ตอนที่ 5

เช้าวันต่อมา เวลา 09.15 น.

          ปณิตาเอาแต่นั่งจ้องมือถือของตัวเองอย่างใจจดจ่อ เธอคิด ไม่ตกว่าควรจะเอาอย่างไรดี จะรอต่อไปอย่างไร้จุดหมายหรือจะโทรไปเองเลย

            “เขาเป็นนักธุรกิจ อาจจะยุ่งอยู่จนลืมเธอไปก็ได้ ลองโทรสักหน่อยดีกว่า เป็นไงเป็นกัน”

            เมื่อทะเลาะกับตัวเองเรียบร้อยแล้วคนตัวเล็กก็คว้ามือถือขึ้นมากดโทรเบอร์โทรออกล่าสุดทันที

           

อีกด้าน

          ชายหนุ่มที่กำลังขับรถเพื่อไปที่โรงแรมซึ่งเป็นธุรกิจของครอบครัวไปอย่างอารมณ์ดี เมื่อคืนเขาไม่ได้นอนพักที่ห้องพักผู้บริหารของโรงแรมเพราะที่นั่นเป็นแค่สนามเชือดของเขา ทุกครั้งที่เสร็จกิจแล้วเขาจะกลับไปนอนที่บ้านพักส่วนตัวเสมอ

Rrrrrrr

            เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ดังขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง อชิระทำเพียงแค่ปรายตาไปมองเท่านั้น ร่างสูงยกยิ้มมุมปากอย่างชอบใจเขาอยากให้เธอมาขอร้องอ้อนวอนเขาถึงชลบุรี ถึงแม้เธอจะมีเงินมาคืนเขาแต่อชิระก็ยังมีวิธีอีกมากมายที่จะทำให้ผู้หญิงหยิ่งยโสคนนั้นมายอมศิโรราบให้แก่เขา

            “หึ ๆ เธอต้องร้อนรนให้มากกว่านี้ ปณิตา”

            รถสปอร์ตสีดำเงาเคลื่อนตัวไปตามถนนเลียบริมหาด จนมาถึงโรงแรม  กู๊ดบีช รีสอร์ต แอนด์ สปา เขานำรถไปจอดบนชั้นจอดรถของผู้บริหาร แล้วขึ้นลิฟต์ไปยังชั้นบนสุดของโรงแรม

            “เดี๋ยวเรียกประชุมฝ่ายการตลาดตอนบ่ายโมง ให้ผมด้วยนะ” น้ำเสียงเข้มเอ่ยสั่งแทนคุณเลขาหน้าห้องที่รู้ใจเขาเป็นอย่างดี ถามว่าทำไมเลขาของเขาไม่เป็นผู้หญิงก็แม่เขาน่ะสิรู้ทันไปหมดบอกว่าถ้าเอาเลขาผู้หญิงมาลูกชายหัวแก้วหัวแหวนก็ฟาดเรียบหมด

            “ครับ คุณพอร์ช”

            “อ้อ แล้วช่วยติดต่อผู้หญิงคนนั้นให้มาพบผมที่นี่ที ผมไม่ชอบคุยธุระทางโทรศัพท์”

            “แล้วจะให้ผมนัดวันเวลากับทางคุณปณิตาเลยไหมครับ”

            “ไม่ต้อง ให้เธอมาเจอเอง ถ้าโชคดีก็ได้เจอผมเอง”

            เมื่อเจ้านายเดินเข้าห้องทำงานไปแทนคุณก็ได้แต่ส่ายหน้าเบา ๆ ให้กับเจ้านายของเขา อชิระเป็นคนทำงานเก่ง เป็นเจ้านายที่ดีของเหล่าลูกน้อง เวลาทำงานเขาค่อนข้างจะเข้มงวด มีความละเอียดรอบคอบสูง แต่ถ้ามีใครไปทำให้ผู้ชายคนนี้ไม่พอใจ เขาก็พร้อมจะทำทุกทางเพื่อให้ตนเองชนะคนคนนั้น และแม้คนคนนั้นจะเป็นญาติกับเพื่อนรักของเขาก็ตาม

            และอีกอย่างที่แทนคุณรู้ดีก็คืออชิระจะไม่ทำอะไรที่รุนแรงแน่นอน คงจะแค่อยากแกล้งผู้หญิงคนนั้นเท่านั้น เพราะเธอเป็นญาติของพ่อเลี้ยงภาคินเพื่อนรักของอชิระที่คบกันมาตั้งแต่ยังเด็ก อย่างไรอชิระก็ไม่มีทางทำอะไรที่มันจะมีผลกระทบกับความสัมพันธ์ของกลุ่มเพื่อนแน่นอน

