تسجيل الدخولمشاركة
ตอนที่ 7
تاريخ النشر:
2026-04-04 13:33:49“เอาอเมริกาโน่เลมอนไม่หวานแก้วหนึ่งค่ะ” เมื่อความวุ่นวายเล็ก ๆ ผ่านพ้นไป หญิงสาวก็เลือกที่จะไม่สนใจแล้วเดินไปสั่งกาแฟมาดื่มตามที่ตั้งใจไว้แต่แรก
“แกดูนังลูกศรสิ เดี๋ยวนี้มันชักเอาใหญ่แล้วนะ วางอำนาจทำตัวเหมือนเป็นเจ้าของโรงแรมเสียเอง สักวันถ้ามันโดนคุณพอร์ชเขี่ยทิ้งแล้วจะรู้สึก”
ปณิตาที่ได้ยินพนักงานร้านกาแฟซุบซิบกันถึงหญิงสาวที่เธอเดินชนเมื่อสักครู่ แม้จะรู้สึกคุ้นชื่อของบุคคลที่สามที่ถูกเอ่ยถึงแต่หญิงสาวก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก
เมื่อได้กาแฟตามที่ต้องการมาแล้วคนตัวเล็กก็เดินกลับมานั่งรอตรงโซฟารับแขกตัวเดิม แต่รอบนี้เธอเลือกที่จะนั่งมุมด้านในหน่อยเพื่อหามุมสงบให้กับตัวเอง
ตอนนี้ได้แต่ภาวนาให้การเจรจาราบรื่นไปด้วยดี ปณิตาคิดไว้ว่าถ้าได้คุยธุระเรียบร้อยแล้วเธอจะเดินไปสั่งอาหารทะเลที่ริมหาดกินแล้วค่อยเดินทางกลับไปหาพ่อกับแม่ที่กรุงเทพฯ
ชั้น 14 โรงแรม กู๊ดบีช รีสอร์ต แอนด์ สปา
เวลา 13.30 น.
อชิระที่ตอนนี้กำลังนั่งตรวจเอกสารที่แทนคุณเอามาให้เซ็นเป็นแฟ้มสุดท้ายก็เอ่ยขึ้นอย่างอารมณ์ดี
“ผู้หญิงคนนั้นยังรออยู่ไหม”
“รออยู่ครับ พนักงานต้อนรับด้านล่างบอกว่าเธอนั่งอยู่ตรงนั้นไม่ลุกไปไหนเลยครับ มีแค่เดินไปซื้อกาแฟเท่านั้น” ใจจริงแทนคุณอยากจะลงไปรับเธอมานั่งรอที่ห้องรับรองของชั้นนี้ แต่เจ้านายของเขาน่ะสิ สั่งไว้ว่าห้ามทำอะไรนอกเหนือจากที่สั่งเด็ดขาด
“สัก 4 โมงเย็นก็เดินไปบอกเธอแล้วกัน ว่าผมต้องไปธุระให้เธอมาใหม่วันหลัง”
“เอ่อ ไม่พบเธอสักหน่อยเหรอครับ เธอเดินทางมาตั้งไกล และนี่ก็น่าจะยังไม่ได้ทานอะไรด้วยครับ”
“......” ไม่มีคำพูดใดออกจากปากเจ้านายที่เอาแต่ใจ มีเพียงสายตานิ่งเรียบที่จ้องเขม็งมาทางแทนคุณเท่านั้น ทำเอาเขารู้สึกขนหัวลุกแปลก ๆ
“ขอโทษครับ” แทนคุณรีบค้อมศีรษะ แล้วรับเอกสารคืนจากเจ้านายแล้วรีบเดินออกจากห้องทำงานรองประธานบริหารโรงแรมไปทันที
สงสารก็สงสารผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ที่เดินทางไกลเพียงลำพัง แล้วต้องมานั่งรอคนเอาแต่ใจเป็นวัน ๆ แต่ตอนนี้สงสารตัวเองมากกว่าเกิดจี้จุดทำเจ้านายหงุดหงิดขึ้นมาโดนไล่ออกไปลำบากแน่
“หึ อยากอวดดีใส่ฉันดีนัก รอไปก็แล้วกัน” อชิระลุกขึ้นจากโต๊ะทำงานมือหนาคว้ากุญแจรถเดินควงกุญแจอย่างอารมณ์ดีออกจากห้องทำงานมาหยุดยังหน้าโต๊ะของแทนคุณ
“เดี๋ยวผมจะไปข้างนอกแล้วคงไม่เข้ามาแล้วนะ แต่ถ้ามีอะไรด่วนก็โทรมา”
“ครับ” แทนคุณมองตามแผ่นหลังแกร่งของเจ้านายที่เดินผิวปากอย่างอารมณ์ดีไปทางลิฟต์สำหรับผู้บริหาร เขาก็ทำได้เพียงแค่ส่ายหัวเบา ๆ เท่านั้น เขาขอถอนคำพูดได้ไหมที่บอกว่าเจ้านายของเขาจะไม่ทำอะไรรุนแรง เพราะถ้าพ่อเลี้ยงภาคินรู้เรื่องนี้เข้า เจ้านายของเขาคงได้วิ่งหลบกระสุนปืนของพ่อเลี้ยงเป็นแน่
เวลา 16.00 น.
