หนี้ร้ายอุบายรัก

“พี่ปริมคะ พี่ปริม มีคนมาขอพบค่ะ บอกว่ามีเรื่องสำคัญจะคุยกับพี่ปริมค่ะ” เสียงตะโกนโหวกเหวกของน้ำขิงเด็กสาววัย 20 ปี ซึ่งเป็นพนักงานเสิร์ฟของคาเฟ่แห่งนี้ดังมาตั้งแต่ประตูห้องอบขนมยังไม่ทันได้เปิด ใบหน้าหวานล้ำเงยขึ้นละสายตาจากความสนใจกับเค้กตรงหน้าแล้วหันไปมองที่เจ้าของเสียง “เสียงดังเอะอะอะไรน้ำขิง เดี๋ยวลูกค้าก็ตกใจกันหมดหรอก” เจ้าของคาเฟ่เอ่ยตำหนิกับลูกน้องในร้านอย่างไม่จริงจังนัก ปณิตา หญิงสาวอายุ 24 ปี เจ้าของใบหน้าสวย และรอยยิ้มที่หวานละมุน ต่างก็ทำให้หนุ่ม ๆ คอยมาขายขนมจีบกับเธอเป็นประจำ แต่การจะได้พบเจอกับเจ้าของคาเฟ่นั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเพราะเธอไม่ชอบออกมาอยู่ที่หน้าร้าน ไม่ชอบความวุ่นวาย เธอชอบที่จะหมกตัวอยู่แต่ที่ห้องอบขนมคิดค้นขนมสูตรใหม่ไปเรื่อย ๆ เพื่อนำมาเป็นเมนูใหม่ ๆ ให้กับลูกค้าของเธอได้ลองชิมคาเฟ่ที่เธอเปิดนั้นเป็นคาเฟ่ขนาดกลางไม่เล็กไม่ใหญ่จนเกินไปตั้งอยู่ตรงพื้นที่ชานเมืองของจังหวัดเชียงราย ที่เลือกมาตั้งที่นี่เพราะเธอเคยมาเที่ยวที่ไร่ของญาติที่มาเป็นพ่อเลี้ยงเจ้าของไร่ชาภาคินซึ่งเป็นไร่ชาชื่อดังของจังหวัดเชียงรายตั้งแต่ตอนที่ยั

ปณิตาขับรถกลับไปที่บ้านของเธอในหมู่บ้านจัดสรรขนาดกลางที่อยู่ไม่ห่างจากคาเฟ่ของเธอประมาณ 10 กิโลเมตร เมื่อเข้ามาถึงในบ้านเธอก็รีบจัดการวางของทุกอย่างไว้ที่โซฟา มือบางกดแอปพลิเคชันไลน์เพื่อเข้าไปดูแชตกลุ่มของเธอกับเพื่อนอีก 2 คนเมื่อเข้าไปในกลุ่มสิ่งที่เห็นก็คือวีนัสกดออกจากกลุ่มไปแล้ว ไม่รอช้าเธอจึงรีบโทรหาเพื่อนสนิทอีกคนซึ่งทำงานอยู่ในบริษัทเอกชนแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ(ฮัลโหลปริม คิดถึงจังเลย) รอสายเพียงไม่นานปลายสายก็เอ่ยทักทายเพื่อนสาวเสียงใส“พ...เพลง...ฮึก แกได้ติดต่อกับวีนัสบ้างไหม”(แกร้องไห้เหรอ เป็นอะไรปริม)“ตอบฉันมาก่อน ว่าแกติดต่อวีนัสได้ไหม”(ไม่เลยแก ตั้งแต่กลับมาจากงานเปิดร้านของแกฉันก็ไม่ได้คุยกับวีนัสอีกเลย)คำตอบของปลายสายทำให้ปณิตาสิ้นหวัง เธอร้องไห้ปล่อยโฮเสียยกใหญ่ ซึ่งเพลงก็ทำหน้าที่เพื่อนที่ดีด้วยการนั่งฟังเสียงร้องไห้ของปณิตาโดยไม่ทิ้งให้ต้องรู้สึกโดดเดี่ยว เมื่อรู้สึกว่าเสียงสะอึกสะอื้นนั้นค่อย ๆ เบาบางลงจึงเอ่ยถามออกไป(ตกลงแกจะบอกฉันได้หรือยังว่ามันเกิดอะไรขึ้น)ปณิตาตัดสินใจเล่าเรื่องทั้งหมดให้กับเพื่อนสนิทที่เหลือเพียงคนเดียวได้รับฟัง รู้ดีว่าเพื่อนคงช่วยอะไร

