Novels by เฝ้าฝัน

“ไม่เลยค่ะ แล้วพี่พอร์ชล่ะคะเหนื่อยไหม” น้ำเสียงหวานเอ่ยถามผู้เป็นสามี พลางรับเสื้อสูทของเขามาถือไว้เอง “แค่ได้เห็นหน้าปริมกับลูก พี่ก็หายเหนื่อยแล้วครับ” ชายหนุ่มกล่าวพร้อมกับเดินไปนั่งยังเก้าอี้หัวโต๊ะใกล้ ๆ กับเด็กน้อยปันปันที่นั่งเคี้ยวข้าวจนแก้มตุ่ย บนโต๊ะอาหารมีเสียงหัวเราะพูดคุยกัน ทั้งหยอกล้อกันไปมาของสามคนพ่อแม่ลูก ซึ่งในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้าครอบครัวของเขาและเธอก็จะใหญ่ขึ้นแล้ว “ป้อป้อ อมข้าว” เด็กน้อยปันปันรีบฟ้องแม่ทันทีที่เห็นคุณพ่อของเขานั่งเฉย ๆ “คุณพ่อไม่ได้อมข้าวนะคะ แต่คุณพ่ออิ่มแล้วค่ะ” ปณิตาเอ่ยอธิบายกับลูกสาวด้วยรอยยิ้มสดใส อชิระนั่งมองผู้หญิงที่เขารักมากที่สุดทั้งสองคนด้วยสายตาที่เปี่ยมล้นไปด้วยความสุข จากผู้ชายเสเพลไม่เคยคิดจะมีครอบครัวไม่เคยอยากมีลูก จนได้มารู้จักกับผู้หญิงที่ชื่อปณิตา เพียงเพราะความต้องการเอาชนะของเขาทำให้เราได้ใกล้ชิดกัน แต่สุดท้ายเขาก็แพ้ให้เธออย่างราบคาบ แพ้ในความดีของเธอ แพ้ในความอ่อนหวานของเธอ “ป้ออุ้ม ป้ออุ้ม” เมื่อทานข้าวอิ่มเด็กน้อยก็ชูมือเพื่ออ้อนผู้เป

เมื่ออชิระบรรจงสวมแหวนที่นิ้วเรียวเรียบร้อย ทั้งสองก็โผเข้ากอดกัน เมื่อผละร่างกายออกจากกันมือหนาก็ประคองใบหน้าสวยขึ้นมาใช้นิ้วโป้งทั้งสองข้างเช็ดคราบน้ำตาให้อย่างแผ่วเบาแล้วค่อย ๆ ประกบริมฝีปากมอบจูบดูดดื่มสุดหวานล้ำให้แก่กัน ทั้งสองผลัดกันสอดแทรกแลกลิ้นกันไปมาอย่างไม่มีใครยอมใคร แต่ก่อนที่อะไรต่อมิอะไรจะเลยเถิดไปมากกว่านี้ไฟในห้องก็สว่างพรึบขึ้นมาเผยให้เห็นบุคคลที่อยู่ในห้องนี้มีทั้งคุณพ่อคุณแม่ของเธอและเขา พี่ป้อง พี่คิน พราวฟ้า พี่ติณ พี่ธีร์ และเพลงขวัญเพื่อนรักของเธอ ขาดก็แต่ยัยเค้กน้องสาวของพี่คินซึ่งไปเรียนต่อต่างประเทศอีก 2 ปีถึงจะกลับมา ทุกคนเข้ามาแสดงความยินดีกับเขาและเธอ ปณิตาไม่เคยคิดว่าเธอจะถูกขอแต่งงาน ตั้งแต่ตั้งท้องเพียงแค่มีครอบครัวที่อบอุ่นหญิงสาวก็ไม่เคยเรียกร้องอะไรจากเขาเลย แต่ภาพจำในวันนี้มันดีต่อใจของเธอมาก ๆ ไม่น่าเชื่อว่าผู้ชายที่ปากร้าย เอาแต่ใจตัวเองอย่างอชิระจะโรแมนติกได้มากขนาดนี้ “ทุกคนมาได้ยังไงคะ” ปณิตาเอ่ยถามทุกคนด้วยสีหน้ามึนงงผสมปนเปไปกับความตื้นตัน “ถามว่าที่เจ้าบ่าวของลูกเถอะ เป็นคนวางแผน

“จริง ๆ แล้วพี่ไม่ได้ชอบทะเลหรอกนะ เวลาที่มองไปแล้วหาจุดสิ้นสุดไม่เจอ มันทำให้พี่รู้สึกเหงาและโดดเดี่ยว พี่ชอบอยู่ใกล้ป่าใกล้ภูเขา ฟังเสียงนกร้องยามเช้ามันสดใสดีนะ ตอนเรียนจบใหม่ ๆ พี่เคยขอพ่อไปสร้างรีสอร์ตที่เขาใหญ่ แต่พ่อไม่ยอมเพราะท่านต้องการให้ลูกชายเพียงคนเ ดียวบริหารโรงแรมของตระกูลต่อจากท่าน ด้วยความเป็นวัยรุ่นก็เลยไม่ได้จริงจังกับความฝันตัวเองมากนัก เลยทำตามความต้องการของครอบครัวไป” อชิระเอ่ยเล่าเรื่องราวความฝันของตัวเองไปเรื่อย ๆ สายตาทอดมองท้องทะเลที่ไกลสุดลูกหูลูกตาที่วันนี้มันไม่ได้โดดเดี่ยวเหมือนเมื่อก่อนแล้ว เพราะมือคนที่เขารักมานั่งอยู่เคียงข้างกัน มือข้างหนึ่งถือแก้วไวน์แล้วจิบมันไปเรื่อย ๆ ส่วนมืออีกข้างก็โอบกอดหญิงสาวอันเป็นที่รักให้เอนซบศีรษะมาบนไหล่แกร่ง “พี่ชื่นชมในตัวปริมนะครับที่สามารถทำอะไรตามความฝันได้ขนาดนี้ ตอนพี่อายุเท่าปริมแค่จะมาทำงานให้ตรงเวลายังยากเลย” เขาเล่าเรื่องราวของตัวเองไปเรื่อย ๆ พร้อมกับชื่นชมคนตัวเล็กข้างกายจากใจจริง “แต่ตอนนี้พี่พอร์ชเป็นผู้บริหารที่เก่งมากนะคะ ทุกอย่างกำลังไปได้สวยเลย” หญิงสาวพูดความจริงเพราะโรงแรมของเ

