? "คุณนิติ เข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ"ฉันเอ่ยถามนิติบุคคล ขณะที่เธอกำลังจัดแจง อาหารและยาไว้ให้กับเธอ"สักพักแล้วค่ะ ฉันเข้ามาจัดการในห้องให้คุณไข่มุก"ภายในห้องถูกเก็บสะอาดเรียบร้อย ตามเดิม แถมเตียงนอนยังถูกเปลี่ยนผ้าปูที่นอนใหม่หมด"คุณนิติเปลี่ยนชุดให้ฉันเหรอคะ"ร่างกายถูกสวมใส่ด้วยเสื้อผ้ามิดชิด เหมาะสำหรับนอนพักผ่อน ทว่าเมื่อคืนเท่าที่จำได้ เธอไม่ได้สวมใส่เสื้อผ้าเลยคิ้วสวยขมวดเข้าหากันจนเป็นปม "เปล่านะคะ ฉันเข้ามา คุณใต้ล่า เอ่อ...กำลังอุ้มคุณอยู่ค่ะ"อ๋อคงเป็นไอ้โรคจิตนั่นแหละ ร่างบางคิดในใจ "อ๋อค่ะ"นิติบุคคลสาวเดินออกจากห้องไปแล้ว ร่างบางพยายามพยุงตัวเองลุกขึ้นนั่งพิงกับเตียงนอน ในใจกำลังครุ่นคิด 'จะทำยังไงดี ถึงจะยกเลิกสัญญาได้' หากเธอยังคงดื้อดึงที่จะอยู่ มีหวังหอยได้พังก่อน โตเป็นสาวเต็มตัวแน่ ๆแกร๊ก!เสียงบานประตูเปิดดังเรียกความสนใจให้ร่างบางหันกลับไปมอง คน
Read more
ตอนที่ 6. ลากกลับ
ตอนที่ 6. ลากกลับอีกด้านบ้านเช่าหรรษาแกร๊ก!ร่างแกร่งแอบย่องเข้ามาภายในห้องพักของหญิงสาว ในมือถือถุงขนมเค้กเจ้าดังติดมือมาด้วย ไม่รู้ว่าจะง้อได้ผลรึเปล่า ทว่า 'ถ้าอยากง้อแฟนต้องซื้อขนมเค้กให้เธอค่ะ ผู้หญิงจะชอบ' น้องพนักงานที่ร้านบอกเขามาภายในห้องเงียบสงบ ทว่าแอร์ในห้องคงจะถูกปิดไปได้ไม่นาน เพราะเขายังคงรับรู้ได้ถึงไอความเย็นของแอร์"หายไปไหนวะ"ร่างแกร่งนั่งรออยู่บนเตียงราวสิบนาที ภายในใจเต้นแรง กระหน่ำ เธอคงออกไปเดินเล่น คงไม่คิดจะหนีเขาหรอกแกร๊ก!"ไปไหนมา... อ้าว มึงเองเหรอกูคิดว่าไข่มุก" ใต้ล่าเอ่ยถามผู้เป็นพี่ อยู่ ๆ มันก็เดินรุ่มร่ามเข้ามา"กูเอง ยัยเด็กนั่นไปเรียน เธอไม่อยู่ห้องหรอก" ใต้ฝุ่นเอ่ย ก่อนขึ้นมาเขาได้แวะถามนิติบุคคลมาเรียบร้อยแล้ว"เรียน? วันนี้ไข่มุกมีเรียนด้วยเหรอ" คิ้วขมวดเข้าหากันจนเป็นปม วันนี้เขาไม่มีสอน แล้วคนตัวเล็กจะมีเรียนได้ยังไงกัน"ไม่รู้ มึงเป็นอาจารย์ที่ปรึกษา มึงไม่รู้เหรอ" ใต้ฝุนเอ่ย"อย่าบอกนะว่าไข่มุกหนีไปแล้ว ยัยเด็กแสบ" ทั้งที่ขู่ไปแบบนั้น ทว่าอีกฝ่ายกลับอวดดีไม่ยอมเชื่อฟัง สงสัยเขาต้องสั่งสอนให้เข็ดหลาบซะบ้างแล้ว"เลี้ยงไม่เชื่อง เลี้ยงดีขน
Read more
ตอนที่ 7. ลากกลับสอง
ตอนที่ 7. ลากกลับสองแค่ก ๆ กลิ่นคาวเหม็น คละคลุ้งไปทั่วทั้งปาก เพราะนอนห้อยหัวโตงเตง อยู่ริมเตียงนอน ทำให้เลี่ยงไม่ได้ ที่จะต้องกลืนลงไปในคอ ทว่าทันทีที่น้ำเหนียวไหลผ่านลำคอ ทำให้ร่างบางสำลักจนแสบขึ้นจมูกอ้วก! แค่ก ๆ กรี๊ด!! "เจ็บ ไอ้พวกโรคจิต!"กรี๊ด!!!!! ร่างบางกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวเมื่อใต้ล่ากระชากขาเรียวสองขาอย่างแรง มันแรงพอที่จะทำให้เธอล้มลงนอนบนเตียงนอนขนาดใหญ่"อึก! ขอโทษอย่าทำอะไรหนูเลยหนูกลัวแล้ว" มันหน้าตลกสิ้นดี ทำไมคนที่ไม่ผิดอย่างเธอต้องยกมือขึ้นไหว้อ้อนวอนชายสองคนที่ทำร้ายทั้งร่างกายและจิตใจของเธอด้วยใต้ฝุ่นกระโจนเข้าหาร่างบางของหญิงสาวจากนั้นจึงเริ่มปลดเปลื้องเสื้อผ้าของตัวเองออกจนหมด"ขอโทษ? หนูขอโทษพวกพี่เรื่องอะไรคะ" ใต้ล่าที่ยืนอยู่ปลายเตียงเอ่ยเมื่อแฝดคนน้องพูดจบร่างแกร่ง ได้โน้มตัวลง จูบบนลำคอขาวเนียนของเธอ ปากหนาสร้างรอยไว้จนลำคอ เป็นดวงซ้ำสีเลือด"อื้อ อะ อย่า" ยามปากหนาสัมผัสลงบนผิว สร้างความเกลียดชัง หน้าขยะแขยงให้กับเธอ "อ๊าาาาหอมจัง" ทว่าเธอกลับไม่รู้เลยว่ากลิ่นกายของเธอได้สร้างความหลงไหลให้กับใต้ล่าใต้ฝุ่นเข้าให้แล้ว พวกเขากำลัง เสพติดกลิ่นกาย
