บทที่ 27 ตัดสินใจ

บทที่ 27

บุษยาเสียวแผ่นหลังวาบเมื่อได้ยินเสียงปิดประตูตามหลัง มองร่างแกร่งเดินกลับยังหน้าโต๊ะพยักหน้าให้เธอนั่งลงที่เก้าอี้ตัวเดิม

สาวร่างผอมบางเดินอย่างไม่มั่นใจตามคำสั่งของนายหัว ใจกระวนกระวายด้วยความรู้สึกบางอย่าง

ทันทีเมื่อบุษยานั่งลง พสุธาเดินอ้อมมาด้านหลัง เท้าฝ่ามือลงบนโต๊ะด้านหน้าคล้ายโอบกอด

“ไหนเปิดดูแผนการชำระหนี้สิ”

มือเล็กหยิบเอกสารออกมาพยายามไม่เพ่งความสนใจไปยังใบหน้าคมเข้มที่โน้มต่ำลง กลิ่นบุหรี่เบาบางและกลิ่นฟีโรโมนเพศชายกรุ่นกำจายไปทั่วโพรงจมูก

บุษยายื่นเอกสารขึ้นให้เขาแต่มือแกร่งดันลงแล้วกางบนโต๊ะใช้ลำตัวดันเก้าอี้ล้อเลื่อนให้เธอไปอยู่ชิดกับขอบโต๊ะ กักขังเธอด้วยวงแขนกำยำ

หัวใจดวงน้อยเต้นรัวดั่งมีชีวิตขึ้นอีกครั้งหลังจากตายด้านมาหลายปี มือทั้งสองกุมแน่นบนตักตัวเองบีบให้แน่ใจว่าเธอไม่ได้ฝันไป จมูกใหญ่งองุ้มเล็กน้อยเฉียดแก้มนวลแดงซ่าน ถ้าเธอได้ยินไม่ผิด เขาแอบสูดลมหายใจอยู่ด้านหลัง

“สามสิบปี พี่ว่ามันนานเกินไปหน่อยนะบัว”

เสียงมือแกร่งพลิกหน้ากระดาษตรงหน้าแทรกเข้ามาในห้วงอารมณ์ที่กำลังกระเจิดกระเจิง ร่างเล็กเอนกายถอยจนหน้าอกชิดขอบโต๊ะแต่กายสูงใหญ่ยังโน้มส่งน้ำหนักลงบนแผ่นหลังบอบบาง

แผ่นอกแกร่งร้อนระอุไปทั่วทั้งผืน ไฟปรารถนาคุโชนจนแทบหักห้ามตัวเองไม่ได้ เขาดันอกแกร่งรัวเต้นกระหน่ำราวกลองตีทาบไปบนหลังอันบอบบาง

จมูกปัดผ่านพวงแก้มชมพูระเรื่อ เขาเหลือบดวงตาสีฟ้ามองริมฝีปากกว้างเผยออ้า ลมหายใจของคนร่างเล็กขาดห้วงและทรวงอกเต้นถี่

“นะ นายหัวอยากให้ฉันชำระหนี้สักกี่ปี”

“พี่ว่า ปีเดียวก็พอ”

หน้าหวานหันขวับด้วยอาการตกใจ ปีเดียว! และทันทีเมื่อเธอหันใบหน้ามาทำให้ริมฝีปากของทั้งคู่อยู่ใกล้กัน สัมผัสถึงลมหายใจอุ่นเป่ารดลงมา กระพริบตาคมรีหนึ่งครั้งแล้วเหลือบสายตาขึ้นมอง

บางครั้งบุษยาก็ยอมรับกับตัวเองว่ามักเป็นคนที่คิดอะไรสั้นเสียจนทำร้ายตัวเอง ครั้งนี้ก็เช่นกัน ร่างเล็กกำลังถูกดึงขึ้นจากเก้าอี้วางไว้บนโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ตกอยู่ในห้วงหวามไหว ดวงตาคมรีไม่อาจละไปจากนัยน์ตาสีฟ้าเข้มข้นที่มองเธอด้วยความปรารถนาทั้งหมด