เช้าวันต่อมา เวลา 09.15 น. ปณิตาเอาแต่นั่งจ้องมือถือของตัวเองอย่างใจจดจ่อ เธอคิด ไม่ตกว่าควรจะเอาอย่างไรดี จะรอต่อไปอย่างไร้จุดหมายหรือจะโทรไปเองเลย “เขาเป็นนักธุรกิจ อาจจะยุ่งอยู่จนลืมเธอไปก็ได้ ลองโทรสักหน่อยดีกว่า เป็นไงเป็นกัน” เมื่อทะเลาะกับตัวเองเรียบร้อยแล้วคนตัวเล็กก็คว้ามือถือขึ้นมากดโทรเบอร์โทรออกล่าสุดทันทีอีกด้าน ชายหนุ่มที่กำลังขับรถเพื่อไปที่โรงแรมซึ่งเป็นธุรกิจของครอบครัวไปอย่างอารมณ์ดี เมื่อคืนเขาไม่ได้นอนพักที่ห้องพักผู้บริหารของโรงแรมเพราะที่นั่นเป็นแค่สนามเชือดของเขา ทุกครั้งที่เสร็จกิจแล้วเขาจะกลับไปนอนที่บ้านพักส่วนตัวเสมอRrrrrrr เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ดังขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง อชิระทำเพียงแค่ปรายตาไปมองเท่านั้น ร่างสูงยกยิ้มมุมปากอย่างชอบใจเขาอยากให้เธอมาขอร้องอ้อนวอนเขาถึงชลบุรี ถึงแม้เธอจะมีเงินมาคืนเขาแต่อชิระก็ยังมีวิธีอีกมากมายที่จะทำให้ผู้หญิงหยิ่งยโสคนนั้นมายอมศิโรราบให้แก่เขา “หึ ๆ เธอต้องร้อนรนให้มากกว่านี้ ปณิตา” รถสปอร์ตสีดำเงาเคลื่อนตัวไปตามถนนเลียบริมหาด จนมาถึงโรงแรม กู๊

“เอาอเมริกาโน่เลมอนไม่หวานแก้วหนึ่งค่ะ” เมื่อความวุ่นวายเล็ก ๆ ผ่านพ้นไป หญิงสาวก็เลือกที่จะไม่สนใจแล้วเดินไปสั่งกาแฟมาดื่มตามที่ตั้งใจไว้แต่แรก “แกดูนังลูกศรสิ เดี๋ยวนี้มันชักเอาใหญ่แล้วนะ วางอำนาจทำตัวเหมือนเป็นเจ้าของโรงแรมเสียเอง สักวันถ้ามันโดนคุณพอร์ชเขี่ยทิ้งแล้วจะรู้สึก” ปณิตาที่ได้ยินพนักงานร้านกาแฟซุบซิบกันถึงหญิงสาวที่เธอเดินชนเมื่อสักครู่ แม้จะรู้สึกคุ้นชื่อของบุคคลที่สามที่ถูกเอ่ยถึงแต่หญิงสาวก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก เมื่อได้กาแฟตามที่ต้องการมาแล้วคนตัวเล็กก็เดินกลับมานั่งรอตรงโซฟารับแขกตัวเดิม แต่รอบนี้เธอเลือกที่จะนั่งมุมด้านในหน่อยเพื่อหามุมสงบให้กับตัวเองตอนนี้ได้แต่ภาวนาให้การเจรจาราบรื่นไปด้วยดี ปณิตาคิดไว้ว่าถ้าได้คุยธุระเรียบร้อยแล้วเธอจะเดินไปสั่งอาหารทะเลที่ริมหาดกินแล้วค่อยเดินทางกลับไปหาพ่อกับแม่ที่กรุงเทพฯชั้น 14 โรงแรม กู๊ดบีช รีสอร์ต แอนด์ สปา เวลา 13.30 น. อชิระที่ตอนนี้กำลังนั่งตรวจเอกสารที่แทนคุณเอามาให้เซ็นเป็นแฟ้มสุดท้ายก็เอ่ยขึ้นอย่างอารมณ์ดี “ผู้หญิงคนนั้นยังรออยู่ไหม” “รออยู่ค

โรงพยาบาลเอกชนชื่อดังในจังหวัดชลบุรี ร่างบางนอนหลับสนิทอยู่บนเตียงโดยมีสายน้ำเกลือเจาะอยู่ที่หลังมือ ใบหน้าของเธอดูมีเลือดฝาดขึ้นเมื่อได้รับน้ำเกลือมาเป็นเวลาเกือบ 2 ชั่วโมงแล้ว อชิระยืนหันหลังให้กับเตียงคนป่วยทอดสายตาเพื่อชมวิวทิวทัศน์ผ่านกระจกใสของห้องพักผู้ป่วยชั้นวีไอพีที่วิวดีที่สุดของโรงพยาบาลแห่งนี้ คนตัวเล็กเริ่มรู้สึกตัว ดวงตากลมค่อย ๆ เปิดปรือขึ้นปรับโฟกัสกับแสงไฟในห้องที่เปิดสว่างจ้า ปณิตามองไปรอบ ๆ อย่างงุนงงกับห้องสีขาวที่ไม่คุ้นตา หญิงสาวเหลือบมองไปทางสายน้ำเกลือเตียงที่นอนอยู่บรรยากาศแบบนี้คงเป็นที่ไหนไปไม่ได้......นอกจากโรงพยาบาล แต่แล้วสายตาก็ไปสะดุดกับแผ่นหลังแกร่งที่ยืนหันหลังให้กับเธอ “คะ...คุณคะ” เสียงแผ่วเบาแหบแห้งเอ่ยเรียกผู้ชายที่ยืนหันหลังให้ เธอคาดการณ์ว่าเขาคงเป็นพลเมืองดีที่พาเธอมาส่งโรงพยาบาลแน่ ๆ ร่างสูงโปร่งหันมาสบตากับคนตัวเล็กที่นอนอยู่บนเตียง ดวงตากลมเบิกกว้างด้วยความตกใจไม่คิดไม่ฝันว่าจะเจอเขาอยู่ที่นี่ “คุณพอร์ช...” “ขอบคุณนะที่ยังจำกันได้” “คุณมาอยู่ที่นี่