ล็อบบี โรงแรม กู๊ดบีช รีสอร์ต แอนด์สปา
ปณิตาที่นั่งรออยู่ตรงโซฟารับแขกมาเกือบจะหมดวันแล้ว ด้วยความเพลียที่นอนไม่ค่อยหลับสะสมมาหลายวัน และความเหนื่อยล้าจากการเดินทางไกลจึงเผลอผล็อยหลับไปโดยไม่รู้ตัว
“คุณคะ ๆ” เสียงเรียกของพนักงานโรงแรมปลุกหญิงสาวให้ตื่นขึ้นจากภวังค์
“เขาให้ฉันไปพบตรงไหนคะ” ด้วยความตกใจผสมกับความดีใจที่มันถึงเวลาสิ้นสุดการรอคอยเสียที หญิงสาวกระเด้งตัวขึ้นมาเอ่ยถามพนักงานโรงแรมราวกับคนละเมอ
“เอ่อ...คุณอชิระออกไปธุระข้างนอกแล้ววันนี้จะไม่กลับเข้ามาแล้วค่ะ ท่านบอกให้คุณมาใหม่วันหลังค่ะ”
“ห้ะ อะไรกันเขาให้รอ ฉันก็รอ แล้วฉันก็ต้องกลับบ้านมือเปล่าอย่างนั้นเหรอ” ปณิตาได้แต่พึมพำเบา ๆ กับตัวเอง เพราะพนักงานที่มาแจ้งสารให้เธอทราบนั้นเมื่อพูดจบก็เดินกลับไปทำหน้าที่ของตัวเองทันที
ปณิตากระวนกระวายใจเป็นอย่างมาก ยิ่งเธออยากจะให้เรื่องหนี้บ้า ๆ นี้มันจบลงเร็ว ๆ แต่ทุกอย่างเหมือนถูกดึงให้ช้าลงด้วยฝีมือของคนที่ขึ้นชื่อว่าป็นเจ้าหนี้
มือบางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อกดโทรหาแทนคุณอีกครั้ง เขาเป็นความหวังเดียวในตอนนี้ที่จะทำให้เธอได้พบกับเจ้านายของเขาโดยเร็ว
“รับสิ รับเถอะนะ ขอร้อง” หญิงสาวได้แต่ท่องภาวนา อย่างน้อยก็ขอให้ฟ้าได้โปรดเมตตาเธอบ้างก็ยังดี
แทนคุณนั่งจ้องโทรศัพท์ที่มีเสียงแจ้งเตือนคนโทรเข้าอย่างชั่งใจ สุดท้ายเขาก็ขอขัดคำสั่งเจ้านายสักครั้งด้วยการกดรับสายหญิงสาวที่นั่งรอเจ้านายอย่างไร้จุดหมายอยู่ชั้นล่างสุดของโรงแรม
“สวัสดีครับคุณปณิตา” นี่เป็นดั่งเสียงสวรรค์ที่ทำให้ปณิตาดีใจที่สุดในรอบ 3 วันมานี้เลย
(คุณแทนคุณคะ ฉันอยากพบเจ้านายคุณค่ะ)
“เดี๋ยวผมจะไปรอที่ร้าน......นะครับ แล้วค่อยคุยที่นั่นน่าจะสะดวกกว่าครับ”
(ได้ค่ะ ๆ ขอบคุณมากนะคะ)
أحدث فصل
หนี้ร้ายอุบายรัก ตอนที่ 69
“ไม่เลยค่ะ แล้วพี่พอร์ชล่ะคะเหนื่อยไหม” น้ำเสียงหวานเอ่ยถามผู้เป็นสามี พลางรับเสื้อสูทของเขามาถือไว้เอง “แค่ได้เห็นหน้าปริมกับลูก พี่ก็หายเหนื่อยแล้วครับ” ชายหนุ่มกล่าวพร้อมกับเดินไปนั่งยังเก้าอี้หัวโต๊ะใกล้ ๆ กับเด็กน้อยปันปันที่นั่งเคี้ยวข้าวจนแก้มตุ่ย บนโต๊ะอาหารมีเสียงหัวเราะพูดคุยกัน ทั้งหยอกล้อกันไปมาของสามคนพ่อแม่ลูก