“ปริมทำไมกินเยอะขนาดนี้ รู้ไหมว่ามันไม่ดีต่อสุขภาพ ของพวกนี้มันไม่มีประโยชน์” เขาเอ่ยเตือนไปด้วยความเป็นห่วงแต่คนท้องขี้น้อยใจกลับเบะปากทำท่าจะร้องไห้เพราะถูกตำหนิ “ก็มันอร่อยนี่คะ ฮึก ทำไมต้องดุปริมด้วย ฮึก พี่พอร์ชเบื่อปริมแล้วใช่ไหม เพราะปริมอ้วนขึ้นใช่ไหม พี่พอร์ชถึงไม่รักปริมเหมือนเดิม” ความน้อยใจถาโถมเข้ามาจนปณิตาร้องไห้โฮออกมาเสียงดังลั่นอย่างลืมอาย ทำให้ป้าดาที่ซักผ้าอยู่ข้างบ้านต้องวิ่งเข้ามาดูด้วยความตกใจ “ไม่ใช่นะครับ ไปกันใหญ่แล้วปริม พี่แค่เป็นห่วง ไม่อยากให้กินพวกของย่อยยาก ๆ แล้วของพวกนี้มันก็น้ำตาลเยอะด้วย อะ ๆ พี่ไม่ห้ามแล้วครับ ไปหาหมอไปดูเจ้าตัวเล็กกันนะครับ” ร่างสูงโอบกอดปลอบประโลม พลางประคองร่างเล็กเดินไปยังลานจอดรถหน้าบ้านอย่างเอาอกเอาใจ@โรงพยาบาล “ตื่นเต้นไหมคะคุณพ่อคุณแม่ นี่คือเอกสารยืนยันเพศของเจ้าตัวเล็กนะคะ” คุณหมอเอ่ยด้วยน้ำเสียงใจดีพร้อมกับส่งซองเอกสารมาให้คุณพ่อคุณแม่มือใหม่ได้เปิดดูเอง อชิระรับเอกสารมาแล้วค่อย ๆ เปิดดูด้วยมือที่สั่นเทา เขาตื่นเต้นมากจนไม่อาจควบคุมตัวเองได้ ส่วนปณิตาก็มองเอกสารที่กำลังจะเค

ก๊อก ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูดังขึ้น ทำให้ปณิตารีบผละตัวออกจากร่างหนา แต่มีหรือที่แรงของเธอจะสู้แรงของผู้ชายได้ อชิระดึงให้เธอนั่งอยู่บนขอบเตียงคนไข้โดยมีเขาสวมกอดเธออยู่ทางด้านหลัง “อยู่เฉย ๆ อย่าดิ้นนะครับ เข้ามา” เมื่อกระซิบสั่งหญิงสาวแล้ว อชิระก็เอ่ยอนุญาตคนที่เคาะประตูอยู่หน้าห้อง ปณิตาไม่อยากจะขัดขืนให้เหนื่อยเปล่า จึงนั่งอยู่เฉย ๆ ปล่อยให้เขากอดแบบนั้นจนกว่าจะพอใจ คมบอดี้การ์ดของอชิระเดินถือถุงของกินพวงใหญ่เข้ามาอย่างพะรุงพะรัง “พี่พอร์ช ปล่อยปริมก่อนนะคะ เดี๋ยวปริมไปช่วยคุณคมจัดของก่อน” “ไม่ต้องครับ ปล่อยคมจัดการไปปริมนั่งเฉย ๆ ให้พี่กอดก็พอ” คนเอาแต่ใจก็ยังคงกอดรั้งเธอไว้แน่น โดยไม่สนใจสักนิดว่าห้องนี้ไม่ได้อยู่กันเพียงลำพัง ปณิตาทำได้เพียงก้มหน้างุดปล่อยให้เขากอดเธอไว้แบบนั้น จนคมจัดอาหารเรียงบนโต๊ะเรียบร้อยกลิ่นอาหารหอมฉุยก็โชยฟุ้งไปทั่วห้อง “เอื๊อก!” เสียงกลืนน้ำลายด้วยความหิวโหยดังจนร่างแกร่งที่โอบกอดเธอเอาไว้ได้ยินชัด เขายกยิ้มอย่างนึกเอ็นดู “หิวแล้วใช่ไหม ไปกินข้าวสิครับ พี่ส

“ไม่ได้ค่ะ...ท่านี้ไม่ได้” มื อบางผลักร่างหนาให้นั่งไปบนฝาชักโครกที่ถูกปิดเอาไว้อชิระงุนงงกับการกระทำของหญิงสาวยิ่งนัก ผู้หญิงที่เรียบร้อย ขี้อาย เพียงแค่โดนเขาหอมแก้มใบหน้าก็แดงก่ำแล้ว แต่ตอนนี้เธอกำลังขึ้นคร่อมเขาแล้วหย่อนสะโพกลงเพื่อให้โพรงรักอ่อนนุ่มกลืนกินท่อนเอ็นใหญ่ของเขาเข้าไปทีละนิดตอนนี้คนที่ตื่นเต้นจนแทบเสียอาการกลับเป็นคนที่มากประสบการณ์ที่รู้สึกว่าแม่กระต่ายน้อยของเขาได้กลายร่างเป็นแม่เสือสาวที่พร้อมจะขย้ำเหยื่ออย่างเขาแล้ว“ซี้ด อ่า เก่งจังที่รัก” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยชมหญิงสาวที่ตอนนี้เริ่มขยับตัวขึ้นลงเบา ๆ แล้ว“อ๊ะ คุณพอร์ช ปริมเสียว” ปณิตาตอนนี้ช่างร้อนแรงจนอชิระแทบตั้งรับไม่ทัน“เรียกพี่นะครับ เมียตัวน้อยของพี่” เมื่อได้ยินสรรพนามหยอกเย้าใบหน้าหวานที่บัดนี้เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ นอกจากจะแดงซ่านด้วยความเสียดเสียวแล้ว ยังร้อนผ่าวด้วยความเขินอายเพิ่มเข้าไปอีก“ค่ะ อ๊ะ พี่พอร์ช ปริมเสียวจังค่ะ” เสียงหวานครางกระเซ่าอย่างลืมอาย ลืมสิ้นว่าตอนนี้พวกเขาอยู่ที่โรงพยาบาลกันความจุกแน่นที่ไม่ได้สร้างความอึดอัด แต่กลับเพิ่มความเสียวให้เพิ่มมากขึ้นเป็นเท่าทวีคูณ ร่างเล็กจึงเร่งขยับโ

