หนี้ร้ายอุบายรัก

 “พี่ปริมคะ พี่ปริม มีคนมาขอพบค่ะ บอกว่ามีเรื่องสำคัญจะคุยกับพี่ปริมค่ะ” เสียงตะโกนโหวกเหวกของน้ำขิงเด็กสาววัย 20 ปี ซึ่งเป็นพนักงานเสิร์ฟของคาเฟ่แห่งนี้ดังมาตั้งแต่ประตูห้องอบขนมยังไม่ทันได้เปิด

            ใบหน้าหวานล้ำเงยขึ้นละสายตาจากความสนใจกับเค้กตรงหน้าแล้วหันไปมองที่เจ้าของเสียง

            “เสียงดังเอะอะอะไรน้ำขิง เดี๋ยวลูกค้าก็ตกใจกันหมดหรอก” เจ้าของคาเฟ่เอ่ยตำหนิกับลูกน้องในร้านอย่างไม่จริงจังนัก

            ปณิตา หญิงสาวอายุ 24 ปี เจ้าของใบหน้าสวย และรอยยิ้มที่หวานละมุน ต่างก็ทำให้หนุ่ม ๆ คอยมาขายขนมจีบกับเธอเป็นประจำ แต่การจะได้พบเจอกับเจ้าของคาเฟ่นั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเพราะเธอไม่ชอบออกมาอยู่ที่หน้าร้าน ไม่ชอบความวุ่นวาย เธอชอบที่จะหมกตัวอยู่แต่ที่ห้องอบขนมคิดค้นขนมสูตรใหม่ไปเรื่อย ๆ เพื่อนำมาเป็นเมนูใหม่ ๆ ให้กับลูกค้าของเธอได้ลองชิม

คาเฟ่ที่เธอเปิดนั้นเป็นคาเฟ่ขนาดกลางไม่เล็กไม่ใหญ่จนเกินไปตั้งอยู่ตรงพื้นที่ชานเมืองของจังหวัดเชียงราย ที่เลือกมาตั้งที่นี่เพราะเธอเคยมาเที่ยวที่ไร่ของญาติที่มาเป็นพ่อเลี้ยงเจ้าของไร่ชาภาคินซึ่งเป็นไร่ชาชื่อดังของจังหวัดเชียงรายตั้งแต่ตอนที่ยังเรียนอยู่มหาวิทยาลัย แล้วชื่นชอบในความสงบของที่นี่ ไม่วุ่นวายเหมือนในเมืองหลวงที่เธอใช้ชีวิตอยู่อย่างทุกวันนี้

เพราะที่นี่มันคือความฝันของเธอ แม้จะเป็นความฝันที่คนในครอบครัวต่างก็ไม่เห็นด้วยทั้งพ่อแม่ และพี่ชายของเธอก็อยากให้หญิงสาวไปช่วยเหลือธุรกิจของที่บ้าน

แต่ด้วยความดื้อรั้นหญิงสาวจึงขอยืมทุนจากคุณพ่อคุณแม่มาทำตามความฝันทันทีที่เรียนจบ ซึ่งคุณพ่อของเธอก็ยื่นคำขาดว่าจะให้เป็นก้อนสุดท้าย ถ้าคาเฟ่นี้ไปไม่รอดเธอจะต้องกลับไปช่วยงานของที่บ้านทันที แต่ปณิตาก็ต้องทำให้ที่บ้านผิดหวังเพราะเพียงแค่ปีเดียวเธอก็สามารถคืนเงินทั้งหมดพร้อมดอกเบี้ยให้กับผู้เป็นพ่อได้แล้ว

“ใครมากันน้ำขิง ไปบอกว่าพี่ไม่อยู่นะ” ปณิตาหันไปให้ความสนใจยังขนมเค้กตรงหน้าที่ลูกค้าสั่งเอาไว้ต่อ เธอต้องรีบทำให้เสร็จก่อน 4 โมงเย็น เพราะนัดลูกค้ามารับในเวลานั้น ซึ่งตอนนี้ก็เหลือเวลาอีกเกือบ 2 ชั่วโมง

“ขิงว่าพี่ปริมออกไปพบเขาหน่อยเถอะค่ะ เขาบอกว่าเป็นทนายมีธุระสำคัญจะคุยกับพี่”

คิ้วเรียวขมวดเป็นปมด้วยความสงสัยทำไมอยู่ดี ๆ ถึงมีทนายมาพบเธอกัน ไม่รอช้าหญิงสาวจึงเดินออกมาจากห้องทำขนม ร่างบางรีบถอดผ้ากันเปื้อนแล้วถอดหมวกที่คลุมศีรษะเพื่อใช้สำหรับป้องกันไม่ให้เส้นผมลงไปในขณะทำขนมออกวางที่โต๊ะหน้าห้อง  