ซึ่งในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้าครอบครัวของเขาและเธอก็จะใหญ่ขึ้นแล้ว “ป้อป้อ อมข้าว” เด็กน้อยปันปันรีบฟ้องแม่ทันทีที่เห็นคุณพ่อของเขานั่งเฉย ๆ “คุณพ่อไม่ได้อมข้าวนะคะ แต่คุณพ่ออิ่มแล้วค่ะ” ปณิตาเอ่ยอธิบายกับลูกสาวด้วยรอยยิ้มสดใส อชิระนั่งมองผู้หญิงที่เขารักมากที่สุดทั้งสองคนด้วยสายตาที่เปี่ยมล้นไปด้วยความสุข จากผู้ชายเสเพลไม่เคยคิดจะมีครอบครัวไม่เคยอยากมีลูก จนได้มารู้จักกับผู้หญิงที่ชื่อปณิตา เพียงเพราะความต้องการเอาชนะของเขาทำให้เราได้ใกล้ชิดกัน แต่สุดท้ายเขาก็แพ้ให้เธออย่างราบคาบ แพ้ในความดีของเธอ แพ้ในความอ่อนหวานของเธอ “ป้ออุ้ม ป้ออุ้ม” เมื่อทานข้าวอิ่มเด็กน้อยก็ชูมือเพื่ออ้อนผู้เป
หนี้ร้ายอุบายรัก ตอนที่ 68
เมื่ออชิระบรรจงสวมแหวนที่นิ้วเรียวเรียบร้อย ทั้งสองก็โผเข้ากอดกัน เมื่อผละร่างกายออกจากกันมือหนาก็ประคองใบหน้าสวยขึ้นมาใช้นิ้วโป้งทั้งสองข้างเช็ดคราบน้ำตาให้อย่างแผ่วเบาแล้วค่อย ๆ ประกบริมฝีปากมอบจูบดูดดื่มสุดหวานล้ำให้แก่กัน ทั้งสองผลัดกันสอดแทรกแลกลิ้นกันไปมาอย่างไม่มีใครยอมใคร แต่ก่อนที่อะไรต่อมิอะไรจะเลยเถิดไปมากกว่านี้ไฟในห้องก็สว่างพรึบขึ้นมาเผยให้เห็นบุคคลที่อยู่ในห้องนี้มีทั้งคุณพ่อคุณแม่ของเธอและเขา พี่ป้อง พี่คิน พราวฟ้า พี่ติณ พี่ธีร์ และเพลงขวัญเพื่อนรักของเธอ ขาดก็แต่ยัยเค้กน้องสาวของพี่คินซึ่งไปเรียนต่อต่างประเทศอีก 2 ปีถึงจะกลับมา ทุกคนเข้ามาแสดงความยินดีกับเขาและเธอ ปณิตาไม่เคยคิดว่าเธอจะถูกขอแต่งงาน ตั้งแต่ตั้งท้องเพียงแค่มีครอบครัวที่อบอุ่นหญิงสาวก็ไม่เคยเรียกร้องอะไรจากเขาเลย แต่ภาพจำในวันนี้มันดีต่อใจของเธอมาก ๆ ไม่น่าเชื่อว่าผู้ชายที่ปากร้าย เอาแต่ใจตัวเองอย่างอชิระจะโรแมนติกได้มากขนาดนี้ “ทุกคนมาได้ยังไงคะ” ปณิตาเอ่ยถามทุกคนด้วยสีหน้ามึนงงผสมปนเปไปกับความตื้นตัน “ถามว่าที่เจ้าบ่าวของลูกเถอะ เป็นคนวางแผน
หนี้ร้ายอุบายรัก ตอนที่ 67
