ตอนที่ 6

เมื่อจัดการทุกอย่างในร้านเรียบร้อยแล้ว หญิงสาวจึงเข้าไปจองตั๋วเครื่องบินออนไลน์ผ่านแอปพลิเคชันหนึ่ง ซึ่งได้ตั๋วที่เร็วที่สุดคือเวลา 04.00 น. ของวันพรุ่งนี้ ซึ่งตอนนี้ก็เป็นเวลาเกือบบ่ายสองโมงแล้วหญิงสาวจึงรีบไปจัดเตรียมเสื้อผ้ากับของใช้ให้เพียงพอสำหรับ 3-4 วัน เธอกะไว้ว่าถ้าเคลียร์ธุระเรียบร้อยแล้วขากลับจะแวะไปหาพ่อกับแม่ที่กรุงเทพฯ ก่อน คิดถึงพวกท่านแล้วเหมือนกันไม่เจอกันมาเป็นเดือนแล้ว

            ถึงแม้ปณิตาจะย้ายมาอยู่แสนไกล แต่เธอก็มักจะบินมาหาพ่อกับแม่เกือบทุกเดือน บางเดือนก็จะเป็นพ่อกับแม่บินมาเที่ยวที่ร้านของเธอบ้างสลับกันไปแบบนี้

            ถึงพวกท่านจะไม่เห็นด้วยกับการมาเปิดร้านที่ไกลบ้านไกลหูไกลตาของพวกท่าน แต่ก็ไม่ได้ขัดใจแต่อย่างใด เพราะอย่างน้อย ๆ ก็ยังมีญาติอย่างพี่คินอยู่ไม่ไกลมากนักคอยดูแลกันอยู่

            เมื่อหญิงสาวเก็บเสื้อผ้าและของใช้เรียบร้อยแล้ว เธอก็ขับรถออกจากหมู่บ้านจัดสรรที่เธอเช่าไว้ ถามว่าทำไมเธอถึงไม่ซื้อ คำตอบคือเธอเอาเงินก้อนไปลงกับการซื้อที่ดินและตกแต่งคาเฟ่หมดแล้ว

            ซึ่งคาเฟ่ของปณิตาอยู่ไม่ไกลจากสนามบินมากนัก คืนนี้เธอตั้งใจจะไปนอนที่คาเฟ่เพื่อความสะดวก เพราะพรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้ามืดเพื่อเดินทางไปยังสนามบินของจังหวัด

ณ สนามบิน กรุงเทพมหานคร

เวลา 05.30 น.

          ใช้เวลาเดินทางแค่ชั่วโมงนิด ๆ ก็มาถึงกรุงเทพฯ หญิงสาวเลือกที่จะเรียกแท็กซี่ไปชลบุรีเลย เธอไม่อยากกลับไปเอารถที่บ้าน เพราะกลัวพ่อกับแม่จะรู้เรื่องเข้า ถ้าเป็นแบบนั้นร้านกาแฟที่เธอรักก็คงต้องปิดตัวลง และที่สำคัญคือต้องถูกเรียกไปช่วยงานพี่ป้องเกียรติเป็นแน่

            ที่บ้านของเธอเปิดบริษัทรับวางแผนการตลาดและจัดทำโฆษณาประชาสัมพันธ์โปรโมตสินค้าต่าง ๆ นานา ถ้าลูกค้าจ้างก็ทำหมด ซึ่งเป็นบริษัทที่ไม่เล็กแต่ก็ไม่ใหญ่มากสามารถสร้างรายได้เลี้ยงทุกคนในครอบครัวของเธอได้อย่างไม่ลำบาก

            ปณิตารู้ดีว่าการที่เธอทำตามความฝันนี้ มันเหมือนไปเอาเปรียบพี่ชาย แต่เธอก็วางแผนไว้แล้วว่าถ้าคาเฟ่ของเธอเริ่มอยู่ตัวหญิงสาวก็จะเข้ามาช่วยงานพี่ชายของเธอบ้าง แต่ก่อนอื่นเธอต้องจัดการกับปัญหาบ้า ๆ นี้ก่อน

            นั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อยไปได้สักพักรถแท็กซี่ก็วิ่งมาถึงถนนเลียบชายหาด นานแล้วที่เธอไม่ได้มาทะเล ผืนน้ำสีฟ้าที่ยาวสุดลูกหูลูกตาช่วยให้เธอรู้สึกสบายใจขึ้นมาบ้าง

            ความเครียดที่สะสมมาถึงสองวันสองคืนทำให้เธอนอนไม่ค่อยหลับ แต่ธรรมชาติตรงข้างทางนี้กำลังทำให้ปณิตารู้สึกผ่อนคลายมากขึ้น

            รถแท็กซี่เลี้ยวเข้าสู่หน้าโรงแรมหรูที่อยู่ติดกับชายหาด เพียงแค่ข้ามถนนก็สามารถสัมผัสกับน้ำทะเลได้แล้ว

            “ถึงแล้วครับ ค่าโดยสาร 1,500 บาทครับ” คนขับรถหันมาแจ้งราคาก็หญิงสาวที่เอาแต่นั่งเหม่อลอยอยู่ที่เบาะหลัง