Read more
ตอนที่ 8. ภาระกิจลับจับหมาป่า
ตอนที่ 8. ภาระกิจลับจับหมาป่าหลังจากที่ตกลงกันได้แบบงง ๆ ตอนนี้ฉันนั่งอยู่ในคลาสเรียนของอาจารย์สุดหล่อ"เฮ้! มานานยัง" ภามเอ่ยถามขณะที่ร่างบางนั่งตัวเกร็ง เธอกำลังทำตัวไม่ถูกไข่มุก "ฉันเพิ่งมาเมื่อกี้เอง""อืม เที่ยงไปกินข้าว ร้านอาหารเปิดใหม่หลังมอ กันนักศึกษาคณะอื่นคุยกันว่าอร่อย" ภีมเอ่ยดูก็รู้พวกมันกำลังพยายามทำตัวปกติ ราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นมาก่อน"ไม่ใช่ว่าลูกสาวเค้าสวยหรอกเหรอไอ้ภีม" แฝดคนน้องเอ่ยแซวผู้เป็นพี่ขณะที่คุยกันอยู่นั้น อาจารย์สุดหล่อของฉันก็เดินเข้ามาพอดี"สวัสดีครับนักศึกษาทุกคน เจอกันอีกแล้วนะครับ"เอ๊ะ! เสียงคุ้น ๆ"นี่ อาจารย์ชื่ออะไรแล้วนะ ฉันลืม" ร่างบางกระซิบถามเพื่อนหนุ่มทั้งสองคนที่นั่งใกล้ ๆ กันกับเธอ"ใต้ ๆ อะไรนี่แหละ จำไม่ได้เหมือนกัน ไม่ใช่ชื่อสาว ๆ""เชิญคุณไข่มุกยืนขึ้นตอบ หัวข้อในจอให้ผมฟังหน่อยครับ" อาจารย์หนุ่มเอ่ย ราวกับว่าเขารู้ว่าพวกเรากำลังนินทาอาจารย์อยู่"อาจารย์ยังไม่ได้สอนหัวข้อนี้เลย จะตอบได้อย่างไรคะ" ร่างบางเอ่ย"ครับ นั่นแหละที่ผมจะบอก นักศึกษาไม่ควรคุยกันในขณะที่ผมกำลังสอน" สายตาดุดันจ้องมองร่างบางที่กำลังยืนเป็นที่โดดเด่นในสายต
Read more
ตอนที่ 9. เริ่มใกล้ชิด[ใต้ล่า]
ตอนที่ 9. เริ่มใกล้ชิด[ใต้ล่า]"ว้าย!แขนเรียวโดนกระชากเข้าหากัน อย่างไม่ทันได้ตั้งตัว ส่งผลให้ร่างกายแนบชิดกันอย่างแนบแน่นมือบางยกขึ้นหมายจะปลดผ้าฝืนบางที่ปกปิดดวงตาสวยไว้ออก ทว่ากลับช้ากว่าหมาป่าเจ้าเล่ห์ ที่ดึงมือของเธอไว้ได้ทัน"ปล่อยนะ!" ร่างบางลุกขึ้นยืนเต็มตัวอีกครั้ง เธอพยายามที่จะเดินหนี ร่างแกร่งไปอีกทาง"ร้ายจริง ๆ เลยนะเด็กแสบ" ใต้ล่าลุกขึ้นยืนตามร่างบางไป เขาคว้าแขนเธอไว้ ผ้าห่มอาบน้ำถูกห่มให้กับเธอ จากนั้นผ้าฝืนบาง ถูกปลดออกจากดวงตาสวยด้วยฝีมือของหมาป่าเจ้าเล่ห์ดวงตาเปิดกว้างด้วยความตกใจเล็กน้อย ทว่ากลับไม่เกินความคาดหมายที่คิดไว้ตั้งแต่แรก"เปล่าซะหน่อย ปล่อยเลย" แม้จะแอบตกใจ ทว่าเมื่อได้มองหน้าเขาแล้ว ทำไมถึงรู้สึกเขินอายอย่างบอกไม่ถูก"อยากเห็นหน้ากัน ก็บอกกันดี ๆ ก็ได้ครับ ไม่เห็นต้องลงทุนตัวเองขนาดนี้เลย" ร่างแกร่งเดินไปยังกล้องวงจรปิดขนาดเท่าเม็ดกระดุมที่แอบเอาไว้ ในโหลแก้วสำหรับตกแต่งห้อง เขาหยิบมันมาโยนเล่น ต่อหน้าร่างบาง"เชอะ! ใครอยากจะเห็นกัน" ด้วยความทำตัวไม่ถูก ร่างบางรีบก้าวเดินไปยังห้องแต่งตัวภายในชั้นของตัวเอง"จะไปไหน" ร่างแกร่งเอ่ยถามอีกครั้ง มิวายรีบ
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status