ร่างระหงแอ่นโค้งยามฝ่ามือแกร่งสัมผัสแผ่นหลังดันให้หน้าอกอวบอิ่มพุ่งชูชันเข้าหาอกร้อนแน่นหนั่น ความรู้สึกบางอย่างหวนคืนมาสู่เธอ ราวกับว่าเวลาสิบปีไม่ได้หายไปไหนเมื่อริมฝีปากกว้างเย้ายวนเผยออ้ารับจูบแผ่วเบาในคราแรก ค่อยแทะเล็มทีละนิดจนในที่สุดกลายเป็นหนักหน่วงเร่าร้อน

มือใหญ่ชอนไชดึงรั้งท้ายทอยไว้ ตรึงให้รับจูบร้อนแรงที่คนร่างโตปลดปล่อยออกมา กดริมฝีปากหนาลงบดขยี้ด้วยแรงอารมณ์ดิบเถื่อน ทั้งบังคับให้เธอเปิดปากรับลิ้นสากร้อนลวก ลิ้นเขากวาดไล้ไปทั่วทั้งโพรงปาก ลิ้มรสชาติของหญิงสาวที่เขาโหยหามาเนิ่นนาน

ทาบมือลงบนทรวงอกคลึงเคล้นแรงจนเสียงหวานร้องประท้วง แต่เขาไม่ได้รับรู้ถึงสิ่งนั้น กายชายบ้าคลั่งเพียงแค่ได้จูบเธออีกเป็นครั้งแรกหลังจากผ่านมาสิบปี ลำแกร่งแข็งชันจนต้องบรรเทาลงด้วยการดึงร่างเล็กมาขอบโต๊ะแล้วแทรกกายแกร่งไปตรงกลางหว่างขา ดันจนท่อนเนื้อชูชันได้สัมผัสกับเนินเนื้อสาว

ร่างเล็กในอ้อมกอดสะดุ้งก่อนครางเสียงหวานลอดลำคอระหง แขนเรียวยาวเกาะเกี่ยวบ่ากำยำของเขาไว้แน่น ยอมรับความร้อนแรงที่เขาถาโถมเข้าใส่เธอ

ก๊อก ก๊อก!!

“นายหัว”

เสียงทัดทองแทรกเข้ามาระหว่างพายุพิศวาสกำลังพัดพา ร่างแกร่งต้องจำใจถอนริมฝีปากออกจากความฉ่ำหวาน มองใบหน้าหวานแดงซ่านยังหลับตาพริ้ม

“รอก่อน!”

เสียงทุ้มดังขึ้นทำให้คนร่างเล็กหลุดออกจากห้วงฝันกลางวันดวงตาเบิกกว้าง กวาดตามองหน้าคมเข้มที่ยังเปี่ยมด้วยแรงปรารถนา

“หนึ่งปีบัว ย้ายมาอยู่กับพี่หนึ่งปีแล้วทุกอย่างจะกลับไปเป็นของบัว”

“นะ นายหัว”

“พี่ไม่ใช่นายหัว อย่าเรียกพี่ด้วยคำนั้นอีก”

เสียงกร้าวกระด้างพูดลอดไรฟัน กายแกร่งถอยห่างออกมาช่วยบุษยาลงจากโต๊ะ เดินกลับไปยังหลังโต๊ะทำงาน เท้าแขนลงบนโต๊ะเงยหน้าขึ้นจ้องเธอด้วยนัยน์ตาสีฟ้าสด

“เก็บเอกสารนั่นไปสะ มันไม่มีประโยชน์เพราะพี่ไม่ได้ต้องการมัน พี่ต้องการบัวบนเตียง ตลอดเวลาหนึ่งปี บัวต้องพร้อมให้พี่เสมอไม่ว่าที่ไหน”