ร่างบอบบางที่สูงประมาณ 165 เซนติเมตรเดินออกมาบริเวณหน้าร้านที่มีลูกค้าค่อนข้างพลุกพล่านพร้อมกับลูกน้องคนสนิท การปรากฏตัวของเจ้าของร้านคนสวยเรียกความสนใจจากบรรดาลูกค้าหนุ่ม ๆ ได้ไม่น้อยเลยทีเดียว แต่เป้าหมายของหญิงสาวก็คือชายหนุ่มที่อายุน่าจะแก่กว่าเธอไม่กี่ปีที่นั่งหันหลังให้กับเธอเพื่อชมบรรยากาศสวนดอกไม้รอบ ๆ คาเฟ่ บนโต๊ะมีเอกสารปึกใหญ่วางอยู่

ปณิตาหันหน้าไปมองน้ำขิงที่ยืนอยู่ห่าง ๆ เชิงคำถามว่าใช่ผู้ชายคนนี้ไหมที่มาพบเธอ น้ำขิงจึงส่งสัญญาณพยักหน้าเบา ๆ ให้กับเจ้านายสาว

“เอ่อ สวัสดีค่ะ คุณมาขอพบฉันหรือคะ” เสียงหวานใสเอ่ยทักทายแขกที่กำลังเพลิดเพลินกับการชื่นชมธรรมชาติ เมื่อหันมาตามเสียงทักทายก็พบกับใบหน้าสวยหวานยืนอยู่ด้านหลังด้วยสีหน้าประหลาดใจ

“สวัสดีครับคุณปณิตา วิวัฒนาทรัพย์ ใช่ไหมครับ” ทนายหนุ่มเอ่ยกับหญิงสาวตรงหน้าด้วยน้ำเสียงสุภาพ

“ใช่ค่ะ ดิฉันเองค่ะ”

“ผมชื่อแทนคุณ เป็นทนายความส่วนตัวของคุณอชิระ เรืองโชติไพศาล ครับ ทางคุณอชิระได้ให้ผมนำเอกสารมามอบให้คุณปณิตาครับ” ทนายหนุ่มเอ่ยแนะนำตัวพร้อมกับยื่นเอกสารปึกใหญ่มาให้กับหญิงสาวตรงหน้า

ปณิตางุนงงกับเหตุการณ์ตรงหน้าเป็นอย่างมากไม่เข้าใจว่าเอกสารนี่มันเกี่ยวอะไรกับเธอ และชื่ออชิระ เรืองโชติไพศาล เธอก็รู้สึกคุ้น ๆ แต่ก็ยังนึกไม่ออกและยังปะติดปะต่อเหตุการณ์ไม่ถูกว่าชื่อนี้มาเกี่ยวข้องกับเธอได้อย่างไรกัน

“เอกสารอะไรกันคะ แล้วฉันก็ไม่ได้รู้จักกับเขาทำไมถึงมาฝากเอกสารอะไรให้ฉัน”

“ผมว่าคุณปณิตาลองอ่านเอกสารก่อนดีกว่าไหมครับ เชิญนั่งครับ” เพราะธุระในครั้งนี้ค่อนข้างสำคัญจึงทำให้แทนคุณเลือกที่จะนั่งโต๊ะที่ค่อนข้างเป็นส่วนตัวแล้วห่างจากบรรดาลูกค้าที่เข้ามาใช้บริการคาเฟ่แห่งนี้พอสมควร

ร่างบางนั่งลงตามคำเชื้อเชิญของทนายหนุ่ม มือเรียวเล็กค่อย ๆ เปิดเอกสารอ่านไปทีละหน้า ดวงตากลมโตก็ต้องเบิกกว้างด้วยความตกใจกับข้อความบนกระดาษ

“นะ...นี่มันอะไรกัน ฉะ...ฉันไปค้ำประกันเงินกู้ตอนไหน” น้ำเสียงหวานเอ่ยอย่างติดขัดด้วยความสับสน

เอกสารตรงหน้าคือเธอเป็นผู้ค้ำประกันเงินกู้ที่วีนัสเพื่อนรักของเธอไปกู้เอาไว้ โดยมีที่ดินที่สร้างคาเฟ่ของเธอเป็นหลักประกันในการกู้เงินครั้งนี้ ซึ่งวงเงินที่วีนัสกู้ไปคือสิบล้านบาท และที่สำคัญลายเซ็นในเอกสารนั้นก็เป็นลายเซ็นของเธอ