ธามนิธีเริ่มขยับตัวเล็กน้อยเตรียมจะลุกขึ้นไปยืนใกล้ ๆ หญิงสาว เพราะกลัวว่าเธอจะเสียใจจนคิดสั้นไป อย่างน้อยถ้ามีอะไรฉุกเฉินเขาจะได้ช่วยดึงสติเธอได้ทันเวลา แต่ร่างสูงก็ต้องชะงักไปกับคำพูดของหญิงสาวที่ตะโกนผ่านสายลมที่พัดโชยมา “แต่ไม่เป็นไรนะคะพ่อ ถึงเวลาที่พ่อต้องพักบ้างแล้ว ต่อจากนี้ไปน้ำหอมจะดูแลแม่กับน้องเอง พ่อไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ ขอแค่พ่อเป็นกำลังใจให้ลูกคนนี้ด้วยนะคะ” หญิงสาวเช็ดคราบน้ำตาบนใบหน้าขาวสะอาดจนเกลี้ยงเกลา แล้วหมุนตัวเดินก้มหน้าก้มตาผ่านชายหนุ่มไปโดยไม่คิดจะมองว่าคนที่อยู่บริเวณนั้นเป็นคนที่เธออาจจะรู้จัก ธามนิธีมองตามร่างเล็กไปด้วยแววตาแห่งความเห็นใจแต่ก็มีความประทับใจแทรกซึมเข้ามาด้วยเพราะแม้เธอจะเสียใจมากแค่ไหนแต่เธอกลับห่วงแม่และน้องสาวมากกว่าตัวเองเสียอีกเขาไม่กล้าเข้าไปในงานศพเพียงลำพังเพราะรู้สึกทำตัวไม่ถูกที่ต้องอยู่ต่อหน้าคนที่เขาแอบรู้สึกดีด้วย ชายหนุ่มมาจอดรถคอยดูลลิตาที่ข้างศาลาตั้งแต่ 5 โมงเย็นของทุกวัน และขับรถตามไปส่งหญิงสาวจนถึงบ้านตลอดงานสวดพระอภิธรรมของอาเกริกทุกวัน ซึ่งงานสวดก็มีทั้งหมด 5 คืนจนวันสุดท้ายวันเผาครอบครัวของเขามาร

หัวสมองของลลิตาเหมือนหยุดทำงานไปชั่วขณะ หูทั้งสองข้างอื้ออึงไปหมด หญิงสาวปล่อยโฮด้วยความปลื้มปริ่มใจจนลืมรักษาภาพลักษณ์ไปเลย ธามนิธีลุกขึ้นมาคว้าร่างเล็กเข้าไปโอบกอดด้วยความทะนุถนอม “น้ำหอมรักคุณธีร์นะคะ” “ผมก็รักคุณครับน้ำหอม” ผู้คนที่ยืนรายล้อมอยู่ตรงนั้นต่างส่งเสียงเฮลั่นด้วยความดีใจไปกับคนทั้งคู่ บางคนก็ยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายคลิปความโรแมนติกนี้เอาไว้ ใครจะไปคิดว่าจากแก้บนอยู่ดี ๆ กลับเป็นตัวเองถูกเซอร์ไพรส์ขอแต่งงานไปเสียได้ เมื่อหญิงสาวตั้งสติได้แล้วก็หันไปกอดเพื่อนรักทั้งสองคนที่อยู่กับเธอแทบจะทุกช่วงเวลา ในยามเศร้าโศกที่เธอต้องเสียพ่อไปเหล่าเพื่อน ๆ ก็เป็นกำลังใจให้กับเธอเสมอ เมื่อเรียนจบพวกเขาก็ร่วมฉลองความสำเร็จไปด้วยกัน มาวันนี้ที่เธอกำลังจะมีครอบครัวเป็นฝั่งเป็นฝาก็มีการ์ตูนกับไม้ตรีมาร่วมเป็นสักขีพยานด้วย เมื่อเห็นลลิตากอดกับไม้ตรีนานจนเกินไป ธามนิธีก็อดไม่ได้ที่จะรีบดึงว่าที่เจ้าสาวของเขากลับมาด้วยอารมณ์หึงหวง “น้ำหอมอย่าเข้าใกล้ผู้ชายอื่นแบบนี้สิ ผมไม่ชอบ” ลลิตาและเพื่อน ๆ ขำกันลั่นที

“น้ำหอมมีเรื่องจะขอร้องคุณธีร์อีกเรื่องหนึ่งค่ะ” น้ำเสียงออดอ้อนมาพร้อมกับการหายโกรธเขาเร็วจนผิดปกติ ทำเอาธามนิธีรู้สึกหวั่นใจว่าแฟนสาวของเขากำลังคิดอะไรแผลง ๆ อีกหรือเปล่า“อะไรเหรอครับ” ธามนิธีพยายามทำใจดีสู้เสือเอ่ยถามไปด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทั้งที่ในใจของเขานั้นลุ้นยิ่งกว่าราคาหุ้นในแต่ละวันเสียอีก“เอ่อ คือก่อนน้ำหอมจะไปพบแม่คุณธีร์ น้ำหอมได้บนกับศาลตายายไว้ว่าถ้าทุกอย่างผ่านไปด้วยดีจะให้คุณธีร์ไปร้องเพลงแก้บนที่ศาลค่ะ” ลลิตาผละร่างกายออกแล้วหันมาเผชิญหน้ากับชายหนุ่ม พร้อมกับบอกในสิ่งที่เขาต้องช่วยเธอ“ไม่มีทางนะ ไม่เอานะน้ำหอม ทำไมต้องเป็นผมอะ” ธามนิธีที่เป็นถึงนักธุรกิจหนุ่มไฟแรง มาดเจ้านายแสนเนี้ยบในสายตาเหล่าลูกน้อง กำลังจะไปนั่งร้องเพลงแก้บนแค่คิดเขาก็หดหู่ใจเสียแล้ว“แต่คุณธีร์ต้องทำค่ะ เพื่อความรักของเรา และอีกอย่างคุณธีร์จะไม่โดดเดี่ยวนะคะเพราะน้ำหอมก็จะไปแก้บนเป็นเพื่อนด้วย” หญิงสาวกอดอกเชิดหน้าขึ้นอย่างมั่นอกมั่นใจ ตอนแรกก็เหมือนจะมาขอร้องแต่ตอนนี้เธอกำลังบังคับเขาชัด ๆ“จะ...จริงนะครับน้ำหอม” ชายหนุ่มพ่นลมหายใจอย่างหนักใจ เอาวะอย่างน้อย ๆ ก็ไม่ได้โดดเดี่ยวเพราะมีแฟนสาวไ