คาเฟ่ของปณิตา

            “เฮ้อ...เฮ้อ...” เสียงทอดถอนหายใจของคนตัวเล็กดังขึ้นเป็นระยะ จนเด็ก ๆ ในร้านต่างลอบมองเจ้านายสาวอย่างประหลาดใจ เพราะปกติแล้วเธอมักจะขลุกอยู่แต่ในห้องอบขนม แต่วันนี้กลับมานั่งทำหน้าเบื่อโลกอยู่หน้าเคาน์เตอร์ตั้งแต่เช้าแล้ว

ปณิตาไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดีกับปัญหานี้ เพราะโทรไปตั้งหลายสายเขาก็ไม่รับ ติดต่อไปที่โรงแรมพนักงานก็แจ้งว่าถ้าจะติดต่อเจ้านายของเขาก็ต้องต่อสายหาเลขาโดยตรงเท่านั้น

            แล้วเธอจะรู้ไหมว่าเลขาของเขาเป็นใคร คุณทนายที่มาพบเธอวันนั้นก็ไม่ได้ให้เบอร์ติดต่อไว้ด้วย

            แล้วเขาให้เวลาเธอแค่ 3 วันสำหรับการเจรจานี่ก็ผ่านมา 1 วันแล้วแต่กลับไม่มีอะไรคืบหน้าเลยสักนิด

            “พี่ปริมคะ มีคนโทรมาค่ะ” น้ำขิงที่เห็นเจ้านายสาวเอาแต่นั่งเหม่อลอยไม่สนใจเสียงโทรศัพท์ที่ส่งเสียงร้องประท้วงอยู่พักใหญ่แล้ว จึงเอ่ยทักท้วงขึ้นมา

            “จริงด้วย” หญิงสาวที่หลุดออกจากภวังค์รีบคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดรับสายทันทีโดยที่ไม่ได้มองเลยว่าเบอร์ที่โทรมานั้นเป็นเบอร์ของใคร “ฮัลโหลคุณอชิระ ดิฉันปณิตาเพื่อนของวีนัสนะคะ”

            (เอ่อ สวัสดีครับคุณปณิตา ผมแทนคุณนะครับ)

            “ขอโทษค่ะ ฉันไม่ทันได้มองว่าไม่ใช่เบอร์เขา” ปณิตาอยากจะร้องไห้ให้กับความเซ่อซ่าของเธอ ทำไมไม่ดูให้ดีก่อนรับโทรศัพท์นะ

            (ผมจะโทรมาแจ้งว่าทางคุณอชิระ ไม่สะดวกที่จะคุยธุระสำคัญทางโทรศัพท์ครับ ถ้าคุณปณิตาต้องการเจรจารบกวนให้มาเจอกันที่ชลบุรีครับ)

            “ชลบุรีเลยเหรอคะ แต่ตอนนี้ฉันอยู่เชียงราย กว่าจะเดินทางไปถึงอย่างเร็วที่สุดก็พรุ่งนี้เลยนะคะ” หญิงสาวไม่รู้จะเริ่มต่อรองอย่างไรดี แต่เธอก็พอจะรู้อยู่บ้างว่าถึงต่อรองกับคุณทนายไปก็คงไม่เป็นผล เพราะคนที่มีอำนาจตัดสินใจทั้งหมดไม่ยอมรับโทรศัพท์ของเธอ

            (เอ่อ ครับ) แทนคุณไม่รู้จะตอบกลับไปอย่างไร จึงทำได้เพียงรับคำบอกเล่าของหญิงสาวไปเท่านั้น

            “อันนี้เบอร์คุณทนายใช่ไหมคะ งั้นถ้าฉันไปถึงแล้วขอติดต่อไปที่เบอร์นี้นะคะ”

            (ได้ครับ แล้วเจอกันนะครับ) เมื่อการสนทนาจบลงทั้งคู่ก็ต่างวางสายกันไป

            ไหน ๆ ปัญหานี้เธอก็หลีกหนีมันไม่ได้อยู่แล้ว อย่างนั้นก็พุ่งชนมันไปเลยแล้วกัน ปณิตาตั้งมั่นกับตัวเองว่าจะทำทุกอย่างเพื่อปกป้องร้านที่เป็นเหมือนชีวิตของเธอ

            “น้ำขิง เดี๋ยวพี่ต้องไปทำธุระที่ชลบุรีสัก 3-4 วันนะ ฝากดูร้านให้พี่ด้วย ถ้ามีปัญหาอะไรก็โทรมาหาพี่ได้ตลอด”

            “ได้ค่ะ พี่ปริม”

            ปณิตาจัดการสั่งงานต่าง ๆ ให้กับลูกน้องภายในร้านโดยแบ่งหน้าที่กันให้งานภายในร้านนั้นราบรื่นไม่ติดขัด ส่วนตัวของเธอแม้จะไม่อยู่แต่ก็สามารถดูความเรียบร้อยผ่านกล้องวงจรปิดออนไลน์ได้