ตอนที่ 4

“เฮ้อ...โรคจิตชะมัดเลย รับโทรศัพท์ไปทำแบบนั้นไป คนปกติที่ไหนเขาทำกัน” ปณิตานั่งสบถกับตัวเองถึงผู้ชายที่เพิ่งวางสายไป เธอไม่ได้สนใจอยู่แล้วว่าเขาจะทำอะไรอยู่แต่อย่างน้อยถ้าจะรับโทรศัพท์จะไม่หยุดทำสักนิดเหรอ

หญิงสาวนั่งรอสายจากคนที่บอกว่าจะโทรกลับมาจนตอนนี้เวลาได้ล่วงเลยไปถึงสามชั่วโมงแล้ว แต่ก็ยังไร้วี่แววอยู่แบบนั้น เธอนั่งประมวลผลความคิดตัวเองว่าควรจะโทรไปเองดีหรือจะนั่งรอต่อไปแบบนี้ แต่นี่มันก็ดึกมากแล้วถ้าเธอโทรกลับไปอีกครั้งแล้วเกิดเขายัง......ทำธุระไม่เสร็จ แล้วพาลมาหงุดหงิดเธออาจจะทำให้การเจรจาของเธอกับเขานั้นยากลำบากยิ่งขึ้น

เมื่อคิดได้ดังนั้นร่างบางก็เดินไปหยิบผ้าขนหนูแล้วเดินไปเข้าห้องน้ำเพื่ออาบน้ำชำระล้างร่างกาย วันนี้เธอร้องไห้จนเพลียมากแล้ว คืนนี้ต้องนอนพักผ่อนก่อนพรุ่งนี้จะได้มีเรี่ยวแรงที่จะเผชิญกับปัญหาที่ตัวเองนั้นไม่ได้ก่อมันขึ้นมา

ห้องพักผู้บริหาร โรงแรม  กู๊ดบีช รีสอร์ต แอนด์ สปา

          ร่างสูงโปร่งที่ร่างกายมีเพียงชุดคลุมอาบน้ำปิดบังร่างกายยืนสูบบุหรี่รับลมอยู่ที่ริมระเบียงของห้อง ลมจากชายทะเลปะทะเข้ากับใบหน้าหล่อเหลาเป็นระลอกทำให้ชายหนุ่มรู้สึกอารมณ์ดีขึ้นไปอีก

            ความสงบอยู่ได้เพียงไม่นานก็มีมือเรียวบางสวมกอดจากทางด้านหลังโอบกระชับรอบเอวแกร่ง ใบหน้าสวยที่แต่งเติมด้วยเครื่องสำอางอย่างจัดเต็มเอียงซบกับแผ่นหลังกว้างเพื่อสูดดมกลิ่นกายหอมจากชายหนุ่มที่เธออยากจับเขาไว้ให้อยู่ในกำมือจนเต็มปอด แต่การกระทำของเธอนั้นกลับสร้างความหงุดหงิดให้กับอีกฝ่ายขึ้นมา คิ้วหนาขมวดมุ่นด้วยความขัดใจ

            “ทำไมยังไม่กลับไปอีก”

            “คุณพอร์ชจะไม่ให้ลูกศรค้างด้วยจริง ๆ เหรอคะ” หญิงสาวพยายามออดอ้อนออเซาะ เอาอกเอาใจเขาทุกกระบวนท่า หวังว่าสักวันหนึ่งเธอจะมีโอกาสเป็นตัวจริงของเขามากกว่าแค่คู่นอนที่พอเสร็จแล้วก็ไล่ออกจากห้องอย่างเช่นทุกวันนี้

            “ลืมอะไรไปหรือเปล่า ฉันบอกไปหลายครั้งแล้วว่าไม่ชอบคนพูดไม่รู้เรื่อง” น้ำเสียงที่ดูนิ่งเรียบทำให้ลูกศรรีบปล่อยมือออกจากร่างแกร่งทันที เธอรับรู้ได้ว่าเขากำลังไม่พอใจเธอแน่ ๆ

            ร่างสูงแกร่งดับก้นกรองบุหรี่ แล้วก้าวเดินผ่านหญิงสาวเข้าไปในห้องนอนโดยไม่แม้แต่จะแยแสสักนิดว่าเธอจะรู้สึกอย่างไรกับท่าทีของเขา

            “แต่งตัวเสร็จก็ออกไปได้แล้ว ฉันจะพักผ่อน” ร่างสูงพูดจบก็เดินหายเข้าไปในห้องน้ำโดยไม่รอให้ลูกศรได้พูดตอบอะไร

            ลูกศรรู้สึกหงุดหงิดเป็นอย่างมากที่ชายหนุ่มไม่เคยสนใจเธอเลย พออยากได้ก็ให้ลูกน้องไปตาม เสร็จแล้วก็ถีบหัวเธอส่งอย่างไม่ไยดี

            “หึ...สักวันหนึ่งฉันจะทำให้คุณหลงฉันหัวปักหัวปำให้ได้คุณพอร์ช” เธอสบถกับตัวเองในระหว่างกำลังเร่งรีบแต่งตัว ลูกศรรู้ดีว่าต้องรีบออกจากห้องนี้ไปก่อนที่เขาจะออกมาจากห้องน้ำ เพราะถ้าออกมาแล้วยังเจอเธออยู่ในห้องเขาคงไม่พอใจจนอาจจะเลิกเรียกเธอมาหาอีกก็ได้ ลูกศรได้แต่ท่องไว้ในใจให้อดทนไว้ เธอต้องอดทนเพื่อเป้าหมายที่สูงกว่านี้

ปัง!