“จริง ๆ แล้วพี่ไม่ได้ชอบทะเลหรอกนะ เวลาที่มองไปแล้วหาจุดสิ้นสุดไม่เจอ มันทำให้พี่รู้สึกเหงาและโดดเดี่ยว พี่ชอบอยู่ใกล้ป่าใกล้ภูเขา ฟังเสียงนกร้องยามเช้ามันสดใสดีนะ ตอนเรียนจบใหม่ ๆ พี่เคยขอพ่อไปสร้างรีสอร์ตที่เขาใหญ่ แต่พ่อไม่ยอมเพราะท่านต้องการให้ลูกชายเพียงคนเ ดียวบริหารโรงแรมของตระกูลต่อจากท่าน ด้วยความเป็นวัยรุ่นก็เลยไม่ได้จริงจังกับความฝันตัวเองมากนัก เลยทำตามความต้องการของครอบครัวไป” อชิระเอ่ยเล่าเรื่องราวความฝันของตัวเองไปเรื่อย ๆ สายตาทอดมองท้องทะเลที่ไกลสุดลูกหูลูกตาที่วันนี้มันไม่ได้โดดเดี่ยวเหมือนเมื่อก่อนแล้ว เพราะมือคนที่เขารักมานั่งอยู่เคียงข้างกัน มือข้างหนึ่งถือแก้วไวน์แล้วจิบมันไปเรื่อย ๆ ส่วนมืออีกข้างก็โอบกอดหญิงสาวอันเป็นที่รักให้เอนซบศีรษะมาบนไหล่แกร่ง “พี่ชื่นชมในตัวปริมนะครับที่สามารถทำอะไรตามความฝันได้ขนาดนี้ ตอนพี่อายุเท่าปริมแค่จะมาทำงานให้ตรงเวลายังยากเลย” เขาเล่าเรื่องราวของตัวเองไปเรื่อย ๆ พร้อมกับชื่นชมคนตัวเล็กข้างกายจากใจจริง “แต่ตอนนี้พี่พอร์ชเป็นผู้บริหารที่เก่งมากนะคะ ทุกอย่างกำลังไปได้สวยเลย” หญิงสาวพูดความจริงเพราะโรงแรมของเ
หนี้ร้ายอุบายรัก ตอนที่ 66
“ปริมทำไมกินเยอะขนาดนี้ รู้ไหมว่ามันไม่ดีต่อสุขภาพ ของพวกนี้มันไม่มีประโยชน์” เขาเอ่ยเตือนไปด้วยความเป็นห่วงแต่คนท้องขี้น้อยใจกลับเบะปากทำท่าจะร้องไห้เพราะถูกตำหนิ “ก็มันอร่อยนี่คะ ฮึก ทำไมต้องดุปริมด้วย ฮึก พี่พอร์ชเบื่อปริมแล้วใช่ไหม เพราะปริมอ้วนขึ้นใช่ไหม พี่พอร์ชถึงไม่รักปริมเหมือนเดิม” ความน้อยใจถาโถมเข้ามาจนปณิตาร้องไห้โฮออกมาเสียงดังลั่นอย่างลืมอาย ทำให้ป้าดาที่ซักผ้าอยู่ข้างบ้านต้องวิ่งเข้ามาดูด้วยความตกใจ “ไม่ใช่นะครับ ไปกันใหญ่แล้วปริม พี่แค่เป็นห่วง ไม่อยากให้กินพวกของย่อยยาก ๆ แล้วของพวกนี้มันก็น้ำตาลเยอะด้วย อะ ๆ พี่ไม่ห้ามแล้วครับ ไปหาหมอไปดูเจ้าตัวเล็กกันนะครับ” ร่างสูงโอบกอดปลอบประโลม พลางประคองร่างเล็กเดินไปยังลานจอดรถหน้าบ้านอย่างเอาอกเอาใจ@โรงพยาบาล “ตื่นเต้นไหมคะคุณพ่อคุณแม่ นี่คือเอกสารยืนยันเพศของเจ้าตัวเล็กนะคะ” คุณหมอเอ่ยด้วยน้ำเสียงใจดีพร้อมกับส่งซองเอกสารมาให้คุณพ่อคุณแม่มือใหม่ได้เปิดดูเอง อชิระรับเอกสารมาแล้วค่อย ๆ เปิดดูด้วยมือที่สั่นเทา เขาตื่นเต้นมากจนไม่อาจควบคุมตัวเองได้ ส่วนปณิตาก็มองเอกสารที่กำลังจะเค
หนี้ร้ายอุบายรัก ตอนที่ 65