ร่างเล็กผงะออก เอื้อมมือออกไปเก็บเอกสารที่ร่วงหล่นพื้นยามที่ทั้งคู่กำลังตกอยู่ในห้วงเสน่หา ยืดกายขึ้นแล้วเอี้ยวตัวเพื่อกลับออกไปด้วยความอับอาย

“พี่ให้เวลาถึงแต่วันอาทิตย์ก่อนสามทุ่ม ตัดสินใจสะ”

เท้าเล็กชะงักก่อนก้าวเท้าเดินต่อแต่ต้องหันหลังกลับไปมองหันควันเมื่อได้ยินประโยคต่อไป

“อีกเรื่อง พี่ไม่เหมือนเมื่อก่อน พี่เอาค่อนข้างรุนแรงและป่าเถื่อน พี่อยากให้บัวรู้ไว้ ถือสะว่า...ประกอบการตัดสินใจ”

น้ำเสียงทุ้มนาบเนิบ ส่งบรรยากาศภายในห้องอุณหภูมิพุ่งสูง ดวงตากลมเบิกกว้างกระชับเอกสารแนบอกสาวเท้าตรงไปที่ประตู

ร่างเล็กจ้ำเท้าไม่เงยหน้ามองใคร ก้มหน้างุดออกจากห้องตรงเข้าลิฟต์ให้เร็วที่สุดจนทัดทองที่ยืนรออยู่หน้าประตูทำหน้าแปลกใจ

“ไง นายดูท่าทางอารมณ์ดี”

ทัดทองนั่งลงตรงเก้าอี้ตัวเดียวกับที่บุษยาเพิ่งลุกไป ร่างแกร่งของชายวัยกลางสี่สิบนั่งเอนกายหมุนเก้าอี้เล่น ปกติทัดทองไม่เข้ามาในสำนักงานถ้าเขาไม่เรียก

“มีเรื่องอะไร”

“เสี่ยรังสรรส่งคนเข้ามาในโรงแรม ค่อนข้างหลายคน นายหัวจะให้ทำยังไงกับพวกนี้ดีครับ”

“จัดการออกไปสะ”

“แล้วเรื่องของบุษยา”

“ผมจะจัดการเอง”

ร่างแกร่งหันหน้ากลับไปทางหน้าต่าง มองออกไปด้านนอก แว่วเสียงประตูเปิดและปิดลง ทัดทองกลับออกไปแล้วหลังจากรายงานและรับคำสั่ง

อกแกร่งสะท้านขึ้นลงจากห้วงอารมณ์แรงร้อน เธอผอมบางแต่ยังคงเป็นผู้หญิงไปทุกสัดส่วน เขาสัมผัสได้ว่าเธอเองก็กระหายและโหยหาเขาเช่นกัน

ใจนึกถึงนายหัวบัญชร เขาเสียดายเหลือเกินที่กลับมาไม่ทันได้อยู่ดูหน้ายามนายหัวเห็นผืนดินของตัวเองตกอยู่ในกำมือของเขา แต่นายหัวบัญชรเองก็ไม่ได้ตายดีเช่นกัน ฉะนั้นเขาถือว่านายหัวได้ชดใช้ให้เขาหมดแล้ว

ส่วนลูกสาวของนายหัว หนี้หัวใจที่เธอทำกับเขายังเจ็บแปลบในบางครั้งยามนึกถึง เขาจะขยำขยี้เธออย่างที่ต้องการ หน้าคมเข้มหยักยิ้มมุมปาก นึกภาพที่เขาจะทำกับเธอบนเตียง ไม่รู้ว่าบุษยาจะเคยลิ้มรสชาติรสสวาทดิบเถื่อนมาบ้างหรือเปล่า แต่อย่างแรกเลยเขาต้องขุนเธออีกสักหน่อย ให้เธอแข็งแรงมากกว่านี้ เต็มไม้เต็มมือสักหน่อย เขาจะได้เล่นสนุกดั่งใจ