            “อ๋อค่ะ นี่เงินค่ะ” ปณิตาเมื่อได้สติก็รีบควักเงินจ่ายค่าโดยสารไปทันที แล้วหยิบสัมภาระลงจากรถอย่างรวดเร็ว

            เรียวขายาวของร่างสมส่วนที่สวมใส่กางเกงยีนขายาวสีน้ำเงินเข้มกับเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อน สะพายกระเป๋าเป้ใบไม่เล็กไม่ใหญ่เดินเข้ามาในโรงแรมหรู

            สองเท้าก้าวตรงไปยังล็อบบีต้อนรับลูกค้า ที่มีพนักงานสาวสวยใบหน้าแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางอย่างจัดเต็มยืนต้อนรับอยู่

            “สวัสดีค่ะ กู๊ดบีช ยินดีให้บริการค่ะ ไม่ทราบว่าคุณลูกค้าจองห้องพักไว้หรือยังคะ”

            “ดิฉันมาขอพบคุณอชิระ เรืองโชติไพศาลค่ะ” พนักงานต้อนรับชะงักไปเล็กน้อยที่อยู่ ๆ ก็มีผู้หญิงที่แต่งตัวดูธรรมดามาก ๆ มาขอพบเจ้านาย

            “ไม่ทราบว่าได้นัดไว้ก่อนไหมคะ”

            “เอ่อ...ไม่ได้นัดค่ะ แต่คุณอชิระให้คุณแทนคุณโทรมาแจ้งให้ดิฉันมาที่นี่ค่ะ”

            “ขอทราบชื่อคุณด้วยนะคะ เดี๋ยวดิฉันจะโทรไปแจ้งกับเลขาของคุณอชิระก่อนค่ะ”

            “ปณิตาค่ะ”

            “เดี๋ยวเชิญคุณนั่งรอสักครู่นะคะ” พนักงานกล่าวพร้อมกับผายมือไปทางโซฟารับแขกเพื่อให้ปณิตาไปนั่งรอด้านนั้นก่อน

            ปณิตาจึงเดินไปนั่งรอที่ตรงโซฟา ถามว่าทำไมเธอไม่โทรไปหาแทนคุณ คำตอบคือเธอโทรแล้วแต่...เขาไม่รับ

            รอเพียงไม่นานพนักงานต้อนรับคนเดิมก็เดินตรงมาหาเธอ

            “คุณอชิระยังไม่เข้ามานะคะ แล้วท่านมีประชุมสำคัญช่วงเช้า ท่านบอกให้คุณนั่งรอตรงนี้ก่อนนะคะ เดี๋ยวประชุมเสร็จท่านจะให้คนมาพาคุณขึ้นไปพบค่ะ”

            “ค่ะ ขอบคุณมากค่ะ”  

            หญิงสาวยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูเวลา ตอนนี้ก็เพิ่งจะแปดโมงครึ่ง อย่างนั้นเธอไปหากาแฟสักแก้วมาดื่มให้สดชื่นก่อนดีกว่า

            ปณิตาหันรีหันขวางอยู่สักพักก็เห็นร้านกาแฟเล็ก ๆ อยู่ตรงมุมทางเดินไปขึ้นลิฟต์ เธอจึงรีบเดินไปสั่งกาแฟ ด้วยความรีบร้อนทำให้เธอไม่ทันระวังเดินไปชนเข้ากับพนักงานของโรงแรมที่เดินมาสั่งกาแฟเหมือนกัน

            “โอ๊ย/โอ๊ย”

            “ขอโทษค่ะคุณ เจ็บตรงไหนไหมคะ” ปณิตารีบสำรวจอีกฝ่ายทันทีว่าเธอคนนั้นบาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า

            “นี่แกเดินประสาอะไรห้ะ บ้าที่สุด” หญิงสาวในชุดพนักงานต้อนรับใบหน้าอัดแน่นด้วยเครื่องสำอาง เธอเป็นผู้หญิงสวย หุ่นดี ขนาดเธอเป็นผู้หญิงเหมือนกันยังอดที่มองผู้หญิงตรงหน้าไม่ได้เลย ถ้าไม่นับรวมกับอาการเหวี่ยงวีนของเธอตอนนี้นะ

            “มัวแต่ยืนบื้ออยู่ได้มาช่วยฉันเก็บของสิ”

            “ค่ะ ๆ ขอโทษค่ะ” ปณิตากระวีกระวาดไปช่วยเก็บกระเป๋าถือแบรนด์หรูที่ราคาเกือบ ๆ ครึ่งแสนขึ้นมาส่งให้กับเธอคนนั้น อดที่จะแปลกใจไม่ได้ว่าพนักงานโรงแรมนี้เงินเดือนเท่าไรกันนะถึงใช้กระเป๋าใบละหลายหมื่นแบบนี้

            “ชิ อารมณ์เสีย” หญิงสาวคนนั้นกระชากกระเป๋าไปจากมือของเธอ มองปณิตาด้วยสายตาไม่พอใจแล้วสะบัดใบหน้าเดินเข้าห้องพักพนักงานไปทันที