            เสียงประตูห้องพักปิดลงตามอารมณ์ฉุนเฉียวของคนที่กำลังเดินออกไป ทำให้ชายหนุ่มที่กำลังนอนแช่อยู่ในอ่างน้ำวนลืมตาขึ้นมา มุมปากหนายกขึ้นแสยะยิ้มให้การกระทำของผู้หญิงที่เพิ่งเดินออกไปจากห้องของเขา

            ลูกศร คือผู้หญิงที่เขาถูกใจมาก เธอเป็นพนักงานต้อนรับในโรงแรมและด้วยรูปร่างหน้าตาที่ สวย เอ็กซ์ เซ็กซี่ และที่สำคัญเธอเป็นงาน ตามใจเขาบำเรอให้เขาทุกอย่าง จึงทำให้เขาเรียกเธอมาหาบ่อย ๆ ใครจะว่าเขาเป็นสมภารกินไก่วัด แล้วยังไงล่ะก็ในเมื่อเธอเสนอมาเสียขนาดนั้นเขาก็แค่สนองเท่านั้นเอง

ผู้หญิงทุกคนที่เขามีความสัมพันธ์ด้วยต้องยอมรับกฎของการไม่ผูกมัดเขาไว้กับตัวเธอ ถึงจะอยู่ร่วมกันกับเขาได้ เพราะเซ็กซ์ที่เกิดขึ้นนั้นก็เกิดจากความยินยอมพร้อมใจกันทั้งสองฝ่าย และต่างคนต่างก็สนุกกับมัน แล้วเขาก็ตอบแทนเป็นเงินก้อนโตให้กับเหล่าคู่ขาได้ใช้สอยอย่างสุขสบาย

แต่ตอนนี้เขาคงต้องคิดใหม่เสียแล้วเพราะลูกศรเริ่มจะอยู่ไม่เป็นแล้ว ในเมื่อไม่เป็นไปตามที่ตกลงกันก็คงอยู่ด้วยกันได้ยาก

ติ๊ง! ติ๊ง!

            ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมา มือหนาเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูรายงานจากแทนคุณซึ่งเป็นเลขาส่วนตัวของเขาและควบตำแหน่งทนายประจำตัวเขาไปด้วย

            ริมฝีปากหนายกยิ้มกับประวัติส่วนตัวของผู้หญิงที่กล้าเมินเขาถึงสองครั้งสองครา จะว่าเขาบ้าก็ได้แต่คนที่เพียบพร้อมทุกอย่าง อย่าง อชิระ เรืองโชติไพศาล กลับถูกผู้หญิงธรรมดา ๆ คนหนึ่งเมินถึงสองครั้ง มันทำให้เลือดในความอยากเอาชนะของเขาพุงทะยานขึ้นสูง

            “หึ ฉันจะทำให้เธอมาสยบให้ฉันให้ได้ ปณิตา”

            ดวงตาคมไล่อ่านประวัติส่วนตัวของเธอคร่าว ๆ ฐานะทางบ้านก็ไม่ธรรมดา แต่อย่างว่าเป็นถึงญาติไอ้คิน เพื่อนรักของเขาก็ต้องมีฐานะและหน้าตาทางสังคมระดับหนึ่งอยู่แล้ว แต่แล้วเขาต้องแปลกใจที่จริง ๆ แล้ว พ่อของเธอไม่ใช่น้องชายแท้ ๆ ของแม่ไอ้คินเพื่อนรักของเขา แต่กลับเป็นแค่น้องบุญธรรม และธุรกิจบริษัทโฆษณาของที่บ้านเธอก็กำลังไปได้ด้วยดี แต่น่าแปลกทายาทกลับไปเปิดคาเฟ่เล็ก ๆ ที่ต่างจังหวัดแทนที่จะช่วยกันบริหารงานของที่บ้าน เธอก็คงเป็นลูกคุณหนูเอาแต่ใจสินะ

            “น่าสนุกดี คืนนี้ก็ปล่อยให้รอโทรศัพท์ฉันไปก่อนแล้วกัน” ชายหนุ่มพึมพำกับตัวเองแล้วเอนศีรษะไปพิงกับขอบอ่างจากุซซี่อย่างผ่อนคลาย เพื่อให้น้ำวนในอ่างได้ช่วยผ่อนคลายความเหนื่อยล้าของร่างกายจากการทำงานและศึกสวาทที่เพิ่งผ่านมาเมื่อสักครู่นี้