“ขอบคุณมากนะครับคุณแม่” ธามนิธีรู้สึกซึ้งใจกับคำพูดของผู้เป็นแม่เป็นอย่างมาก เพราะแม่อยากให้เขาเป็นฝั่งเป็นฝาจึงพยายามมองหาคนที่คิดว่าเหมาะสมมาให้เขาได้ดูตัวตลอด แต่ก็ไม่เคยมีครั้งไหนที่คุณหญิงสุพรรษาจะบังคับฝืนใจลูกชายตัวเอง “อาทิตย์หน้าหลังจากคุณพ่อกลับจากต่างประเทศ เราจะเข้าไปสู่ขอหนูน้ำหอมกับคุณนวลจันทร์นะคะ” “เอ่อ...มันไม่เร็วไปเหรอคะ คือน้ำหอมกับคุณธีร์เพิ่งคบกันนะคะ อยากศึกษากันไปอีกสักพักค่ะ” ลลิตาเอ่ยไปตามความจริง แต่แทนที่ธามนิธีจะเคืองเธอเหมือนอย่างทุกครั้งที่เธอชอบปฏิเสธเขา กลับได้รับเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์กลับมาแทน “ไม่เร็วหรอกจ้ะ แม่อยากเลี้ยงหลานใจจะขาดอยู่แล้วใช่ไหมคะคุณนวลจันทร์” สองแม่รวมทีมกันขนาดนี้แล้วลลิตาจะเอาอะไรไปสู้ได้ล่ะ “คุณธีร์พูดอะไรหน่อยสิคะ” ลลิตารีบขอความช่วยเหลือจากคนข้างกายที่คำตอบที่ได้กลับมา ยิ่งทำให้หญิงสาวอยากจะข่วนหน้าผู้ชายคนนี้จริง ๆ “คุณแน่ใจนะน้ำหอมว่าคุณยังไม่ท้อง” ธามนิธีกระซิบเบา ๆ ซึ่งก็ทำเอาหญิงสาวงงหนักเข้าไปอีกไม่เข้าใจในสิ่งที่เขาพูด เธอจะไปท้องได้อย่างไรกัน “ก็คุณธ

“สวัสดีค่ะคุณป้า” ลลิตาประนมมือไหว้อย่างนอบน้อม พยายามผ่อนคลายและเป็นตัวของตัวเองให้มากที่สุด “จ้ะ นั่งก่อนสิ” คุณหญิงสุพรรษาหันมาเชื้อเชิญให้แฟนสาวของลูกชายนั่งลงยังเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกับเธอ ซึ่งห้องอาหารแห่งนี้ไม่ได้กว้างขวางมากนักมีเพียงแค่โต๊ะใหญ่ทรงกลมตั้งอยู่กลางห้อง และมีเก้าอี้ที่สามารถรองรับแขกที่มาใช้บริการได้ถึงสิบคน แต่ทั้งห้องกลับดูใหญ่เกินไป สำหรับคนสองคน ลลิตาเลื่อนเก้าอี้นั่งลงยังฝั่งตรงกันข้ามกับคุณหญิงสุพรรษา มือเล็กเย็นเฉียบด้วยความตื่นเต้น สถานการณ์ตอนนี้มันทั้งกดดันและอึดอัดจนหญิงสาวแทบหายใจไม่ออก “สั่งอาหารกันก่อนดีไหม” คุณหญิงสุพรรษาเอ่ยถามลลิตาทั้งที่ตัวของเธอนั้นก็เปิดสมุดเมนูดูไปพลาง ๆ ด้วยท่าทีสบาย ๆ “เอ่อ คุณป้าสั่งเลยค่ะ น้ำหอมกินได้ทุกอย่าง” คำตอบของลลิตาทำเอาคุณหญิงสุพรรษาแอบอมยิ้มบาง ๆ แล้วจัดการสั่งอาหารไปสองสามอย่าง “คบกับตาธีร์มานานหรือยัง” คำถามแรกคุณหญิงสุพรรษาก็พุ่งประเด็นเข้าเรื่องทันทีโดยไม่มีการอ้อมค้อมใด ๆ “เพิ่งคบกันได้สักพักค่ะ” ลลิตาเอ่ยตอบไปตามความจริง ดวงตา

ช่วงบ่ายของวันลลิตาได้ยินเสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ของเธอดังขึ้นมา หญิงสาวรีบกดเบาเสียงเพราะไม่อยากรบกวนเวลาพักผ่อนของแฟนหนุ่มที่กำลังนอนหลับพริ้มอย่างน่าเอ็นดู คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันด้วยความสงสัยเพราะเบอร์ที่โทรเข้ามานั้นเป็นเบอร์แปลกที่หญิงสาวไม่คุ้นตา เมื่อทนความอยากรู้อยากเห็นไม่ไหวปลายนิ้วเรียวจึงกดรับสายนั้นทันที “สวัสดีค่ะคุณลลิตา คุณมีพัสดุตกค้างซึ่งเราคาดว่าน่าจะเป็นสิ่งผิดกฎหมาย.......” ลลิตาถอนหายใจเฮือกยาวเบื่อพวกคอลเซนเตอร์พวกนี้จริง ๆ หญิงสาวขี้เกียจตอบโต้จึงกดวางสายไปทันที “เสียเวลานอนชะมัด” หญิงสาวบ่นพึมพำกับตัวเองแล้วหันกลับไปวางโทรศัพท์ไว้ที่โต๊ะหัวเตียงตามเดิม เมื่อจะทิ้งตัวลงนอนอีกครั้งโทรศัพท์มือถือของเธอก็ส่งเสียงร้องขึ้นมาอีกครั้งแต่ครั้งนี้ไม่ใช่เบอร์เดิม เพราะเบอร์นั้นเธอจัดการบล็อกไปเรียบร้อยแล้ว “หน็อย เปลี่ยนเบอร์โทรมาอีกเหรอคนยิ่งง่วง ๆ อยู่ เดี๋ยวจะด่าให้ลืมทางกลับบ้านเลยดีไหม” ลลิตากดรับสายด้วยอารมณ์ขุ่นมัวจัด เพราะเธอกำลังถูกรบกวนเวลาพักผ่อน หญิงสาวจึงเดินออกไปคุยกับปลายสายที่คาดเดาว่าต้องเป็นมิจฉ