ก๊อก ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูดังขึ้น ทำให้ปณิตารีบผละตัวออกจากร่างหนา แต่มีหรือที่แรงของเธอจะสู้แรงของผู้ชายได้ อชิระดึงให้เธอนั่งอยู่บนขอบเตียงคนไข้โดยมีเขาสวมกอดเธออยู่ทางด้านหลัง “อยู่เฉย ๆ อย่าดิ้นนะครับ เข้ามา” เมื่อกระซิบสั่งหญิงสาวแล้ว อชิระก็เอ่ยอนุญาตคนที่เคาะประตูอยู่หน้าห้อง ปณิตาไม่อยากจะขัดขืนให้เหนื่อยเปล่า จึงนั่งอยู่เฉย ๆ ปล่อยให้เขากอดแบบนั้นจนกว่าจะพอใจ คมบอดี้การ์ดของอชิระเดินถือถุงของกินพวงใหญ่เข้ามาอย่างพะรุงพะรัง “พี่พอร์ช ปล่อยปริมก่อนนะคะ เดี๋ยวปริมไปช่วยคุณคมจัดของก่อน” “ไม่ต้องครับ ปล่อยคมจัดการไปปริมนั่งเฉย ๆ ให้พี่กอดก็พอ” คนเอาแต่ใจก็ยังคงกอดรั้งเธอไว้แน่น โดยไม่สนใจสักนิดว่าห้องนี้ไม่ได้อยู่กันเพียงลำพัง ปณิตาทำได้เพียงก้มหน้างุดปล่อยให้เขากอดเธอไว้แบบนั้น จนคมจัดอาหารเรียงบนโต๊ะเรียบร้อยกลิ่นอาหารหอมฉุยก็โชยฟุ้งไปทั่วห้อง “เอื๊อก!” เสียงกลืนน้ำลายด้วยความหิวโหยดังจนร่างแกร่งที่โอบกอดเธอเอาไว้ได้ยินชัด เขายกยิ้มอย่างนึกเอ็นดู “หิวแล้วใช่ไหม ไปกินข้าวสิครับ พี่ส
หนี้ร้ายอุบายรัก ตอนที่ 64
“ไม่ได้ค่ะ...ท่านี้ไม่ได้” มื อบางผลักร่างหนาให้นั่งไปบนฝาชักโครกที่ถูกปิดเอาไว้อชิระงุนงงกับการกระทำของหญิงสาวยิ่งนัก ผู้หญิงที่เรียบร้อย ขี้อาย เพียงแค่โดนเขาหอมแก้มใบหน้าก็แดงก่ำแล้ว แต่ตอนนี้เธอกำลังขึ้นคร่อมเขาแล้วหย่อนสะโพกลงเพื่อให้โพรงรักอ่อนนุ่มกลืนกินท่อนเอ็นใหญ่ของเขาเข้าไปทีละนิดตอนนี้คนที่ตื่นเต้นจนแทบเสียอาการกลับเป็นคนที่มากประสบการณ์ที่รู้สึกว่าแม่กระต่ายน้อยของเขาได้กลายร่างเป็นแม่เสือสาวที่พร้อมจะขย้ำเหยื่ออย่างเขาแล้ว“ซี้ด อ่า เก่งจังที่รัก” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยชมหญิงสาวที่ตอนนี้เริ่มขยับตัวขึ้นลงเบา ๆ แล้ว“อ๊ะ คุณพอร์ช ปริมเสียว” ปณิตาตอนนี้ช่างร้อนแรงจนอชิระแทบตั้งรับไม่ทัน“เรียกพี่นะครับ เมียตัวน้อยของพี่” เมื่อได้ยินสรรพนามหยอกเย้าใบหน้าหวานที่บัดนี้เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ นอกจากจะแดงซ่านด้วยความเสียดเสียวแล้ว ยังร้อนผ่าวด้วยความเขินอายเพิ่มเข้าไปอีก“ค่ะ อ๊ะ พี่พอร์ช ปริมเสียวจังค่ะ” เสียงหวานครางกระเซ่าอย่างลืมอาย ลืมสิ้นว่าตอนนี้พวกเขาอยู่ที่โรงพยาบาลกันความจุกแน่นที่ไม่ได้สร้างความอึดอัด แต่กลับเพิ่มความเสียวให้เพิ่มมากขึ้นเป็นเท่าทวีคูณ ร่างเล็กจึงเร่งขยับโ