พราวฟ้าหวังเป็นอย่างยิ่งว่าวิญญาณของพี่สาวของเธอจะรับรู้ได้ว่าน้องสาวคนนี้ได้ทวงความยุติธรรมมาให้กับพี่สาวที่เธอรักสุดหัวใจได้สำเร็จแล้ว 4 เดือนผ่านไปห้องคลอด วันนี้เป็นวันที่คุณหมอนัดผ่าคลอดท้องของพราวฟ้า เหตุที่ต้องผ่าคลอดเพราะในท้องของเธอไม่ได้มีเพียงแค่หนึ่งชีวิตแต่เป็นสองชีวิตที่กำลังจะลืมตาขึ้นมาดูโลกใบใหญ่ ภาคินเดินกระวนกระวายอยู่หน้าห้องจนคุณพ่อคุณแม่ของเขาที่มาเฝ้ารอต้อนรับหลานชายของตระกูลต้องเวียนหัว “คิน นั่งก่อนเถอะลูก เดี๋ยวน้องก็ออกมา” เพราะการทำคลอดเด็กแฝดต้องใช้บุคลากรเยอะคุณหมอจึงไม่ได้อนุญาตให้คุณพ่อเข้าไปด้วย คุณพ่อมือใหม่จึงเดินพล่านด้วยความเป็นห่วงทั้งแม่และลูกที่อยู่ในห้องผ่าตัดคลอด2 ชั่วโมงผ่านไป คุณหมอที่ผ่าตัดทำคลอดก็เดินออกมาด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม “คุณหมอครับเมียกับลูกผมเป็นยังไงบ้างครับ” “ปลอดภัยทั้งคุณแม่และลูก ๆ ครับ เดี๋ยวเชิญญาติไปรอที่ห้องพักคนไข้ได้เลยนะครับ” เมื่อทุกคนมารวมตัวกันอยู่ที่ห้องพักของพราวฟ้าที่เป็นห้องพิเศษขนาดใหญ่ที่ดีที่สุดของโรงพยาบาล ต่างก็ตื่นเต้นที่อีกไ

ช่วงเวลาของการพูดคุยทักทายแขกภาคินก็พาพราวฟ้าไปแนะนำให้รู้จักกับบรรดาเพื่อน ๆ ของเขามี ติณ ธีร์ และพอร์ช ซึ่งวันนี้รวมตัวกันแต่งตัวหล่อจนสาว ๆ ในงานมองกันจนคอแทบเคล็ด “ขอโทษค่ะพี่คิน ที่ร้านมีปัญหาปริมเลยมาช้าเลย” เสียงกระหืดกระหอบเพราะเหนื่อยจากการวิ่งมาจากลานจอดรถของหญิงสาวร่างเล็กใบหน้าสวยตามแบบฉบับสาวเหนือเรียกความสนใจจากเจ้าบ่าวเจ้าสาวและเพื่อน ๆ ของเขาให้หันไปมอง “ไม่เป็นไรปริม พราวครับนี่ปริมญาติทางฝั่งคุณแม่พี่ครับน่าจะรุ่นเดียวกับพราว” ทั้งพราวฟ้าและปริมต่างก็ส่งยิ้มทักทายกัน “ปณิตา!!” เสียงเรียกชื่อจริงของปริมดังออกมาจากปากของชายหนุ่มที่เป็นเพื่อนของเจ้าบ่าวในวันนี้ เรียกความสนใจให้ทุกคนหันไปมอง “คุณพอร์ช!!” คนถูกเรียกเมื่อหันมาตามเสียงที่คุ้นหูก็ต้องตกใจดวงตากลมเบิกกว้าง อยากจะหนีออกจากวงสนทนานี้ไปเร็ว ๆ “ขอตัวไปทักคุณลุงคุณป้าก่อนนะคะพี่คินคุณพราว” เมื่อพูดจบปริมก็รีบเดินไปทางคุณขจรศักดิ์และคุณหญิงเพียงแขทันที “เดี๋ยวก่อนสิปณิตา” พอร์ชทำท่าจะวิ่งตามไป แต่ถูกธีร์รั้งแขนไว้ก่อน “อะไรยังไงครับ

“อื้อ...” คนตัวเล็กเมื่อได้สติก็ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมามองไปรอบ ๆ ห้องที่ไม่คุ้นตา แล้วหันไปเห็นคนที่นั่งกุมมืออยู่ส่งรอยยิ้มอบอุ่นมาให้ “ตื่นแล้วเหรอครับพราว เป็นยังไงบ้าง” ภาพที่เขายืนคุยหน้าระรื่นกับผู้หญิงคนอื่นก่อนที่ทุกอย่างจะดับมืดไปวิ่งเข้ามาเป็นฉาก ทำว่าที่คุณแม่หัวร้อนขึ้นมาทันที “ออกไปเลยนะ ไอ้คนหลายใจ” มือบางสะบัดมือของเขาที่กอบกุมออก สร้างความงุนงงให้กับพ่อเลี้ยงหนุ่มเป็นอย่างมาก “เป็นอะไรไปพราว” “พี่คินมีคนอื่นแล้ว ไม่ต้องมายุ่งกับพราวเลย” “คนอื่นอะไรกันพราว พี่งงไปหมดแล้ว” “ก็แม่สัตวแพทย์นั่นไง คงจะคุยถูกคอกันมากสินะ ถึงขนาดทิ้งพราวให้นอนป่วยอยู่คนเดียว” น้ำตาเม็ดใสค่อย ๆ ไหลลงมาจากดวงตากลม ทำเอาหัวใจแกร่งกระตุกวูบด้วยความรู้สึกผิด “พราวฟังพี่นะครับ พี่กับหมอแป้งร่ำไม่มีอะไรเลย พี่แค่คุยกันเรื่องเจ้าเมฆกับเจ้าหมอก แล้วพี่ก็บอกเขาไปแล้วว่าพราวเป็นเมียพี่ พี่ไม่มีวันนอกใจพราวครับ ส่วนเรื่องที่พี่ทิ้งพราวให้นอนป่วยคนเดียวเรื่องนี้พี่ขอโทษนะครับ พี่ไม่รู้จริง ๆ ว่าพราวไม่สบายนึกว่าแค่

2 สัปดาห์ผ่านไปณ ไร่ชาภาคินหลังจากเดินทางกลับจากกรุงเทพฯ ทั้งภาคินและพราวฟ้าก็ต่างวุ่นวายกับการจัดการงานทั้งในไร่ชาและที่คาเฟ่ของตัวเองกัน เพื่อจะได้จัดเตรียมงานแต่งงานที่จะเกิดขึ้นในอีก 2 สัปดาห์ข้างหน้าตอนแรกพราวฟ้าจะให้จัดในอีก 3 เดือนข้างหน้า เธออยากให้ร้านอาหารของเธอเรียบร้อยเข้าที่เข้าทางเสียก่อน แต่ชายหนุ่มไม่ยอมอยากรีบแต่งเร็ว ๆ เพราะอยากประกาศให้คนทั้งจังหวัดได้รู้ว่าพราวฟ้ามีเจ้าของแล้วพราวฟ้าตื่นนอนขึ้นมาในช่วงสาย ปกติเธอเป็นคนที่ตื่นเช้ามาก แต่เมื่อคืนหญิงสาวรู้สึกไม่ค่อยสบายจึงกินยาแล้วนอนหลับยาวเลยร่างบางพลิกตัวไปด้านข้างก็ไม่เห็นชายหนุ่มที่นอนด้วยกันทุกคืนเสียแล้ว สายป่านนี้เขาคงจะเข้าไปทำงานที่ไร่แล้วละเมื่ออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยเธอก็เดินลงไปที่ชั้นล่าง หวังจะไปหาอะไรกินรองท้องสักหน่อยแล้วค่อยรอกินมื้อเที่ยงพร้อมกับชายหนุ่มทีเดียวเลย“พี่พราว อุ๊ย แม่เลี้ยงคะ” ฟองคำวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาในบ้านพร้อมกับการตะโกนเรียกสรรพนามใหม่ที่ภาคินประกาศให้ทุกคนในไร่เรียกเธอว่า ‘แม่เลี้ยง’ จริง ๆ แล้วพราวฟ้าไม่ถือเลยถ้าทุกคนจะเรียกเธอเหมือนเดิมแต่ภาคินบอกว่าเขาต้องการแบบนี

พองานทุกอย่างผ่านพ้นไปสองหนุ่มสาวก็พากันกลับไปขึ้นรถหรู โดยภาคินบอกว่าจะพาเธอไปพักผ่อนที่ชลบุรีสัก 2 วันก่อนจะบินกลับเชียงรายด้วยกัน“เฮ้ออออ” เสียงถอนหายใจยาวของคนตัวเล็ก เรียกรอยยิ้มเอ็นดูจากคนที่นั่งฝั่งคนขับรถได้ไม่น้อย“เหนื่อยก็นอนพักก่อนก็ได้ครับ เดี๋ยวถึงแล้วพี่ปลุก”“ไม่เหนื่อยหรอกค่ะ แค่เมื่อย ๆ เฉย ๆ”พอมาถึงโรงแรมซึ่งเป็นของพอร์ช หนึ่งในกลุ่มเพื่อนสนิทของชายหนุ่ม เขาก็พาคนตัวเล็กที่เหนื่อยล้ามาทั้งวันไปทานอาหารที่ร้านอาหารตรงดาดฟ้าของโรงแรมบรรยากาศบริเวณดาดฟ้าเงียบสงบไร้ซึ่งผู้คนจนคนตัวเล็กรู้สึกแปลกใจ แต่การตกแต่งที่มีทั้งดอกไม้นานาชนิดประดับประดาอยู่โดยทั่ว แสงไฟ้สีส้มอ่อนทำให้เธอรู้สึกผ่อนคลายจากความเหนื่อยล้าเป็นปลิดทิ้ง ทุกอย่างมันสวยและโรแมนติกมากจนเธอลืมเรื่องที่แปลกใจไปเลย พราวฟ้าเดินไปตรงริมระเบียงทอดสายตามองน้ำทะเลกระทบฝั่งอยู่ไม่ไกลจากโรงแรมเท่าไร“สวยจัง” ริมฝีปากบางยกยิ้ม เธอรู้สึกผ่อนคลายหลังจากที่เหนื่อยมาทั้งวัน นี่สินะที่เขาเรียกว่าธรรมชาติบำบัด“ชอบไหมครับ” มือหนาสอดโอบรอบเอวบางจากทางด้านหลัง คางสากวางเบา ๆ บนหัวไหล่เนียน สองสายตามองไปยังท้องทะเลที่มีแต่

“พราวดีใจค่ะ ที่ได้รู้จักกับครอบครัวที่อบอุ่นแบบนี้” คุณหญิงเพียงแขเมื่อได้ยินดังนั้นก็ดึงลูกสะใภ้เข้ามาโอบกอดด้วยความสงสารเรื่องราวในชีวิตของพราวฟ้าเธอพอจะรู้มาบ้างแล้วจากคำบอกเล่าของลูกชาย คุณหญิงเพียงแขยอมรับตรง ๆ เลยว่าเด็กคนนี้เก่งมากที่ผ่านเรื่องราวเลวร้ายพวกนั้นมาได้ และเมื่อได้คุยกับพราวฟ้ามันทำให้รู้ว่าผู้หญิงคนนี้รักและจริงใจกับลูกชายของเธอจริง ๆ เพียงแขจึงยอมรับและรักเด็กสาวคนนี้โดยไม่มีข้อกังขา“แม่ก็ดีใจที่ได้หนูมาเป็นลูกอีกคนหนึ่งของแม่ เรามาทำกับข้าวกันไหมลูก ถ้าทำไม่เป็นก็นั่งคุยเป็นเพื่อนแม่ก็ได้” เหล่าแม่บ้านที่ช่วยกันทำกับข้าวอยู่ในครัวต่างอมยิ้มให้กับความอบอุ่นของว่าที่คุณแม่สามีกับว่าที่ลูกสะใภ้ที่มีให้ต่อกัน ทุกคนต่างก็รู้ดีว่าคุณหญิงเพียงแขอยากมีหลานตัวเล็กจะแย่ ความฝันของคุณหญิงคงใกล้จะเป็นจริงแล้ว“พราวช่วยทำด้วยดีกว่าค่ะ”“แล้วหนูทานเนื้อไหมลูก”“ทานค่ะคุณแม่”“งั้นทำสเต๊กเนื้อ 3 ที่ สเต๊กปลา 2 ที่ ของแม่กับยัยเค้ก” คุณหญิงแจกแจงเมนูที่จะทำให้ทุกคนในบ้านให้พราวฟ้าฟัง“ได้ค่ะ เดี๋ยวพราวขอทำสเต๊กเนื้อนะคะ พราวกำลังจะเปิดร้านอาหารเลยอยากลองทำให้ทุกคนชิมดูก่อนค่ะ