หนี้ร้ายอุบายรัก ตอนที่ 6
เมื่อจัดการทุกอย่างในร้านเรียบร้อยแล้ว หญิงสาวจึงเข้าไปจองตั๋วเครื่องบินออนไลน์ผ่านแอปพลิเคชันหนึ่ง ซึ่งได้ตั๋วที่เร็วที่สุดคือเวลา 04.00 น. ของวันพรุ่งนี้ ซึ่งตอนนี้ก็เป็นเวลาเกือบบ่ายสองโมงแล้วหญิงสาวจึงรีบไปจัดเตรียมเสื้อผ้ากับของใช้ให้เพียงพอสำหรับ 3-4 วัน เธอกะไว้ว่าถ้าเคลียร์ธุระเรียบร้อยแล้ว
หนี้ร้ายอุบายรัก ตอนที่ 5
เช้าวันต่อมา เวลา 09.15 น. ปณิตาเอาแต่นั่งจ้องมือถือของตัวเองอย่างใจจดจ่อ เธอคิด ไม่ตกว่าควรจะเอาอย่างไรดี จะรอต่อไปอย่างไร้จุดหมายหรือจะโทรไปเองเลย “เขาเป็นนักธุรกิจ อาจจะยุ่งอยู่จนลืมเธอไปก็ได้ ลองโทรสักหน่อยดีกว่า เป็นไงเป็นกัน” เมื่อทะเลาะกับตัวเองเรียบร้อยแล้ว
หนี้ร้ายอุบายรัก ตอนที่ 4
“เฮ้อ...โรคจิตชะมัดเลย รับโทรศัพท์ไปทำแบบนั้นไป คนปกติที่ไหนเขาทำกัน” ปณิตานั่งสบถกับตัวเองถึงผู้ชายที่เพิ่งวางสายไป เธอไม่ได้สนใจอยู่แล้วว่าเขาจะทำอะไรอยู่แต่อย่างน้อยถ้าจะรับโทรศัพท์จะไม่หยุดทำสักนิดเหรอหญิงสาวนั่งรอสายจากคนที่บอกว่าจะโทรกลับมาจนตอนนี้เวลาได้ล่วงเลยไปถึงสามชั่วโมงแล้ว แต่ก็ยังไร
หนี้ร้ายอุบายรัก ตอนที่ 3
ปณิตาขับรถกลับไปที่บ้านของเธอในหมู่บ้านจัดสรรขนาดกลางที่อยู่ไม่ห่างจากคาเฟ่ของเธอประมาณ 10 กิโลเมตร เมื่อเข้ามาถึงในบ้านเธอก็รีบจัดการวางของทุกอย่างไว้ที่โซฟา มือบางกดแอปพลิเคชันไลน์เพื่อเข้าไปดูแชตกลุ่มของเธอกับเพื่อนอีก 2 คนเมื่อเข้าไปในกลุ่มสิ่งที่เห็นก็คือวีนัสกดออกจากกลุ่มไปแล้ว ไม่รอช้าเธอจึ
قد تعجبك أيضًا
ยั่วรักท่านประธาน
ชะนีติดมันส์66.1K وجهات النظرเล่ห์รักพายุร้าย(20+)
Re-match I รีแมทช์83.3K وجهات النظرคลั่งรักเมียแต่ง
ชะนีติดมันส์221.8K وجهات النظرรักครั้งใหม่กับพี่ชายอดีตสามี
ในน้ำมีปลา60.1K وجهات النظرสาวน้อยร้อนรุ่ม NC25
กามาสุตรา148 وجهات النظرสามีของหนูเป็นคุณอา
Treenapa27 وجهات النظرราชินีเที่ยงคืนของมหาเศรษฐี
AlterEgo120 وجهات النظرร่ายรักเหนือผืนทราย
พิจิกา Pijika / นาวาพันดาว / ณ สรา150 وجهات النظر