เสียงรถยนต์แล่นมาจอดที่หน้าบ้าน บ่งบอกว่าผู้เป็นพ่อนั้นกลับมาถึงแล้ว ต้องตาชะเง้อคอมองประตูห้องนั่งเล่นว่าเมื่อไหร่ผู้เป็นพ่อจะเปิดเข้ามาด้วยแววตามีความหวัง “มาแล้วครับ ปะป๊ามีของเล่นมาฝากด้วยนะครับ” เป็นปกติของทุกวันที่ติณณภพมักจะกลับบ้านมาพร้อมของเล่นติดมือ 2 ชิ้นให้กับลูก ๆ คนละอัน “เย่ ๆ ๆ ปะป๊า” ต้องตารีบวิ่งไปให้ผู้เป็นพ่ออุ้มอย่างรวดเร็วด้วยความดีใจ “พี่ติณคะ หนูบอกแล้วไงว่าไม่ต้องซื้อแล้ว แค่นี้เด็ก ๆ ก็เล่นไม่ทันแล้วนะคะ” ญาดาอดไม่ได้ที่จะบ่นสามีของตัวเองเพราะเขาซื้อมาเยอะจนต้องขนไปบริจาคแทบทุกเดือน “ไม่เป็นไรครับ พี่เห็นแล้วมันนึกถึงลูกอดที่จะซื้อมาฝากไม่ได้” ชายหนุ่มที่อุ้มเด็กหญิงตัวอ้วนเดินมาโน้มหอมแก้มญาดากับจุ๊บหน้าผากเตชินท์ที่นั่งกินข้าวอยู่ที่โต๊ะกินข้าวสำหรับเด็กด้วยความคิดถึง “ทำงานเหนื่อยไหมคะ” เป็นคำถามที่ญาดาเอ่ยถามสามีทุกวันที่เขากลับจากทำงาน และเธอก็มักจะได้รับรอยยิ้มอบอุ่นจากสามีหนุ่มเสมอ “ไม่เลยครับ ญาดาล่ะครับเลี้ยงลูกเหนื่อยไหม” “ไม่เลยค่ะ สนุกดีค่ะ” แม้บางครั้งสองแสบจะซนจน

“ญาดาก็รักพี่ติณค่ะ” หญิงสาวเอ่ยขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มเขิน ก้มหน้างุดเพื่อหลบสายตาทรงเสน่ห์ของชายหนุ่มตรงหน้า “ญาดาพี่ดีใจมากเลยนะครับ ฮึก ในที่สุดหนูก็ยอมบอกรักพี่ ฮึก” ติณณภพโผเข้ากอดหญิงสาวด้วยความดีใจ น้ำตาไหลพรากอย่างไม่อาจห้ามได้ หมดซึ่งภาพลักษณ์มาเฟียจอมโหดผู้เย็นชา “คุณพ่อทำไมขี้แยจังคะ” ญาดาอดไม่ได้ที่จะเอ่ยแซวชายหนุ่ม พักหลังมานี้เธอรู้สึกว่าว่าที่คุณพ่อบ่อน้ำตาตื้นมาก ๆ หญิงสาวไม่มีอาการแพ้ท้องเลย เพราะตัวเล็กในท้องไปแผลงฤทธิ์ใส่พ่อของเขาแทนทั้งแพ้ท้อง ทั้งอารมณ์อ่อนไหว ขี้น้อยใจ จนหญิงสาวต้องคอยเอาอกเอาใจไม่ห่าง “แต่งงานกับพี่นะครับเด็กดีของพี่” ชายหนุ่มคุกเข่าด้วยน้ำตาคลอเบ้า ญาดาเองก็ซาบซึ้งจนน้ำตาไหลพรากมันเป็นน้ำตาแห่งความตื้นตันใจ หญิงสาวพยักหน้ารับแล้วยื่นนิ้วไปให้ชายหนุ่มสวมแหวน เหล่าบอดี้การ์ดนับสิบคนใส่สูทและสวมแว่นตาดำเดินเข้ามายังบริเวณที่ทั้งคู่ยืนอยู่ เขตบอดี้การ์ดคนสนิทนำกล่องแหวนเพชรมาให้เจ้านายสวมใส่ให้กับว่าที่นายหญิงของพวกเขา ส่วนคิงและลูกน้องคนอื่น ๆ ก็ถือลูกโป่งสีชมพูอ่อนมา

ณ บ้านวีรพงษ์1 เดือนต่อมา “อ้วก แหวะ โอ๊กกก” เสียงอาเจียนในห้องน้ำแต่เช้าตรู่ปลุกให้คนที่นอนอยู่บนเตียงตื่นขึ้นมาด้วยอาการงัวเงีย ร่างเล็กลุกขึ้นจากที่นอนคว้าชุดคลุมที่อยู่ปลายเตียงมาคลุมร่างกายที่เปลือยเปล่า แล้วย่างเท้าเดินไปยังห้องน้ำ “เป็นอะไรคะพี่ติณ อาเจียนแต่เช้าเลยอาหารเป็นพิษเหรอคะ” ญาดายืนขยี้ตาด้วยความง่วงงุนพลางเอ่ยถามคนที่โก่งคออ้วกในห้องน้ำด้วยความเป็นห่วง “ไม่รู้ครับ อยู่ ๆ ก็เวียนหัวแล้วก็พะอืดพะอม อุแหวะ” ติณณภพหันมาตอบคนตัวเล็กแล้วหันไปโก่งคออาเจียนต่อจนใบหน้าแดงก่ำ “ถ้าพี่เป็นผู้หญิง หนูคงคิดว่าพี่ท้องแน่ ๆ” ญาดาเอ่ยแซวเล่น ๆ แต่ก็ต้องชะงักไปกับคำว่าท้องเพราะนึกได้ว่าเดือนนี้ประจำเดือนของเธอยังไม่มาเลย “หรือหนูท้อง” ติณณภพเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น พอญาดาเดินเข้ามาใกล้ ๆ เขากลับรู้สึกดีขึ้นมาอย่างน่าประหลาดใจ “ไม่น่าใช่นะคะ หนูกินยาคุมทุกวันจะท้องได้ไง” ญาดารีบปฏิเสธทันที แต่อีกใจก็รู้สึกหวาดหวั่นแปลก ๆ “พี่ไม่ได้แอบเปลี่ยนยาใช่ไหมคะ” ดวงตากลมสวยหรี่เล็กอย่างจับผิดเริ่ม

ณ เรือนจำใจกลางกรุงเทพมหานคร “คุณพ่อเป็นยังไงบ้างคะ ลำบากมากไหมคะ ฮึก” เสียงสะอื้นของลูกสาวคนเดียวทำเอาผู้เป็นพ่อรู้สึกผิดไปไม่น้อย ที่หลงละเลิงไปกับอำนาจของเงินตราจึงทำให้คิดว่าจะทำอะไรกับใครก็ได้โดยไม่คำนึงถึงผิดชอบชั่วดี ถ้าก่อนหน้านี้เขารู้จักพอเวลานี้เขาและญาดาก็คงจะมีความสุขมากตามประสาพ่อลูกที่ช่วยกันบริหารกิจการที่สร้างมาด้วยน้ำพักน้ำแรงของตัวเอง “พ่อสบายดีลูก ไม่ต้องห่วงนะ แค่ลูกใช้ชีวิตให้ดีและมีความสุขเท่านี้พ่อก็ดีใจแล้ว” เสียงแหบห้าวของผู้เป็นพ่อเอ่ยปลอบลูกสาวที่เป็นดั่งแก้วตาดวงใจของเขา ดวงตาของคนอายุมากกว่าสั่นระริกเขาอยากกอดลูกสาวอันเป็นที่รักใจแทบขาดแต่ก็ทำได้เพียงแค่มองผ่านกระจกเท่านั้น วีระหันเหสายตาไปมองอดีตคู่อริที่ยืนอยู่ไม่ไกลนัก “ผมขอโทษนะคุณติณณภพที่สร้างความวุ่นวายให้กับธุรกิจของคุณ และขอบคุณนะที่ไม่เอาเรื่องกัน” วีระเอ่ยกับชายหนุ่มรุ่นลูกด้วยน้ำเสียงเป็นมิตร เขารู้สึกผิดจากใจจริงยิ่งเห็นว่าชายหนุ่มคอยดูแลลูกสาวของตัวเองก็ยิ่งรู้สึกผิดยิ่งขึ้นไปอีก “ไม่เป็นไรครับ ผมก็ขอโทษเช่นกันที่เคยทำไม่ดีกับคุณและ

เอวสอบกระแทกกระทั้นเร่งจังหวะให้เร็วขึ้นหญิงสาวทานทนต่อการจู่โจมจุดเสียวทุกจุดพร้อม ๆ กันไม่ไหวกรีดร้องดังลั่นเมื่อเธอไปถึงจุดสุดยอดอีกครั้ง“กรี๊ดดดดด อ๊า ๆ ๆ อ๊ะ” น้ำหวานใสไหลเยิ้มจนเปียกต้นขาของชายหนุ่ม ยิ่งกระตุ้นให้เขาอยากกระแทกเธอให้น้ำหมดตัวมากยิ่งขึ้นติณณภพพลิกตัวไปนอนขนาบข้างแล้วจับญาดาให้ตะแคงหันหน้าไปทางเดียวกับเขาโดยที่จุดกลางกายของทั้งสองไม่หลุดออกจากกัน ญาดาแอ่นสะโพกรับอย่างรู้งานเพื่อรอรับแรงกระแทกกระทั้นจากคนด้านหลังใบหน้าหล่อโน้มไปซุกไซ้ซอกคอขาวสูดดมกลิ่นกายหอมหวานที่เขาเฝ้าคิดถึงมาตลอดหลายสัปดาห์ มือหนาทั้งสองข้างกอบกุมเต้าอวบแล้วบีบขยำอย่างเมามัน เอวสอบส่งแรงกระแทกไม่บันยะบันยังใส่ร่างเล็กให้กระเพื่อมไหวไปตามแรงกระแทกของคนด้านหลังความเสียดเสียวตรงเข้าเล่นงานคนทั้งคู่พร้อม ๆ กัน เปล่งเสียงครางประสานกันอย่างลืมอาย“อะ อ๊า อ๊า พี่ติณ ไม่ไหวแล้วค่ะ”“ซี้ดดดด หนูแน่นมากเลยครับ พร้อมกันนะ”สิ้นเสียงของติณณภพ เอวหนาก็กระแทกกระทั้นเร็วขึ้นและแรงขึ้น ทั้งสองร่างกระตุกเกร็งพร้อม ๆ กันความเสียวซ่านแล่นปราดไปทั่วร่างกาย สองร่างกายปลดปล่อยน้ำรักพร้อมกันจนเอ่อล้นร่องรักที่บวมแ

“อื้อ...อ๊า...พี่ติณขา......” เสียงหวานครางแทบไม่ได้ศัพท์เอาแต่เอ่ยเรียกชื่อของคนตัวโตด้วยน้ำเสียงออดอ้อน “หนูจะทำให้พี่หลงไปถึงไหนครับ” เขาเลื่อนใบหน้ามาจุมพิตที่ริมฝีปากบาง และแก้มนวลด้วยความคิดถึง มือข้างหนึ่งเท้าไปที่ข้างใบหู ส่วนมืออีกข้างที่ว่างอยู่บีบเฟ้นเต้าอวบสวยอย่างมันมือ สลับบีบเฟ้นทั้งซ้ายและขวาอย่างเท่าเทียมกัน จากนั้นติณณภพก็คุกเข่าขึ้นนั่งแล้วปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออก จากนั้นก็ถอดเสื้อเชิ้ตโยนไปยังพื้นห้อง แล้วดึงร่างเล็กให้ลุกขึ้นมานั่งคุกเข่าเช่นกัน สายตาของญาดามองซิกซ์แพ็กที่เด่นชัดด้วยแววตาหยาดเยิ้มเอื้อมมือมาสัมผัสลอนซิกซ์แพ็กด้วยความโหยหา ชายหนุ่มค่อย ๆ ปล่อยชุดเดรสออกจากร่างบอบบางโดยหญิงสาวก็ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี “สวยจัง” ติณณภพอดไม่ได้ที่จะชื่นชมเรือนร่างของหญิงสาวตรงหน้าด้วยความลุ่มหลง ตอนนี้ญาดาเหลือแค่เพียงกางเกงในลายลูกไม้ตัวบางที่ปกปิดส่วนสงวนเอาไว้ มือบางจึงเอื้อมไปปลดเข็มขัดของชายหนุ่มและถอดกางเกงสแล็กของเขาออกไป ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนบนเตียงเพื่อให้หญิงสาวได้ถอดอย่างสะดวก จ